Meningen

Het is bijzonder om voor te stellen dat een ervaren regisseur als Paul Schrader met zo'n saai resultaat aan kan komen zetten, al valt een deel te wijten aan de achtergrondproblemen. Het wordt er extra in gewreven nadat de opening op overtuigende wijze de toon zet en de film daarna vervalt in slap gezever en oninteressante gebeurtenissen. Het duurt daarnaast een aanzienlijk lange tijd voordat de horror om de hoek komt kijken, eerst moet het personage van Stellan Skarsgård namelijk uitgebreid worden geïntroduceerd en vormgegeven. Dat is natuurlijk logisch omdat Dominion een oorsprongsverhaal betreft rondom dit figuur, maar als datzelfde figuur geen moment aanslaat wordt het snel een vermoeiende zit. Schrader rekt het gebeuren verder nodeloos uit tot wel 2 uur en betrekt weinig hoogtepunten om de aandacht vast te houden, maar de finale is best sfeervol en Billy Crawford acteert uitstekend als bezeten jongen. Het is zeker een professionele productie die de moeite onderneemt om een doordacht verhaal te presenteren, maar de saaie vormgeving zorgt ervoor dat er weinig van bijblijft na afloop.

Uh.

Ik heb de film op TV een aantal keer overgeslagen. Toen ik Knightley zo op de poster zag dacht ik "hell no". Later begon ik te beseffen dat de stijl van Scott niet zomaar genegeerd kan worden, zeker zijn recentere films niet. En toen Domino nog een keer op TV kwam dus maar opgezet.

Zoals ik al dacht was Knightley totaal ongeschikt voor zo'n rol als deze. Ik vind haar doorgaans ook geen goed actrice, maar deze rol was wel een dieptepunt. Niet eens perse vanwege het acteren, maar gewoon omdat ze compleet en echt compleet ongeschikt is voor deze rol. Ze zal altijd gewoon een te lieve en brave uitstraling hebben, hoe stoer ze ook oogt te doen.

Rourke en Ramirez doen het wel wat beter, maar ook niet briljant. Rourke heeft vooral het voordeel de juiste kop ervoor te hebben. Ramirez houdt net wat te krampachtig vast aan zijn type, hij lijkt nog niet echt te kunnen ontspannen. Enkele prima bijrollen en dan heb ik mijn zegje wel gedaan over het acteerwerk.

Visueel is het erg krachtig maar ook erg wisselend soms. De cinematografie en kleuren zien er erg goed uit, de montage is razendsnel en het tempo ligt voortdurend hoog. Het is tevens erg druk, wat niet heel erg is, maar Scott maakt het allemaal zo ADHD dat de actie nooit ruimte heeft om echt leuk te zijn.

Camerawerk is alleen niet helemaal lekker, de montage is te snel om echt goede bewegingen te maken. De stijl qua aankleding is ook wat uit balans. Aan de ene kant is de film erg modern, aan de andere kant ook extreem ouderwets. (Die zonnebrilletjes, mijn god). Gelukkig overwint het moderne het ouderwetse uiteindelijk.

Het verhaal oogt heel slim te doen, maar uiteindelijk komt het niet veel verder dan een aantal twists door realisatie. Details zoals die TV-show zijn ook niet echt nodig. Genoeg humor voor de rest, maar de film gaat al zo snel dat het er niet echt veel luchtiger en vlotter op maakt. 127 minuten was uiteindelijk gewoon te veel, Scott wilde te veel.

Het is zeker geen slechte film, visueel erg gaaf. Als je verder kijkt dan de visuele stijl blijft er echter niet veel meer over. De actie is zo druk dat het niet echt ruimte heeft om leuk te zijn, Knightley is een historische miscast en het verhaal is gewoon niet zo bijzonder. Er worden veel te veel details toegevoegd zonder dat ze ook echt werken. Jammer, want Scott is echt een goede actieregisseur. Ik zie hem echter liever overzichtelijker regisseren, terwijl ADHD-films normaal juist mijn cup of tea zijn. Een beetje jammer.

Wat de befaamde regisseur Brian De Palma hoopte te bereiken met deze misdaadthriller is me volstrekt onduidelijk, maar de wanhopigheid spat er werkelijk vanaf. Domino vormt een redelijk typerende film die hoopt te scoren met choquerende scenes, maar de relatief explosieve geweldsdelicten kennen allemaal een dermate lelijke stilering dat het effect compleet verloren gaat. Het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau en Carice van Houten valt verder rampzalig te noemen en betere rollen zoals die van Guy Pearce worden amper gebruikt. De meest prominente dooddoener is echter de idiote uitwerking van het verhaal. Het scenario van Petter Skavlan is uiterst serieus, maar zo absurd idioot qua idee-uitwerking dat de goedkope indruk te allen tijde blijft overheersen. Zo'n terrorist die bijvoorbeeld door een minidrone wordt omgebracht, hoe verzin je het toch na zo'n lange spanningsopbouw. Het is dat enkele beelden tussendoor zo bizar direct zijn dat de film nog een beetje weet te boeien, maar De Palma levert wel een erg armoedige film af met Domino.

Redelijk.

Een vlotte en vermakelijke Amerikaanse komedie, meer is dit eigenlijk ook niet. Alleen gekeken vanwege de mooie aanwezigheid van Johansson. Levitt weet het allemaal vlot te houden en weet wat de kijker wilt zien, maar alleen in het eerste deel dan.

Uiteindelijk is dit dan ook weer de normale komedie met een lesje aan het einde, meer niet. Daar zorgt Moore dus voor, en het moment dat ze een grotere rol gaat krijgen stort de film dus ook weer een beetje in naar en soort standaard film.

