Meningen

De aparte opmaak van regisseur Terence Davies werkt na een halfuur spijtig genoeg niet meer. De fragmentarische vertelling, afgewisseld met lange, muzikale intermezzo's, is namelijk in het begin intrigerend, maar spoedig ook vermoeiend. Het acteerwerk is echter netjes; zeker Pete Postlethwaite maakt indruk als getroebleerde, gecompliceerde vader die een instabiele relatie onderhoudt met zijn kinderen. De jongere castleden acteren echter wat gespeeld en het verhaal heeft niet al te veel om handen, waardoor de tweede helft eigenlijk toch wat saai uitpakt.

Halfje erbij na herziening. Regisseur Neill Blomkamp levert vakmanschap van de hoogste plank af, met een effectief satirisch laagje en vooral veel visuele creativiteit. De computereffecten zijn uitzonderlijk gedetailleerd en worden perfect met het geheel samengesmolten, dat daarnaast ook kan profiteren van Sharlto Copley's geweldige acteerprestatie. Bijzonder aan het geheel is het hoge tempo, dat moeiteloos wordt vastgehouden dankzij de pijlsnelle editing. Blomkamp en medescenarist Terri Tatchell introduceren voortdurend leuke ideeën die op gelijkwaardige wijze worden uitgewerkt. De personages boeien met gemak, de finale is verfrissend spectaculair en de maatschappijkritische inslag geeft stof tot nadenken. Het is alweer even geleden dat een film me zoveel adrenaline wist te bezorgen, jammer dat Blomkamp dit niveau hierna niet meer kon evenaren.

Best leuk.

Deze film voelt erg aan als een Transformers film. Zeker als een tiener-LaBeouf notabene de hoofdrol speelt. Maar deze film, alhoewel een heel Amerikaans gevoel, is wel net wat vlotter en vermakelijker dan een normale pro-Amerikaanse film. Wellicht vandaar de hoge score.

Deze film is nergens bijzonder origineel, te bedenken omdat het eigenlijk een remake is, en is ook nergens echt heel opvallend. Deze film is vooral ontzettend vlot en vermakelijk, en dat maakt de zit vooral erg leuk hier.

De 105 minuten gaan er namelijk uiteindelijk wel in noodtempo doorheen. Eerste deel neemt zichzelf ook vaak niet erg serieus en is vooral komedie. En alhoewel er op een gegeven moment weer wat thriller bij komt kijken, is de film alsnog tamelijk komisch tot aan de slotfase.

Bovendien is Morse ook gewoon een leuke rol. Lekker eng en soms best dreigend. Het is vooral omdat hij een behoorlijke kerel is die zich dan vooral vreemd gedraagt. De film geeft wel snel en te lomp weg dat hij daadwerkelijk een moordenaar is, maar dat maakt het niet minder leuk.

Voor de rest volgt de film braaf de lijntjes van een normale tienerthriller, maar de regie is hier dan toch net wat effectiever. Het verloopt allemaal lekker vlot, en bovendien is het toch wel redelijk spannend soms. Dit soort films zijn ideaal als je als wat jonger guppie aan horrorfilms wil wagen.

Ja, een erg entertainend filmpje. Nergens verveeld, maar doet wel net wat te weinig om echt op te vallen. Wel lekker sfeervol naar het einde toe en duurt ook voor de rest niet te lang.

Matigjes.

Een film die heel erg een product van haar tijd is. Disturbing Behavior is moeilijk aan te rekenen als een film die zijn tijd vooruit is, maar dat kan regelmatig ook een bepaalde charme hebben. Soms slaat die charme erg aan bij me, maar in het geval van deze film vond ik het allemaal maar belachelijk overkomen.

Wat opvalt is hoe weinig acteurs er eigenlijk wel niet in de film passen en hoe Holmes er gemakkelijk als beste personage bovenuit komt. De opening met haar is aardig verrassend, maar eenmaal de onthulling dan uit de doeken wordt gedaan is het toch maar flauw. Vooral omdat het op het gebied van horror nogal wat wensen overlaat.

Een mysterieus, slapend stadje dat wordt overvallen met bijzondere gebeurtenissen, meer heeft de film niet om het lijf. Desondanks probeert het intelligenter te zijn dan dat het is, waardoor de stompzinnigheid van het geheel toch extra hinderlijk over weet te komen. Daarbij komt ook nog eens kijken dat de uitwerking van het kwaad al helemaal een verdrietig idee was. Geen idee hoe dat erdoorheen is gekomen.

Wel nog redelijke personages en een tempo dat aardig lekker doorschiet. De film mag dan wel belachelijk zijn, het weet wel goed wat vermaak is en door per minuut belachelijker te worden weet het op wonderbaarlijke wijze wel te boeien. Het is een echte film die een bepaald publiek erg gelukkig kan maken, maar ik behoor toch meer tot de doelgroep die het allemaal wat normaler wil zien.

Tja.

