Meningen

Leuk!

Anthologiefilm waar ik me vooraf totaal niet over had ingelezen. Ondanks dat regelmatig het gevoel in de lucht hangt dat dit een beetje een vriendenprojectje is moet ik zeggen dat die vrienden los van elkaar wel goede statussen hebben opgebouwd. Iconen ontmoeten elkaar dus in de trein en ieder van hen sterft in een persoonlijk toegeschreven verhaal.

Voordelig is dat elk verhaaltje kwalitatief blijft en niet bang is om wat van het fantasierijke te nemen. Eigenlijk werken ze allemaal wel op hun eigen manier en haken ze een eigen horroridee aan. Erg origineel zijn deze ideeën niet en prachtig uitgewerkt evenmin, maar toch vermakelijk. Je ziet niet vaak anthologiefilms die eigenlijk geen enkele misser hebben, maar deze film raakt vrijwel elk doel.

Wellicht te weinig memorabel en soms ook wat knullig geacteerd, maar al bij al heb ik me vermaakt. Ik hoef de verhaaltjes niet apart te beoordelen, want in principe hebben ze allemaal dezelfde kritiek. Een erg consistente anthologiefilm dus, waar ik totaal geen moeite mee heb gehad. Entertainend, vlot maar nergens spectaculair. Ruim voldoende wat mij betreft.

Knap.

Ik zag deze film eigenlijk direct na het zien van de jaren 20 versie van Dr. Jekyll and Mr. Hyde en die maakte weinig tot geen indruk. Hoog tijd dat ik mezelf dus weer even uit de brand ga helpen met een film die ook als ware klassieker in de boekjes staat afkomstig uit de jaren 30. Bovendien ook nog eens Lugosi hier, een acteur waar ik na het lezen van zijn levensverhaal wat meer sympathie voor kan opbrengen.

Jammer genoeg is hij soms wel een lichte stoorzender in deze film. Soms uitermate charmant en indrukwekkend, maar ook weleens wat te nep. Aan overacting was destijds geen gebrek. Er wordt gecommuniceerd met grootse gebaren en woeste expressies, maar het acteerwerk is wat mij betreft duidelijk de zwakste schakel van de film. Dan komt een soms dwaze maar charmante Lugosi er duidelijk het beste vanaf. Bovendien zie ik hem nu echt wel als het gezicht van Dracula. Geen Oldman of iets dergelijks.

Knap aan de film is de sfeer en setting die wordt neergezet. Uiteraard zijn de effecten verouderd, maar de stille en spookachtige beelden van de omgeving zijn uitzonderlijk sterk. Mooi gebruik van verlichting, prachtig ingerichte sets en een sfeerzetting die zichzelf ondanks de korte speelduur nooit verwaarloosd met dwaze of te snelle montage. Er wordt de rust genomen, en het wegnemen van de bombastische soundtrack werkt uitstekend.

Zeker een charmante klassieker dit, die ik goed kan smaken. Geboeid heb ik de poppetjes kunnen volgen in een verhaal dat niet bijzonder complex is en goed weet te vermaken. Het acteerwerk zal mijn ding nooit zijn, maar de inrichting van de film is dat wel. Lekker duister, grimmig maar niettemin stilistisch. Terecht bestempeld als klassieker als je het mij vraagt. Leuke ontdekking.

Tussen de iconische klassieker van Tod Browning en de latere, stijlvollere film van Francis Ford Coppola moet deze hervertelling van regisseur Terence Fisher spijtig genoeg het onderspit delven. Zeker met eerdergenoemde als concurrenten valt het ten zeerste op hoe beperkt deze versie van Dracula blijft in haar kwaliteiten, maar het kan nog altijd rekenen op een geweldig spelende Christopher Lee. Het is enigszins opvallend dat Fisher uiteindelijk niet al te veel gebruik van hem maakt en de voorkeur geeft aan de andere (hoofd)figuren. Uiteraard is dat gedaan met het bronmateriaal in het achterhoofd, maar de protagonisten beschikken over weinig karakter en weten het beeld nauwelijks boeiend op te vullen. De achtergrond, onder andere gefilmd binnen Bray Studios gelegen in Engeland, vormt een veel interessanter beeld dan bijvoorbeeld een Van Helsing. De finale kent een aantal opvallende speciale effecten en de eerste 20 minuten zijn uitstekend, maar het middenstuk is een aanzienlijk stuk taaier en Fisher heeft geen enkele controle over zijn zwalkende tempo. Zeker dat laatste maakt van Dracula een redelijk zware zit, terwijl de uiteindelijke visuele opvulling juist een frissere indruk lijkt te willen maken. Voor Hammer Studio's is deze inmiddels klassieke filmadaptie een schot in de roos, maar voor mij persoonlijk nauwelijks waardig om tussen (of boven) haar concurrenten te staan.

Leuk.

Toch nog een best prima verrassing van Coppola, een man die best films kan maken, maar geen echte experimenten leek aan te durven. Met deze film lijkt hij dan ook haast de spot met mij te drijven, want hier wordt volop geëxperimenteerd.

Het is al snel in het begin duidelijk dat dit een soort ode is aan andere films. Zowat alles is niet bepaald een doorsnee horrorfilm. De sets, het camerawerk en het experimenteren van visuele trucjes zou je niet snel in een horrorfilm verwachten, maar hier gebeurd het volop.

