Meningen

Ondanks het matige begin toch wel een leuke film.

Adam Sandler `s houding is vooral in het begin irritant. Maar gaanderweg kon ik mij er niet meer aan ergeren. Overigens had hij absoluut niet zo stom over hoeven komen. Genoeg andere middelen voorhanden om duidelijk te maken dat Sandler eigenlijk nog maar een Benjamin is tegenover zijn andere broers.

Het gegeven dat de hel herrie wil schoppen op aarde is niet nieuw, maar het uitgangspunt dat de herrieschoppers de mensen niet zomaar transformeren in verderfelijke mensen, maar moeite moeten doen om hen voor zich te winnen was toch leuk bedacht. Met name de scène in de kerk was grappig. Verder ook best leuke andere scènes hoor: iemand niet uit laten praten, maar hem de woorden in de mond leggen, Ozzy Osbourne als het ultieme wapen gebruiken om de wereld te redden en Hitler die telkens op een vast tijdstip van achter wordt genomen en hoe. Niet altijd even goed, maar wel vermakelijk.

Verder ook leuk om Reese Witherspoon op te zien duiken in deze film. 3*

Niet slecht,

Die Hard 4.0 is bij vlagen ongeloofwaardig, over the top, maar met name in het 1ste uur vooral een impressie van aaneengeschakelde vloeiende actie. Uitgezonderd de 1ste 5 minuten waarin er ingezoomd wordt op een vader - dochter relatie. De actie is aanwezig in meerdere vormen: van vluchten tot tegelijkertijd en afzonderlijk wat irritante mannetjes uitschakelen. Vaak zo spectaculair mogelijk. Waarom de door Willis beschermde persoon in het nauw zit, is minder interessant. Gelukkig wordt daar niet veel aandacht aan besteedt.

Langzamerhand nemen het aantal nieuw aangedane locaties af en maakt de compromisloze actie plaats voor een confrontatie. Hierbij kreeg ik teveel het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien had. Onogenschijnlijke James Bond elementen beginnen de film op te sieren en men kopieert van harte lust uit andere films. Die scène dat die auto boven een gat bungelt en beiden trachten naar boven te klimmen deed mij teveel denken aan Jurassic Park: The Lost World. Daarnaast gaan bepaalde acties nogal gepaard met een soms nogal ongeloofwaardige macho Bruce Willis die elk gewonnen gevecht zowat van een strijdkreet lijkt te voorzien. Wat op den duur wat kinderachtig overkomt.

Daarnaast gaat het in het 2de uur steeds meer draaien om hacken, spionage en een 13 in een dozijn ontknoping. De film verliest vaart en teert teveel op het gegeven van mensen die even de held gaan spelen. Ware het dan nog zelfspot geweest..., nee....hier duidelijk niet. Ik miste zo `n knipoog die een actiefilm als Crank bv. wel over zich heeft. Daarnaast focust men zich teveel op het verhaal en verdwijnt de dynamiek als sneeuw voor de zon uit de film. Wel beter dan de andere delen, ben sowieso dus niet echt een Die Hard liefhebber. Nadat hij het 1ste uur op een kleine 4* leek af te stevenen, finisht Die Hard 4.0 op een aardige 3.0*

Het 1ste deel van de film bevat lekker veel humor. Geweldig hoe de omgangsvormen tussen Polanski en zijn huisgenoten in beeld worden gebracht. Dat stuk waarin de buren komen klagen tijdens een feestje. En de vrienden van Polanski de buren imiteren was hilarisch grappig en anno 2006 nog steeds niet achterhaald. Ik vond de film wel wat weg hebben van Rosemary `s Baby. Net zoals bij die film was ik reuze benieuwd naar de ontknoping. De ontknoping in deze film vond ik een beetje tegenvallen. Mij werd niet echt duidelijk wat Polanski nou precies tot zijn daad bracht. Ik snap ook niet dat zijn vrienden ineens helemaal uit beeld verdwenen. Maar deze film deed zeker niet oubollig aan en keek lekker weg. Bovendien hield de film mij toch lange tijd in spanning, en waren er enkele beklemmende momenten. Het is mij trouwens nog niet helemaal duidelijk wat die mensen allemaal zolang op het toilet deden. Beeldde hij dit zich in? Wilden de mensen hem daarmee een beetje treiteren? Of gaven ze zichzelf gewoon een handje? Toch een dikverdiende 3,5* voor deze boeiende film.

