Meningen

Herzien en toch maar een half puntje erbij. Buitengewoon waanzinnig kleurgebruik en daarnaast werd de naargeestige toon ten volste gevoeld. Shaun Evans steelt werkelijk de show als Quaid en ook Hanne Steen speelt bewonderenswaardig. De film loopt ietwat snel van stapel, maar de tweede helft is dermate onvoorspelbaar en luguber dat ik zelfs bij herziening niet helemaal meer wist hoe het af zou lopen. Regisseur Anthony DiBlasi levert met Dread een bijzonder indrukwekkend debuut af.

De vorige film van Kimo Stamboel viel positief op qua horror, maar hij laat zijn energieke kant iets te veel gaan met DreadOut. Met name de hoofdpersonages doen weinig anders dan hard schreeuwen en door elkaar heen praten, waardoor het al vroeg moeilijk is om een gevoelsmatige band met de basis op te bouwen. Eenmaal de horror uit de remblokken schiet voert Stamboel het tempo op, maar uiteindelijk verzandt het gebeuren in een aaneenschakeling van harde geluiden, weinig imponerende demonen en veel fantasierijke ideeën die elkaar niet bepaald sterk aanvullen. Tussendoor een aantal creatieve vondsten en de visuele kant oogt zeer verzorgd en gevarieerd, maar Stamboel verkijkt zich op de eigenzinnigheid die zijn vorige projecten zo leuk maakte.

Begint goed, tweede stuk zwakker.

Deze film had het misschien dan ook wat beter volledig bij spookhuis kunnen laten, want na de plottwist zwakt de film af naar een wat saaier, romantischer en mysterieuzer verhaal. Op papier klinkt dat goed, maar echter is het dat niet helemaal helaas.

Craig is een wat dubieuze keuze voor de hoofdrol, maar uiteindelijk doet hij het best aardig. Hij weet zijn rol tenminste genoeg charme te geven. Weisz valt soms wat door de mand, maar dat ligt dan vooral aan de wat mindere regie tijdens de scenes. Scene waarin Weisz geëmotioneerd is over de dode kinderen, die was door zwakke regie haast komisch. Voor de rest voegt Watts weinig toe. Zowel als rol als prestatie.

Het best gelukt in de film is wel dat er een zowat perfect Wintersfeertje hangt. De omgeving is goed gelukt, het ziet er zowat sprookjesachtig uit. Het is vooral in het begin echt goed gelukt. Het wintersfeertje krijgt later helaas minder focus.

Voor de rest is de film nergens heel spannend, maar in het eerste gedeelte krijgt de film een aardig aantal charmante en sfeervolle momenten. Het boeit tenminste volledig. Echter krijgt de film al snel een flinke kanteling na de plottwist en krijgt de film een meer psychologisch gedeelte.

Echter is het tweede deel wel wat saaier ondanks een interessante poging. Helaas gaat het zowat helemaal mis in de slotfase. De regisseur kreeg waarschijnlijk plots te weinig tijd en moest dus maar snel iets verzinnen. Alhoewel het moment waarop Craig afscheid neemt van zijn geestengezien nog wel ok was, was de komst van de heren gewoonweg slap.

De poging is goed, de potentie lag er zeker, maar echter zijn er maar weinig elementen die echt goed zijn gelukt. Maar de stukken die wel gelukt zijn, zijn dan ook echt wel goed gelukt.

Nicolas Cage zet zijn recentelijke opmars met Dream Scenario een mooi stuk verder, want zijn acteerprestatie in deze fantasierijke komediefilm van regisseur Kristoffer Borgli is serieus indrukwekkend. Voorheen waren zijn drukke, luide en hyperactieve personages leuk vanwege de ongeremdheid, maar dit keer komt hij met een emotieopwekkende en sympathieke rol op de proppen die het juist van zijn ingetogenheid moet hebben. Op conceptueel vlak pakt Borgli evenzeer goed uit met wat creatieve vondsten en leuke ideeën op satirisch vlak. Richting de tweede helft begint de satire zelf wat lomper te worden, maar voor de langste tijd vormt Dream Scenario een goede film om over na te denken. De dramatiek slaat bovendien aan en de horrorscenes tussendoor zijn leuk. Voorheen kon ik waarderen dat het distributiebedrijf A24 met eigenzinnige films op de proppen kwam, maar dit keer komen ze met een oprecht sterke film aanzetten die het niet enkel moet hebben van onderscheiding. Wat mij betreft zonder twijfel één van de betere films binnen 2024.

Tsja.

Had goed kunnen zijn, maar Kasdan bewijst het dus weer dat King boeken niet zo makkelijk te verfilmen zijn. Deze taak is dus te moeilijk geworden voor Kasdan, want deze film lijkt het resultaat te zijn van een mislukte King verfilming.

Ik vond het begin al niet zo heel boeiend, maar het verhaal stond tenminste nog overeind. Het was al onnodig verwarrend, maar dat hoort er dan maar bij. Uiteindelijk kon ik het nog wel volgen, de bossen waren mooi in beeld gebracht en die alien slangen waren echt heel gaaf.

Helaas begint het verhaal daarna al snel in elkaar te vallen. 134 minuten is ruim de tijd om een goede, kloppende en interessante horrorfilm te maken, en toch weet Kasdan het nog zo rommelig af te leveren. Het lijkt zelfs alsof er 3 sciencefiction films bij elkaar zijn gepropt.

