DreadOut (2019)

Soft horror gericht op een tienerpubliek ... en verfilming van een Indonesische PC game. Kijkvoer voor gamers en de smartphone generatie in het algemeen. Echte horrorliefhebbers zullen hier weinig in vinden. Een samenraapsel van genreclichés die amper nog werken. Het vertrekpunt is al een irritatie op zich : een groep tieners dringen een verlaten en bespookt appartementsgebouw binnen om hun idiote avonturen live te streamen en dus zodoende volgers te oogsten. Ze openen ongewild een portaal naar een andere zijde.

Komt er nog bij dat de demon in deze film ook nog best te bestrijden is met de flashes van de smartphones. De acteurs zijn een stel amateurs. Sommige dialogen van de pot gerukt : wanneer één van de meisjes terugkeert van de "andere kant" en daarbij andere kleren draagt, vraagt één van de jongens zich af of ze zich in het water heeft omgekleed. De regie is van de hand van Kimo Stamboel, beter bekend van zijn actiespektakels met teammate Tjahjanto (Headshot, Killers). Deze is morgen weer vergeten.

De vorige film van Kimo Stamboel viel positief op qua horror, maar hij laat zijn energieke kant iets te veel gaan met DreadOut. Met name de hoofdpersonages doen weinig anders dan hard schreeuwen en door elkaar heen praten, waardoor het al vroeg moeilijk is om een gevoelsmatige band met de basis op te bouwen. Eenmaal de horror uit de remblokken schiet voert Stamboel het tempo op, maar uiteindelijk verzandt het gebeuren in een aaneenschakeling van harde geluiden, weinig imponerende demonen en veel fantasierijke ideeën die elkaar niet bepaald sterk aanvullen. Tussendoor een aantal creatieve vondsten en de visuele kant oogt zeer verzorgd en gevarieerd, maar Stamboel verkijkt zich op de eigenzinnigheid die zijn vorige projecten zo leuk maakte.