Meningen

Ik kende het oorsprongsverhaal niet, maar klaarblijkelijk was dit zo'n hit dat het slechts enkele jaren heeft geduurd voordat de biografiefilm alweer op de stoep stond. Regisseur Craig Gillespie is daarvoor een wat aparte keuze aangezien hij niet bepaald de “logische” naam vormt voor dit soort pure komediefilms, ondanks dat er links en rechts wat sentiment om de hoek komt kijken. Dumb Money profiteert voornamelijk van het goede acteerwerk, zeker Paul Dano valt op als de zogenaamde Roaring Kitty. Gillespie slaagt erin de inhoud doorlopend en voortdurend boeiend te houden, maar belicht iets te veel perspectieven die niet heel veel toevoegen. Ook de weergave van "de tegenstander" is dermate karikaturaal dat je het als waargebeurd verhaal niet heel serieus kunt nemen. Ik had gehoopt dat Gillespie het gebeuren iets serieuzer zou aanpakken, ondanks het absurde bronmateriaal. De wisselwerkingen tussen diverse soorten genres gaan namelijk niet heel ideaal samen, maar het vermaakt goed en kent behoorlijk acteerwerk. Half puntje erbij omdat het voor iemand die niet bekend was met het gebeuren erg informatief is.

Matig.

Behoorlijk geschrokken van het feit dat deze film uit het brein van Tim Burton moet komen. Hij kan doorgaans toch wel goed overweg met fantasierijke omgevingen, maar deze productie lijkt overgenomen te zijn door de producers. Het kan bijna niet anders, want de knappe en kenmerkende stilering van Burton is nauwelijks te herkennen.

Wat wel te herkennen is, is de onkunde op het technische vlak. Wel mooi in beeld gebrachte en versierde achtergronden (vooral Dreamland maakt indruk), maar erg kinderachtige CGI en lelijk afgewerkte bewegingen. Schattige olifantjes uiteraard, maar de sullig geanimeerde dieren zijn niet bepaald indrukwekkend. Voor de kinderen onder ons zal het weinig uitmaken, maar gezien de film zich meer lijkt te richten op een wat ouder publiek (12+) begrijp ik de keuze niet helemaal.

Acteerwerk van Green, Keaton, DeVito en Farrell is best redelijk te noemen, maar ze worden in personages gedrukt die een erg specifieke prestatie van ze vereisen. Dat komt met dialogen waar ze niets mee kunnen (en vreselijk geschreven zijn). Veel tijd zal het niet gekost hebben om dit te schrijven. Waarschijnlijk binnen een maand in orde gemaakt en maar aan Tim Burton gegeven in de hoop dat hij wat toevoegt. Is nauwelijks gebeurd helaas.

De kinderen zijn overigens ook goed, maar dan in het zijn van robots. Die twee zullen er wel door rijke ouders ingewerkt zijn. Kan me niet voorstellen dat deze dodo's door een auditieronde heenkomen. Sentimentele scenes vallen volledig plat. Bijna elke scene met die kinderen overigens, en laat dat er nou heel wat zijn. Gelukkig is er wel een clowneske DeVito die ons wat af kan leiden.

Er zijn een paar geslaagde elementen te vinden in deze productie. Groots opgezet, degelijk versierd en de finale is zeker vermakelijk. Verder vond ik het een nogal simpel verhaaltje waaraan vanuit de regiestoel te weinig meegegeven wordt om dit sfeervol, magisch of schattig te maken. Hopelijk keert Burton weer terug naar wat eigenzinnigere films. In dit soort grotere producties vind ik hem vaak drie keer niks.

