Meningen

Een bonte mix van Larry Clark en Almodovar, maar dan met zuurstokkleuren.

Films uit Thailand beschikken nogal eens over een overdadig mooi kleurenarsenaal en ook deze film is daar zeker geen uitzondering op. In combinatie met een aardig verhaal dat inderdaad van een horrorfilm overgaat in een dramafilm en fraai camerawerk heb ik mij amper kunnen vervelen. De film kent enkele bijzonder sterke passages, o.a. de executiescene in het bordeel en de spannende, onverwachte ontknoping. Een aanrader! 4*

Boeiende film, waarvan ik mij afvroeg hoe kleine, weerloze kinderen nu toch zouden kunnen transformeren tot kleine meedogenloze, monsters?! Wel nu, door een samenloop van omstandigheden werd de situatie steeds grimmiger, waarbij de 1ste moord op de vader onheilspellend in beeld gebracht werd. De opbouw hier naartoe was al sterk, wat volgt is echter nog beter.

Het mag dan niet helemaal geloofwaardig zijn dat zulk klein grut volwassenen terroriseert en angst weet in te boezemen, de regisseur lijkt het niets te deren en mikt volledig op het principe dat kleine kinderen tot vreselijke daden in staat zijn, wat voorkomt dat hij met de handrem op regisseert om alles toch maar zo geloofwaardig mogelijk te houden. Deze film is op deze manier toch wat meer een horrorfilm dan een sociaal drama.

De kinderen waren inderdaad onuitstaanbaar, maar daardoor juist vreselijk effectief voor hun doen. De film zag er ook goed verzorgd uit, met enkele onheilspellende shots. De film is niet spannend, opdat je de hand voor je ogen hoeft te houden, maar desalniettemin wel spannend op een entertainende manier. 4*

Jack Nicolson speelt gelukkig mee in deze film, want zonder zijn aanwezigheid mist de film toch een blok charisma. Faye Dunaway speelt trouwens ook nog wel een aardige rol. Verder moet de film het vooral hebben van de spanning. Maar daarin stelt hij me toch wat teleur. De twist op het einde is wel interessant. Ik had niet verwacht dat de film zo zou eindigen. Wat ik wel raar vond was dat moeder en dochter op de plaats waren waar haar vader en Jack Gittes aanwezig waren. Ik dacht dat ze er al lang vandoor waren

Met de sfeer zit het wel goed. Lekker duister en veel `s avonds op pad gaan. Ook leuk dat we als kijker af en toe de gelegenheid krijgen om onze eigen interpretaties aan een gebeurtenis toe te kennen. Ondanks dat er weinig gebeurt en ik het toch wel leuk had gevonden als er [ eens een keer echt iemand vermoord werd, in beeld is de film goed uit te kijken maar zijn er nergens echte hoogtepunten.

Omdat het toch een genot blijft om Jack Nicolson te zien acteren, ontstijgt de film net de grijze middenmoot. 3,5*

Yanin Vismistananda is zeker geen Tony Jaa en de dramascenes spelen de film meer parten dan goed voor hem is. Maar ja, zo `n film als deze kijk je natuurlijk toch voor de Muy Thai gevechten en wat dat betreft stelt de film absoluut niet teleur!

Net zoals in Ong Bak en Tom Yoong Goong weet regisseur Prachya Pinkaew enkele langgerekte, fenomenale vechtscenes op het scherm te toveren, op dito locaties. De film bruist tijdens de gevechten als nooit tevoren, door gebruik te maken van verschillende stijlmiddelen ( animatie ), prachtig kleurgebruik, fijne muziek en een sublieme, dynamische cameravoering. Het gevecht op de gevel van een flat is een klassieke filmscene in wording. Een 4*

Ook ik heb al eens wat flarden van de film opgevangen in een backpackershostel, genoeg moois gezien om mijzelf aan te sporen om de hele film eens af te spelen.

Eric Bana speelt de rol van zijn leven als een hoogst onpeilbare en schunnige crimineel die dankzij zijn impulsieve acties in de meest penibele situaties belandt. Juist het feit dat Chopper zich allerminst gelouterd toont maakt de film tot een leuke zit. De film ziet er ook lekker geplamuurd uit, zo stralen de grauwe gevangeniskleuren opvallend veel licht uit en maken andere fleurige kleuren Chopper tot een boeiend schouwspel om te zien. De scene in de discotheek blijft onvergetelijk!