Een stapje terug voor Shackleton inderdaad. Disturbing the Peace is een film die me een beetje laat afvragen of regisseren wel iets voor Shackleton is. 211 was nog wel degelijk te noemen, maar ook al redelijk gevoelloos. Deze film slaat daarin nog wat verder door, een interessant concept daarmee ten spijt.

Zo leeg en adrenalineloos als deze film maken ze ze niet vaak meer. Althans, zo maken ze ze nog wel, maar niet met een verdienstelijk budget. Deze film had namelijk een aardig aantal centjes tot z'n beschikking, maar weet er maar weinig te benutten. Misschien hebben ze alle munten gewoon aan huur uitgegeven om de setting te kunnen betalen.

Want voor figuranten leken ze geen geld meer te hebben. Er lijken maar 10 personen rond te wandelen in dit stadje. De motorbende kent meer leden dan de stad. De actie is tevens ook onprofessioneel in beeld gebracht. Zonder snelheid en inspanning in beeld gebracht. Tevens ook veilig geregisseerde explosies en zo merk je als kijker toch al snel dat er wat mis gegaan moet zijn tijdens de productie.

Acteerwerk vond ik aardig. De personages zijn standaard, maar Pearce doet het verdienstelijk en ook Sawa vond ik oké. Buiten die twee niet al te opvallende prestaties inderdaad, maar zo dramatisch als hier wordt beweerd was het ook weer niet. Het ligt er vooral aan dat Shackleton te veel hooi op zijn vork neemt, hij wil te veel. Zoveel oninteressante en eentonige personages willen uitdiepen is gewoon een onmogelijke opgave, en deze film levert goed bewijs.

Wel is het allemaal redelijk vermakelijk, en het concept is leuk. De schurken acteren levendig genoeg en het is fijn dat de film er niet te lang over doet om op gang te komen. Verder is er inderdaad weinig te bekennen dat echt opvalt. Dit is een nogal leeg geregisseerde film zonder hart en ziel. De actie is niet hard en intensief genoeg, visueel niet boeiend genoeg en qua ontwikkeling wil het te veel.

Nee, dit kan je dus eigenlijk onmogelijk een goede film noemen. Ik wilde dit eerst een 1,5* geven, maar tijdens het schrijven van deze review ontdekte ik dat ik eigenlijk te weinig reden heb om dat cijfer te geven. Daarom maar besloten er 1,0* van te maken. Beslist geen goede film, maar niet dusdanig catastrofaal om de laagste stempel op deze prent te drukken.

Tsja.

Wel bijzonder dat een filmpje zoals dit zo lang duurt. Het verhaal is echt niet origineel genoeg om zo'n speelduur uit te lokken. De vervolgen waren ook geflopt, maar heb ik nog niet gezien. Deze film heeft een leuk verhaal, maar duurt te lang.

Shailene Woodley doet het redelijk, Theo James en Kate Winslet zijn vrij irritant. De film ziet er visueel best mooi uit, maar er was nergens echte spanning te bekennen. De actie was ook wel redelijk, maar had meer in mogen zitten.

Zitten een paar aardige wendingen in, en is in het algemeen ook best een redelijke film. Redelijk acteerwerk en soms lekker duister. Prima film, die eigenlijk maximaal 110 minuten moest duren. Ooit eens de vervolgen kijken.

De herziening boet weinig kracht in. De Franse regisseur Xavier Gens dirigeert een bijzonder indrukwekkende en naargeestige film op het witte doek die vooral geen genade kent. Specifiek het psychologische vlak wordt uitstekend en doeltreffend ongeremd uitgewerkt, wat naarmate de tweede helft vordert resulteert in zeer memorabele momenten. De muziek van Jean-Pierre Taïeb en de visuele regie van Gens maken het vervolgens verder af en dat levert zeker in de slotfase een boel punten op. De speelduur had compacter gekund en bepaalde insteken voelen ietwat geforceerd aan, maar een film als The Divide is zeker in een tijd van nu van groots belang.

Met een halfje verhoogd na herziening. Django Unchained is puur vakmanschap met een overdonderend laatste uur, waarin regisseur Quentin Tarantino zijn beste kwaliteiten laat zien wanneer het op de spanningsboog aankomt. Het compenseert tot op zekere hoogte de acteerprestatie van Leonardo DiCaprio, die overtuigend in zijn rol kruipt, maar iets te snel grijpt naar luide stemvolumes. Christoph Waltz en Jamie Foxx doen het verder bovengemiddeld en de actiescenes pakken heerlijk door, maar het belangrijkste is dat Tarantino zijn film van genoeg humor, tempo en gebeurtenissen voorziet om de behoorlijk uitgesponnen speelduur geen minuut te lang aan te laten voelen.

Regisseur Tobe Hooper bewijst dat zijn niveau flink kan kelderen als hij niet het benodigde budget weet te bemachtigen, want Djinn is bij vlagen van wel erg treurig niveau. Een inhoud die nagenoeg niet te volgen is, samen met geforceerd en slecht acteerwerk zetten allebei namelijk vroeg de negatieve voetnoot voor wat komen gaat. Hooper kiest zijn locaties wel slim, maar weet desondanks geen vorm van spanning of dreiging op te roepen. Naar het einde toe gaat het allemaal volledig los qua gespook, maar tegen die tijd zijn de meeste horrorliefhebbers waarschijnlijk al afgehaakt vanwege een ontbrekende rode lijn.