Herzien als een opfrisser voor het tweede deel, maar aan het cijfer verandert niets. Regisseur Denis Villeneuve schept een originele en fraai vormgegeven visuele wereld, waarbij met name de kolossale schaal opvalt. Stuk voor stuk introduceren de makers nieuwe setpieces die allemaal op hun eigen manier indrukwekkend zijn, spijtig genoeg is de inhoudelijke opvulling dat minder. Villeneuve benadert zijn materiaal uiterst serieus, maar het levert geregeld een nogal kazig moment op. Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson en Charlotte Rampling spelen dermate belachelijke personages dat specifiek de sentimentele wisselwerkingen (en daar zijn er nogal wat van) geen moment aanslaan. Het is dan ook vooral wachten op een grootse scene, want daar worden de voornaamste pluspunten vandaan gehaald. Omdat er zo onsterfelijk veel figuren en gebeurtenissen worden geïntroduceerd was deze opfrisbeurt voor mij broodnodig, maar nieuwsberichten geven aan dat het vervolgdeel prima op zichzelf kan staan. We zullen zien.

Nu regisseur Denis Villeneuve zijn woestijnwereld drie jaar geleden heeft geïntroduceerd werd het tijd voor de escalatie, maar het levert een soortgelijk eindresultaat op waarbij ik regelmatig de neiging had in lachen uit te barsten. Het is werkelijk ongelooflijk hoe men met zoiets bezopen aan kan komen zetten en dat vervolgens uiterst serieus nemen, voor mij blijft het in ieder geval dure en knap versierde onzin. Het hoofdpersonage van Timothée Chalamet werkt gelukkig wat aanstekelijker en overige castleden zoals Zendaya, Christopher Walken en Austin Butler zijn prettige toevoegingen. Op visueel vlak is Dune: Part Two verder tot in de puntjes verzorgd met indrukwekkende effecten, gigantische setpieces en grootse spektakelscenes, maar nog altijd een gehaast gebeuren op inhoudelijk vlak. De sentimentele scenes zijn in ieder geval zelden zo idioot naar voren gebracht (Wat bezielde Rebecca Ferguson toch om zo'n rol aan te nemen), waardoor het voor mij moeilijk is om een oprechte interesse in deze wereld te tonen. Al helemaal wanneer de "goede" kant al voor de plotse negatieve spiraal overkomt een stel achterlijke gladiolen. Mocht het boekmateriaal dat zo hebben bedoeld, dan vind ik het vooral erg onovertuigend. Overigens zal Dave Bautista zijn stem na de filmproductie vast en zeker zijn kwijtgeraakt. Een voldoende voor het machtige audiovisuele aspect, maar ik heb niettemin met verbazing gekeken naar het gemiddelde.

Toen ik hoorde dat er in 2023 een nieuwe Dungeons & Dragons-film werd uitgebracht, had ik niet meteen verwacht dat het op zo'n hoog gemiddelde terecht zou komen. Het werkt altijd wel aanstekelijk om een film als deze vol te gooien met zelfbewuste humor, maar klaarblijkelijk werd het dit keer zelfs extra gewaardeerd vanuit het publiek. Nu, de film is ook wel erg vlot. Een speelduur van 134 minuten vliegt voorbij en elk personage verschilt genoeg van de ander. Wel vond ik geen van die personages echt bijzonder geslaagd. Het enige figuurtje dat ik enigszins gaaf vond was het personage van Daisy Head (Sofina) en de schurkenrol van Hugh Grant was ook wel komisch. Uiteindelijk is het een film die veel avontuur uitademt, maar regisseurs Daley & Goldstein kiezen er niettemin voor om veelvuldig clichématige zijsporen te kiezen en allerlei sentimentele motieven toe te voegen om het avontuur te rechtvaardigen. Het is daardoor uiteraard net wat dieper en persoonlijker, maar valt niettemin opzichtig voor de voorspelbaarheid. De finale mist vooral iets groots en het avontuur zelf kent ook te weinig spektakelhoogtepunten voor een speelduur van 134 minuten. Ik zie Daley & Golstein de volgende keer graag doorgaan met blockbusters, maar hopelijk krijgen ze dan een wat eigenzinniger script. Dit is echt indamming van iets dat heel leuk had kunnen zijn.