Eerste deel was vlot en de aanwezigheid van Johansson is leuk. Levitt heeft ook zin in zijn eigen film, Moore was een tegenvaller. Nergens heel grappig of hilarisch, hooguit een glimlach momentje. Dan is het gewoon de vlotheid die de film nog wat overeind houdt.

Niet verkeerd.

Kreeg vijf sterren van de Veronica TV-Gids, maar de beoordelingen daarvan vind ik soms nergens op slaan. Dit vond ik geen vijf sterren film en dat zegt het gemiddelde ook wel een beetje. Maar ja, toch maar opgenomen.

Het is geen verkeerde film. Het viel me alleen een beetje op dat Marlon Brando, de iconische godfather, me ongelooflijk tegen viel. Het leek er heel erg op dat hij het Engels onvoldoende kon spreken en soms verstond ik echt niet wat er nou precies uit zijn mond kwam.

Depp speelt prima, en de film is vrij vlot. Het is zeker geen hoogstandje, maar een keer met je vriend/vriendin op de bank wegdromen kan gemakkelijk met deze film.

Parody dus.

Ik ben altijd wel in voor een parodyfilm, al zijn de meeste echt heel flauw. Met de (3) Wayans in deze film zal het ook wel die kant opgaan, maar gelukkig pakte dit soms verrassend grappig uit. Het niveau is natuurlijk bedenkelijk, maar toch uiteindelijk wel een meevaller.

De Wayans zelf waren niet eens zo heel grappig, vooral Marlon was gewoon zo overdreven dat het niet leuk meer was. Normaal vind ik hem ok, maar als hij te gek gaat doen is hij wat minder. Zijn broer Shawn was wat leuker, vooral omdat hij wat normaler was en daarmee dus iets leuker.

Maar de echt komische momenten zijn toch vooral de momenten die uit het niets komen, moest best lachen toen Shawn Wayans het huis binnenkwam en in een emotionele bui per ongeluk de 7 kinderen neersloeg. En zo zitten er wel meerdere momenten in die erg leuk waren.

Daarmee was het allemaal best vlot uit te kijken, al is dit duidelijk met minder budget gemaakt dan andere, populairdere parody films. Daarmee zijn sommige scenes best amateuristisch maar zie je de liefde voor parody door de Wayans broeders hier wel degelijk ontstaan.

Maar de schreeuwerige gesprekken en seksgrappen mogen nog steeds wat minder zijn, het zijn vooral de momenten die uit het niets komen en oprecht de draak steken met andere films die echt leuk zijn. De rest geloof ik dan ook wel, en voor een film die alleen maar grappen maakt lachte ik me hier niet echt rot om.

Leuk voor een keertje zeg ik maar.

Ok.

Vond het wel een tamelijk vermakelijk horrorfilmpje. Zeker niet de engste en helaas zeker ook wel eentje die een hoop punten laat liggen, maar zo'n drama als het gemiddelde aangeeft vond ik het absoluut niet. Het is ook wel duidelijk dat Del Toro hieraan heeft gezeten.

Het meest geslaagde was voor de mij was de setting. Vooral in het begin krijgen we een paar sfeervolle en fantasierijke shots van het huis maar vooral ook de tuin. Het is duidelijk dat het hier niet bepaald om geesten zal gaan maar iets anders.

Helaas, wanneer dat anders ook echt goed in beeld komt gaat de film achteruit. Die wezentjes zijn ook totaal niet spannend of eng. Ik vond ze vooral dommig overkomen en meer iets wat in een komedie thuishoort inplaats van een horrorfilm zoals deze.

Het is uiteindelijk ook jammer dat zo'n spannende titel zo veel punten laat liggen op de uitwerking zelf. Het huis was sfeervol gebracht en het acteerwerk van Pearce, Holmes en Madison is goed. Het mist gewoon de spanning zelf uiteindelijk.

Maar saai is het gelukkig nergens. Met de juiste regie had dit doodeng kunnen worden. Deze regisseur weet een aantal knappe fantasierijke momenten te geven, maar qua horror zelf vergeet hij dan een spannende film te maken.

Leuk.

Weer een leuke horror van Fede Alvarez. De beste man verraste me positief met zijn debuut Evil Dead . Dit deel is niet zo goor of over de top meer, meer op spanning gericht. En dat doet Alvarez dan ook prima. Verhaal is ook wel leuk bedacht, dus dat hielp een beetje.

Jane Levy is wel een leuke actrice, Dylan Minnette is ook niet verkeerd maar vooral Stephen Lang weet te overtuigen. Hij kon zijn rol als oude zielenpoot zo veranderen naar harde oorlogsveteraan. De film begint wat traag, maar de toon is al vroeg na de inbraak gezet.

Best spannend op sommige momenten, al had het allemaal nog een tikje enger gekund. De dreiging van Lang is zeker aanwezig en de film kent hier en daar een lekker intens momentje. Nee, over the top is het niet, maar het is leuk dat Alvarez nieuwe dingen uitprobeert.

Minder.

Vervolgen breien aan films die goed zijn ontvangen is altijd riskant, maar voor het geld niettemin aantrekkelijk. Ik meen dat studio's hun schouders ophalen voor matige ontvangsten, zo ook met deze Don't Breathe 2 die online compleet uit elkaar wordt getrokken. Ik vond het zelf nog wel meevallen, maar inderdaad niet best.

Deze film pakt de zaken ook anders aan, waardoor het wat vloekt met de titel van de film. In deze film staat het concept waarbij je stil moet zijn niet echt meer centraal. Deze film is veel luider dan het vorige deel, en verder ook meer een actiefilm. Het is een wat vreemde keuze als je met de eerste film een specifiek concept wilt neerzetten, maar goed, ik kan me snel aanpassen.