Helaas is Chopper het niveau van een bovengemiddelde film niet verder ontstegen omdat het tussen de leuke scenes door allemaal wat kaal aandoet. Het tempo van de film zat ook niet helemaal lekker. Chopper als sensatiezoeker was geweldig maar zijn dwaze personage mocht wat meer uitgebuit worden, door een betere wisselwerking tussen actie en bizarre dialogen te vinden. Laatstgenoemde voerde net wat teveel de boventoon in een verder prima te pruimen film. 3,5*

Aanvankelijk kon de film mij niet helemaal boeien. Ik had een wat meer poëtische film met een zomerse sfeer verwacht. Nou was Cesar et Rosalie al geen subtiel werk, vanwege de Franse blaaskaken verkleedt als haantjes, dus ik had eigenlijk beter moeten weten. Het idee dat je leven aan jezelf voorbijschiet bij een auto ongeluk is interessant, minder leuk vond ik dat er op relatief veel drama werd teruggekeken.

De hele reconstructie van het auto ongeluk is fraai gefilmd. Afschuwelijk zoals de auto zich eerst in slow motion en zich daarna nog eens binnen 6 seconden in de puinpoeder rijdt. De scene waarin Piccoli daadwerkelijk het leven laat is ook machtig mooi in beeld gebracht met een passende metafoor.

De acteerprestaties vond ik trouwens niet geheel overtuigen. Bij de audities was het, zo nonchalant mogelijk een sigaret opsteken vast een van de weinige criteria waaraan voldaan moest worden. Mijn god, wat werd er hier veel afgepaft. Wat een stel idioten, alsof ze niets beters te doen hadden!

Een vlotte film waarin de muziek verdienstelijk was. De beginscene waarin alles teruggespoeld wordt en de begincredits die verschijnen in close ups van het auto ongeluk zijn ook bijzonder in beeld gebracht! 3,5*

Na Gozu ' behoorlijk ' teleurgesteld te zijn, snelde ik mij naar deze film toe.

De onmundige, ontactvolle Miike komt er hier nauwelijks aan te pas. Ik kreeg hier echt een totaal andere kant van hem te zien, dan ik tot dusverre gewend was. Echt een film waar na verloop van tijd een bepaalde magie de film insluipt, zoals ik dat ook bij Kikujiro ervoer. Hier gebeurde dat vanaf het moment dat er vanuit de velden plots een groep kinderen opdook met vleugels aan hun armen bevestigd. Zo mooi en verwonderlijk, hoe alles zich ineens verlegde van een avonturenverhaal naar de mythe van de ' Bird People in China '.

Voordat men bij dit volk arriveerde, viel er gelukkig al genoeg te beleven. De gebeurtenissen in die krakkemikkige bus waren hilarisch, net zoals die nachtelijke tripscene waarbij de gids de kluts kwijt raakt. De Yakuza vond ik in het begin nog wat misplaatst ( waarschijnlijk omdat ' banale ' Miike hem maagproblemen had toebedeeld ). Gelukkig bleek dit van tijdelijke aard en ging alles en iedereen op in een spannend avontuur, waarbij de aanvankelijke ontberingen plaatsmaakten voor feel - good sentimenten om dan uiteindelijk toch nog onverwachts te eindigen ' Yakuza draait door '.

Best wel een dromerige film met veel uitgestrekte weides die mooi gevisualiseerd werden. Deed mij i.t.t. andere hier niet denken aan Sonatine maar aan Kikujiro. Vanwege de magie die de film insloop, maar ook vanwege 2 verschillende persoonlijkheden die langzaam naar elkaar toegroeiden, ' maar toch ook weer niet helemaal '. Heb hier echt met volle teugen van genoten. Ik zat eigenlijk constant met een glimlach om mijn mondhoeken. Masahiro Motoki speelt zijn rol ook briljant, zo ingetogen als hij is. Eens even speuren in Miike `s oeuvre of hij nog meer van dit soort spul heeft gemaakt. Dit smaakt naar meer. Komt misschien nog eens in aanmerking voor hoger, voor nu een 4*

Ongeloofwaardigheden......Hoe ver kan en wil je er in meegaan?

Ik nochtans kan er vaak nog wel omheen kijken, echter er zijn grenzen!