Wat Freeman dacht weet ik ook niet, maar hij loopt wel een beetje voor gek hier. Iedereen ziet er normaal uit en dan is zijn look een soort Professor Lupardi. Ook Jane weet weinig met zijn rol mee te brengen, elke keer bij het horen van zijn stem moet ik weer aan Batman denken.

Het verhaal kent zo goed als geen spanning, dat opmerkelijk is voor een horrorfilm. De meeste weten tenminste een beetje sfeer te creëren, maar deze faalt daar een beetje in. Ook kent het een aantal schoonheidsfoutjes. Beaver ziet die vent maar voor het eerst, maar weet gelijk welke muts tot hem toebehoort.

Gelukkig is het allemaal vlot en vermakelijk, de aliens zien er goed uit en Lewis weet een goed two-faced karakter neer te zetten. 134 minuten gingen vrij vlot om, al is deze film niet bijzonder voor de rest.

Mwa.

Bijzonder eigenlijk om te zien hoe namen zoals Bill Condon zoveel verschillende soorten films maken. Misschien doet hij zichzelf in zoveel mogelijk genres positioneren totdat er eentje raakt bij het publiek. Een strategie die ik best kan ondersteunen, alleen moet ik bij Condon nog films ontdekken die het echt goed doen.

Showgirls is een film die zichzelf snel op de radar wil gooien met visuele kunstjes. Veel kleuren, glitters en liedjes die het scherm opvullen. Dat is ook te verwachten als je Beyonce in de hoofdrol hebt staan, dan kun je natuurlijk wel een soort musical verwachten. Verder nog bijzondere bijpersonages zoals die van Foxx, die er echt niet uitziet. Maar het hoort wel bij de tijd, dus vergeven is het hem makkelijk.

Deze film schiet vooral tekort in het verbinden met het publiek. De film duurt lang en er gebeurt veel, maar zelden weet dit ook daadwerkelijk aan te slaan. Bovendien zijn het nogal uitgekauwde scenario's die hier worden gepresenteerd zonder dat de presentatie ervan echt geweldig is. Wel kleurrijk en opbeurend, maar nooit een stijl die zich van andere films kan onderscheiden.

Had het een wat consistentere flow aangehouden in combinatie met een wat kortere speelduur, dan was Dreamgirls uiteraard makkelijker geweest om uit te zitten. Voor nu is het een standaardproduct dat aardig te kijken valt, maar te uitgekauwd aandoet om nog langer indruk te maken bij het publiek. Tenzij je een grote fan bent van Beyonce natuurlijk, dan gaat het allemaal ook wat makkelijker.

Matig.

Dreamkatcher was een film die tijdens het zoeken naar een film in de aanbieding lag. Ik huur in deze periode weleens wat van Pathe Thuis om de bioscoop een klein beetje te steunen, en de keuze kwam daarbij op Dreamkatcher terecht. Ik was me bewust van de slechte geluiden, maar die negeer ik wel vaker.

Hier zijn ze echter best terecht, want heel goed was deze film niet. Harris wil wel, maar kan niet. Dreamkatcher kiest dan ook voor een redelijk moeilijk pad door de sfeer over de schrikmomenten en spanning te trekken. Dit werkt niet snel, maar als het werkt dan zit je goed. In Dreamkatcher werkt het echter niet.

Het acteerwerk is wel aardig en de film kent enkele relatief grote namen. Shaye en Mitchell glijden echter samen wel steeds verder af, al lijkt Shaye dit soort rollen gewoon heel leuk te vinden. Ze doen het ook aardig, en dat kotertje ook zeker. Aan het acteerwerk ligt het dan ook niet, maar wel aan de regie zelf. Dreamkatcher voelt namelijk nogal leeg aan.

Tempo is niet per definitie traag maar de scenes die tegen horror aantikken zijn gewoon niet dreigend of spannend genoeg. De cinematografie is te plat en de details zijn net niet genoeg in orde. Verder wordt er wel een aardig sfeertje neergezet, maar tegenover andere horrorfilms in dit kader is deze sfeer niet opgewassen.

Niettemin duurt het allemaal niet te lang en kijkt aardig weg, maar van Dreamkatcher werd ik niet warm of koud. Ik vind het allemaal maar een beetje leeg en afstandelijk. Niet spannend, sfeervol of intrigerend genoeg. Dat neemt niet weg dat het als productie niet perse slecht is, en er wordt aardig geacteerd, maar verder deed deze film me weinig. Helaas.

Herziening.

Dredd blijft een film die ik vroeger een stuk gaver vond dan dat ik 'm nu vind. Toch moet ik erkennen dat dit binnen zijn soort één van de betere is die gelukkig ook genoeg bloed en innovatieve regiemomenten kent om zich te kunnen onderscheiden van soortgelijke films. De uitgevoerde praktijken in deze film zijn namelijk uitermate simpel.

Ik weet ook niet helemaal wat ik van Urban moet denken. Dat hij zijn helmpje de hele film opheeft is wel een bewuste keuze, maar van zijn eigen talent laat hij weinig zien. Een diepe stem en wat woeste mondhoeken zijn alle momenten die je te zien krijgt van hem. Ik vind het eigenlijk niet overtuigend genoeg, zeker eenmaal de andere judges op komen dagen. Dan kan je ze niet eens meer uit elkaar halen.