Acteerwerk is zwaar over-the-top, soms net iets te veel, maar ergens hoort het er wel bij. Oldman krijgt een hele moeilijke rol, maar voert hem echter met verve uit. Erg overtuigende Dracula met indrukwekkende make-up en aankleding soms. Vooral in zijn rode gewaad.

Vooral enkele scenes blinken uit in liefde voor horror. Vooral de eerste tocht naar het kasteel van Reeves, met de boze oogjes in de lucht. Maar ook de silhouetten-oorlog, slotfase en een Dracula die in het donker in ratten veranderd zijn indrukwekkend.

De film bevat indrukwekkende horrorscenes die niet vervelen. Er is veel liefde in gegaan en alles is, ondanks dat het apart is, erg intrigerend en vermakelijk. Enkele scenes weten je met de juiste, sprookjesachtige horrorsfeer toch aardig rillingen te geven. Coppola maakt er wel een leuk feestje van.

Wel jammer dat de romantiek net wat te apart was om genietbaar te zijn. Het blijft daar net iets te apart, maar aan de horrorkant werkt het wel. Erg leuk filmpje, waar ik me niet mee heb verveelt. Dat dit toch een redelijke status heeft weten te bemachtigen is me dan ook best duidelijk.

Matig.

De titel was al niet bepaald veelbelovend, vampierfilms worden tegenwoordig steeds minder met een aantal uitzonderingen. Dracula Untold is eigenlijk zo voorspelbaar als wat. De lijn van de film is vanaf het begin bekend, en dan vraag je je serieus af of de regisseur nog überhaupt wat input heeft gekregen, want het lijkt er niet op.

Nu heeft de film ook nog het nadeel dat ik absoluut geen fan ben van dit tijdperk, de wat oudere sfeer begon me al snel te vervelen. Regisseur Shore lijkt soms nog wel zijn best te doen om de film wat meer flair te geven, maar tevergeefs. Visueel moet ik niettemin zeggen dat het er solide uitziet, maar ook wat wederom wat standaard. Het kleurgebruik en de look zijn allebei zoals je kan verwachten binnen dit soort films.

Acteerwerk is matig, maar Evans weet zich nog wel te redden. De bijrollen vond ik allemaal maar een zooitje, met uitzondering van Dance, die wel 3 minuten in beeld mag komen dit keer. Toch wel de acteurs die erg goed zijn, maar nooit tijd worden gegund. Acteurs zoals Cooper zijn bijna onzichtbaar in deze film, veel voegt hij niet bepaald toe, terwijl zijn personage toch wel een centraal punt vormt in de film.

Verder kenmerkt Dracula Untold zich in een rommelig verhaal en weinig hoogtepunten. Deze film voegt buiten een aantal aardig stijlvolle beelden weinig toe aan het genre. Volkomen humorloos en vechtpartijen die nooit echt bijzonder willen worden, het is regelmatig best vermoeiend te noemen. Wel is het zo dat de film wat tempo wint tijdens de tweede helft, die de suffe eerste helft weet te compenseren.

Weinig bijzondere film waar je niks aan zal missen mocht je hem ook willen zien. Het dient vooral snel vermaak te dienen, maar toch vraag ik me af of dit wel zo is aangezien de film zichzelf behoorlijk serieus neemt. Ik weet niet echt wat precies het doel was van de film, maar ik vermoed dat de studio bemoeizuchtig was. Als vermaak aardig, soms redelijk stijlvol, maar in zijn geheel best vermoeiend en totaal niet onderscheidend helaas. De naam "Dracula" zal hier vooral een stunt zijn geweest om geld in het laatje te brengen.

Regisseur Luc Besson herenigt zichzelf met Caleb Landry Jones voor nog een film waarin hij een innemende hoofdrol mag spelen, maar helaas werkt dit eeuwenoude verhaal aanzienlijk minder effectief dan bijvoorbeeld Dogman. Dracula: A Love Tale voelt vooral te bekend aan, waardoor de speelduur van 129 minuten beduidend weinig verrassingen op tafel tovert. Op visueel vlak mag je daarnaast uiteraard een keurige invulling verwachten van Besson, maar spijtig genoeg maakt hij een nogal lompe en ongeconcentreerde indruk. De locaties zijn weliswaar mooi, maar het gefocuste camerawerk, de doeltreffende montage en enige vorm van energie ontbreken volledig. Het zorgt ervoor dat Dracula geen saaie film is, maar wel een geheel dat je na afloop meteen weer gaat vergeten. Pluspunten voor uitmuntend acteerwerk van de castleden.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Sam Raimi behoudt nog altijd een amusante en luchtige toon over zijn horrorkomedie, die het uiteindelijk eerder van het absurdisme en de droogheid moet hebben dan van de gruwel en/of spanning. Alison Lohman is perfect gecast als hoofdrolspeelster, die de energieke trekjes van haar personage overtuigend bijbeent. De overige rollen vormen vooral bijzaak, maar zitten de voortgang gelukkig verder niet in de weg. Het problematische van Drag Me to Hell is het gebrek aan vernieuwend materiaal, waardoor zeker het middenstuk na enige tijd een vermoeiend effect krijgt. De speciale effecten zijn verder ook niet best, maar desondanks vermaakt de film prima.

Aardig.

Ik kan me er wel bij aansluiten dat dit filmpje net wat te lang doorgaat, maar het is overduidelijk dat een man zoals Zahler achter het stuur zit. Dit filmpje lijkt dan ook best op zijn voorgaande films, alleen iets minder pulpy en veel serieuzer qua toon.