Acteerwerk blijft aardig, zowel de schurken als Lang doen het prima. Zeker Lang weet zich goed te identificeren met zijn personage. Een vreemde, beangstigende verschijning. In deze film is hij echter de protagonist van het verhaal ondanks zijn zware verleden. Dat lijkt dan ook voldoende te zijn voor heel veel mensen om de film af te branden, maar als je daar nog omheen kan kijken wacht je een redelijk vermakelijke film.

Dankzij een staaltje sterke cinematografie weet deze film nog goed weg te kijken. Het tempo ligt hoog en de actie loopt ook vlot. Waar ik echter vooral heerlijk naar kon kijken waren de kleurtjes die Sayagues meegeeft aan zijn film. Het ziet er wat sierlijker uit op deze manier, en ondanks dat de film er niet spannender mee wordt is het voor mij snel een goede reden om lekker door te blijven kijken.

Het is geen briljante film die de spanning mist van de originele film, maar er op visueel vlak nog steeds mag zijn. Het acteerwerk is sterk, het verloop vermakelijk en de film duurt niet te lang. Ik vind het wel jammer dat het echt interessante antagonisten mist, maar ze worden allemaal redelijk rap afgemaakt dus veel verschil maakt het misschien niet.

Matig.

En tevens een tegenvaller, want vooraf had ik er best zin in. Dit zijn van die typische simpele horrorfilms met tieners in de hoofdrol. Je ziet ze wel vaker in de bioscopen verschijnen tegenwoordig. De hoogste kwaliteit hebben ze niet snel, maar weten vaak wel genoeg entertainment te bieden. Iets wat deze film niet doet.

De film is namelijk met zo'n grappig plot en vaart nog best saai te noemen. De film neemt even de tijd voor een kleine inleiding om daarna de versnelling hard in te trappen, en toch is het best saai te noemen. De horror wil namelijk niet erg spannend worden en de film kent te weinig verfrissende visuele momenten.

De regie is bij vlagen wel energiek met genoeg trucjes en solide camerawerk, maar het wil als geheel niet erg boeien. Na enige tijd ligt de vaart er behoorlijk in, maar de spanning werkt totaal niet mee en de moordenaar van buiten af straalt ook te weinig dreiging uit om echt eng te worden. Creepy wil de film ook niet worden, en als het richting het einde met wat schrikmomenten uit de hoek wil komen weet je als kijker ook wel hoe laat het is.

Het acteerwerk van de jongens is eenmaal de angst inslaat best slecht. Daarvoor weten ze zich nog wel te redden, maar tranen en angst zijn duidelijk niet de sterkste acteereigenschappen van de heren. De stem van Sawyers is best geschikt, maar ook zijn rol wil nergens echt eng worden.

De film ziet er visueel wel netjes uit, maar mist toch echt die frisheid. Dat de film zo somber eindigt is nog wel leuk, maar dat wil het als geheel niet redden van een nogal clichématige bedoening die niet echt boeiend wil worden. Het is allemaal gewoon niet spannend of leuk om te zien. Ik kan mijn vinger niet helemaal op de zere plek leggen, maar het was als horrorfilm gewoon niet zo boeiend.

Half.

Gekeken omdat de film binnenkort van Netflix verdwijnt en ik wel zin had in een horrorfilm. Vooraf vond ik het bijzonder dat ze namen zoals Oyelowo hadden weten te strikken. Hij lijkt me niet meteen iemand die voor horrorwerk kiest. Toen ik de film uiteindelijk zag begreep ik waarom, want het is eerder een mysteriefilm met wat korte sciencefictionelementen.

Van horror of thriller is nauwelijks wat te bekennen. Wel jammer, want dat lijkt iets te zijn waar Estes op mikt. De spanning breekt alleen nauwelijks door, waardoor tamelijk lugubere scenes niet echt opvallen. Zeker de eerste ontdekking van de moord op de familie is daar een goed voorbeeld van. Gelukkig maakt dat niet veel uit, want het duurt niet lang voordat er een best interessant en opvallend complex concept uit de doeken wordt gedaan. De complexiteit komt alleen vooral tot stand door de wat warrige vertelling, maar dat forceert je wel bij de les te blijven.

Voor een lange tijd loopt de film best lekker. Er wordt goed geacteerd, al drijft het personage van Oyelowo teveel op gekte en verwarring. De frustratie die ik voelde toen Williamson vragen aan Oyelowo bleef stellen nadat het verleden net was veranderd maar waar Oyelowo stokstijf blijft nadenken zonder antwoord te geven was groots. Gelukkig zijn de acteurs bekwaam genoeg om dat een beetje te verhelpen, maar niettemin blijven dat soort scenes onnodig. De echte zwakte van de film zit hem echter in een teleurstellende finale met een flauwe wending. Crooked cops hebben we nu wel genoeg gezien.

Het kijkt aardig weg en voor een lange tijd is de film ook onvoorspelbaar genoeg. Het concept is redelijk bekend, maar als je het zoals ik niet meteen verwacht komt het best verrassend binnen. In dat opzicht is Don't Let Go een uitstekende film om zo blanco mogelijk in te gaan. Dat doet je als kijker oprecht goed, maar dat mag je helemaal zelf weten natuurlijk.

De lugubere poster wekt hoge verwachtingen, maar het was relatief snel duidelijk dat het filmproject van regisseur Kelly Smith over weinig budgettaire middelen beschikte. De chaotisch gefilmde opening en de weinig opgeleukte achtergronden zijn daar ideale voorbeelden van, maar op inhoudelijk vlak biedt de film gelukkig een aantal onverwachte plotwendingen. De personages zijn wellicht aan de irritante kant, maar ik vond alle castleden overtuigend genoeg acteren om dat enigszins te verbloemen. Het geheel duurt bovendien maar 76 minuten, waardoor het als snel tussendoortje zijn werk goed doet. De finale is verder prima, maar de opbouw is echter wat uitgesponnen. Met wat actiever bloedvergieten en fraaiere cinematografie had het een effectief genrewerkje kunnen zijn, nu is het vooral kort en bondig vertier.