De actie en zeker de slowmotionbeelden vond ik een stuk beter ingericht. Erg lollige effecten, uitstekend camerawerk en een aantal ontzettend memorabele actiemomenten. Er zitten genoeg prachtbeelden in deze film die het de moeite waard maken om uit te zitten. Daarnaast duurt het met minder dan 100 minuten op de klok ook niet zo lang en kan het een vermakelijke avond makkelijk garanderen.

Soms wat tempomomenten die wat beter hadden kunnen gaan, maar verder een vermakelijke en best innovatieve actiefilm die zich ook enkel en alleen bezighoudt met de actie en niet veel onnodige zijplotjes. Maakt van films als deze al meteen betere films naar mijn inzien, want ik mag films wel die het gewoon bij de kern houden zonder te veel poespas eromheen. Wederom leuke avond gehad met Dredd.

Gestileerde thrillerfilm die de volledige duur moet opboksen tegen onvoorstelbaar slechte acteerprestaties, waartussen Angie Dickinson met vlag en wimpel de kroon spant in onkunde. Uitermate bijzonder is dat een geroemde regisseur als Brian De Palma dat zelf klaarblijkelijk niet inzag, maar wellicht was hij afgeleid door de rol van zijn eigen ex-vrouw die hier in een behoorlijk erotische positie wordt gezet. Dressed to Kill profiteert verder van een aantal onverwachte wendingen en sfeervolle nachtopnames. Individuele scenes hebben gefocust camerawerk en een aantal momenten tussendoor kennen effectieve spanningsopbouw, maar uiteindelijk vormt het geheel alsnog een klus om doorheen te komen en doet veel te lang over de redelijk vlakke inhoud.

Aardig.

Drillbit Taylor is een lekker frisse film die enkel en alleen gemaakt lijkt te zijn voor het vermaak. Het is dan ook een erg logische keuze voor Owen Wilson om erin mee te spelen. Het zijn alleen wel de drie kinders die hier de voorrang krijgen en Wilson is meer een reddertje als het weer even op goede komedie aan moet komen.

Die goede komedie komt alleen vervolgens eerder vanuit de kinderen dan van Wilson, want de ervaren acteurs voelen overbodig aan in een film die ze juist hadden moeten tillen. De toon is lekker fris, ik moet ook wel zeggen dat ik erg vlot door de film heen ben gekomen. Het heeft er alles mee te maken dat de passie en het plezier vanuit de omgeving en jonge cast erg goed naar voren worden gebracht.

Humor is flauw maar wel zo lomp dat het constant weet aan te slaan. Ik heb eigenlijk in tijden niet zoveel plezier gehad met een komedie als tijdens Drillbit Taylor. Soms heb je gewoon films nodig die de zaken op een lekker makkelijke manier aanpakken en daar niet veel eisen aan stellen. In deze film komt dat heerlijk tot z'n recht en met een speelduur die kort genoeg is ideaal geschikt als snel vermaak.

Ik vond de herziening vooral rond hetzelfde resultaat zitten. Refn vind ik ook totaal geen fijne regisseur. Arrogant, verwaand mannetje dat door bijna iedereen de hemel in wordt geprezen (in sommige gevallen terecht). Drive is tot mijn grootste irritatie een best degelijke film, die het vooral moet hebben van de opbouw. De stilte voor een geweldsexplosie is altijd op een bepaalde manier intrigerend en de film ziet er scherp uit. Het is ook één van de weinige thrillerfilms waarin ik het romantiekaspect bij lange na niet storend of in de weg vond zitten. Gosling doet het degelijk, bijrollen van Isaac en Mulligan zijn zeer behoorlijk en de tweede helft loopt lekker. Toch heb ik het idee dat de wereld die Refn hoopte neer te zetten er niet helemaal uitkomt, want je hebt het idee alsof er visueel veel meer uitgehaald had kunnen worden. De finale vond ik halfbakken en wanneer de film opeens lekker gewelddadig uit de hoek komt kapt Refn weer af om te beginnen aan karakterontwikkeling. Het mag duidelijk zijn dat Drive geen pure actiefilm is, maar wat het dan wel is is nooit echt geweldig of uitzonderlijk te noemen. Het is naar mijn persoonlijke opinie vooral een leuke film van een onelegante regisseur.

Best lollig.

Vooral aan het begin dan. Deze film alleen gekeken vanwege Heard, maar ik wist niet echt wat me nou eigenlijk te wachten stond, ik had om heel eerlijk te zijn een racefilm verwacht. Dit was wel iets anders, en ik vond het niet eens zo heel slecht.

Vooral het eerste deel van de film is absurd, soms hilarisch en lekker lomp. Bloed en geweld in overvloed, waarbij de film zichzelf ook verre van serieus neemt. Cage speelt een andere rol dan normaal, maar hij doet het niet eens zo heel slecht. Heard ziet er goed uit en vooral Fitchner blinkt uit als de grappige Accountant.

Naar het einde toe begonnen de effecten wel erg op Sharknado te lijken en gaat de score dus ook omlaag. Ondanks de absurde gebeurtenissen ga ik dit niet hoger geven dan een 3,0*. Toch wel jammer, als ze het einde niet zo hadden gedaan, was deze film zo veel leuker geworden.