Het was een uitstekende herziening, deze Dunkirk. Ik wist er niet veel meer van, behalve dat ik het destijds een geweldige film vond. Ik herinner me vooral dat ik het behoorlijk spannend vond, en gelukkig is dat niet verandert sinds de laatste kijkbeurt. Ik kreeg kippenvel wanneer de bominslagen voorbij denderden, maar vrijwel de hele film zit vol met aardig spannende momenten. Dunkirk begint wat onevenwichtig omdat één van de drie verhaallijnen vooral als een pure thriller begint terwijl de anderen moeten opbouwen. Het loopt niet helemaal lekker, maar na enige tijd staan ze meer dan aardig naast elkaar. De nerveuze soundtrack past precies en de gemiddelde speelduur werkt voordelig. Ik was even vergeten dat Nolan ook gewoon prima een echte oorlogsthriller kan regisseren in plaats van elke keer lang uitgesponnen fantasieverhalen vertellen. Uiteraard had de film op veel flanken knapper, claustrofobischer en intenser kunnen zijn, maar ik heb de hele speelduur geboeid gekeken. Een klein toppertje van Nolan.

Creatieve, kleurrijke sprookjesfilm met lichte griezeltintjes. Regisseur Bryan Fuller laat zijn visuele kunsten de vrije loop in Dust Bunny en dat levert een fijne genrecombinatie op met intrigerende personages. Zeker Mads Mikkelsen en de jonge Sophie Sloan vallen erg op, maar helaas kan Fuller het overkoepelende mysterie niet helemaal verhullen. Lang wordt in het midden gehouden wat nu precies de uitkomst is, maar in dat opzicht laat deze film zichzelf eigenlijk snel in de kaarten kijken. Naar de finale toe pakken de makers uit met wat actie, maar verslikken zich in de visuele effecten van het stoffige monster. Bepaalde aspecten van deze opgebouwde wereld worden ook enigszins verwaarloosd, maar zitten het plezier niet al te veel in de weg. Fijn werkje dat de ambitie van Fuller goed laat zien.

Matig.

Deze mockumentary wilde ik al een tijdje zien, maar ik kon hem voor een tijdlang niet vinden. Op YouTube stonden een aantal gedubde versies maar dan kijk je de film dus niet in het Engels en dat is niet te doen voor mij. Onlangs toch gevonden en toen ook gelijk opgezet.

Hij viel erg tegen, ik heb eigenlijk nog nooit een film gezien die op MM vermeldt staat als horrorfilm maar toch maar 1 echte horrorsequentie kent. Ongeveer 5 minuten van de 100 minuten in Devil's Pass bestaan uit horror, de rest is vooral een thrillerfilm met korte drama en sciencefictionmomenten.

Overigens vind ik deze film niet als mockumentary werken en dat is jammer, want daar keek ik hem juist voor. Lake Mungo blijf ik bijvoorbeeld tot op de dag van vandaag 1 van de engste horrorfilms vinden die ik heb gezien. Devil's Pass kent een beetje dezelfde opzet, maar als dit een documentaire moet voorstellen is het misschien wel de meest onprofessionele documentaire die ik heb gezien.

Normaal kijk ik tijdens een horrorfilm nooit zo streng naar het schrijfwerk of de opzet, maar Devil's Pass maakt de boel wel heel erg bont. Er zijn te veel dingetjes in deze film die gewoon niet kloppen of onvoldoende uitgewerkt/doordacht zijn. Wie heeft deze film gemonteerd / gevonden? Als je de horrorfinale in beeld monteert waarom dan ook de sentimentele gesprekken tussen de personages of de geintjes? Het zijn allemaal dingetjes die gewoon niet doordacht zijn.

Qua spanning valt het ook allemaal wat tegen. Het duurt vooral ontzettend lang voordat thriller of horror om de hoek komt kijken en alles daarvoor wil gewoon niet zo boeien. De film duurt daarnaast 100 minuten, een bijna absurde speelduur voor een horrorfilm die zo weinig om het lijf heeft.

Acteerwerk is verder prima en de finale is best aardig, maar alles daarvoor is vooral een proces van afwachting dat niet erg wil boeien. De film duurt erg lang en spannend wil het nergens worden. Gooi daar een aantal zeer onprofessionele acties en geforceerde humor bij en je hebt een resultaat dat zichzelf erg serieus neemt maar amper serieus te nemen valt. Jammer, want ik keek er wel naar uit.

Matig.