Mwa.

The Djinn is een nieuwe horrorfilm die onder de radar is gegaan voor de meeste horrorfans, maar niettemin als resultaat niet zo slecht is als wordt aangegeven hier op MovieMeter. Toch begrijp ik de ontevreden van de menigte wel, want deze film is bij lange na niet goed. Het is vooral de horror zelf die punten laat liggen.

Niettemin is de opzet van de film best aardig te noemen. De horror spat regelmatig van de film af, je voelt het direct in de lucht hangen vanaf de eerste minuten. Het team dat verantwoordelijk is voor het creëren van deze film verstaan hun vak wel degelijk, het is vooral de kwaliteit en misschien het talent nog dat ontbreekt, de passie en wil is er namelijk wel.

The Djinn is een horrorfilm die zo simplistisch is als maar kan, maar af en toe wat verwarrends probeert te doen in een verwoede poging het verhaal toch wat inhoud te geven. Buiten wat dramatische toevoegingen aan de achtergrond kent dit echter weinig succes, en zit je als kijker af en toe gewoon te wachten totdat de horror eindelijk weer verder kan.

Hier en daar zitten er qua horror uitzonderlijk enge scenes bij, maar deze duren enkel minuten. Het grootste deel van de film jaagt namelijk te weinig angst in waardoor het enkel bij wat scenes blijft. Het verloop kent niet echt een goede flow waardoor de horror, waar overigens wel genoeg van is, nooit volledig kan intrigeren of interesseren. Het mist gewoon die effectieve opbouw en vooral de pay-off.

Het acteerwerk van het knaapje is uitstekend en het verloop duurt niet te lang, maar The Djinn had een engere film moeten zijn dan dat het nu is. Het valt moeilijk te ontkennen dat het hart niet op de juiste plaats zat. Het is nu vooral de kwaliteit die nog ontbreekt, eenmaal regisseur Charbonier ervaring opgebouwd heeft zie ik hem oprecht een spannend pareltje afleveren.

Mwa.

Aardig gezien het van Nederlandse bodem afkomstig is, maar Do Not Disturb is een beetje het soort film die we typisch van Maas kunnen verwachten. Zwak plot en veel focus op thriller en actie. Al zijn de genres in dit geval over de film verdeeld, waarbij de thriller meer het eerste uur inneemt en de actie in het overige gedeelte zegeviert.

Ik verdenk Maas ervan een te groot ego te hebben waardoor een goede zelfreflectie niet mogelijk is. Zijn films zijn aardig voor een Nederlandse film enzovoort, maar nooit ver bovengemiddeld. Ik bedoel, ik heb nooit een cijfer hoger dan een 3,0* aan Maas z'n films gegeven. Het is allemaal aardig kijkvoer, maar totaal niet van het soort waarmee je in de toplijsten terecht zal komen. Of Maas daar naar streeft zal ik nooit weten, maar ik denk het niet.

Do Not Disturb is eigenlijk helemaal niet zo'n dramatische NL actie/thriller. De poster hier op MM geeft een hele slechte indruk hier, maar de film zelf valt nog mee. Aardig geschoten met wat oog voor detail, en zoals we van Maas gewend zijn komen er ook nog een hoop domme types voorbij. In dit geval dus ook.

Het maakt de film iets luchtiger, maar zit de spanning in de weg. Niet dat die al heel briljant was, maar het had dus veel beter kunnen zijn. het thrillergedeelte is nu wat flauw, met wat verstoppertje spelen door een hotel. Het ziet er aardig uit qua look, maar wil nooit spannend of intrigerend worden, waardoor het alle paden van een tamme thriller lijkt te betreden.

Verder ook nog een hoop problemen met de timing, sommige dialogen lijken er random tussen geplakt te worden of volgen elkaar te traag op waardoor er toch een ongemakkelijke nasmaak in de mond belandt. Nadat we wat hebben geklooid met spanning gaat het in de laatste 20 minuten wel goed los, en dat is eigenlijk de redding van de film.

Maas zorgt namelijk voor een hoop spektakel en zelfs explosies door de straten van Amsterdam. Het had wat strakker geschoten mogen worden, maar aangezien je niet vaak zulk spektakel in een Nederlandse film ziet is het stiekem best genieten. Het lijkt een soort beloning te zijn aan de kijkers die niet zijn afgehaakt tijdens het eerste uur, en ik vind het erg geslaagd.

Duurt verder ook niet te lang en het wordt vermakelijk genoeg gehouden, maar het acteerwerk en soms gebrekkige regie doen de film deels de nek om. Het heeft charme gezien het van Nederland afkomstig is, en heel dramatisch was dit eigenlijk niet. Leuk om eens gezien te hebben denk ik zo.

Niet best.