Matig.

Drive Thru is zeker een film die het verrmaak helemaal goed maakt. Het is ook een pulp. Maarja, het concept blijft niet origineel. Ik kan dit soort onderwerpen wel waarderen want ook al is het niet origineel, soms kan het dan wel mooi zijn.

Een moordende clown is moeilijk om er echt een goede film uit te krijgen. Drive Thru had hier dan ook zeker moeite mee en het wil nergens echt goed worden. Meester doet het al helemaal niet goed, laat staan de andere cast.

Het enige pluspuntje zijn eigenlijk Horny the Clown en zijn slachtpartijen die de film nog net op een 2,0* doen lanceren.

Regisseur Christopher B. Landon blijft zijn scherpe blik op puur popcornvermaak behouden binnen zijn nieuwe mysteriethriller, die vooral opvalt door zijn moderne visuele inslag. Voortdurend wordt er wel een manier gevonden om de film boeiend te houden op dat vlak, specifiek door te spelen met lettertjes op het scherm of unieke camerastandpunten. Het ziet er allemaal degelijk uit en Meghann Fahy doet het uitstekend in de relatief ingewikkelde hoofdrol die haar wordt toebedeeld. Een onevenwichtige finale en een ietwat saai ingekleurde schurk gooien roet in het eten voor een hoger cijfer, maar Landon rechtvaardigt in ieder geval zijn succes als regisseur met deze nieuwe toevoeging aan zijn curriculum vitae.

Van Sant.

Ergens in deze film, al is het bijna niet op te merken, zit de goede regisseur verscholen die zich later zou ontpoppen tot Van Sant. Drugstore Cowboy casht in op het drugsconcept, wat ook al in de titel zelf te vinden is. Wat een gekke titel was die goed gekozen is, die wordt eigenlijk nauwelijks eer aangedaan met de film zelf.

De scenes waarin Dillon, die op jonge leeftijd bewijst ook al een hele goede rol te kunnen spelen, wat pilletjes heeft geslikt vormen gestileerd de interessantste momenten van de film. Vaak is zo'n scene echter maar een voorwerp zoals een hoed die draaiend door de lucht balanceert. Als dat helaas de visuele hoogtepunten moeten vormen weet je dat de film zelf op dat gebied niet geslaagd is.

Dat is jammer, want het valt moeilijk te ontkennen dat films met drugs in de primaire focus altijd wel wat van een visuele push kunnen gebruiken. Je brengt tenslotte ook de effecten en gevolgen in beeld. Deze film lijkt dat te ontwijken, en dat is jammer. Gelukkig weet het overige verhaal best te boeien en zit de film vol met goed acteerwerk.

Zoals eerdergenoemd doet Dillon het goed, maar ook de rol van Lynch mag er best wezen. Ik vond het prettig dat Van Sant erin slaagt de personages eigenzinnigheid te geven met een persoonlijkheid, zodat je ermee kan meeleven. Niet dat de film verder erg sentimenteel is, maar het is een goed podium om alvast je eerste stappen op te maken.

Het verhaal is intrigerend maar het niets dat aanvoelt alsof je het nog nooit eerder had gezien. Drugstore Cowboy is inhoudelijk geen slechte film, maar blijft verder op andere gebieden ver binnen zijn vaarwater. Voor een soort film waarvan ik van mening ben dat ze de grens moeten opzoeken is dit een behoorlijk veilige film met dik aangezet sentiment. Niet perse slecht, maar ook een film die je niet lang bijblijft.

De Deense regisseur Thomas Vinterberg weet zijn niveau keurig te behouden met zijn nieuwste film, al doet Druk net wat onder in vergelijking met zijn andere hoog beoordeelde werken. Mads Mikkelsen laat in ieder geval nog een keer zien dat hij zichzelf niet enkel en alleen nog maar beperkt tot Amerikaanse filmschurken en steekt dan ook ver boven de andere acteurs uit. Op conceptueel vlak laat Vinterberg echter wat steken liggen. Zo is de onderbouwing van de "why" in Druk niet bepaald sterk te noemen en vraag je je als kijker af hoe de heren het in hemelsnaam zover laten komen als hier, maar voor de uiteindelijke dramatiek doet het weinig onder. Die is zwaar, maar wordt niettemin voorzien van een sprankje hoop. De interactie tussen personages voelt links en rechts onmenselijk en overdreven filmisch aan, maar Vinterberg behoudt keurig netjes zijn toonzetting en levert een film af die geregeld weet te raken. De opeenstapeling van ellende vraagt wat van de kijker, maar de emotie voelt oprecht aan en de film wordt makkelijk gedragen door sterke acteerprestaties en passend nerveus camerawerk.

Ach.

Een soort Black Mirror-episode maar dan een volledige film. Dual kan profiteren van een uitgekauwd concept (klonen) door deze op een manier in te zetten die je tot nadenken aanzet. Het eerste halfuur komt aardig futuristisch over ondanks dat de omgeving juist heel erg hedendaags is. De toekomstige visie is er wat saai mee, maar niet onaardig.