Begin is niet erg interessant, daar kan ik kort over zijn. Ondanks het soms sfeervolle gebruik van de camera en uitmuntend acteerwerk van Gibson en Vaughn weet het niet erg boeiend te zijn. Realistisch zal het allemaal wel zijn, maar dat betekent niet dat het gelijk interessant wordt.

Het is overigens wel duidelijk dat Zahler het beste is in karakters zelf. Veel karakters in deze film met allemaal een keurige opbouw van achtergrond dat het net die serieuze push geeft die ze nodig hebben. Dit werkt vooral rondom de karakters zoals Carpenter, Gibson en Vaughn.

In vergelijking met de rest van Zahler's films is dit iets minder bleek en wat donkerder en mistiger. Sets zijn daarom wel geslaagd en sfeervol gebruik van gemaakt. Echter zit je als kijker behoorlijk op je honger, vooral als je meer ervaring met Zahler hebt. Er zijn niet al te veel momenten dat de film een hoogtepunt kent.

Als je Zahler kent, zal je moeten weten dat de laatste 30 tot 45 minuten altijd pulpy en gewelddadig zijn. Echter valt dat hier best mee ondanks een aantal smerige scenes. Maar het zijn vooral kogels waarbij wat bloed vloeit. Meeste gruwelijke geweld blijft dan vooral uit beeld of op afstand.

Ik kan niet zeggen dat het doodsaai werd maar rondom het midden had ik in de bioscoop nog wel moeite echt mijn aandacht erbij te houden. 159 minuten is echt net iets te lang voor een film zoals dit. Zahler wil net iets te veel met zijn karakters en geeft ze zowat allemaal minstens 5 minuten aan achtergrond. Daarbuiten worden enkele conversaties gewoon te lang uitgerekt.

Maar toch bewijst Zahler wederom wel weer een vakman te zijn ondanks de budgettaire beperkingen. De sets zijn gaaf, karakters sterk en acteerwerk bovengemiddeld Daarbuiten is het ook de onvoorspelbaarheid en soms plotselinge wreedheid die de film boven water houden. Tweede deel kent net wat meer hoogtepunten dan het eerste deel, maar het blijft Zahler. Ik ga hem in de gaten blijven houden.

Haha.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Ik heb de serie waarop het gebaseerd is nooit gezien. Films als deze kijk ik gewoon ter vermaak en gezien de vele slechte recensies betreffende de connectie tussen deze film en de serie had ik die ook makkelijk over kunnen slaan. Natuurlijk is het slecht, maar dat had juist een leuk effect op me.

Script is werkelijk waardeloos. Plotgaten ter grootte van de beruchte meteorietinslag die de dinosaurussen uitroeide. Er worden hele stukken overgeslagen, zo lijkt het. Zo'n Amerikaans jochie die overigens de naam Goku krijgt is ook te ridicuul voor woorden natuurlijk. Net als de overige acteurs die te veel animefiguren na moeten doen. Weerhoudt je toch van dergelijke zaken, Wong. Maak er dan maar een eigen figuurtje van, want een heel seizoen in ruim 90 minuten opvolgen kan geen enkele scriptschrijver/regisseur.

Gelukkig kijkt het allemaal ontzettend lekker weg. Het acteerwerk vond ik niet perse heel slecht. De acteurs worden in hoeken gedrukt waar het uiteraard onmogelijk is om ze goed te vinden, maar ik vind dat ze duidelijk de poging hebben gedaan. Goed is het ook uiteraard niet, maar ik zie er wel een mate van enthousiasme in. Ik zou daarom ook eerder mijn ongenoegen uitspreken over de scriptschrijvers die hun rollen hebben geschreven.

Veel momenten waarbij ik (onbedoeld) in een deuk lag. Vooral omdat het allemaal zo onnozel overkomt.De opa die wordt fijngeknepen bijvoorbeeld, waarbij de schurk zegt "I will have your dragon ball!". Als dat stukje bedoeld was had ik er niet om gelachen, maar hier dus juist wel omdat ze het duidelijk zelf niet doorhadden. Effecten zelf vond ik ook niet mis. Prima geanimeerd met wat lollige stukjes. Het huis dat vermorzelt was ziet er meer dan redelijk uit. Finale mist wellicht wat groots spektakel maar ook dat vond ik er niet lelijk uitzien.

Het is erg luchtig, kleurrijk en zeker in het begin best frisjes geregisseerd. Ik heb me er prima mee vermaakt. De serie heb ik nooit gezien omdat dergelijke onnozelheid niet aan mij besteedt is, dus ik begrijp wel volledig waarom men dit niks vind. Voor de fans zal het uiteraard een belediging zijn. Ik kan er nog wel wat lol mee beleven. Goed is het niet, daarvoor is het veel te rommelig, maar verder met lekkere vaart en frisjes gebracht. Kan er wel wat mee. Prima voor een middagje niks doen.

Matig.

Cohen is altijd een beperkte regisseur geweest met enkele hele kleine uitschietertjes. Maar ook die titels kregen bij mij enkel een zesje of een zeven. De rest van zijn carrière is relatief matig en beperkt. Ook deze vroegere DragonHeart blijft beperkt in de inhoud.

Vooral de look van de film is niet al te best. Erg simpel in elkaar gestoken sets en makkelijk camerawerk. Scenes zoals de vroege aanval op het boerendorpje zien er maar sfeerloos en droevig uit. Er is weinig leven te bekennen en de stijl blijft ten alle tijden nogal saai. Dat is enkel het begin van een film die visueel nergens weet te overtuigen.