Veel met "Do Not Reply" heeft deze film overigens niet te maken, net als de poster zelf. Door die sfeerzetting had ik vooraf een digitale horrorfilm verwacht die wat leuks met telefoons zou gaan doen, maar het was uiteindelijk iets dat volkomen anders was. Het enige dat ermee te maken heeft is dat er soms social media wordt gebruikt... in de eerste 10 minuten dan.

Het acteerwerk is aan de saaie kant omdat geen enkele acteur of actrice wat mee kan geven aan zijn personage. Rathbone moet een beetje de gestoorde freak vormen, maar hij pakt het allemaal wel erg saai aan. Het enige dat hem misschien ergens nog een beetje onderscheidend maakt is dat hij een helm draagt met een design die ik werkelijk nog nooit eerder in een film heb gezien, maar dat is niet perse positief. Zag er volslagen ridicuul uit.

Een terughoudend verloop en spanningsloos gebeuren vullen de minuten nog een beetje op maar dankzij wat aardige ideeën tussendoor (de blondering van de personages) weet het nog wel een beetje te boeien. Het gebrek aan gruwelijkheden, spanning of energie gaat alleen na enige tijd aan je knagen, maar door een toch wel vlot verloop wordt het nooit een onmogelijke opgave.

Het werkt zich toe naar een best entertainende finale maar dat kan het niet-onderhoudende restgedeelte van de film niet compenseren. Ik vond het maar een veilige thrillerfilm met wat hele schaarse horrormomenten die toch gewoon te weinig interne kwaliteit bevat om memorabel te zijn. Het mist van bijna alles wat, maar kijkt uiteindelijk nog wel aardig weg waardoor ik het niet met een 1,0* ga beoordelen.

Netflix-kersen.

Typische tienerfilm met een duidelijke knipoog naar het moderne publiek. Do Revenge is een film die erg meegegaan is in de tijd. Daarmee geeft het de indruk dat het vooral een pleaser voor Twitter is, maar niettemin heb ik me smakelijk vermaakt met deze film. En terwijl Netflix juist wat dompers had afgeleverd de laatste tijd.

Visueel correct zonnig en het acteerwerk wordt verzorgd door ervaren namen. Misschien geen namen die onder de filmveteranen bekend zijn, maar Mendes evenals Hawke worden langzamerhand steeds bekender. Ondanks dat deze film veilig terrein voor ze is komen ze er goed vanaf en vullen ze de personages naar behoren in. Leuk dat ze allemaal op hun eigen manier een draai geven aan hun verschijningen.

Het vermaakt goed en het plot kent genoeg verrassingen en voortgang om de twee uur te rechtvaardigen. Wellicht dat het wat vermoeiend over kan komen voor een zeker publiek, maar ik heb me geen enkel moment echt verveeld. Een typische film waarin je, mocht je ervoor openstaan, veel uit kan quoten. Beetje jammer van de mierzoete en brave invulling, maar zeker degelijk vertier. Zo zie ik ze graag.

Halfje verlaagd. Een opgepoetste versie op het grote doek zien bij KINO bleek destijds het voordeel van de twijfel te geven, thuis op de bank maakt een film als deze wat minder indruk. Regisseur en hoofdrolspeler Spike Lee maakt bovendien een fout door zichzelf op de voorgrond te plaatsen, aangezien hij zeker niet bekend is geworden vanwege zijn acteertalenten. Een nogal pijnlijke vertolking tussen een hoop excentrieke figuren die beduidend meer indruk maken dan Lee. Gelukkig zit hij achter de camera wel op zijn plaats en bewijst dit met een lekker aparte en eigenwijze benadering. De finale is natuurlijk iconisch en Do the Right Thing schotelt genoeg aan de kijker voor om op te kauwen, het blijft een wereld die apart genoeg wordt neergezet om herhaaldelijk te boeien. Zo overdonderend als bij de eerste kijkbeurt is het niet (meer), maar een goede film nog altijd.

Suf.

Wat een domme film was dit zeg. Sloeg echt helemaal nergens op. Het verhaal klonk wel leuk, maar het is zo voorspelbaar en matig uitgewerkt dat je je echt doodergert. Begint nog een beetje hoopvol met het toernooi, maar valt snel in duigen.

Slecht acteerwerk door actrices die er alleen maar staan vanwege hun uiterlijk. Vooral Aoki is verschrikkelijk. Daarnaast zit er af en toe wel een leuke scene tussen maar ook de actie valt in het algemeen reuzetegen. Grote fout om die broer nog te laten leven. Niet eens een finale in het toernooi? Slordig.

Buitengewoon dom verhaal met buitengewoon vervelende actrices. Karakters die geen nut hebben in het verhaal en een jan lul als bad guy. Wat een slechte uitwerking zeg. Overslaan, verhaal klinkt verleidelijk, maar is veel te matig uitgewerkt. Punten voor het begin van het toernooi.