Neem nou het moment waarop een hoge pief van de politie de schurk ondervraagt en een getergde reactie krijgt van hem, omdat de politieman in diens impotentie een motivatie ziet voor diens moordgedrag ten opzichte van het vrouwelijk geslacht. Dat de schurk zijn pikkie niet omhoog kan krijgen, blijkt hem nogal te steken, aangezien hij de politiebaas aanvliegt. Is dat alles en nog veel meer, reden genoeg om de man nog wat langer vast te houden?

Nee, joh...ben je gek! Weliswaar worden er 2 politie agenten op de man gezet om hem te schaduwen en wat schetst mijn verbazing? De schurk loopt regelrecht naar zijn schuiladres toe, ware het niet dat hij even opgehouden wordt bij het kopen van sigaretten, uiteraard is zijn laatste, nog levende slachtoffer nu juist net daar ondergedoken en natuurlijk informeert de verkoopster de schurk van dit heuglijke feit omdat meneer er blijkbaar zo netjes en betrouwbaar uitziet in een wereld vol schorriemorrie......

Van de 2 politiesurveillanten is een man voortijdig te kijk gezet en de andere politieagente staat kiekeboe te spelen achter een lantaarnpaal in plaats van in te grijpen.....Uiteindelijk slaagt laatstgenoemde politieagente er zelfs niet in om het huis van de schurk te traceren, ze is tijdens haar missie blijkbaar opgegaan in een paal of zo? Verbazingwekkend dat iedereen zo gemakkelijk aan dit punt voorbij gaat!

Verder is die Jung-ho natuurlijk ook maar een bedenkelijke pooier als hij lange tijd niet doorheeft dat de vrouwen telkens verdwijnen na een bezoek aan steeds maar weer dezelfde man.

Maar goed, afgezien van dit soort 'kleine ergernissen?' kijkt de film wel vlot weg, ziet hij er soms nogal duister uit met enkele mooie stadsoverzichten bij nacht en de muziek was zeker niet onverdienstelijk. De paar harde momenten in deze film zijn nogal bedenkelijk, omdat ze rieken naar exploitatie en goedkoop effectbejag, om nog wat te maken van het einde èn de matige actie ( typische Zuid - Koreaanse bitchslaps ) en onnodige humor proberen te verbloemen. Tevergeefs......

Dat men hier massaal verzucht dat Hollywood hier weer met zijn tengels aanzit.....De film heeft nu al bijna alle ingrediënten in zich van een Hollywoodfilm. 2*

Wong Kar - Wai does Argentina,

Leuk om zoveel overeenkomsten met andere Wong Kar - Wai - films te spotten. Tony Leung Chiu Wai is weer veelvuldig achter zijn bureau te vinden, de sigarettenrook neemt alvast een aanloop om in Fa Yeung Nin Wa echt te triomferen, de taxi dient weer als het ultieme vervoermiddel om fijne shots te schieten en aan het einde weerklinkt er hier ook een wat ouder nummer, net zoals in Chungking Express, California Dreaming telkens weerklinkt alleen dan met een vele male hogere frequentie.

Kortom daar waar ik tijdens Chungking Express en Fallen Angels momenten kende waar ik even wat minder geboeid was, was dit hier allerminst het geval. Ongelofelijk! Wat een krachtpatserij met die prachtig uitgewerkte stijlmiddelen die op visueel gebied veel toevoegden. De keuze voor zwart - wit in het begin was gaaf. Het gaf de film even zo roadmovie karakter die zich op elke willekeurige plaats af zou kunnen spelen. Pas later nadat het zomer werd, wij impressies kregen van Buenos Aires in de vorm van pleinen en straatvoetballers, die tussen de gebouwen waartussendoor fel zonlicht weerkaatsen, strijd leverden en er tangomuziek weerklonk had ik het gevoel dat het daadwerkelijk Buenos Aires betrof. Een smeltkroes van allerlei nationaliteiten met de daarbij behorende bedrijvigheid. Hier en daar lekker chaotisch. Nog mooier dan de liefdesrelatie van de 2 hoofdpersonen te volgen. Vond ik het gegeven dat men zich maar moest zien te redden in een voor hen zo `n vreemde cultuur.