Acteerwerk is gelukkig net wat beter met een prima Quaid in de hoofdrol. Connery blijft ook een erg intimiderende en herkenbare stem hebben. Je kan de beste man maar moeilijk afrekenen voor zijn personage. Dat personage is helaas wel een ontzettend lelijk geanimeerde draak. Het leek zowat het begin te zijn voor de SyFy-films. Jammer, want zijn draakje was wel leuk verder. Hij ziet er alleen niet uit.

Eerste helft van de film wil dankzij de humor nog wel luchtig uitpakken, maar als de film langzaam serieuzer gaat worden begint het allemaal als een kaartenhuis in elkaar te vallen. Tweede helft van de film is maar een saai spektakelstukje met een teleurstellende finale en onzichtbare pogingen tot sentiment.

Het is echter de bijna afwezige cinematografie en kleurloze invulling van de sets die de film het meest op zijn plaat doen vallen. Het ziet er allemaal te simpel uit, alsof er gewoon 0.0 moeite in is gegaan. DragonHeart zal vast een leuke film zijn geweest als je ermee bent opgegroeid, maar ondertussen laat het allerlei steken vallen. Cohen bewijst eigenlijk opnieuw aan mij dat hij op regievlak niet heel veel voorstelt.

Geslaagde karakterstudie waar regisseur Kristoffer Borgli toch weer zijn eigen stempel op weet te drukken. De dromerige, eigenzinnige sfeerzetting maakt van The Drama al snel een intrigerend geheel waarbinnen twee excentrieke personages toenadering zoeken tot de ander. Zendaya en vooral Robert Pattinson acteren uitstekend en de abstracte humor werkt aanstekelijk, maar het is vooral de eigenzinnige urgentie van Borgli om zijn verhaal constant visueel uit te beelden die de film naar een hoger niveau doet stijgen. Er ontbreekt nog een wat grootsere finale, wat meer intensiteit en een wat gedurfdere afloop, maar The Drama toont het onmiskenbare talent van de man achter de camera.

Ondermaatse folkhorror waarin regisseursduo Karin Engman en Klas Persson de bossen bij vlagen bijzonder lelijk in beeld brengen, een ware prestatie met de Scandinavische natuurpracht in het achterhoofd. Een hoop bonuspunten gaan naar de castleden, die allemaal hun rollen met overtuiging neerzetten en goed opgaan in de authenticiteit. Draug komt verder erg langzaam op gang, maar zet met een bijzonder slecht in elkaar gedraaide opening niettemin meteen de toon. De rode filters komen bijzonder amateuristisch voor de dag en de dreiging wordt slordig (en daardoor ineffectief) opgebouwd. De personages komen in diverse gevaarlijke situaties terecht en het interesseerde me als kijker allemaal werkelijk geen drol. Draug komt uiteindelijk nog met een luidruchtige slotfase, maar tegen die tijd zijn de meeste mensen waarschijnlijk allang afgehaakt.

Herzien en toch maar een half puntje erbij. Buitengewoon waanzinnig kleurgebruik en daarnaast werd de naargeestige toon ten volste gevoeld. Shaun Evans steelt werkelijk de show als Quaid en ook Hanne Steen speelt bewonderenswaardig. De film loopt ietwat snel van stapel, maar de tweede helft is dermate onvoorspelbaar en luguber dat ik zelfs bij herziening niet helemaal meer wist hoe het af zou lopen. Regisseur Anthony DiBlasi levert met Dread een bijzonder indrukwekkend debuut af.

De vorige film van Kimo Stamboel viel positief op qua horror, maar hij laat zijn energieke kant iets te veel gaan met DreadOut. Met name de hoofdpersonages doen weinig anders dan hard schreeuwen en door elkaar heen praten, waardoor het al vroeg moeilijk is om een gevoelsmatige band met de basis op te bouwen. Eenmaal de horror uit de remblokken schiet voert Stamboel het tempo op, maar uiteindelijk verzandt het gebeuren in een aaneenschakeling van harde geluiden, weinig imponerende demonen en veel fantasierijke ideeën die elkaar niet bepaald sterk aanvullen. Tussendoor een aantal creatieve vondsten en de visuele kant oogt zeer verzorgd en gevarieerd, maar Stamboel verkijkt zich op de eigenzinnigheid die zijn vorige projecten zo leuk maakte.

Begint goed, tweede stuk zwakker.

Deze film had het misschien dan ook wat beter volledig bij spookhuis kunnen laten, want na de plottwist zwakt de film af naar een wat saaier, romantischer en mysterieuzer verhaal. Op papier klinkt dat goed, maar echter is het dat niet helemaal helaas.

Craig is een wat dubieuze keuze voor de hoofdrol, maar uiteindelijk doet hij het best aardig. Hij weet zijn rol tenminste genoeg charme te geven. Weisz valt soms wat door de mand, maar dat ligt dan vooral aan de wat mindere regie tijdens de scenes. Scene waarin Weisz geëmotioneerd is over de dode kinderen, die was door zwakke regie haast komisch. Voor de rest voegt Watts weinig toe. Zowel als rol als prestatie.

Het best gelukt in de film is wel dat er een zowat perfect Wintersfeertje hangt. De omgeving is goed gelukt, het ziet er zowat sprookjesachtig uit. Het is vooral in het begin echt goed gelukt. Het wintersfeertje krijgt later helaas minder focus.