Een spannende film met een spinnenweb aan intriges, zonder afbreuk te doen aan de spanning. Alleen de laatste twist voelde nogal overbodig aan omdat ik zoiets had van: mijn verrassingsimmuunsysteem is allang ontregeld, nu weet ik het wel.

Vooral het concept is ijzersterk, het script betekent zowaar een meerwaarde voor deze anders misschien gedoemde who dunnit film. De film kent genoeg verrassingen, blijft gedurende de hele rit suggestief van aard en strooit met al dan niet ( verkeerde ) aanwijzingen, waardoor ik op een gegeven moment op het punt belandde dat ik ging geloven in een complot van de vrouwen.

Loft drijft op een hoop sfeer. Het camerawerk oogt nogal blits en gestileerd. Een enorme pré ten opzichte van de gewone televisiepolitiefilm. De muziek is onderhoudend en de acteerprestaties kunnen er mee door, waardoor het psychologische spel tussen de vrienden maximaal uitgebuit wordt.

Een fraaie en constant boeiende film! 4*

Cultfilm Lola Rennt overtuigt wederom tijdens de coopertest!

Lola mag dan alweer 11 jaar oud zijn, nergens boet ze in aan energie. Ze ziet er nog steeds prachtig uit en ze is nog steeds dezelfde frisse, vlot geëdite wervelwind die over het scherm raast, stuift, draaft en stuitert. Allemaal onder aanvoering van een dampende, spetterende, knallende maar bovenal opzwepende soundtrack.

Tom Tykwer gaat bijzonder innovatief te werk door zijn film op te vullen met veel leuke details waaronder: vooruitblikken in de toekomst en geanimeerde scenes, die worden gebracht middels 3 dezelfde verhalen, die onderling net wat verschillen omdat men de verhalen telkens net vanuit een andere tijdspanne beleefd. De scenes waar rust heerst contrasteren op een gave manier met de drukte van de film en geven zonodig diepgang aan de personages. 4,5*

Ik lees veel berichten over dat deze film zoveel lijkt op Amelie maar dat is mij erg meegevallen.

Deze film heeft een fantastisch script waarin op een visueel aantrekkelijke manier de oorlog ook ietwat grappig aan bod komt. Daarnaast is deze film niet zo zoet als Amelie. Zo worden er best wel mooi uitgevoerde moorden gepleegd en krijgt deze film van kijkwijzer niet voor niets het etiket 16 jr. en ouder.

Natuurlijk is Audrey Tatou wel weer van de partij, net zoals Dominique Pinon. Audrey speelt haar rol weer fantastisch en komt naar mijn mening gewoon het meest tot haar recht als een lief meisje. Het thema hoop wordt in de film leuk uitgewerkt.

Dat komt omdat Jeunet veel zijweggetjes aanboort. Geen irritante, overbodige of oppervlakkige zijweggetjes. Nee, vaak grappige zijwegen die naar later blijkt wat toevoegen aan het verhaal. O.a. De Corsicaanse vrouw en de postbode.

Stop daarbij leuke flashbacks van een kleine Audrey die als 10 jarige de vuurtoren wordt opgedragen, de mooie geel/bruin gekleurde waterplassen die weer geel/bruiner zijn dan gewoon geel en bruin, in het begin en leuke kleine rijmpjes bij bijzondere gebeurtenissen en Jeunet begint langzaam mijn favoriete regisseur te worden. De film haalt het niet bij Amelie of City of the Lost Children maar is absoluut de moeite waard om gezien te worden! Ik ben erg benieuwd naar Delicatessen. Deze film krijgt in elk geval een dikke 4*

Geweldige Britse thriller ala Trainspotting, alleen dan met veel minder drugs, een wat eentonerige soundtrack en veel meer moorden.