Op inhoudelijk vlak slaat deze horrorfilm van regisseur Michael Bafaro als een tang op een varken, maar de uitwerking is links en rechts niettemin best lollig. Vooral op conceptueel vlak wint Don't Look Away een boel punten, bovendien is de spanningsopbouw subtiel genoeg om dat te ondersteunen. Toch zal je er als kijker rekening mee moeten houden dat het acteerwerk weinig opzienbarend is, waardoor de urgentie of de passie simpelweg nergens te voelen valt. De aanloop is gelukkig kort en bondig waardoor de film genoeg levert op het vlak van vermaak, maar eenmaal het laatste halfuur aanbreekt leken scenaristen Michael Mitton en Bafaro zelf geen enkele controle meer te hebben over het geheel. Het verzandt allemaal in een nogal rommelige mengelmoes van diverse ideeën die niet samengaan, maar het eerste uur biedt genoeg actie om te blijven entertainen. Extra krediet voor het soms opvallend grafische bloedvergieten.

Net niet.

Don't Look Now is typisch een klassieke horrorfilm die ik helemaal over het hoofd heb gezien. Kwam er eigenlijk pas achter dat dit een film was die ik nog nooit eerder had gezien toen de film voorbij schoot op TV. Toen direct maar meegepakt. Helaas moet ik wel zeggen dat het me als resultaat ietwat tegenviel. Het leek gewoon wat te missen.

Maar dat neemt niet weg dat deze film zeker zijn hoogtepunten kent, voornamelijk in de vorm van een aantal stijlvolle scenes. Al vroeg wordt de kijker verrast met een opvallend duistere scene die je tegenwoordig niet heel vaak meer tegenkomt in soortgelijke films. Het feit dat deze film dan uit 1973 komt maakt het net wat specialer, en dat werkt voordelig.

Visueel ziet het er buiten die stijlvolle momenten echter wat kaal uit. Met het camerawerk is weinig mis, maar ik mis toch een wat onveilig gevoel. Soms lukt het, maar regisseur Roeg kan dit alleen niet vasthouden. Hierdoor heb je vooral een film die er maar half uitkomt, en het vooral moet hebben van "die" scenes in plaats van de film als geheel.

Acteerwerk is ook niet perfect ondanks dat Sutherland het altijd wel naar behoren doet. Verder wordt er net wat te snel naar theatraal acteerwerk gegrepen dat het als resultaat soms wat dwaas laat aanvoelen. Niet ieder personage kent de charme die het moet hebben, en dat creëert een aantal onbedoeld ongemakkelijke scenes richting de finale.

Wel zit het verhaal goed in elkaar en maakt de finale zelf de film een beetje af. Tussendoor had ik echter te veel het gevoel dat de film steunt op sterke scenes, maar als geheel toch niet helemaal "af" is. Stijlvol mag het soms zijn, in het algemeen is het gewoon een film waar ik nooit helemaal inkwam en daardoor maar een beperkte indruk achterliet. Ik denk ook niet dat ik de behoefte krijg om dit ooit opnieuw te zien. Helaas.

Gewoon goed.

Don't Look Up plaatst zichzelf precies in een positie die bijna niet te bekritiseren valt, tenzij de film je beledigt uiteraard. En dat zal vast wel gebeurd zijn, want deze film tikt zoveel soorten groepen op hun achterhoofd dat enige vorm van controverse bijna niet uit kan blijven. Uiteraard ook perfect gekozen met de huidige coronacrisis, waar het veel van zijn beelden door laat beïnvloeden.

McKay weet erg goed waar hij mee bezig is maar draaft hier en daar net wat te enthousiast door. De sterkte van de film is dat het zijn inhoud richt op echt bestaande mensen en situaties. Daar haalt het zijn kracht ook vandaan, en alhoewel ongemakkelijk kan ik er nog wel om lachen want het is erg herkenbaar. Soms gaat de film alleen over in volbloed komedie en springt naar typetjes zoals een Jonah Hill die helemaal nergens op gebaseerd lijkt te zijn.

Veel acteurs komen samen in dit grote project van McKay die makkelijk publiek bereikt door dit op Netflix neer te zetten met een uitstekende marketing. Tik je ook lekker veel mensen mee op de vingers. DiCaprio keert ook weer terug naar zijn films. Leek voor een lange tijd weg te zijn of simpelweg te duur, maar in deze film laat hij weer zien wat hij allemaal kan bereiken. Een nogal onwerkelijk personage voor zijn doen, maar ideaal uitgevoerd.

Overige leden zijn ook prima, zelfs de acteurs die ik totaal niet in de film vond passen. Mag je ook wel verwachten als je een cast bij elkaar raapt van dit kaliber. Er was er echter eentje die ik met kop en schouders boven de andere uit vond steken en dat was Rylance. Ik zie hem alleen maar in nauwelijks zichtbare bijrollen, dit keer besloot hij zichzelf even in de spotlights te zetten en ik vond hem en zijn personage geweldig.

De jammere gedeeltes van de film zitten hem in de allerlaatste scene en te veel elementen die op komedie gericht zijn. Er wordt wel heel hard geprobeerd om het geheel luchtig te houden, maar dat voelt soms net wat te geforceerd aan. Dan voelen de pogingen om de film te doordrenken met een enigszins realistische stijl ook ongebalanceerd aan. Wanneer de film echter herkenbaar is tilt het zichzelf naar hoog niveau. Dan zijn de lelijke speciale effecten zo vergeven. Don't Look Up is de film die we wellicht niet willen zien en daarom maar over random dingen gaan klagen zoals dat "het een film is die alleen maar zeikt", maar de sterkte van de film is dat het juist die mensen te kakken zet.