In Dylan Dog had ik nog best zin, afgaande op de poster hier op MovieMeter. Die ziet er best fantasierijk en speels uit. Als de film er zo uit zou zien, een soort Scooby-Doo aflevering, dan kom ik er in ieder geval makkelijk doorheen. Helaas waren dat de verkeerde verwachtingen.

Routh is qua uitstraling en look erg geschikt voor de hoofdrol, qua acteerwerk dan weer totaal niet. Hij kan zijn punchlines en humor gewoon niet echt goed afleveren in deze film. Dan zie ik hem toch liever als Superman. Wel jammer, want Dylan Dog moet juist een uniek personage kunnen zijn met behoorlijk wat charme.

Strips heb ik verder nooit gelezen, maar stripverfilmingen in dit kaliber zijn vaak relatief fantasierijk en speels. Dylan Dog blijft daarin erg beperkt en regisseur Munroe laat bijna geen sprankeltje creativiteit zien in een verhaal waarin dat optimaal van belang is. Dat is dan ook meteen mijn grootste kritiekpunt, waar blijft de creativiteit?

Zoiets als die ledematenwinkel zijn ideeën die erg nodig zijn in dit soort universums. Verder ratelt de film wat door over zombies, weerwolven en demonen die er op z'n beurt allemaal niet uit zien. De make-up is erg suf, ouderwets vooral. Verder mis ik goede cinematografie en sfeer. Die zijn er beide gewoon niet.

De CGI is daarnaast ook niet bepaald on-point. De film pakt hier en daar groots uit maar de matige CGI in die beelden verraden dat de film te ver boven zijn league is gegaan. Erg vlot loopt de film verder ook niet en het duurt allemaal ontzettend lang in een verhaal dat niet zo veel zegt buiten een aantal degelijke uitgangspunten.

Gelukkig kent de film wel een aardig tempo en aardige beelden hier en daar. Het idee van die ledematenwinkel vond ik erg leuk bedacht en die korte minuten vormen voor mij meteen het hoogtepunt van de film. Dylan Dog was achteraf best een teleurstelling.

Apart.

Lamb is de nieuwe hit van A24, klaarblijkelijk ook de best verdienende IJslandse film. De film trok oorspronkelijk niet mijn aandacht, maar ik vind het wel prettig om met de horrortijd mee te gaan en te bekijken waar de positieve geluiden vandaan komen. Daarnaast was Bela Tarr ook aanwezig bij de productie, en dat schept verwachtingen.

Zo precies als Tarr zijn films maakt is deze Lamb bij lange na niet, maar na enige tijd heeft Jóhannsson een aardige controle over zijn film. Toch duurt het even voordat de film loopt, want de voornaamste kracht komt vanuit het schaap die vanwege zijn bizarre verschijning makkelijk de aandacht vast kan houden. Dat kunnen Rapace en Guðnason echter niet, en dus zijn de scenes tussen hen twee direct saai.

Op het visuele vlak viel de film me serieus tegen. De landschappen zijn uiteraard mooi en worden goed in beeld gebracht, maar regisseur Jóhannsson staat er vooral en doet er verder niet veel mee. Het is niet dat de mooiere plekken constant worden opgezocht. Het is een profijt van de locatie, en als deze er niet was klapt de film dus snel dood op visueel gebied.

Acteerwerk is verder aardig en het middenstuk is dat ook. Goed geboeid gekeken naar deze productie die veel kracht uit zijn concept kan halen omdat deze voortdurend interessant is. Wellicht traag, maar geen moment saai gedurende het middenstuk. De meer jammerlijke gedeeltes zijn het einde en het begin omdat deze niet bevredigen. Ik kan bijzondere eindes altijd waarderen, maar dit was me niettemin te abrupt.

Soms wat matige CGI maar verder een aardige productie, die helaas een bittere smaak achterlaat door het einde. Laat je overigens niet misleiden door de genres, want Lamb is gewoon een fantasierijke dramafilm. De horror komt bijna niet voor, raar dat de film dan wel als een horrorfilm wordt gepromoot, maar goed. Aardig voor een keertje dankzij het concept, maar ook niet hoogstaand.