Ik was erg onder de indruk van de acteerprestaties van met name Helen Mirren en Bob Hoskins. Mirren heeft stijl en komt nou eenmaal goed tot haar recht als tafelganger bij een diner. Uitstekend gecast dus!

De film is misschien niet altijd even spannend, maar wel lekker luchtig. De dialogen en de contexten binnen de film zijn erg grappig. Daarnaast is het gewoon verfrissend om niet naar ellenlange intro `s te hoeven kijken waarbij een hele horde gangsters wordt geïntroduceerd. Deze film oogde al gelijk wat chaotisch en dat maakt hem nou zo leuk. Niet altijd dezelfde structuren doorlopen, maar gewoon zelf op verkenning gaan in een web van beelden, die je toch wel voorgeschoteld krijgt.

Ik ergerde mij trouwens niet aan de muziek in deze film, ik vond het er wel bij passen. Zeker op het einde, wat een ontknoping! Je denkt, dat het met de film gebeurt is en ineens onderscheidt deze film zich nog maar eens van andere Amerikaanse gangsterfilmpjes. Ik bleef echt verbaasd achter na dat magistrale eindshot! Een 10 op de schaal van onvoorspelbaarheid. Een dikke 4*

De eerste 2 uren trokken redelijk snel aan mij voorbij. Er zitten enkele prachtige scenes in die je aandacht er gemakkelijk bijhouden: de landing van de parachutisten en het opblazen van de trein. Als de militairen zich dan eindelijk mogen opmaken voor de beruchte strandscene, gaat het al snel helemaal mis.

Wat begint als een intensief offensief, wordt al snel een aaneenvolging van dezelfde zetten. Het laatste uur kakt de film helemaal in. De film wil alles zo uitgebreidt mogelijk belichten, maar vergeet om de kijker bij de les te houden.

De actie slaat je niet murw, zoals een Black Hawk Down dat doet, waardoor je gaat gapen van al diezelfde actiescenes, ontploffingen etc. Op een gegeven moment was ik alleen nog maar in afwachting tot dat deze film zijn laatste adem zou uitblazen. Een 2,5*

Fijne film met goed acteerwerk. Vooral van de kant van Joseph - Gordon - Levitt.

De film trok mij op basis van de schitterende poster hierboven. De schitterende shots die elk volgens een bepaalde kleur kleuren zoals hierboven zag ik echter weinig terug helaas.

De film heeft inderdaad twee gezichten. Eerst focust zich alles op het drama gedeelte, zonder te vervallen in ellenlange flashbacks omtrent het auto ongeluk en de bijbehorende huilbuien en vervolgens zien wij hoe Levitt het aan de stok krijgt met wat ongure lui. Best wel spannend 2de deel.

In visueel opzicht soms wel aardig. Vooral de reconstructie van het auto ongeluk zag er prachtig uit, net zo als het sfeervolle begin. En qua verhaalstructuur ook boeiend. De rol van bepaalde personages wordt pas laat duidelijk en dat allemaal zonder een duidelijk aanwijsbare plotwending.

Verder gelukkig ook geen typisch Hollywood einde. Aangenaam vermaak, alhoewel er wel wat mist om echt geraakt te worden, zowel op visueel als verhaaltechnisch vlak. 3,5*

Geslaagde film met een sterk acterende Nicolas Cage!
Hij zet echt een enorme egocentrische klootzak neer.

Actie en verhaal gaan hand in hand. Het verhaal gaat wel steeds meer overheersen maar stemde mij na afloop tot nadenken. Wat als we arme landen geen wapens gaven? Dan zou er inderdaad een stuk minder oorlog woedden overal.

De muziekkeuze is ook netjes verzorgd! Wagner is misschien wat afgezaagd maar past wel bij de bewuste scène en La Vie a Rose van Grace Jones is top! Het past wel bij de op dat moment op Frans grondgebied geschoten film. Verder ook leuk hoe er ook steeds meer (zwarte) humor in het verhaal verwerkt wordt naarmate Nicolas Cage zich opwerkt in het circuit.