Ik kan daarom ook erg lachen om deze quote van Stephan. Simpelweg hilarisch.

Redelijke thrillerfilm met een aardig concept dat net niet genoeg stand weet te houden voor deze duur. In kort formaat had dit gebeuren van regisseursduo Brian Netto en Adam Schindler namelijk veel beter voor de dag kunnen komen, maar het vermaakt niettemin prima. Kelsey Asbille en Finn Wittrock wisselen elkaar aardig af en geven genoeg mee aan hun personages om niet te vervelen. Spijtig is het gebrek aan consistente spanning en een ietwat grootsere finale, maar als makers zit je natuurlijk gelimiteerd aan de realistische grenzen van een bepaald basisidee. Niet dat Don't Move verder geloofwaardig is, maar daar hebben dit soort genrewerkjes natuurlijk weinig baat bij.

Verwaarloosde film.

Wat ik daarmee bedoel? Don't Say a Word kent een aantal aardige en leuk gevonden concepten om met een duf detectiveverhaal te mengen. Fleder kiest namelijk voor een redelijk makkelijke aanpak binnen dat kader en kiest daarom treffend voor wat extra verhaal en gedoe dat wel interessant is, en bovendien ook vernieuwend kan uitpakken.

Dit element komt in de vorm van het personage van Murphy. Een gestoord iemand met een dieper laagje. De ideale kracht van de film gedurende het eerste halfuur, maar na enige tijd besluit Fleder dit plot gewoon letterlijk bij het reguliere verhaal te mengen waardoor het al zijn unieke flair verliest. Bovendien ook erg ouderwets en misplaatst geregisseerd. Alles komt nogal lomp en onsubtiel binnen, terwijl meerdere scenes sentimenteel bedoelt lijken te zijn.

Douglas vormt een saai personage waaraan hij niets mee kan geven. De ruimte is er ook niet voor, want Fleder en zijn scriptschrijvers kiezen voor moeilijke dialogen die waarschijnlijk regelrecht uit andere films zijn overgenomen. Hetzelfde kan gezegd worden van Janssen, die overigens ook een voorbeeld is van een interessant zijelement dat compleet wordt verwaarloosd. Vooral omdat het uiteindelijk allemaal achter het pad van Douglas wordt gevoegd dat ten opzichte van Janssen en Murphy erg standaard loopt. Dan neem je alle onderscheidende mogelijkheden van de film weg en daarmee meteen de interesse.

Verder vond ik het er maar lelijk uitzien. Lelijke kleuren, misplaatste slowmotion en een finale die door Hollywood zelf overgenomen lijkt te zijn. Van spanning is kort sprake, maar dat zijn niet de scenes die er expliciet op mikken. Eerder de korte scenes die tot stand komen dankzij de zijplotjes die het scherm vroeg in de film nog aardig kunnen vullen. Er worden wel pogingen gedaan om het allemaal wat mysterieuzer over te brengen, maar het probleem is dat het simpelweg niet boeit.

Je neemt een saai verhaal maar voegt er interessante elementen aan toe die uiteindelijk vervagen in hetzelfde saaie verhaal. Don't Say a Word nodigt de kijker nergens echt uit voor een belevenis of avontuur, ziet er te lomp uit om spannend te zijn en laat vooral een onbevredigende indruk achter. Er zijn regisseurs die een zelfde soort stijl stukken beter hebben gehanteerd. Films als deze laten me weer blij worden van het feit dat we wat gladder te werk gaan tegenwoordig binnen dit subgenre.

Goedkope prullenbakfilm die duidelijk enkel en alleen werd gemaakt om Jamie Kennedy een vrijer platform te geven, maar zijn volstrekt ongemotiveerde en luie acteerprestatie wordt ruimschoots overklast door Matt Rife. Hij slaagt er namelijk in om van zijn kale rol iets leuks te maken en moet daarvoor opboksen tegen een hoop karikatuur en flauwe humor, waar hij vervolgens nog mee wegkomt ook. Regisseur RJ Collins profiteert van de stortlading aan scherpe humor en lollige dialogen, waardoor de film nooit echt verzandt in saaiheid. Vanuit een objectief standpunt ziet het er op visueel vlak lelijk uit en mist het op inhoudelijk vlak veel creativiteit, maar een hoop geinige bijpersonages houden de vaart erin en de dramatiek kent precies de juiste dosis. Alleen jammer dat Kennedy er duidelijk geen zin in had, eigenlijk moesten ze de film gewoon aan Rife geven.

Onevenwichtige thrillerfilm die een enorme kans onbenut laat richting het einde, waarin regisseur Alex McAulay nadrukkelijk voor een brave afsluiting kiest. Dat zijn helaas niet de inslagen die een film als Don't Tell a Soul boven water kunnen houden, want vanuit het basisconcept wil het ook niet echt lekker vlotten. De wisselwerking tussen Jack Dylan Glazer en Fionn Whitehead is op die manier interessanter dan de sinistere gebeurtenis die het verhaal voorwaarts moet duwen. De spanning komt nergens lekker los en het eerste uur hobbelt vooral wat braafjes aan de kijker voorbij. Naarmate het laatste halfuur zijn intrede doet, pakt McAulay uit met een aantal interessante wendingen. Helaas worden die afgesloten met weinig lef, waardoor je niet bepaald met veel stof achterblijft en vooral de neiging krijgt om dit project voor een groot deel te vergeten. Er wordt goed geacteerd en de visuele stilering is passend, maar niet genoeg om een voldoende te rechtvaardigen.