Voor de rest is de film nergens heel spannend, maar in het eerste gedeelte krijgt de film een aardig aantal charmante en sfeervolle momenten. Het boeit tenminste volledig. Echter krijgt de film al snel een flinke kanteling na de plottwist en krijgt de film een meer psychologisch gedeelte.

Echter is het tweede deel wel wat saaier ondanks een interessante poging. Helaas gaat het zowat helemaal mis in de slotfase. De regisseur kreeg waarschijnlijk plots te weinig tijd en moest dus maar snel iets verzinnen. Alhoewel het moment waarop Craig afscheid neemt van zijn geestengezien nog wel ok was, was de komst van de heren gewoonweg slap.

De poging is goed, de potentie lag er zeker, maar echter zijn er maar weinig elementen die echt goed zijn gelukt. Maar de stukken die wel gelukt zijn, zijn dan ook echt wel goed gelukt.

Nicolas Cage zet zijn recentelijke opmars met Dream Scenario een mooi stuk verder, want zijn acteerprestatie in deze fantasierijke komediefilm van regisseur Kristoffer Borgli is serieus indrukwekkend. Voorheen waren zijn drukke, luide en hyperactieve personages leuk vanwege de ongeremdheid, maar dit keer komt hij met een emotieopwekkende en sympathieke rol op de proppen die het juist van zijn ingetogenheid moet hebben. Op conceptueel vlak pakt Borgli evenzeer goed uit met wat creatieve vondsten en leuke ideeën op satirisch vlak. Richting de tweede helft begint de satire zelf wat lomper te worden, maar voor de langste tijd vormt Dream Scenario een goede film om over na te denken. De dramatiek slaat bovendien aan en de horrorscenes tussendoor zijn leuk. Voorheen kon ik waarderen dat het distributiebedrijf A24 met eigenzinnige films op de proppen kwam, maar dit keer komen ze met een oprecht sterke film aanzetten die het niet enkel moet hebben van onderscheiding. Wat mij betreft zonder twijfel één van de betere films binnen 2024.

Tsja.

Had goed kunnen zijn, maar Kasdan bewijst het dus weer dat King boeken niet zo makkelijk te verfilmen zijn. Deze taak is dus te moeilijk geworden voor Kasdan, want deze film lijkt het resultaat te zijn van een mislukte King verfilming.

Ik vond het begin al niet zo heel boeiend, maar het verhaal stond tenminste nog overeind. Het was al onnodig verwarrend, maar dat hoort er dan maar bij. Uiteindelijk kon ik het nog wel volgen, de bossen waren mooi in beeld gebracht en die alien slangen waren echt heel gaaf.

Helaas begint het verhaal daarna al snel in elkaar te vallen. 134 minuten is ruim de tijd om een goede, kloppende en interessante horrorfilm te maken, en toch weet Kasdan het nog zo rommelig af te leveren. Het lijkt zelfs alsof er 3 sciencefiction films bij elkaar zijn gepropt.

Wat Freeman dacht weet ik ook niet, maar hij loopt wel een beetje voor gek hier. Iedereen ziet er normaal uit en dan is zijn look een soort Professor Lupardi. Ook Jane weet weinig met zijn rol mee te brengen, elke keer bij het horen van zijn stem moet ik weer aan Batman denken.

Het verhaal kent zo goed als geen spanning, dat opmerkelijk is voor een horrorfilm. De meeste weten tenminste een beetje sfeer te creëren, maar deze faalt daar een beetje in. Ook kent het een aantal schoonheidsfoutjes. Beaver ziet die vent maar voor het eerst, maar weet gelijk welke muts tot hem toebehoort.

Gelukkig is het allemaal vlot en vermakelijk, de aliens zien er goed uit en Lewis weet een goed two-faced karakter neer te zetten. 134 minuten gingen vrij vlot om, al is deze film niet bijzonder voor de rest.

Mwa.

Bijzonder eigenlijk om te zien hoe namen zoals Bill Condon zoveel verschillende soorten films maken. Misschien doet hij zichzelf in zoveel mogelijk genres positioneren totdat er eentje raakt bij het publiek. Een strategie die ik best kan ondersteunen, alleen moet ik bij Condon nog films ontdekken die het echt goed doen.

Showgirls is een film die zichzelf snel op de radar wil gooien met visuele kunstjes. Veel kleuren, glitters en liedjes die het scherm opvullen. Dat is ook te verwachten als je Beyonce in de hoofdrol hebt staan, dan kun je natuurlijk wel een soort musical verwachten. Verder nog bijzondere bijpersonages zoals die van Foxx, die er echt niet uitziet. Maar het hoort wel bij de tijd, dus vergeven is het hem makkelijk.

Deze film schiet vooral tekort in het verbinden met het publiek. De film duurt lang en er gebeurt veel, maar zelden weet dit ook daadwerkelijk aan te slaan. Bovendien zijn het nogal uitgekauwde scenario's die hier worden gepresenteerd zonder dat de presentatie ervan echt geweldig is. Wel kleurrijk en opbeurend, maar nooit een stijl die zich van andere films kan onderscheiden.

Had het een wat consistentere flow aangehouden in combinatie met een wat kortere speelduur, dan was Dreamgirls uiteraard makkelijker geweest om uit te zitten. Voor nu is het een standaardproduct dat aardig te kijken valt, maar te uitgekauwd aandoet om nog langer indruk te maken bij het publiek. Tenzij je een grote fan bent van Beyonce natuurlijk, dan gaat het allemaal ook wat makkelijker.