Vooral Tony Leung Chiu Wai acteerde geweldig als iemand die bereid was om alles aan te gaan om maar wat geld te verdienen maar tegelijkertijd overhoop liggend met zichzelf. Vooral die scenes waarin hij stap ging met zijn collega oogde sterk en zelfs ontroerend. Alhoewel het mij niet zo aangreep als de liefdesperikelen in Fa Yeung Nin Wa. Toch een erg mooie en stevig ondergewaardeerde film van Wong Kar - Wai. Was ik al benieuwd naar My Bluberry Nights na de afgelopen maanden wat van z `n oeuvre te hebben opgevist, nu hunker ik er zowat naar. 4*

Aparte film van Wong Kar Wai,

Het laag bij de grondse camerawerk had wel wat, de hysterische opening waarin verschillende muziekstijlen naar voren komen ook. Vooral dat raggae nummer dat later nog meerdere keren terug zou keren. Iets wat Kar Wai alleen nog verder door zou voeren in zijn latere films. Het Indiase gejengel was echter tenenkrommend slecht. Net zoals het nummer California Dreamin wat te vaak wordt ingezet en wat geforceerd een referentie naar de Amerikaanse staat met de meeste inwoners probeert aan te halen.

De afwisseling in stijlgebruik houdt de film lang levendig. Vooral het 1ste deel oogde dus zeer verzorgd met wat actie en wat rondhangende personages die op de vlucht zijn of op hoop van zegen contact proberen te maken in de plaatselijke discotheek. Vooral het beeld van die ene sterke, onafhankelijke, kil ogende femme fatale met een zonnebril op, zodat wij haar lange tijd niet op emoties kunnen betrappen, zal mij lang bijblijven. Eveneens als die oranje achtige cd schijfjes die als veredelde gebrade kippen maar rond blijven draaien.

Het 2de verhaal oogde iets minder dankzij de wat mindere, herhalende muziek. Te gemakkelijk gedaan zo. Het verhaal zelf had wel wat, al vond ik met name het meisje te licht voor haar rol. Een romantisch gevoel opwekken was wel het laatste wat zij deed. Verder vond ik haar nieuwsgierigheid hier nauwelijks grappig, terwijl ik de contexten vaak wel leuk bedacht vond. 3,5*

Een van de eerste films die ik zag uit de Top 250, in mijn beginperiode op MovieMeter. Destijds vond ik de film wel aardig om te volgen, maar de hoge topnotering kon ik niet helemaal doorgronden.

Inmiddels, ruim 5 jaar later, weet ik deze film dan toch op zijn juiste waarde te schatten. In Fernando Meirelles `s fris en vlot voor de dag komende misdaadfilm is het weliswaar stoer om als gangster door het leven te gaan.....iets wat mij in menig film afstompt.

Maar dankzij een gebrek aan educatie en toekomstperspectief in de sloppenwijken van Rio de Janeiro is het allemaal veel meer een gevolg van..../bittere noodzaak en is het verteerbaarder dat er een heus survival of the fittest gevecht uitbreekt met daarbij gepaard gaande onschuldige burgerslachtoffers. Deze film heeft talloze malen meer te zeggen dan de Scorsese vehikels over verwende, vervelende jochies die het zonodig tot gangsterbaas willen schoppen.

Daarbij is de regie en vertelstructuur in deze film verbluffend te noemen. De film lijdt niet aan een typisch rise and fall verhaal vol vaste structuren: veel slachtoffers krijgen geen eens de kans om carrière in de misdaad te maken of ze worden alweer omgebracht. Deze film kent een voortdurend levendige atmosfeer waar iedereen leeft in de waan van de dag.

Op visueel vlak is deze film prachtig en swingend in beeld gebracht. Het snelle camerawerk lijkt soms een metafoor te zijn, voor het leven in Rio de Janeiro dat soms in een oogwenk voorbij kan zijn. Het camerawerk doet mij denken aan het beste werk van Danny Boyle. De mooist in beeld gebrachte scene, is het gigantische feest waar Raket de disjockey is.

De film draagt een verontrustende, relevante boodschap met zich mee, maar stelt de kijker ook in de positie om te genieten en zich te verwonderen over alle bedrijvigheid die er gaande is in de sloppenwijken van Rio de Janeiro. Uiteindelijk is het best wel wrang om te genieten van deze film, in de wetenschap verkerende dat de film zeker geen fictie betreft van het dagelijkse leven in de sloppenwijken van Rio de Janeiro.