Goed geacteerde dramafilm die minder met komedie te maken heeft dan je vooraf zou denken. De persoonlijke situaties tussen de personages krijgen namelijk voorrang en die zijn verre van komisch. De castleden doen het leuk als ze met elkaar op het podium staan en weten zich goed raad met de improvisaties, maar kunnen niet verhullen dat ze als personages niet heel boeiend of vernieuwend voor de dag komen. Hierdoor brengt regisseur en acteur Mike Birbiglia weinig vernieuwing en dat levert geen al te bijzonder eindresultaat op. Dankzij een redelijk directe aanpak en het overtuigende acteerwerk krijgt Don't Think Twice nog een aantal bonuspunten.

Regisseur Andy Fickman gebruikt een snelle benadering om zijn film mee op te starten, een broodnodige keuze als je ervoor kiest om een griezelfilm uit te spannen tot 110 minuten. Het voordeel is dat er een mysterieuze benadering volgt (na een inleiding van 20 minuten) die zichzelf niet meteen in de kaarten laat kijken, maar uiteindelijk ten onder gaat aan een beperkte beheersing vanuit de regie. Spannend of sfeervol wordt Don't Turn Out the Lights namelijk niet en het duurt allemaal te lang voor de middelmatige onthulling die daar op volgt. Punten voor de enthousiaste castleden, verder heeft deze film weinig om het lijf.

Aardig.

Alle politieke meningen even buiten beschouwing gelaten over Don't Worry Darling, de inhoud van de film mag er best wezen. Leuk om in ieder geval te zien dat Wilde als regisseuse niet wil blijven hangen in dezelfde stijl als de vorige film, maar nu echt een poging doet om haarzelf serieus op de kaart te zetten. Daar helpen leden zoals Pugh natuurlijk goed aan mee.

Het verloop van de film is soms ouderwets en ongemakkelijk, maar dat zal wellicht de bedoeling zijn. In dit geval vond ik het bij vlagen te boers. Neem bijvoorbeeld de tapdansscene van Styles. Dat soort dingen zijn dusdanig awkward dat het eigenlijk niet veel meer toevoegt aan de toonzetting en een geforceerde indruk maakt. Daarnaast had het tempo soms wel in versnelling twee mogen staan. Niet alle beelden zijn even interessant en niet elke bijrol is geslaagd. Ik vind vooral dat met name Wilde zelf beter gewoon achter de camera had kunnen staan.

De stilering is best aardig, maar braaf. De productie is best grootschalig, dus wat extra energieke regie-uitdaging was best welkom geweest. Wilde liet dat met haar regiedebuut best aardig zien, dus dat de techniek er nu niet was is geen excuus. Niettemin is het ook zeker niet ondermaats. De effecten worden vooral buiten beeld gelaten, maar de kleuren zitten er best aardig tussenin vermengd en de locatie is scherp gekozen. Ideale setting voor een concept als deze.

Ik vond de wending best aangenaam. Ik had het in ieder geval niet verwacht, maar echt bijzonder spannend is het evenmin. Ik vond het sullige "echte" personage van Styles zeer interessant, maar we krijgen het niet veel langer dan 5 minuten te zien. Zeker die stukken hadden van mij wat meer uitgediept mogen worden. Dan had je het dreigende karakter van Pine wat kunnen terugschroeven. Niet onaardig geacteerd, maar er komt geen spanning of intimiderende houding van hem af. Ik denk dat de acteerkwaliteiten van Pine hem op andere vlakken veel memorabeler hadden kunnen maken. Bovendien vind ik de keuze voor een villain-achtige verschijning in een film als Don't Worry Darling niet passend. Dat doet een deel van het mysterieuze karakter teniet.

Kortom, de film is best aardig. Wilde zet haar niveau goed door, al mag het volgende project nu echt bovengemiddeld zijn. Misschien iets dat wat minder op een boodschap is gericht, maar meer op haar kundigheid als regisseuse. Want ze is niet slecht. Ik denk vooral dat ze nog een project moet vinden dat echt een match is. Overigens kan ik Pugh als actrice erg waarderen. In deze specifieke film wordt ze enigszins belemmerd door een wat braaf personage, maar dat ze tegenwoordig steeds grotere rollen in bredere projecten krijgt kan ik alleen maar toejuichen.

Leuk.

Voor de verandering een misdaaddrama dat me wel kon boeien. Na het saaie American Gangster dacht ik dat ik het genre wel beu was geworden, maar Donnie Brasco kon ik gek genoeg nog wel waarderen. De chemie tussen Pacino en Depp is er wel degelijk.

Visueel niet erg boeiend, maar het verhaal is nog wel vermakelijk om te volgen. Soms moest ik harder lachen dan bij de meeste komedies. Uiteindelijk is het weer zo'n waargebeurd verhaaltje maar tenminste een die wel een beetje blijft boeien.

Toch wel een tof filmpje, dat niet overdreven lang duurt.

Vreemd.

Niet echt mijn soort film deze Donnie Darko. Normaal hou ik wel van dat vreemde gedoe maar hier ging het totaal niet. Gyllenhaal speelt nogal saai en kwam niet bepaald heel overtuigend op me over, maar ook de rest was niet bepaald heel bijzonder.

Grappig dat Rogen even opdook, maar voor de rest was het een verhaal dat me niet echt pakte. Al was er genoeg gek gedoe en meerdere werkende twistjes. Het verhaal duurde wat te lang en simpelweg pakte me niet helemaal.

Niet bijzonder acteerwerk, maar interessante elementen hier en daar, en daar scoort de film mee. Een voldoende krijgt hij sowieso, maar overtuigen deed het me niet echt. Bizar, ja, pakkend, nee. Ik snap overigens wel waarom sommige mensen deze film wel goed kunnen vinden. Einde is ook wel goed.