Matig.

Dreamkatcher was een film die tijdens het zoeken naar een film in de aanbieding lag. Ik huur in deze periode weleens wat van Pathe Thuis om de bioscoop een klein beetje te steunen, en de keuze kwam daarbij op Dreamkatcher terecht. Ik was me bewust van de slechte geluiden, maar die negeer ik wel vaker.

Hier zijn ze echter best terecht, want heel goed was deze film niet. Harris wil wel, maar kan niet. Dreamkatcher kiest dan ook voor een redelijk moeilijk pad door de sfeer over de schrikmomenten en spanning te trekken. Dit werkt niet snel, maar als het werkt dan zit je goed. In Dreamkatcher werkt het echter niet.

Het acteerwerk is wel aardig en de film kent enkele relatief grote namen. Shaye en Mitchell glijden echter samen wel steeds verder af, al lijkt Shaye dit soort rollen gewoon heel leuk te vinden. Ze doen het ook aardig, en dat kotertje ook zeker. Aan het acteerwerk ligt het dan ook niet, maar wel aan de regie zelf. Dreamkatcher voelt namelijk nogal leeg aan.

Tempo is niet per definitie traag maar de scenes die tegen horror aantikken zijn gewoon niet dreigend of spannend genoeg. De cinematografie is te plat en de details zijn net niet genoeg in orde. Verder wordt er wel een aardig sfeertje neergezet, maar tegenover andere horrorfilms in dit kader is deze sfeer niet opgewassen.

Niettemin duurt het allemaal niet te lang en kijkt aardig weg, maar van Dreamkatcher werd ik niet warm of koud. Ik vind het allemaal maar een beetje leeg en afstandelijk. Niet spannend, sfeervol of intrigerend genoeg. Dat neemt niet weg dat het als productie niet perse slecht is, en er wordt aardig geacteerd, maar verder deed deze film me weinig. Helaas.

Herziening.

Dredd blijft een film die ik vroeger een stuk gaver vond dan dat ik 'm nu vind. Toch moet ik erkennen dat dit binnen zijn soort één van de betere is die gelukkig ook genoeg bloed en innovatieve regiemomenten kent om zich te kunnen onderscheiden van soortgelijke films. De uitgevoerde praktijken in deze film zijn namelijk uitermate simpel.

Ik weet ook niet helemaal wat ik van Urban moet denken. Dat hij zijn helmpje de hele film opheeft is wel een bewuste keuze, maar van zijn eigen talent laat hij weinig zien. Een diepe stem en wat woeste mondhoeken zijn alle momenten die je te zien krijgt van hem. Ik vind het eigenlijk niet overtuigend genoeg, zeker eenmaal de andere judges op komen dagen. Dan kan je ze niet eens meer uit elkaar halen.

De actie en zeker de slowmotionbeelden vond ik een stuk beter ingericht. Erg lollige effecten, uitstekend camerawerk en een aantal ontzettend memorabele actiemomenten. Er zitten genoeg prachtbeelden in deze film die het de moeite waard maken om uit te zitten. Daarnaast duurt het met minder dan 100 minuten op de klok ook niet zo lang en kan het een vermakelijke avond makkelijk garanderen.

Soms wat tempomomenten die wat beter hadden kunnen gaan, maar verder een vermakelijke en best innovatieve actiefilm die zich ook enkel en alleen bezighoudt met de actie en niet veel onnodige zijplotjes. Maakt van films als deze al meteen betere films naar mijn inzien, want ik mag films wel die het gewoon bij de kern houden zonder te veel poespas eromheen. Wederom leuke avond gehad met Dredd.

Gestileerde thrillerfilm die de volledige duur moet opboksen tegen onvoorstelbaar slechte acteerprestaties, waartussen Angie Dickinson met vlag en wimpel de kroon spant in onkunde. Uitermate bijzonder is dat een geroemde regisseur als Brian De Palma dat zelf klaarblijkelijk niet inzag, maar wellicht was hij afgeleid door de rol van zijn eigen ex-vrouw die hier in een behoorlijk erotische positie wordt gezet. Dressed to Kill profiteert verder van een aantal onverwachte wendingen en sfeervolle nachtopnames. Individuele scenes hebben gefocust camerawerk en een aantal momenten tussendoor kennen effectieve spanningsopbouw, maar uiteindelijk vormt het geheel alsnog een klus om doorheen te komen en doet veel te lang over de redelijk vlakke inhoud.

Aardig.

Drillbit Taylor is een lekker frisse film die enkel en alleen gemaakt lijkt te zijn voor het vermaak. Het is dan ook een erg logische keuze voor Owen Wilson om erin mee te spelen. Het zijn alleen wel de drie kinders die hier de voorrang krijgen en Wilson is meer een reddertje als het weer even op goede komedie aan moet komen.

Die goede komedie komt alleen vervolgens eerder vanuit de kinderen dan van Wilson, want de ervaren acteurs voelen overbodig aan in een film die ze juist hadden moeten tillen. De toon is lekker fris, ik moet ook wel zeggen dat ik erg vlot door de film heen ben gekomen. Het heeft er alles mee te maken dat de passie en het plezier vanuit de omgeving en jonge cast erg goed naar voren worden gebracht.

Humor is flauw maar wel zo lomp dat het constant weet aan te slaan. Ik heb eigenlijk in tijden niet zoveel plezier gehad met een komedie als tijdens Drillbit Taylor. Soms heb je gewoon films nodig die de zaken op een lekker makkelijke manier aanpakken en daar niet veel eisen aan stellen. In deze film komt dat heerlijk tot z'n recht en met een speelduur die kort genoeg is ideaal geschikt als snel vermaak.