Dat stukje waarin Ethan Hawke Cage eindelijk gevangen heeft en Cage hem voorspelt dat hij zo weer op vrije voeten is en dat dit dan ook gebeurt is sterk gedaan. Niet origineel maar wel vermakelijk. 4*

Herzien en ineens stukken meer onder de indruk van deze film. David Lynch geeft prachtige beelden waar je eigenlijk gewoon met je verstand op nul van moet genieten. De film is spannend, mysterieus en soms nogal hyper. De vele overgangen tussen rustige scènes en scènes die bol staan van bombastische muziek en heftige sex/actiescènes mogen er wezen.

De overvloed aan humor viel mij nu ook pas op, dat stuk met die bumperklever is echt geweldig uitgedacht en deed mij denken aan een door de heuvels voortrazende 007. Lost Highway is voor mij nu een van de ultieme tripfilms, zoekt en gij zult vinden. Terwijl ik de film in 1ste instantie niet in de buurt vond komen van het sublieme Mulholland Drive, ga ik deze film nu steeds meer waarderen. Mulholland Drive begon ook op een 4* en kijk waar die nu staat. Flinke verhoging dus voor deze trip. 4,5*

In mijn omgeving had ik zowel positieve als negatieve reacties over deze film gehoord. De een vond het prachtig: met name hoe de verveling in een grote, vreemde stad wordt belicht en de anderen vonden hem saai. Ik koers een beetje ertussen in.

De film bevat mooie beelden van Tokio en ook mooie scènes. Ik genoot ervan als Scarlett Johansson en Bill Murray gezellig op stap gingen, gewoon even de gedachten verzetten: het hoogtepunt was natuurlijk de karaoke scène. De afstandelijke relatie tussen Scarlett Johansson en haar man wordt perfect neergezet, ze probeert wel wat te ondernemen in haar eentje, maar ja met een maatje erbij wordt het natuurlijk veel leuker.

Maar het beste personage in de film vond ik diegene die gespeeld werd door Anna Faris, wat een heerlijke domme, standaard Hollywoodiaanse bimbo zet ze neer zeg. Haar spaarzame aanwezigheid doet de 2 hoofdrolspelers toch wat verbleken. Ik leefde ook totaal niet mee, met de hoofdrolspelers. Ze waren te afstandelijk voor mij, vooral het einde deed me niets.

Dus al met al een mooie film, met onopvallende muziek, mooie cinematografische beelden, 1 heel interessant personage, af en toe een beetje sloom, en een redelijk goed uitgewerkt onderwerp. Alleen had er naar mijn mening veel meer in kunnen zitten. 3,5*

Een van de beste films die ik de laatste jaren heb mogen zien.

Gosling adopteert genoeg elementen van bekende grootmeesters als Lynch & Refn, maar wist mij gemakkelijk mee op ontdekkingsreis te nemen naar een compleet unieke wereld.

Wat ben ik blij dat hij niet heeft gekozen voor een gedramatiseerde film over een stel sloebers die het zwaar hebben en een gevecht aangaan met de overheid voor behoud van hun huis. Gaap....daar lezen we de krant wel voor! Dit is allemaal veel inventiever en subtieler gebracht, ongelofelijk hoe Gosling een connectie weet te leggen tussen de troosteloze locatie van het begin en een droomwereld met vreemde, excentrieke figuren niet ver weg.

Op een magische manier wordt hier verhaald over het beest in de mens die zijn eigen verlangens najaagt, al dan niet verkregen door een hoop te manipuleren. De Amerikaanse droom is voor iedereen binnen handbereik, vanuit de high society door mensen in een hoek te drukken en voor de minder bedeelde burgers, door je over te geven aan het onbekende of door je eigen identiteit en trots te verliezen.