Grootste probleem van de film is dat het allemaal maar dom wordt uitgewerkt in termen van regie. Waarom iedereen als een soort robot moet acteren kan ik niet achter komen. Totaal onnodig, maar het helpt de toonzetting ook niet vooruit. Ik kan snappen dat het de bleke toon moet ondersteunen, maar ik vond het vooral een beetje belachelijk overkomen. Het is eerder afleidend dan treffend.

Verder is de tweede helft juist erg het tegenovergestelde van de veel sterkere eerste helft. De toon blijft nagenoeg hetzelfde, maar vanaf het moment dat Gillan gaat trainen komt de voorzichtige humor de film niet ten goede. Vervolgens krijgen we een nogal teleurstellende finale die wellicht wel in de film past, maar persoonlijk als een nogal makkelijke uitweg overkomt.

Het is dat het eerste halfuur je een beetje tot denken aanzet, anderzijds is het vooral een film die graag slim wil zijn maar vooral ongemakkelijk is. De personages missen ook teveel flair om echt indruk te maken. In het algemeen ontbreekt het de film vooral aan durf. De sciencefiction wordt te veel geïmpliceerd om indruk te maken, maar ook het acteerwerk weet de film niet bij te houden. Het is dat het verhaal zelf wat slimme manieren vindt, maar daar gaan dan ook de voornaamste punten naartoe.

Ok.

Dit was toch wel een filmpje waarvan ik even dacht dat het nog wel wat in zijn mars kon hebben met de juiste slotfase-wendingen. Vooral omdat de regie hier toch verrassend genoeg een stuk beter van de grond weet te komen in vergelijking met andere films in dit genre.

Het is jammer dat de film helaas (te) braaf de paden volgt waardoor het nogal voorspelbaar blijft. Ik hoopte dan ook voornamelijk dat de film wat anders ging doen, maar dat doet regisseuse Milch niet. Alsof ze dat toch niet aan leek te durven.

Maar de elementen zijn er wel. Hale doet het altijd wel goed. Soms draaft ze iets te veel door in ietwat arrogante trekjes, maar speelt de kaarten wel goed klaar tijdens de dramascenes. Ook Prescott doet het heel goed, vooral op emotioneel gebied was het opvallend naturel.

Film kiest zelf ook voor een iets meer nuchtere en dromerige aanpak in het tienergenre. Alhoewel het dromerige soms iets te veel de overhand neemt, is het wel niet dromerig op de juiste momenten. Wat resulteert in 1 van de meest naturel in elkaar gestoken seksscènes. Normaal vallen die scenes onder slow-motion en/of een dromerige soundtrack, om dit dan zo te zien was erg verademend.

Veel probleemjes, veel drama, maar gelukkig niet al te zwaar neer gedreund op de kijker. Sommige problemen zijn toch wel iets te onnodig en te veel bijzaak. Typische zijwegen die de impact niet verkleinen maar ook niet vergroten.

Het voornaamste kritiekpunt wat ik heb is toch wel een wat afgeraffelde en makkelijke slotfase. De opbouw met de problemen ging toch wel goed, maar het "het spijt me"-gehalte was toch wel weer te simpel en te braaf. De film werkt naar een humane wending toe, maar dit was dan toch wel weer iets te happy.

Wel erg sterk acteerwerk. Types zijn niet heel realistisch, maar de film boeit de gehele 97 minuten. En dat was toch wel een belangrijk punt lijkt me.

Best geinig.

Normaal ben ik niet zo van dit soort films, maar deze film was erg geinig in zijn soort. Nog steeds wat belemmerd door de trashy aanpak waar ik niet de grootste fan van ben, maar van de humor dan weer absoluut wel. De meest domme soort, maar dan wel weer best leuk uitgevoerd.

Toch zitten de beste minuten meteen in het begin van de film, waar de carnage in strak tempo omhoog wordt geschoten. Extreem bloederige taferelen waar ik best van kon genieten. Het zet wel een beetje de verkeerde toon aangezien de rest van de film veel en veel meer op komedie gericht is. De horror blijft daar ook erg beperkt.

Acteerwerk is best slecht, maar de grapjes komen in grote aantallen dus genietbaar blijft de film ten alle tijden. Niet elke grap raakt zijn doel, maar de gekheid en dwaasheid heeft een aparte charme. Het maakte me hier en daar dankzij de timing best wel aan het lachen, al zaten er nooit echt schatermomenten bij.

Verder blijft de trashy aanpak me niet zo liggen, en ook hier vond ik het niet al te best uitpakken. Het is erg duidelijk dat ze er volop voor gaan maar veel leuker maakt dat de film niet voor mij. De kills hadden ook wel wat harder mogen zijn aangezien de eerste aantal minuten erg over de top zijn.

Grappig filmpje, duurt wel net wat te lang. Het is vooral een cadeautje van de makers voor de liefhebbers. Als je er op kickt, dan is Dude Bro Party Massacre III een absolute must-see voor jou. Als je er wat minder fan van bent kan je deze film overslaan. Ik heb me er wel mee vermaakt uiteindelijk, en ik vind het ook iets meer geslaagd in vergelijking met andere trashy of tromafilms.

Grappig.