Een diepe buiging! 4* > 4,5*

Je vraagt je toch af wat sommige mensen bezielt, om in een paradijselijk gelegen stad als Rio de Janeiro in de weer te zijn met hun geweren?! Men kampt duidelijk met teveel kapiteins op een schip in deze film, waarin men vecht om ''een heuvel'' in handen te houden. Echt raken of overdonderen kon het mij allemaal niet, te wijten aan het falen van de film om van sommige dingen echt een bepaalde dreiging uit te laten gaan. Wel heb ik veel plezier beleefd aan de kleurenpracht, de overgestileerde shots, de dynamische cameravoering en al de bedrijvigheid in de nabijheid van alle straten, nauwe stegen, trappen en het strand. 3*

Naast een verhaal over een bokser die krampachtig zijn taak als kostwinner probeert te vervullen, belicht deze film de economische crisis in de jaren `20/30, 20ste eeuw. De beschimpte, nobele ( braak....) bokser staat symbool voor hoop en wilskracht, althans voor velen van de 15 miljoen werkelozen onder de beroepsbevolking, die o.a. tesamen komen in kerken om hun held, op afstand verbaal te ondersteunen in de bokskring. Voor even verdringt de bokser de kerk als ultieme geloofsprediker......En in het begin van de film introduceert iemand het verhaal van Jim Braddock als bijzonder en nog meer van dat nonsens.....

Terwijl een film als deze van alles is, behalve bijzonder. De film doet niets met zijn tijdsetting dan grauw en lelijk staan wezen, kan niet borduren op een sterk verhaal en is in zijn geheel een nogal afgekloven gebeuren. Toch weet de film mondjesmaat te werken dankzij wat verteltalent van de regisseur, redelijke bokspartijen en wat opgeklopte heisa rondom het eindduel en het einde. Zeker nadat die andere boksfinalist vertelde dat sprookjes niet altijd goed aflopen dacht ik dat daad bij woord gevoegd werd. Gelukkig pakte het anders uit! Daarom een kleine 3*

Ik vind Hilary Duff uitermate geschikt als lief, onschuldig meisje die je het beste van de wereld wenst in haar eenzame strijd tegen haar onuitstaanbare stiefmoeder/zussen. Verder gewoon een zoete, moderne adapatie van het sprookje Assepoester die gemakkelijk weet te vermaken ondanks zijn gebreken, zoals de voorspelbaarheid van het verhaal en de lessen die geleerd worden in de film. Eigenlijk een typische meisjesfilm over de prins op het witte paard waar ieder pubermeisje over droomt, maar voor zo `n film best goed uitgewerkt dat hij ergens nog best aanstekelijk is. Een 3*

Prachtige film waarin Jeunet en Caro weer volop hebben geëxperimenteerd met vele kleuren.

Na het sprookjesachtige Amelie weer een geweldig eigentijds sprookje alleen dan met vele grauwere kleuren en af en toe ook lekker grimmig.

Maar echt uitblinken deden de bizarre en bijna altijd grappige personages. De volgende creaties waren echt superieur: de 2 schooljuffrouwen, de vrouw van Krank en natuurlijk de veelzijdige personages gespeeld door Dominique Pinon.

De bizarre personages veroorzaakten veel hilarische situaties. Ik kwam niet meer bij toen Krank een charme offensief inzette jegens de kleine kindertjes! En hoe de 2 juffrouwen elkaar aanvulden....telkens weer. En hoe ze op hun harmonica een geweldig muzikaal hoogstandje ten gehore brachten. De duistere en gekke sferen kwam duidelijk van alle kanten op mij af en ik vond het echt prachtig.

De afsluiting is ook erg goed gedaan! Met dat eetgrage kind dat nog even een boertje laat Aangename verrassing! 4,5*

Eindelijk dan eens gezien deze klassieker.

Kon mij redelijk bekoren. Pluspunten zijn de manier waarop we te zien krijgen hoe een gedreven, ambitieuze, ogenschijnlijk zelfverzekerde man transformeert in een egoïstische, schuwe en verbitterde man. Of hoe het kan verkeren. Immers eerst waren de negatieve eigenschappen ook al wel aanwezig maar kwam hij ermee weg.

De film is zelfs wat filosofisch en is qua wijsheden nog geen centimeter verouderd. Immers de vraag wanneer je door moet zetten om iets te bereiken en wanneer dat opgevat wordt als irritant, omdat het ogenschijnlijke op de loer liggende acceptatieproces niet gevonden wordt is nog steeds een wezenlijke vraag.

Het begin van de film is trouwens wel sfeervol. Helaas zakt het daarna allemaal wat in. Pas vanaf het moment dat er in het verleden van Kane gegraven werd, werd het interessanter. Hoogtepunt ongetwijfeld de scène waarin Kane door meerdere zangeressen wordt toegezongen en met hen meedanst. Ongetwijfeld een inspiratiebron voor velen geweest.