Een moderne Hammer-horrorfilm met een overtuigende Scott Chambers in de hoofdrol, die ondertussen bezig is om zijn eigen filmuniversum op te bouwen met Winnie de Poeh, Bambi en Peter Pan. Doctor Jekyll vormt een soort oorsprongsverhaal op het oude verhaaltje en wijkt dan ook af van de oude klassiekers, maar veel heeft regisseur Joe Stephenson echter niet te melden. De inhoud is afgezaagd en er gebeurt simpelweg te weinig om de kijker herhaaldelijk te stimuleren, daarnaast botst de moderne vormgeving regelmatig met de klassieke toonzetting die Stephenson soms lijkt na te streven. Wanneer het op de productie aankomt ziet de film er best verzorgd uit en het acteerwerk is degelijk, maar toch kunnen de makers niet verhullen dat het allemaal niet zo heel veel weet te brengen.

Toch wel een tegenvaller.

Dat dit destijds een flop was was misschien niet volledig onterecht maar wel jammer. Het is namelijk wel een aardige film die vaak braaf respect toont aan The Shining . De verwijzingen zitten er vaak bij in ieder geval. Of het identiek is aan het boek weet ik niet, interesseert me ook niet.

Ik ben totaal geen fan van Flanagan. Maar dit is wel veruit zijn beste project, maar ook hier mankeert er een en ander aan. Flanagan is duidelijk een regisseur met een gevoel voor horror maar het wil maar niet lukken. Hij doet altijd wel iets wat knullig overkomt. Het is ook duidelijk dat hij niet veel vrijheid heeft gekregen hier.

Doctor Sleep kampt voornamelijk met het probleem dat het erg mainstream is en regelmatig wat weg heeft van een Stand by Me-achtige aanpak. Zeker eenmaal Curran een prominentere verschijning gaat vormen stort de film langzaam in en begint te veranderen in een typisch kind-red-de-boel verhaal. Erg jammer want The Shining is nu juist een film die dat soort taferelen wil vermijden. En bovendien leek Flanagan altijd garant te staan voor iets eigenzinnigs. Maar dit is wel heel erg mainstream. De preken dat dit voor een "beperkt publiek" is lijkt mij niet erg waar.

Ook probeert Flanagan heel, heel erg hard om het er allemaal sfeervol uit te laten zien. Dat is het dan ook, maar het voelt soms wel wat krampachtig aan. Zeker die hartkloppingen worden wel heel erg uitgebuit. Dat zijn toch wel iets te prominente pogingen om het allemaal net wat meer te maken.

Maar slecht is het absoluut niet. Sfeervol is het in ieder geval zeker. Visueel erg kundig in elkaar gezet, dat mag je ook wel verwachtten van Flanagan want dat heeft hij vaak wel onder de knie qua sfeer. Regelmatig sfeervolle beelden en een prima tempo. Ook heeft Flanagan zijn magische trukendoos uit de kast mogen halen en daarom heeft de film enkele heel erg gave scenes. Zeker het inbreken in iemand zijn hoofd ziet er erg gaaf uit.

Acteerwerk is ook op niveau. McGregor houdt zich goed staande maar het is toch Ferguson die de show weet te stelen. Een beetje een suffe rol bij vlagen maar erg aardig gebracht. Zeker de opening is erg gaaf. Curran mag dan goed acteren voor een kind, irritant was haar rol ten top. Dat soort rollen kunnen dit soort films toch niet gebruiken?

Camerawerk is erg knap. Visueel erg kundig, zoals ik al eerder zei. Die kundigheid is voornamelijk wat de film overeind weet te houden. De beste stukken zaten echter toch in de finale. Daar waar de sfeer van The Shining weer even kundig over wordt gedaan en het werkt opvallend goed. Totdat Curran weer de boel komt redden. Pff. Wat een zonde.

Maar al bij al een goede film. Ik vind alleen persoonlijk dat Flanagan zich beter staande kan houden in bovennatuurlijke dramafilms, en niet te veel horror. Hij heeft aan mij meerdere keren bewezen niet al te bijzonder te zijn, behalve soms kundige sfeeropbouw. Maar de stukken waar de kat bij iemand zijn bed komt zitten als teken dat diegene gaat sterven en McGregor dan langskomt zijn erg mooie stukken. Jammer dat er uiteindelijk niet heel veel mee gedaan wordt.

Ik moet het wel een 3,5* toekennen, maar een tegenvaller was het toch wel. Het was wel een horrorfilm waar ik erg naar uitkeek.

Leuk!

Begint inderdaad wat cliche, maar het wist me gelijk al te boeien. Ik ben normaal niet zo van de marvels, maar sommige vind ik toch wel tof. Doctor Strange is daar zeker een voorbeeld van. Cumberbatch is ook echt geknipt voor deze rol.

Iedereen vond ik eigenlijk wel te pruimen. Maar wat vooral er bovenuit stak waren de special effects. Sommige scenes deden me erg denken aan Inception maar dan nog een stukje meer overdreven, dat ik totaal niet erg vond.

Erg leuke marvel, verveelt geen seconden, ziet er goed uit en is overduidelijk een aanrader in vergelijking met andere marvels.

Prettig.