De titel van deze film heb ik vaak in mijn leven voorbij zien komen, maar de film zien was eigenlijk een geheel andere zaak. Ik had er ook niet bepaald hoge verwachtingen aan, maar gelukkig kwam de film uiteindelijk op de mat te liggen als gezelschapsfilm. Zeker met een goede sfeer zijn films als deze uitstekend materiaal.

De randomness van de film slaat herhaaldelijk aan. Vrijwel elke scene bevat wel een quote of een moment die je zal herinneren. Dat heeft er onder andere mee te maken dat de humor zo ver wordt doorgedrukt dat het moeilijk is de film te vergeten voor de inhoud. Vrijwel alle ideeën worden op een hoop gegooid en Leiner sprint er doorheen. Rommelig is het zeker, maar ook erg lollig.

De finale gaat ver over de top en ik kan me goed indenken dat het hierdoor niet de film is waar iedereen op zit te wachten. Ik denk dat de film dan ook vooral werkt binnen gezelschap. Het acteerwerk is absoluut niet briljant, maar de constante verschijningen van vreemde typetjes in combinatie met de kurkdroge humor zorgen ervoor dat Dude, Where's My Car? een film is die je bijna niet kan vergeten. Erg prima te doen.

Phillips.

Wat mij betreft een film die voor hem op niveau is gedurende zijn wat eerdere projecten. Ik heb de hype rondom hem als regisseur nooit volledig begrepen, maar op latere tijd heeft hij wel zijn fair share of goede titels weten af te leveren. Due Date is daar echter niet eentje van, eerder een poging om het succes van The Hangover te herhalen.

Daarvoor wordt dan ook een hoop uit de kast getrokken. Galifianakis keert terug evenals de komst van een erg bekende acteur. Het verhaal is wederom avontuurlijk en de humor is nagenoeg hetzelfde. Wat werkt er dan eigenlijk precies minder? Dat is het narratief, dat gewoon niet meer de unieke draai kan includeren die The Hangover een jaar hiervoor wel had. Die film was ook niet briljant, maar daardoor wel wat frisser.

Due Date is eigenlijk dan eerder een lompe Todd-komedie in een andere setting. De film loopt lekker maar de humor is vooral irritant. Zelfs de meest spectaculaire scenes weten de kijker niet bij te blijven. Ik denk ook dat de rol voor het doen van Galifianakis erg en vooral te saai was. Een acteur die je juist voor meligheden kan inzetten die vervolgens nauwelijks echt naar behoren wordt benut.

Zo loopt de film als een trein zonder dat het een moment bevat dat goed aan weet te slaan. De grappen zijn herkauwd, het verloop niet uitdagend genoeg en al bij al een film die je ondanks de bombastische intenties binnen no-time weer volledig kwijt bent. Het blijft jammer, maar wellicht dat het dus beter is om Phillips achter het roer te plaatsen van films die ook een wat meer dramatische inslag hebben.

Degelijk debuut.

Spielberg is een regisseur die het echt wel in zich kan hebben, maar soms ook kan blunderen. Dit debuut was in ieder geval wel een show-case van enkele sterke regiekeuzes maar dat maakt het niet meteen een sterke, goede of spannende film.

Heel spannend is het ook niet uiteindelijk. Dat ligt niet aan het jaar waarin het is gemaakt, maar vooral aan het feit dat ik nooit voelde alsof Weaver daadwerkelijk in gevaar was. Desondanks is de spanningsopbouw wel goed in elkaar gestoken en enkele scenes weten toch wel weer een beetje spannend te zijn.

Het grootste probleem van Duel is echter Weaver. Wat een klunzig acteren wat hij hier vertoond. En dat van een volgens mij relatief gerespecteerd acteur. Maar dit was vooral onzinnig en onrealistisch. Lulletje rozenwater en Pipo de clown in 1 persoon. Het voelde echt nooit aan als een mens.

Maar de film is toch wel best knap geschoten. Grappig camerawerk, zo vlak boven de weg, en bij vlagen degelijk spannende scenes en stunts. Heel gevaarlijk is het niet, op dat gebied blijft de film nog best veilig, maar bij vlagen heeft het zeker wat.

90 minuten was toch echter iets te lang om zo'n achtervolging staande te houden. Uiteindelijk begint de film wat in herhaling te vallen en begint voorspelbaar te worden. Ook de trucjes van Spielberg beginnen uit te werken met bijvoorbeeld te duidelijke Speed-Ups.

Maar het vermaakt wel uiteindelijk en ziet er toch wel goed uit. Wat mij betreft ziet dit er visueel knapper uit dan zijn latere Jaws , maar zijn kunde als regisseur komt daarbij nog niet in de buurt. Wel een degelijke thriller uiteindelijk, met barslecht acteerwerk maar goede spanningsopbouw.

Ach.

Vergeleken met soortgelijke films binnen dit soort settings valt deze film keurig binnen het niveau. Geweldig hoog ligt dat niveau niet, maar je hebt ze ook wel eens slechter gezien. The DUFF loopt vooral te spelen met een woordje dat Sandel zelf heeft uitgevonden, en dat was zo briljant dat het is uitgerekt tot wel 100 minuten.

De regie is veilig en het verhaal is dat ook, maar er wordt wel vanalles bij betrokken en dat helpt het zeker beetje bij beetje vooruit. De effecten van de onlinewereld evenals social media worden behandeld terwijl de film ook het echte leven op blijft zoeken. Dat levert nog wel een aardige balans op van relevante onderwerpen die elkaar goed afwisselen.