De muziek en de cinematografie van Debie zorgen voor een dreigende, ongemakkelijke maar tevens gepassioneerde sprookjessfeer. Heerlijk escapisme. Altijd prachtig om af te dalen in een avontuurlijke en onbekende wereld, waarin men naar hartenlust danst, doodgaat of anderszins huishoudt. 4,5*

Tegenvallertje,

Het grootste euvel in deze film, vond ik echter het gebrek aan humor. Waar Sunset Boulevard en Witness for the Prosecution op papier drama `s behoren te zien, waren de personages in die film veel excentrieker en levendiger vormgegeven. Deze film heeft alleen de cynische en koppige Milland, die voor een komische voetnoot zorgt. De andere personages hebbben nauwelijks karakteristieke eigenschappen. Waardoor de film vooral in het teken staat van Milland. Op zich geen eens een slechte keuze. Hij staat immers telkens centraal en zorgt voor enkele levendige situaties maar op een gegeven moment duurt het maar voort en maar voort. Ruim 90 minuten lang alcoholproblematiek is niet echt mijn ding.

Ik heb sowieso weinig affiniteit met het onderwerp omdat ik weinig tot niets drink. Ik kan me geen neiging tot het drinken van alcohol voorstellen, laat staan dat het je leven beheerst. Onvoorstelbaar voor mij is het dan ook dat die vrouw Milland maar blijft steunen .

Wel fijn vind ik de onbuigbaarheid van het personage Milland. Mooiste moment was voor mij het uitstapje naar het theater. Een stukje Wilder magie. 3*

Krankzinnig!

Ik heb wel een grote voorliefde voor films die buiten de lijntjes kleuren, zoals deze prent over een voyeur die wel heel ver gaat om tot genoegdoening te komen. De bewoners met al hun eigenaardigheden zijn geweldig en eenmaal iemand invloed op hun uit gaat oefenen wordt het helemaal een groot speelbal deze film. Het werkt allemaal op naar een smerige en grootste finale, die er ook komt. Al had hij nog wat meer over de top mogen gaan, in plaats van het jammere slotakkoord met verklaring. Dat was gewoon wat flauw en onnodig de regisseur neemt zijn film toch iets te serieus, zorgt helaas wel voor 0,5* aftrek. Verder dik genoten hoor. 4*

Salem - King Night

Muziekkeuze door de hele film sowieso weer geniaal.

Love haalt het alleen niet bij Irreversible & Enter the Void. Dat waren toch duidelijk wat ambitieuzere films qua cinematografie en script. Deze film wil vooral verhalen over bloed, sperma en tranen. Ik voel het kloppend hart van de film wel, maar kon niet altijd evenveel met de hoeveelheid melodrama. Sexscenes zijn wel erg mooi en sereen in beeld gebracht. Hoogtepunt is absoluut de disco scene, er viel uiteindelijk ook nog genoeg te genieten. Veel leuke referenties ook naar Noe`s eerdere films en andere klassiekers.

Acteerwerk erg sterk, Karl Glusman is een uitstekende eikel en weet toch te overtuigen met zijn pijnlijke relaas. Nu hopen dat Noe zich na deze autobiografische film weer gaat wagen aan een wat uitdagender project. Dik 4*

Op en top Brits, vreselijk zoetsappig en toch werkt het allemaal net. Natuurlijk ligt liefde niet zo makkelijk voor het oprapen als hier gesuggereerd wordt, maar de film lijkt er zelf wel in te geloven waardoor het geheel vooral bestaat uit een hoop onhandige personages, wat lolligheid en nauwelijks drama. En alleen om die laatste reden verdient deze film gemakkelijk een 3,5*

Vlotte film die lekker wegkijkt, waarbij het leuk is om te volgen wie Simon`s geheime aanbidder is. Had al wel een idee en dat kwam gelukkig ook uit. Minder zijn Simon`s mindere streken die zijn vrienden in de problemen brengen. Dat zorgde aanvankelijk nog wel voor wat humor, maar wat een bekrompenheid als je je vrienden niet in vertrouwen durft te nemen anno 2018. Kortom dat licht paranoïde sausje van ''wat vinden anderen van mij'' wat bij pubers vaak in de mode is trok op niets. De muziekverwijzingen waren echter meer dan welkom, fijn indie product ondanks alles! 3,5*

Ik begrijp niet zo goed waarom men zo afgeeft op deze film. Ik moet King Kong nog zien, maar ik ben blij dat Peter Jackson `s carrière na The Lord of the Rings weer in de lift zit.