De films rondom deze specifieke superheld lijken altijd wel te slagen, vooral omdat de gaven van Doctor Strange altijd wel toegang en ruimte geven tot wat creatieve regie. Waar de eerste film het echter moest hebben van het visuele plezier geeft dit vervolg meer de ruimte aan het doorzetten van het universum. Het is dus een film die vooral als voorbereiding dient, waarschijnlijk voor nog een Avengers-film.

Het jammere daarmee is dat het daarmee wel een film is die meer rondom Olsen draait dan Cumberbatch. Cumberbatch speelt dan wel de hoofdrol, maar dient vooral als personage die het verhaal voortduwt. Daar kan Raimi verder weinig aan doen, het is eerder het script zelf dat dit vervolg erg veel naar een bepaald hoekje duwt. Het gaat ten koste van wat plezier, maar het betekent zeker niet dat deze film er slecht mee is. Integendeel zelfs.

Als film leunt het nog altijd erg veel op de effecten, maar het zijn wel erg knappe effecten. Fijn om te zien dat ook Raimi is gegroeid binnen dit genre. Nog fijner dat de film een aantal keer best dicht tegen horror aanzit. Denk dat Derrickson het echter wel meer naar een horrorfilm had bewogen en dat was ook leuker geweest, maar niettemin genoeg opvallend sfeervolle en zelfs spannende scenes te bekennen hier. De focus is niet behoorlijk op horror gericht (logisch), maar ze vallen zeker op.

Acteerwerk is best prima. Iedereen speelt erg een typetje, maar raakt nooit verloren. Daarbij speelt Olsen opvallend genoeg een degelijke rol en komen meerdere wat sentimentelere scenes nog best binnen ook. Raimi weet de film daarnaast ook voortdurend interessant te houden door veel gebruik te maken van effecten en wendingen. Dit vervolg is er constant onvoorspelbaar mee en kent wat meer een echt hart. Ik zal echter wel liegen als ik zei dat dit een betere film was dan zijn voorganger. Ruim voldoende, maar geen grootse voldoende.

Herzien omdat het binnenkort van Netflix zou verdwijnen. Het blijft toch wel een lekker directe, simpele komediefilm die ideaal geschikt is om in je luie zetel te bekijken na een slechte dag. Een hoop acteurs die precies weten waar ze mee bezig zijn naast elkaar in lekker overdreven, uitgesmeerde rollen die best lollig voor de dag komen. Vanaf het moment dat de heren het sportveld betreden houdt Dodgeball niet echt meer op om te vermaken. Jammerlijk is dat de aanloop eigenlijk te lang duurt en het einde voorspelbaar veilig is, maar dat soort dingen zijn binnen dit soort omgevingen natuurlijk enigszins te verwachten.

Tegenvaller.

Wetende dat Marshall zijn betere films in het begin van zijn carrière maakte had ik veel vertrouwen in Dog Soldiers, maar het bleek achteraf toch een wat teleurstellende film te zijn. Ik denk dan ook dat Marshall vooral zijn magnum opus heeft gehad met The Descent en dat niveau nooit meer heeft behaald.

Niettemin kent de film een aardige eerste helft. Duidelijk nog niet al te veel budget, maar Marshall weet aardig te werk te gaan. Hij kiest direct een goede locatie. Het bos biedt een sombere sfeer met veel charme, en daarnaast is het camerawerk ook best aardig tijdens de achtervolgingen en actiescenes. Wanneer de film echter zijn setting naar het huis verplaatst begint de boel af te remmen.

Het onrustige en intense camerawerk gecombineerd met een donkere setting heeft een minder effectief effect, vooral omdat je je nu niet afvraagt wat je ziet, maar jezelf eerder afvraagt wat je nu überhaupt nog kan zien. De horror wordt simpelweg onoverzichtelijk in beeld gebracht, maar als dit is gedaan zodat je niet weet dat de dreiging precies is, dan faalt het.

Je weet namelijk precies waar het om gaat, en de weerwolven worden weinig effectief en iets te duidelijk in beeld gebracht. Het camerawerk en de editing zijn snel, maar effectief zijn ze niet. Ook het verloop is verder best saai te noemen tijdens de tweede helft en op wat aardig geluid na is er weinig te beleven. Erg jammer, want de eerste helft is best aardig.

Acteerwerk is weinig mis mee, behalve dat ik de personages nauwelijks uit elkaar kon halen. De nachtelijke buitenscenes worden soms aardig in beeld gebracht, de donkere binnen scenes bedroevend. Er is weinig in Dog Soldiers om echt spannend te vinden. Marshall gaat gepassioneerd te werk, maar vergeet een echt effectieve film te maken en dat is jammer.

Mierzoete dramakomedie met een nogal flauwe inhoud, maar regisseur Gail Mancuso kopieert de toonzetting van het vorige deel min of meer perfect. Er hangt een doeltreffend subtiele sfeerzetting waardoor de film een fijne flair kent, met genoeg insteken om de inhoud voorwaarts te duwen. De voice-over is wat overbodig, maar het acteerwerk is netjes en het concept leent zich voor de benodigde dosis originaliteit. Jammerlijk is dat de scenarioschrijvers er verder weinig mee aanvangen, waardoor dit vervolgdeel in tegenstelling tot het eerste hoofdstuk niet hoeft te rekenen op verrassingen. De personages zijn ook wat te clichématig geschreven om een blijvende indruk te maken, maar het vormt niettemin vermakelijke kwaliteit met genoeg gebeurtenissen en vaart.