Maar daarmee is wel een hoop al gezegd. Het blijft een voorspelbare film met een hoop grappen die het doel niet raken. Acteurs hebben ook nergens echt een chemie, alhoewel ze op zichzelf best aardig spelen. Van de vlot gemonteerde opening is na enige tijd ook weinig meer over, want Sandel voegt als regisseur te weinig toe aan zijn eigen creatie. Zet hem dan maar gewoon weer neer voor een derde Goosebumps-film, zo zie ik hem veel liever.

Tweede Chandrasekhar.

Tot nu toe vind ik hem een echte regisseur die weigert het bij enkel één genre te houden. De vorige film die ik van hem zag was een combinatie tussen horror en komedie, dit keer wordt komedie genomen en verbonden met actie. Geen echt spectaculaire stukken daarbij, wel een tempo dat zo hard raast als de wagens in de film.

Laat ik maar met de deur in huis vallen; de komedie binnen deze film is niet bepaald sterk. Dat vond ik ook niet bij de andere film van Chandrasekhar maar bij deze film is dat precies hetzelfde. Enkele scenes werken vooral door de complete lompheid. Zodra de film het echt op situaties zelf heeft gemunt komen de lollige stukken tevoorschijn, maar wanneer het op de acteurs aankomt, komt er weinig van.

De finale kent genoeg spectaculaire stunts om het als geheel lekker vooruit te blazen naar een voldoende, maar aan de andere kant is dit eerder een film waar je op terugkijkt en bij denkt dat er een coole stunt met een auto inzat, niet een sterk verhaal of geweldig acteerwerk. Het kijkt te vlotjes weg voor een onvoldoende en het tempo ligt hoog, maar inhoudelijk is het uiteraard weinig briljant.

Typisch Farrelly.

Maar dan ook typisch een film waar acteurs zoals Carrey echt perfect in passen. Al zijn de types soms wat vervelend, Carrey en Daniels weten wel een bepaald charme met zich mee te dragen. De grappen zijn wel wat flauw, maar dat kan je wel verwachtten.

Geen briljant acteerwerk, maar wel leuke stunts af en toe. Vooral dat busje is best leuk vormgegeven, en er zitten wel een paar komische scenes in die weten te vermaken. Vrij flauw verhaal overigens, en soms behoorlijk misplaatste grappen. De dode parkiet vond ik bijvoorbeeld helemaal niet grappig.

Toch wel een van de betere Farrelly broeder producties, met een paar geslaagde momenten. Duurt wat te lang, maar Daniels en Carrey dragen de film wel een beetje. Ach ja, het is sowieso wel moeilijk om me echt te laten lachen bij komedies.

Ik kende het oorsprongsverhaal niet, maar klaarblijkelijk was dit zo'n hit dat het slechts enkele jaren heeft geduurd voordat de biografiefilm alweer op de stoep stond. Regisseur Craig Gillespie is daarvoor een wat aparte keuze aangezien hij niet bepaald de “logische” naam vormt voor dit soort pure komediefilms, ondanks dat er links en rechts wat sentiment om de hoek komt kijken. Dumb Money profiteert voornamelijk van het goede acteerwerk, zeker Paul Dano valt op als de zogenaamde Roaring Kitty. Gillespie slaagt erin de inhoud doorlopend en voortdurend boeiend te houden, maar belicht iets te veel perspectieven die niet heel veel toevoegen. Ook de weergave van "de tegenstander" is dermate karikaturaal dat je het als waargebeurd verhaal niet heel serieus kunt nemen. Ik had gehoopt dat Gillespie het gebeuren iets serieuzer zou aanpakken, ondanks het absurde bronmateriaal. De wisselwerkingen tussen diverse soorten genres gaan namelijk niet heel ideaal samen, maar het vermaakt goed en kent behoorlijk acteerwerk. Half puntje erbij omdat het voor iemand die niet bekend was met het gebeuren erg informatief is.

Matig.

Behoorlijk geschrokken van het feit dat deze film uit het brein van Tim Burton moet komen. Hij kan doorgaans toch wel goed overweg met fantasierijke omgevingen, maar deze productie lijkt overgenomen te zijn door de producers. Het kan bijna niet anders, want de knappe en kenmerkende stilering van Burton is nauwelijks te herkennen.

Wat wel te herkennen is, is de onkunde op het technische vlak. Wel mooi in beeld gebrachte en versierde achtergronden (vooral Dreamland maakt indruk), maar erg kinderachtige CGI en lelijk afgewerkte bewegingen. Schattige olifantjes uiteraard, maar de sullig geanimeerde dieren zijn niet bepaald indrukwekkend. Voor de kinderen onder ons zal het weinig uitmaken, maar gezien de film zich meer lijkt te richten op een wat ouder publiek (12+) begrijp ik de keuze niet helemaal.

Acteerwerk van Green, Keaton, DeVito en Farrell is best redelijk te noemen, maar ze worden in personages gedrukt die een erg specifieke prestatie van ze vereisen. Dat komt met dialogen waar ze niets mee kunnen (en vreselijk geschreven zijn). Veel tijd zal het niet gekost hebben om dit te schrijven. Waarschijnlijk binnen een maand in orde gemaakt en maar aan Tim Burton gegeven in de hoop dat hij wat toevoegt. Is nauwelijks gebeurd helaas.