Mwa.

Pieter Kuijpers laat ons kundig zien hoe je een film per 20 minuten steeds verder kan verkloten. Doodslag wordt opgedeeld in vier hoofdstukken waarvan I verreweg het interessantste stuk is. II, III en IV kunnen dat niveau niet meer halen, maar ik verkies dan ook vooral om het perspectief van een hulpverlener te belichten over één of ander afgezaagd discriminatieverhaal.

Niet dat de film overigens inhoudsloos is. Het wil behoorlijk wat vertellen en de problemen die worden aangehaald zijn hoe dan ook relevant, alleen zo ongeloofwaardig naar voren gezet. De mentale aftakeling van Maassen is rond het begin nog wel in te beelden, maar uiteindelijk is de sprong naar wanhoop te gehaast en lijkt het alsof Maassen op en dag wakker werd en besloot lekker gek te gaan doen. Ik snap de sprongen in tijd tussen de hoofdstukken wel, maar dat vind ik een slap excuus om zo'n ingewikkeld verhaal te vertellen.

Rauw is de film absoluut niet, geen idee wat Kuijpers dan ook met II in gedachte had. Rare regiekeuze om opeens te wisselen naar een zwartwit-contrast. De intrede van Aschat is ook een misser. Natuurlijk een ontzettende zak waar we als kijker moeten meedenken over zijn bewoordingen en het achterliggende moraal, maar de connectie tussen hem en Maassen vond ik allesbehalve overtuigend. Ik vond de onderbouwing vooral te gemakkelijk. Dat Maassen zijn chauffeur werd bijvoorbeeld, het komt bijna uit de lucht vallen. De manipulatie van het publiek en de finale in de ziekenwagen vond ik nog erger. Dat soort dingen liggen veel dieper, je kan dit gewoon niet binnen twee scenes afhandelen. Typisch voorbeeld van te veel hooi op je vork nemen.

Ik lijk nu wel kritisch, want de eerste twee hoofdstukken waren erg vermakelijk voordat Doodslag uit de bocht vliegt. De film is vooral het eerste kwart erg sterk en de eerste consequenties van de stoot logisch. Daarna ontspoort de film volledig en komen we bij een uiterst matige finale terecht. Daar vond ik Maassen ook stukken zwakker acteren dan in het begin van de film. Voor een Nederlands project is het best oké, maar inhoudelijk vond ik het helaas veel te gemakkelijk. Dat neemt niet weg dat het qua niveau zeer redelijk is en een hoop andere NL-werkjes voorbij schiet.

Gaat wel.

Doom the game heb ik nog nooit gespeeld laat staan gezien. Ik heb het niet erg op games maar toen ik het had opgezocht en allemaal monsters zag dacht ik wel dat dit opzich wel een leuk actiefilmpje kon worden. Aangezien het een grote knipoog geeft naar de monstertjes.

Helaas is het wel iets minder geworden dan ik had gehoopt. Het duurt erg lang voordat de monstertjes eigenlijk in beeld komen en kregen we eerst 3 x een soort gemuteerde mensen te zien en dat was wel jammer. En als eenmaal de monstertjes zelf in beeld komen was het toch allemaal wel niet zo fraai. Ook al heb ik slechter gezien, ik had op meer gehoopt.

Naar het einde toe zit er trouwens wel een leuke scene in, die met Urban in first person shooter. Dat maakt de film naar een 2,5*

Matig.

Je kan het ook wel verwachten, een goedkoper vervolg op een gamefilm die ook al niet zo geslaagd was. Het eerste deel vond ik vooral te kort schieten qua variatie in monstertjes. Zelfs met minder budget kan je daar met een vervolgfilm juist op inspelen, maar deze Doom: Annihilation stelt op dat vlak helaas best teleur en is qua niveau dus nog wat minder.

Dat deze film eigenlijk is gefinancierd door studio's zoals Universal doet mijn wenkbrauwen fronsen. Ik zou het namelijk niet kunnen raden na het zien van de film. Het ziet er allemaal best goedkoop en plastiek uit. Dat er veel kleurtjes en decoraties worden gebruikt weet dit gelukkig nog wat vooruit te helpen. Het geld wordt pas echt duidelijk wanneer we richting de finale reizen, waar er plots wel wordt uitgepakt.

We volgen dit keer eenzelfde soort concept als dat we 14 jaar terug ook zagen. Soldaatjes komen aan in één of andere verlaten basis om op onderzoek te gaan en komen erachter dat het niet zo pluis is natuurlijk. Wat vooral jammer is, is dat de variatie in bedreigingen nog altijd wat ontbreekt. Waar het vorige deel monsters had, heeft dit deel zombies en mensen in demonenpakjes. Ze hebben dus eigenlijk toch een manier gevonden om nog meer teleur te stellen.

Dat wil niet zeggen dat de film compleet brak is. Ik kon bepaalde effectjes waarderen en zeker de finale waar ze in een soort hellewereld belanden vond ik leuk gedaan. Qua vormgeving is de film echt niet zo waardeloos als je zou denken. Het mist alleen die durf om er extra voor te gaan, want het is vooral het gebrek aan creativiteit dat de film de das om doet.

Ik heb me niettemin best vermaakt. Genoeg actie, veel geluid en een aardig tempo. Wel mag het duidelijk zijn dat er niet een al te briljante regisseur achter de schermen staat. Eentje die er soms echt te veel met de pet naar gooit, want de elementen waar de film echt op moet scoren (energie, monstertjes, game etc.) worden totaal niet benut. Resultaat is dus een film die nog wat matiger is dan het eerste deel, maar verder aardig wegkijkt.

Mwa.