Ik vond de herziening vooral rond hetzelfde resultaat zitten. Refn vind ik ook totaal geen fijne regisseur. Arrogant, verwaand mannetje dat door bijna iedereen de hemel in wordt geprezen (in sommige gevallen terecht). Drive is tot mijn grootste irritatie een best degelijke film, die het vooral moet hebben van de opbouw. De stilte voor een geweldsexplosie is altijd op een bepaalde manier intrigerend en de film ziet er scherp uit. Het is ook één van de weinige thrillerfilms waarin ik het romantiekaspect bij lange na niet storend of in de weg vond zitten. Gosling doet het degelijk, bijrollen van Isaac en Mulligan zijn zeer behoorlijk en de tweede helft loopt lekker. Toch heb ik het idee dat de wereld die Refn hoopte neer te zetten er niet helemaal uitkomt, want je hebt het idee alsof er visueel veel meer uitgehaald had kunnen worden. De finale vond ik halfbakken en wanneer de film opeens lekker gewelddadig uit de hoek komt kapt Refn weer af om te beginnen aan karakterontwikkeling. Het mag duidelijk zijn dat Drive geen pure actiefilm is, maar wat het dan wel is is nooit echt geweldig of uitzonderlijk te noemen. Het is naar mijn persoonlijke opinie vooral een leuke film van een onelegante regisseur.

Best lollig.

Vooral aan het begin dan. Deze film alleen gekeken vanwege Heard, maar ik wist niet echt wat me nou eigenlijk te wachten stond, ik had om heel eerlijk te zijn een racefilm verwacht. Dit was wel iets anders, en ik vond het niet eens zo heel slecht.

Vooral het eerste deel van de film is absurd, soms hilarisch en lekker lomp. Bloed en geweld in overvloed, waarbij de film zichzelf ook verre van serieus neemt. Cage speelt een andere rol dan normaal, maar hij doet het niet eens zo heel slecht. Heard ziet er goed uit en vooral Fitchner blinkt uit als de grappige Accountant.

Naar het einde toe begonnen de effecten wel erg op Sharknado te lijken en gaat de score dus ook omlaag. Ondanks de absurde gebeurtenissen ga ik dit niet hoger geven dan een 3,0*. Toch wel jammer, als ze het einde niet zo hadden gedaan, was deze film zo veel leuker geworden.

Matig.

Drive Thru is zeker een film die het verrmaak helemaal goed maakt. Het is ook een pulp. Maarja, het concept blijft niet origineel. Ik kan dit soort onderwerpen wel waarderen want ook al is het niet origineel, soms kan het dan wel mooi zijn.

Een moordende clown is moeilijk om er echt een goede film uit te krijgen. Drive Thru had hier dan ook zeker moeite mee en het wil nergens echt goed worden. Meester doet het al helemaal niet goed, laat staan de andere cast.

Het enige pluspuntje zijn eigenlijk Horny the Clown en zijn slachtpartijen die de film nog net op een 2,0* doen lanceren.

Regisseur Christopher B. Landon blijft zijn scherpe blik op puur popcornvermaak behouden binnen zijn nieuwe mysteriethriller, die vooral opvalt door zijn moderne visuele inslag. Voortdurend wordt er wel een manier gevonden om de film boeiend te houden op dat vlak, specifiek door te spelen met lettertjes op het scherm of unieke camerastandpunten. Het ziet er allemaal degelijk uit en Meghann Fahy doet het uitstekend in de relatief ingewikkelde hoofdrol die haar wordt toebedeeld. Een onevenwichtige finale en een ietwat saai ingekleurde schurk gooien roet in het eten voor een hoger cijfer, maar Landon rechtvaardigt in ieder geval zijn succes als regisseur met deze nieuwe toevoeging aan zijn curriculum vitae.

Van Sant.

Ergens in deze film, al is het bijna niet op te merken, zit de goede regisseur verscholen die zich later zou ontpoppen tot Van Sant. Drugstore Cowboy casht in op het drugsconcept, wat ook al in de titel zelf te vinden is. Wat een gekke titel was die goed gekozen is, die wordt eigenlijk nauwelijks eer aangedaan met de film zelf.

De scenes waarin Dillon, die op jonge leeftijd bewijst ook al een hele goede rol te kunnen spelen, wat pilletjes heeft geslikt vormen gestileerd de interessantste momenten van de film. Vaak is zo'n scene echter maar een voorwerp zoals een hoed die draaiend door de lucht balanceert. Als dat helaas de visuele hoogtepunten moeten vormen weet je dat de film zelf op dat gebied niet geslaagd is.

Dat is jammer, want het valt moeilijk te ontkennen dat films met drugs in de primaire focus altijd wel wat van een visuele push kunnen gebruiken. Je brengt tenslotte ook de effecten en gevolgen in beeld. Deze film lijkt dat te ontwijken, en dat is jammer. Gelukkig weet het overige verhaal best te boeien en zit de film vol met goed acteerwerk.

Zoals eerdergenoemd doet Dillon het goed, maar ook de rol van Lynch mag er best wezen. Ik vond het prettig dat Van Sant erin slaagt de personages eigenzinnigheid te geven met een persoonlijkheid, zodat je ermee kan meeleven. Niet dat de film verder erg sentimenteel is, maar het is een goed podium om alvast je eerste stappen op te maken.