De kinderen zijn overigens ook goed, maar dan in het zijn van robots. Die twee zullen er wel door rijke ouders ingewerkt zijn. Kan me niet voorstellen dat deze dodo's door een auditieronde heenkomen. Sentimentele scenes vallen volledig plat. Bijna elke scene met die kinderen overigens, en laat dat er nou heel wat zijn. Gelukkig is er wel een clowneske DeVito die ons wat af kan leiden.

Er zijn een paar geslaagde elementen te vinden in deze productie. Groots opgezet, degelijk versierd en de finale is zeker vermakelijk. Verder vond ik het een nogal simpel verhaaltje waaraan vanuit de regiestoel te weinig meegegeven wordt om dit sfeervol, magisch of schattig te maken. Hopelijk keert Burton weer terug naar wat eigenzinnigere films. In dit soort grotere producties vind ik hem vaak drie keer niks.

Herzien als een opfrisser voor het tweede deel, maar aan het cijfer verandert niets. Regisseur Denis Villeneuve schept een originele en fraai vormgegeven visuele wereld, waarbij met name de kolossale schaal opvalt. Stuk voor stuk introduceren de makers nieuwe setpieces die allemaal op hun eigen manier indrukwekkend zijn, spijtig genoeg is de inhoudelijke opvulling dat minder. Villeneuve benadert zijn materiaal uiterst serieus, maar het levert geregeld een nogal kazig moment op. Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson en Charlotte Rampling spelen dermate belachelijke personages dat specifiek de sentimentele wisselwerkingen (en daar zijn er nogal wat van) geen moment aanslaan. Het is dan ook vooral wachten op een grootse scene, want daar worden de voornaamste pluspunten vandaan gehaald. Omdat er zo onsterfelijk veel figuren en gebeurtenissen worden geïntroduceerd was deze opfrisbeurt voor mij broodnodig, maar nieuwsberichten geven aan dat het vervolgdeel prima op zichzelf kan staan. We zullen zien.

Nu regisseur Denis Villeneuve zijn woestijnwereld drie jaar geleden heeft geïntroduceerd werd het tijd voor de escalatie, maar het levert een soortgelijk eindresultaat op waarbij ik regelmatig de neiging had in lachen uit te barsten. Het is werkelijk ongelooflijk hoe men met zoiets bezopen aan kan komen zetten en dat vervolgens uiterst serieus nemen, voor mij blijft het in ieder geval dure en knap versierde onzin. Het hoofdpersonage van Timothée Chalamet werkt gelukkig wat aanstekelijker en overige castleden zoals Zendaya, Christopher Walken en Austin Butler zijn prettige toevoegingen. Op visueel vlak is Dune: Part Two verder tot in de puntjes verzorgd met indrukwekkende effecten, gigantische setpieces en grootse spektakelscenes, maar nog altijd een gehaast gebeuren op inhoudelijk vlak. De sentimentele scenes zijn in ieder geval zelden zo idioot naar voren gebracht (Wat bezielde Rebecca Ferguson toch om zo'n rol aan te nemen), waardoor het voor mij moeilijk is om een oprechte interesse in deze wereld te tonen. Al helemaal wanneer de "goede" kant al voor de plotse negatieve spiraal overkomt een stel achterlijke gladiolen. Mocht het boekmateriaal dat zo hebben bedoeld, dan vind ik het vooral erg onovertuigend. Overigens zal Dave Bautista zijn stem na de filmproductie vast en zeker zijn kwijtgeraakt. Een voldoende voor het machtige audiovisuele aspect, maar ik heb niettemin met verbazing gekeken naar het gemiddelde.

Toen ik hoorde dat er in 2023 een nieuwe Dungeons & Dragons-film werd uitgebracht, had ik niet meteen verwacht dat het op zo'n hoog gemiddelde terecht zou komen. Het werkt altijd wel aanstekelijk om een film als deze vol te gooien met zelfbewuste humor, maar klaarblijkelijk werd het dit keer zelfs extra gewaardeerd vanuit het publiek. Nu, de film is ook wel erg vlot. Een speelduur van 134 minuten vliegt voorbij en elk personage verschilt genoeg van de ander. Wel vond ik geen van die personages echt bijzonder geslaagd. Het enige figuurtje dat ik enigszins gaaf vond was het personage van Daisy Head (Sofina) en de schurkenrol van Hugh Grant was ook wel komisch. Uiteindelijk is het een film die veel avontuur uitademt, maar regisseurs Daley & Goldstein kiezen er niettemin voor om veelvuldig clichématige zijsporen te kiezen en allerlei sentimentele motieven toe te voegen om het avontuur te rechtvaardigen. Het is daardoor uiteraard net wat dieper en persoonlijker, maar valt niettemin opzichtig voor de voorspelbaarheid. De finale mist vooral iets groots en het avontuur zelf kent ook te weinig spektakelhoogtepunten voor een speelduur van 134 minuten. Ik zie Daley & Golstein de volgende keer graag doorgaan met blockbusters, maar hopelijk krijgen ze dan een wat eigenzinniger script. Dit is echt indamming van iets dat heel leuk had kunnen zijn.