Eigenlijk een beetje een tegenvaller voor een Marshall. Hij kan wel degelijk films maken, alleen Doomsday is niet bepaald zijn beste film. Het idee ligt me altijd wel, dat apocalyptische gebeuren. Vooral hoe de mensheid zich erna gedraagt is wel lollig.

De film kent zeker een aantal sterke scenes, maar is in het algemeen wat lawaaierig en matig uitgewerkt. Sowieso, Rhona Mitra kan niet acteren en staat er eigenlijk alleen maar voor haar uiterlijk. Qua bloed en gore zat het wel goed.

Vooral de punker gebieden waren leuk, begon ook wel sterk, maar het ridderachtige gebied was niks en de film is vaak wat saai op sommige stukken. Qua actie genoeg te beleven, maar allemaal te stompzinnig gedaan.

Half.

Bijzondere film. Zeldzaam een regisseur zo hard zien proberen om een eigenzinnige wereld tot leven te brengen. Toegegeven, dat lukt Jogia ook aardig, zeker in de eerste paar minuten. De kleurrijke montage helpt meteen en de introductie loopt vlot, daarna begint de geforceerde regie-inbreng op te vallen. Trouwens leuk om Janssen weer eens te zien. Briljant actrice allerminst, maar opvallend is het wel.

Door Mouse kent een aantal pijnpunten. Allereerst het personage van Law zelf. Al dat gedoe om van haar een cool en stoer figuur te maken is niet om aan te zien. De stoïcijnse blikken, de constant falende oneliners (zelden iemand zoveel onzin uit zien kramen) en merkwaardige vormgeving werken averechts. Klaarblijkelijk is het ook moeilijk om je kapsel te veranderen. Law gaat zelfs naar bed zonder maar iets aan haar kapsel te doen, maar gelukkig zit het permanent goed in Jogia-land. Het jammere is dat Law helemaal niet onaardig acteert (zeker te merken in meer dramatische scenes), het is echt de vormgeving van Jogia zelf die het personage in de steek laat.

Het tweede pijnpunt is lef, of de kunde om lef uit te kunnen voeren. Richting de finale zitten er een aantal geweldsuitbarstingen tussen die via stripboekscenes worden uitgevoerd. Onzinnige, onbegrijpelijke keuze. Zeker omdat ze enkel op die momenten worden ingezet. De bijpersonages kennen ook maar weinig kleur. Powers kijkt de hele film lang hetzelfde (en kan ook z'n kapsel niet veranderen) waardoor het wel heel makkelijke rollen worden. Voor hem geldt ook dat hij wel degelijk kan acteren, maar niets kan opschieten met de vormgeving.

Gelukkig is het cinematografisch niet onaardig. Mooie, kleurrijk versierde settings en een best creatieve invulling van het verhaal. Door Mouse is geen moment saai. In de tweede helft van de film zitten er zelfs uitstekende scenes tussen (De veiling) en werkt zich toe naar een meer dan degelijke finale. Jogia leek niet helemaal te weten hoe het moest eindigen want Door Mouse gaat vooral te lang door, maar de dialoog tussen De Dame en Mouse was best geslaagd. Alles daarna had geschrapt of vervangen mogen worden.

Door Mouse haalt ook veel voordeel uit het hoge tempo. Opvallend hoog voor een noirfilm, maar ik kon het alleen maar toejuichen. Daarnaast is het ook een moderne film die feilloos langs een hoop trends loopt. Dat zal niet iedereen liggen, maar voor mij deed het best aardig z'n werk. Bij elkaar is het een half geslaagd resultaat geworden dat ik tot op zekere hoogte goed kon waarderen.

Kitamura op de rem.

Want als je een aantal andere films van hem hebt gezien zal het je snel opvallen dat deze film zich maar beperkt tot enkele trucjes, terwijl hij daarvoor geweldig kon uithalen met z'n stijl. The Doorman is op een hoop opzichten echter braaf. Ik hoop dan ook niet dat Kitamura nu met deze films doorgaat, want dat zal toch een grote stap terug zijn.

Verder zit het qua regie eigenlijk nog wel goed met deze film, maar in het achterhoofd dat het allemaal afkomstig is van Kitamura maakt het wel frustrerend. Het oogt namelijk erg braaf allemaal. Het camerawerk beperkt zich maar tot enkele bijzondere scenes en het verloop is erg standaard. Net als het geweld eigenlijk, bijzonder voor Kitamura. Dit is dan ook tot nu toe de braafste film die ik van hem zie.

Acteerwerk is aardig, maar net als een hoop andere elementen, niet bepaald bijzonder. Rose kan aardig vechten en heeft enkele goede scenes, maar Reno daartegenover valt toch wat tegen. Als acteur past hij perfect in deze film, maar Kitamura doet toch te weinig met hem. Eigenlijk vormt Hennie dan ook een leukere schurk dan Reno.

Montage is verder aardig maar inderdaad wat rommelig soms. De bewegingen en snelheid zijn goed, maar het camerawerk oogt soms net wat te chaotisch. Veel shots zijn daarom ook weleens onnodig, tenminste, dat lijkt zo. Kitamura had soms wat meer de rust mogen bewaren, want verder toont hij wel redelijk gevoel te hebben voor actie. Het komt aardig binnen, en zeker de opening is best aardig.

Verder enkele erg gave shots met de camera, maar toch kent The Doorman niet het meest interessante verloop. Script zit vol met clichés en voorspelbaarheden en zeker de kinderen zijn regelmatig een beetje irritant. Het gaat de boel verder ook nogal gemakkelijk af en logica zit niet echt in deze film, maar verder is het aardig vermaak. Kitamura kan zeker beter, dus laten we hopen dat dit project vooral centjes moest opbrengen zodat zijn volgende film weer lekker kan knallen.