Het verhaal is intrigerend maar het niets dat aanvoelt alsof je het nog nooit eerder had gezien. Drugstore Cowboy is inhoudelijk geen slechte film, maar blijft verder op andere gebieden ver binnen zijn vaarwater. Voor een soort film waarvan ik van mening ben dat ze de grens moeten opzoeken is dit een behoorlijk veilige film met dik aangezet sentiment. Niet perse slecht, maar ook een film die je niet lang bijblijft.

De Deense regisseur Thomas Vinterberg weet zijn niveau keurig te behouden met zijn nieuwste film, al doet Druk net wat onder in vergelijking met zijn andere hoog beoordeelde werken. Mads Mikkelsen laat in ieder geval nog een keer zien dat hij zichzelf niet enkel en alleen nog maar beperkt tot Amerikaanse filmschurken en steekt dan ook ver boven de andere acteurs uit. Op conceptueel vlak laat Vinterberg echter wat steken liggen. Zo is de onderbouwing van de "why" in Druk niet bepaald sterk te noemen en vraag je je als kijker af hoe de heren het in hemelsnaam zover laten komen als hier, maar voor de uiteindelijke dramatiek doet het weinig onder. Die is zwaar, maar wordt niettemin voorzien van een sprankje hoop. De interactie tussen personages voelt links en rechts onmenselijk en overdreven filmisch aan, maar Vinterberg behoudt keurig netjes zijn toonzetting en levert een film af die geregeld weet te raken. De opeenstapeling van ellende vraagt wat van de kijker, maar de emotie voelt oprecht aan en de film wordt makkelijk gedragen door sterke acteerprestaties en passend nerveus camerawerk.

Ach.

Een soort Black Mirror-episode maar dan een volledige film. Dual kan profiteren van een uitgekauwd concept (klonen) door deze op een manier in te zetten die je tot nadenken aanzet. Het eerste halfuur komt aardig futuristisch over ondanks dat de omgeving juist heel erg hedendaags is. De toekomstige visie is er wat saai mee, maar niet onaardig.

Grootste probleem van de film is dat het allemaal maar dom wordt uitgewerkt in termen van regie. Waarom iedereen als een soort robot moet acteren kan ik niet achter komen. Totaal onnodig, maar het helpt de toonzetting ook niet vooruit. Ik kan snappen dat het de bleke toon moet ondersteunen, maar ik vond het vooral een beetje belachelijk overkomen. Het is eerder afleidend dan treffend.

Verder is de tweede helft juist erg het tegenovergestelde van de veel sterkere eerste helft. De toon blijft nagenoeg hetzelfde, maar vanaf het moment dat Gillan gaat trainen komt de voorzichtige humor de film niet ten goede. Vervolgens krijgen we een nogal teleurstellende finale die wellicht wel in de film past, maar persoonlijk als een nogal makkelijke uitweg overkomt.

Het is dat het eerste halfuur je een beetje tot denken aanzet, anderzijds is het vooral een film die graag slim wil zijn maar vooral ongemakkelijk is. De personages missen ook teveel flair om echt indruk te maken. In het algemeen ontbreekt het de film vooral aan durf. De sciencefiction wordt te veel geïmpliceerd om indruk te maken, maar ook het acteerwerk weet de film niet bij te houden. Het is dat het verhaal zelf wat slimme manieren vindt, maar daar gaan dan ook de voornaamste punten naartoe.

Ok.

Dit was toch wel een filmpje waarvan ik even dacht dat het nog wel wat in zijn mars kon hebben met de juiste slotfase-wendingen. Vooral omdat de regie hier toch verrassend genoeg een stuk beter van de grond weet te komen in vergelijking met andere films in dit genre.

Het is jammer dat de film helaas (te) braaf de paden volgt waardoor het nogal voorspelbaar blijft. Ik hoopte dan ook voornamelijk dat de film wat anders ging doen, maar dat doet regisseuse Milch niet. Alsof ze dat toch niet aan leek te durven.

Maar de elementen zijn er wel. Hale doet het altijd wel goed. Soms draaft ze iets te veel door in ietwat arrogante trekjes, maar speelt de kaarten wel goed klaar tijdens de dramascenes. Ook Prescott doet het heel goed, vooral op emotioneel gebied was het opvallend naturel.

Film kiest zelf ook voor een iets meer nuchtere en dromerige aanpak in het tienergenre. Alhoewel het dromerige soms iets te veel de overhand neemt, is het wel niet dromerig op de juiste momenten. Wat resulteert in 1 van de meest naturel in elkaar gestoken seksscènes. Normaal vallen die scenes onder slow-motion en/of een dromerige soundtrack, om dit dan zo te zien was erg verademend.

Veel probleemjes, veel drama, maar gelukkig niet al te zwaar neer gedreund op de kijker. Sommige problemen zijn toch wel iets te onnodig en te veel bijzaak. Typische zijwegen die de impact niet verkleinen maar ook niet vergroten.

Het voornaamste kritiekpunt wat ik heb is toch wel een wat afgeraffelde en makkelijke slotfase. De opbouw met de problemen ging toch wel goed, maar het "het spijt me"-gehalte was toch wel weer te simpel en te braaf. De film werkt naar een humane wending toe, maar dit was dan toch wel weer iets te happy.

Wel erg sterk acteerwerk. Types zijn niet heel realistisch, maar de film boeit de gehele 97 minuten. En dat was toch wel een belangrijk punt lijkt me.