Lou Xia De Fang Ke (2016)

Hell yeah

Flink van genoten.

The Tenants Downstairs brengt klassieke Taiwanese esthetiek met een pervers verhaaltje en een laagje zwarte comedy om het effect complete te maken. De mix tussen stijl en content is zo verrassend dat het de film naar een hoger niveau tilt.

Eigenlijk gewoon gaan kijken omdat ik Simon Yam wel leuk vind. Die speelt hier niet alleen een sterke rol, wat mij betreft ook de beste uit z'n carriere. Tsai protégé Kang-sheng Lee is ook een opvallende verschijning, zorgt ervoor dat de cast toch net dat beetje meer gewicht krijgt.

Visueel is het erg netjes, de soundtrack klinkt vertrouwd maar wordt perfect ingezet. En sommige van Yam's acties zijn echt wel beyond ziek, al wil dat niet meteen zeggen dat het goor of smerig is (soms is het dan wel, maar nooit in overdaad), wel dat het nogal sociaal depraved is.

Heerlijk filmpje dit. Leuk dat er tegenwoordig toch dit soort verrassingen uit Taiwan komen, graag meer van dit!

4.5* en een uitgebreide review

Deze had ik nog niet op de radar en je korte review maakt me behoorlijk nieuwsgierig,

Onderhond. Ik ga hem zsm kijken. Het fantasy genre zie ik in de trailer niet zo terug.

Mystery, horror, comedy ... Geen idee waar men fantasy vandaan heeft gehaald

Ja, wat moet ik hier nou van zeggen? Ik heb af en toe met open mond zitten kijken naar de nare en ziekelijke dingen die zich in deze film afspelen. Maar hoe ziek het ook is, het is zo stijlvol in beeld gebracht dat het een genot blijft om naar te kijken. Vooral de belichting is heel fraai. Ook de gitzwarte humor maakt alle perversiteiten dragelijk en regelmatig zelfs amusant om te aanschouwen. Het tempo zit er over de gehele linie lekker in waardoor ik geen moment op de klok heb gekeken.

Mijn grootste kritiekpunt is dat de suspension of disbelief iets te vaak op de proef wordt gesteld. Wil je dat gebeurtenissen in films plausibel en zo realistisch mogelijk zijn en kun je slecht tegen toevalligheden dan ga je je hier kapot aan ergeren. Ik kon me er grotendeels overheen zetten, maar soms begon het wel te schuren.

Ik ben het met Onderhond eens dat het einde niet had gehoeven. Het voelt een beetje als een verplicht nummertje wat we al zo vaak in mystery films gezien hebben. Ik had liever een waardige ontknoping van alle tumult in het appartementencomplex gezien dan deze onnodige twist.

Stel je Amélie voor, maar dan een zeer fucked up versie die weliswaar ook de mensen om haar heen fundamenteel beïnvloed, maar dan vooral door hun levens te vergallen.

De meeste woningeigenaars hebben als doel om geld uit hun huurders te slaan. De hoofdpersoon hier is echter meer geïnteresseerd in het manipuleren van zijn bewoners en gaat daarin erg ver. Zo zet hij een perfect stel (de homofielen) tegen elkaar op, en zet hij zijn bewoners aan tot verkrachting, moord, kannibalisme en het ontwikkelen van pedoseksuele gevoelens. Vooral het laatste vond ik erg schokkend, maar goede kunst is soms shockerend en de uitwerking is uitmuntend. Met name hoe hij iedereen in een web weet te spannen waarbij de ene uitgelokte daad gebruikt kan worden ter manipulatie van iemand anders. Met andere worden, de hoofdpersoon is zowel bijzonder intrigerend als een bijzondere intrigant.

Wat jammer dan dat de film tegen het einde als een nachtkaars uitgaat wanneer de verklaring voor zijn gedrag gegeven wordt. Ik ben het volledig eens met de vorige reviews dat het afbraak aan het karakter van de hoofdpersoon doet. Het doet echter geen afbreuk aan de geweldige prestatie van hoofdrolspeler Yam. Yu-Wei Shao, die de dame in het wit speelt, is ook al hierboven genoemd en terecht want alleen al haar creepy glimlach is geweldig. En inderdaad ook leuk om Kang-sheng Lee terug te zien in een rol waarin hij veel meer spreektijd heeft dan in de Tsai films.

Visueel niet grensverleggend, maar wel erg strak met af en toe erg mooie momenten. De soundtrack is minder avontuurlijk met een nadruk op klassiek zoals de Jazz Suite Nr. 2 van Sjostakovitsj en Beethovens negende symfonie, maar omdat ik van klassiek hou, is dat nauwelijks een bezwaar.

Zeer goed op het einde na dus. Niettemin komt het vaker voor dat een film of een boek of soms een muziekstuk geweldig is op het einde na. De verleiding om op grond van dat einde de film een stuk lager te beoordelen dan wat ik halverwege zou inschatten weersta ik, want het grootste gedeelte van de tijd was de kijkervaring geweldig. 4*.

Krankzinnig!

Ik heb wel een grote voorliefde voor films die buiten de lijntjes kleuren, zoals deze prent over een voyeur die wel heel ver gaat om tot genoegdoening te komen. De bewoners met al hun eigenaardigheden zijn geweldig en eenmaal iemand invloed op hun uit gaat oefenen wordt het helemaal een groot speelbal deze film. Het werkt allemaal op naar een smerige en grootste finale, die er ook komt. Al had hij nog wat meer over de top mogen gaan, in plaats van het jammere slotakkoord met verklaring. Dat was gewoon wat flauw en onnodig de regisseur neemt zijn film toch iets te serieus, zorgt helaas wel voor 0,5* aftrek. Verder dik genoten hoor. 4*

Pro-actief voyeurisme op hoog niveau.

De film wordt met zoveel klasse, schwung en plezier gebracht dat ik het einde ook nog wel vergeven kan.