Zeer simpel, maar wel lief.

Omdat de regisseur de prachtige Hatchi in elkaar stak, en dit hetzelfde thema (honden) heeft ben ik hier aan begonnen. Ik was niet erg onder de indruk van de eerste helft toch, het was zeer basic en zeer simpel. Een hond die op straat woont, een jongen die hem dan heel lief vind en hem dan ondanks een boze ouder toch mag houden.

Als hij de tweede helft in gaat tracht hij echter wel origineel uit de kast te komen. Hierdoor was mijn aandacht er weer goed bij en vond ik hem eigenlijk toch wel lief. Veel heftige onderwerpen komen erin voor, en hoe deze film daarmee omgaat is ook wel mooi om te zien.

Kort samengevat, een leuk filmpje/

Absurde horrorfilm waarin regisseur Felix Jordan zelf ook niet helemaal lijkt te weten wat er precies mee gedaan moet worden. Dogface is namelijk van alles wat, met een verhaal dat zichzelf geregeld omgooit en een ander pad bewandelt. Het zorgt voor een relatief vermakelijk geheel, ondanks het barslechte acteerwerk en de beschamende concepten die af en toe worden getoond. Bezeten mensen die beginnen te blaffen als een hond bijvoorbeeld, hoe kom je er toch in vredesnaam op? Toch zorgen net die taferelen voor een fout, lomp sfeertje dat eigenlijk nog wel aanslaat. Het duurt allemaal bovendien niet te lang en doet zich nergens voor als een film die de zaken te serieus neemt.

Vermakelijk.

Misschien soms wat goedkoop en lomp, maar vermakelijk is deze Britse Doghouse zeker. Normaal heb ik het niet echt van deze komedies, Severance bijvoorbeeld vond ik zeer matig. Shaun of the Dead vond ik ook niet zo geweldig als gedacht.

Hij heeft gore, humor en een soms geslaagde momenten. Vooral het eerste is het beste, aangezien deze films dat wel een beetje nodig hebben om overeind te blijven staan. Ook de humor was soms redelijk geslaagd en de zombies zagen er ook wel lollig uit.

Niet echt een aanrader, maar prima vermaak voor een avondje.

Degelijke dramafilm waarin regisseur Luc Besson zich bezighoudt met een iets rustiger verhaal, waartussen Caleb Landry Jones wederom bewijst een acteur van kaliber te zijn. Dogman moet het hebben van een mysterieus en goed opgebouwd verhaal, waarin we als kijker getuigen zijn van een excentriek leven. Op visueel vlak verder ook een verzorgde productie waarin de settings kleurrijk zijn en competent in beeld worden gebracht. Jammerlijk is de drang van Besson om er tegen het einde aan toch een soort actiefilm van te maken en die stukken zien er beduidend armoediger uit. Jones rechtvaardigt gemakkelijk een voldoende, maar daarnaast klopt simpelweg een aanzienlijk deel van deze film gewoon goed. De symboliek was overigens onnodig en voegt niet veel meerwaarde toe.

Eerste Fellini.

Het viel me niet bepaald mee, deze oude klassieker waarvan er wordt gezegd dat iedereen hem een keer gezien moet hebben. Toegegeven, wellicht dat de tijd boven deze film gewoon te zwaar weegt en dat ik de film te laat voor de eerste keer zie. Toch kon ik er voor een film die drie uur duurt bijna niet doorheen komen.

Van alle sequenties vind ik waarschijnlijk de tweede waarin we de iconische fonteinsequentie mogen bewonderen 't meest indrukwekkend van allemaal. Waarschijnlijk ook meteen het enige stukje dat me echt vast kon houden, want als het op het overige van de film aankomt vond ik het vooral gezeur van intens oninteressante personages. En dat voor drie uur lang.

Een behoorlijk lange speelduur voor een film die op thematisch gebied wel wat te zeggen heeft, maar dat wat mij betreft compleet gevoelloos presenteert. Geen sympathie of empathie te verkennen vanuit mijn kant, ik vond het vooral een sluipende film. Daarmee bedoel ik dat het allemaal maar duurt en duurt zonder dat het echte hoogtepunten kent en afwacht totdat het deze kan creëren. Meestal komt dat niet verder dan een aardige camerabeweging door het bos.

Op visueel vlak een redelijk compleet tijdsbeeld van toen, maar nooit echt bijzonder gepresenteerd. Uiteraard zitten er wat uitzonderlijke beelden tussen die meteen de aandacht trekken, maar deze zijn te schaars tussen de sombere wereld die op geen enkele manier echt onderscheidend of verfrissend wordt gepresenteerd. Soms kan een film me meevoeren, deze film hield me echter vooral tegen.