Visueel gezien dus aardig. Vooral die korte, erin gemonteerde beelden zagen er mooi uit. Gaf de film wat dynamisch mee. Verder allemaal wel redelijk, maar natuurlijk wel wat overgewaardeerd. Weinig echte hoogstandjes gezien al waren eerder genoemde scène, het moment dat Kane die bol uit zijn hand liet vallen en de operascène wel mooi. Fraaie weergave ook dat een verhaal, niet alleen uit dialogen hoeft te bestaan. Goed geacteerd ook. Qua muziek soms nogal beroerd. Touch of Evil is echter wel van een hoger niveau dan dit aardige schouwspel. 3,5*

Wisselende Fellini,

Het ene moment passeert er wat platte humor de revue, waar een vrouw angstvallig verborgen tracht te houden voor haar moeder dat ze een man naar huis heeft meegebracht, waarna een toch wel hilarische afwikkeling volgt. Vervolgens ben je getuigen van een hallucinante nachtrit, met zeker voor Fellini - begrippen dreunende muziek op de achtergrond, waarin Mastroianni achtervolgt wordt door een stel vrouwen.

Enerzijds schuif je aan in een museum waarin onze gastheer trots vertelt over het aantal vrouwenorgasmes die hij op ' plaat ' vast heeft weten te leggen, anderzijds volgen er soms wat lange gesprekken en verwijzingen naar Fellini `s Otto e Mezzo, zo is hier ook een trap waar nu juist meisjes afdalen i.p.v. naar boven te worden gestuurd omdat ze te oud zijn.

Absoluut een Fellini die grootse scenes herbergt, zeker ook richting het einde, met het grote slaapbed en de lange afdaling die Mastroianni maakt op een vol kleuren weergeven glijbaan uit het boekje, compleet met zingende vrouwen in ronddraaiende banden. Toch voelt de film uiteindelijk veel te onevenwichtig aan. De droomscenes mochten er zeker zijn, de speelduur niet. Op sommige momenten duurde het echt veel te lang. Dikke 3*

Na het tegenvallende ' The Great Dictator ' een betere film van de hand van Chaplin.

De humor had gewoon wel wat. Chaplin die tracht zijn collega - boksers om te kopen, Chaplin in de boksring, Chaplin die meerdere keren uitglijdt op het belachelijke af, Chaplin die zich de woede van zijn omgeving op de hals haalt door zijn onhandige manoeuvres.

Soms was de humor niet grappig en dan was er gelijk wat minder te beleven. Vooral dat constante hikken op dat feestje en het spaghetti - confetti happen schaar ik daaronder.

De muziek was verder redelijk energiek. Vooral ten tijde van het boksduel verschrikkelijk goed op zijn plaats. Viel ook op, die constante maalstroom aan muziek.

Waar deze film uiteindelijk punten op scoort is het mooi gebrachte verhaal. Chaplin die er alles aan doet om zijn wat hulpeloze meisje te plezieren. Al meerdere malen gezegd, maar waar. Pracht van een einde! Zo schattig en vertederend. Dat zwijgend naar elkaar kijken vond ik zeker een meerwaarde, gaf de film toch de vaak ontbrekende subtiliteit mee. 3,5*

Deed mij wat denken aan Playtime, vooral die aaneenschakeling van komische gebeurtenissen die niet met geluid ( de klankborden natuurlijk even weggelaten ) becommentarieerd werden.

Aardige film van Sandler die wat mat begint, maar zich toch weet te ontwikkelen tot een geslaagd verhaal, die gelukkig geen nachtmerrie is gebleken. Ik zou het wel weten als ik zo `n afstandbediening had. Niettegestaande, toch kun je er veel leuke momenten mee beleven. Vooral de momenten waarop Sandler, een context stilzette en veranderde waren grappig. Desondanks wel weer een vertrouwde rol voor Sandler, namelijk: als volwasssene constant adhd gedrag tentoonspreidden. In het begin stond mij dat wat tegen, maar uiteindelijk kon ik toch wel weer lachen om het grote kind. De bijrol van Walken vond ik pas echt misplaatst, zijn inbreng had immers weinig om het lijf. 3,5*

Bergafwaarts met Noe!