Een prachtige, gevoelige film die je even stil laat staan bij het het wonder dat 'het leven' heet. Iedereen heeft wel eens zo `n moment waarop je bij jezelf denkt of je alles wel beleefd hebt wat je wilde doen in je leven en mocht dit niet zo zijn, wat is er nou mooier om zo `n moment in te halen? Tevens is het een geruststellende en mooie gedachte, die menigeen koestert, dat er mensen zijn die je na je dood blijven herinneren, helemaal niets vals sentimenteels of wat dan ook aan!

Een prima film met fijne muziek, een aangrijpend en pakkend verhaal, een aparte maar juist gekozen, aanwezige voice - over en knappe beelden. Ik vond het moment dat alle slachtoffers van de moorden, zich herenigden in de hemel trouwens een schitterend moment hoor! Peter Jackson slaat gelukkig weer eens de juiste noot aan met deze film. Een 4*

Eenvoudig, dè koningin onder de zomerfilms. Zon, zee, strand, een eiland, blauwe lucht, rotsen, onderwaterscenes, de maan, een vuurtoren, mooie dames......Deze film straalt als geen andere film, een relaxte mediterraanse sfeer uit die je van ver tegemoet komt. Het drama aspect in deze film valt daarnaast prima te behappen en voert nimmer de boventoon.

Een film die ik keer op keer kan blijven kijken. De vertelstructuur mag blijkbaar wat complex zijn voor sommigen, ik houd het liever bij inventief bedacht.

De scheidslijn tussen verleden, heden en toekomst is goed te volgen, mede dankzij de prachtige cinematografie, wat speelt die Medem toch een mooi spel met licht! De muziek is van een minstens zo oorstrelend niveau. Medem kan voorlopig niet meer stuk bij mij met 2 x 5*. Een parel van een film. 4,5* > 5*

Aardig vermaak,

Een film waarbij het verrassende einde mij niet zoveel kon schelen. Omdat ik het allemaal wel aan zag komen. De twist deed immers wat denken aan een bekende film uit de jaren `90.

Echter, de film werkt niet in dienst van het einde, naar zijn climax toe. Maar weet onderweg genoeg mooie shots voor te schotelen en bevat af en toe wat grappige acties tussendoor. Niet zozeer spectaculair, eerder effectief om de aandacht niet te laten verslappen. Het middenstuk bevat immers nogal wat dialoog. Vaak goed te volgen, maar soms wordt er wat teveel geouwehoerd zonder echt boeiend te zijn.

Vooral de flashbacks waarin o.a. de paarden uit hun startblokken schoten zagen er strak en afgewerkt uit. Warme kleuren contrasteerden met de wat kantoorachtige wereld waarin de hoofdpersonen zich bevonden. Maar ook de onderlinge scènes tussen Hartnett en Liu mochten er wezen. Vaak veel chemistry en mooi opgesierd met lichte, soms wat oogverblindende kleuren. Qua muziek ook fijn. Een 4* tje kan er wel vanaf.

Futloos!

Uiteraard ook wel een beetje de bedoeling van deze film, maar ik had bar weinig op met die slome, niet vooruit te branden mannen in een midlife crisis die hun dagen slijten in cafes en vervuld waren van zelfmedelijden. Uitgezonderd die ene kerel die stug door bleef solliciteren en ook Javier Bardem was bij momenten nog wel interessant om naar te kijken, met name toen hij een verhaal voorlas aan een klein meisje, een oprecht mooie scene!

Het helpt trouwens ook niet mee dat Vigo als een smerige stad wordt neergezet. Een 2,5*