Een ogenschijnlijk vreemde film om te maken voor een regisseur als Stephen Gaghan en het eindresultaat voelt dan ook niet heel nauwkeurig aan. Het is hoe dan ook vragen om problemen als je een heel verhaal rondom het bekende personage van Robert Downey Jr. hoopt te vertellen in enkel 101 minuten, verrassend is het dan ook niet dat hij amper als het hoofdpersonage aanvoelt in zijn eigen film. Niettemin staat de kijker (mits je lagere verwachtingen hebt) garant voor een degelijke portie aan vermaak, met een hoop tempo en genoeg actievolle sequenties tussendoor om ervoor te zorgen dat de verveling niet toeslaat. Op het visuele vlak oogt de film erg geanimeerd en daardoor niet altijd even overtuigend, maar voor de toonzetting maakt het weinig verschil. De wat grotere scenes zien er goed uit en de achtergronddecors worden knap opgebouwd, het inhoudelijke verhaal is echter een rommeltje. Het accent van Downey Jr. komt nooit uit de verf, het verloop zit vol met plotgaten en veel stemacteurs lijken amper bekend te zijn met hun werkwijze. Gaghan beseft de potentie ook niet van bepaalde, grotere namen. John Cena, Marion Cotillard en Rami Malek leveren op die manier behoorlijk onopvallend werk af en dat is specifiek voor de liefhebber van komedie best jammerlijk. De humor moet je verder als kijker kunnen pruimen want het is nogal aan de simplistische kant, maar wellicht dat het voor kinderen amper een zorg zal zijn.

Heel leuk!

Normaal niet echt een fan van oudere horror, maar omdat de pauze van het bekijken van Horror K.O. films eens voorbij moest zijn toch maar weer een begin gemaakt, en Dolls kwam dan toevallig uit de loting. Gelukkig maar, want dit was leuk.

Lorraine is erg schattig, perfect voor deze film. Niet weer zo'n overdreven eigenwijs en intelligent kind dat alles beter weet, maar hier krijgen we een naïeve en leuke vertolking van Lorraine. De oudjes waren ook best leuk, maar alles daarbuiten is niet bepaald geweldig en wat mij betreft iets te theatraal.

Ik ben dol op spookhuisfilms, en dat is hier eigenlijk vermengt met bijna efteling achtige fantasy. De poppen deden me gelijk eraan denken, al zijn ze opvallend genoeg heel, heel creepy. Regelmatig moeten rillen, en dan zijn ze vooral in het begin wel sfeervol.

Enkele sfeervolle momenten met een perfect gekozen locatie, daarmee geholpen door goede belichting en leuk camerawerk. Inderdaad gefilmd alsof je door het kleine meisje aan het kijken bent. Begin is sfeervol en creepy, tweede deel is eigenlijk gewoon gek en leuk.

De poppen bewegen ook opvallend leuk, niet heel houterig of helemaal niet, en dit draagt dan ook weer goed bij aan de sfeer. Daarbij nog enkele opvallend brute en lompe momenten. Daar ook nog bij geholpen met een speelduur die niet te lang is en zo over is waarmee dit een ideaal horrortussendoortje is.

Dit is pure horror, simpel maar leuk uitgevoerd. Werd nooit, echt nooit saai. Misschien wat ouder nu, maar films zoals deze maken ze tegenwoordig niet meer, jammer genoeg. Ik zal hier dolgraag nog eens een remake op zien.

Vlotte film.

Geïnteresseerd geraakt in deze film nadat het me diverse keren werd aangeraden en daarnaast vanuit de regisseur kwam die ons later een gave horrorfilm zou geven. The Domestics is een typische film voor een regisseur die graag wil uitpakken, en het liefst zo groots en uitvoerig mogelijk. En welke manier is daar beter voor dan een apocalyptische setting?

Het is een film die verschillende hoeveelheden genres met elkaar probeert te vermengen. Gebalanceerd gaat dit niet echt. Het gaat te luidruchtig voor een spannende horrorfilm, het is te apart voor een volbloed actiefilm en als dramafilm is het niet subtiel genoeg. Maar apart zorgen de genres er wel steeds voor dat de film snel en goed de aandacht weet te pakken. Er gebeurt vrijwel altijd wel iets dat de aandacht vereist.

Acteerwerk is niet briljant en ik had deze acteurs ook zeker niet in deze rollen geschat. Het zijn eigenlijk namen die niet helemaal in de personages passen. Het is niet per definitie slecht, maar het komt ook niet echt over. Dat gezegd te hebben, zat er wel een erg gaaf personage tussen, en die eer mag naar de bijrol gaan van Mizuno. Krijgt weinig te doen, maar wat ze wel doet raakt het doel.

Wat verder rest is een aardig snelle, vermakelijke en bloederige genremix. Er gebeurt veel, Nelson richt zich dan ook puur op het vermaak. Narratief om alles een beetje aan elkaar te lijmen is wel dun, in principe is de film niet veel meer dan tegen gek na gek aanrennen, maar het pakt wel. Voor een middagje bankhangen met wat snacks is deze film ideaal geschikt.