Wie heeft er met de sangria zitten klooien? Verwacht geen typische Who Dunnit volgens het boekje, dan ben je beter af bij zijn jeugdhelden zoals bv. Argento, die net als andere persoonlijk favoriete films een postuum eerbetoon krijgt in de film. Noe heeft niet veel nodig om van een handvol script een machtige film in elkaar te draaien met zijn voorliefde voor uitgerekte scenes en hel en verdoemenis.

De dansscènes zijn frivool en eclatant, zetten vrij snel de toon. Het gaat een hele gave trip worden. Zag ik Enter the Void nog in mijn eentje in een bios, tijdens de premiere op het filmfestival van Gent zat de zaal gewoon vol. Leuk om de beste man van zo dichtbij gezien te hebben. 75% van de soundtrack komt uit de hoed van Noe, veelal muziek uit zijn jeugd/waar hij graag op mag dansen. Met mijn voorliefde voor disco, kon de openingstrack van Cerrone dan ook niet meer stuk.

De muziek behelst een groot deel van de film, tijdens het chaotische tweede deel is het vooral de scene dat Selva de danszaal betreedt terwijl Rollin & Scratchin van Daft Punk hevig aan het climaxen is en iedereen niet meer in staat is om contact met elkaar te maken geniaal. De bijna eindsequentie met een prominente rol voor het briljante camerawerk en de kleuren rood en zwart is benauwend mooi en intens! Cinematografisch sowieso geweldige shots gezien, ik miste alleen iets meer jus in de vorm van de editing, waar nog wat meer mee gedaan had kunnen worden. Draai je verdomme een plaat van Lil Louis en laat je hem komen tot dat gehijg om de personages vervolgens alleen wat over sex te laten reppen.

Wederom een unieke belevenis, volgende keer graag een volbloed horror Mister Noe! 4,5*

Een fraaie film over een vriendengroep bij wie hoop inmiddels heeft plaatsgemaakt voor overwegend teleurstelling, als men aan de toekomst denkt.

Al vind ik dat de regisseur wel veel drama uitstort over zijn kijkers. Er liep eigenlijk geen een normaal figuur rond als je er even over nadenkt. Ik vond die gast die de hele tijd liep te mekkeren over zijn vervelende gezin en geen tijd had om eens fatsoenlijk naar de problemen van anderen te luisteren hilarisch, zo `n ondankbare zeurkont zou je toch gelijk even rechtzetten.

Daar staat tegenover dat het fenomeen vriendengroep van dichtbij bekeken wordt, wat leuke onthullingen, humor en herkenbare gesprekken oplevert over hoe iedereen nou precies in elkaar steekt. De scene in het theater vormt alvast een eerste sterke climax, waarna de film nog even piekt als de vriendengroep daadwerkelijk uit elkaar valt.

Ik heb trouwens zelden een Nederlandse film gezien waarin zo briljant geacteerd wordt, eigenlijk broodnodig ook, want de film drijft nogal op dialogen. In die zin jammer dat het visuele vernuft in het begin geen gelijke tred weet te houden met de oplopende spanningen in de vriendengroep. De muziek mocht er gelukkig wel wezen.

Een goede film! Een kleine 4*

Dat gedoe bij die monniken, wat eraan vooraf ging en de scene waarin Cleese een auto probeert te ontvreemden boeiden mij niet zo. Minder geslaagde humor.

Maar verder ligt dit type film mij helemaal. Cleese is misschien nog beter op dreef dan in ' A Fish Called Wanda ' als stipte zenuwpees, waar alles wat hij heeft opgebouwd in een dag rap afgebroken dreigt te worden. Werkelijk alles gaat fout. De scene waarin hij goede raad krijgt van die man die op de trekker zit en zijn droge reactie daarop. Machtig gewoon. Net zo als die blik van hem als er iemand te laat komt binnengeslopen of zijn manikale neiging om alles maar in de gaten te willen houden en te controleren. Juist daarom extra fijn dat deze controlfreak, moeilijke tijden tegemoet gaat. Veel gelachen om al die misverstanden.

Het grappigste moment was toch wel die onverbloemde tongzoen voor de neus van ' mama ' en die arriverende en loslopende mensen, die een connectie met Cleese hadden, in de conferentiezaal. Extreem gelachen, Britse humor mmm....Dikke 3,5*

De film herzien en ik heb er weer enorm van genoten.

Tijdens deze 2de viewing viel mij pas de verborgen humor in de film op. Met name het geweldige taalgebruik van Alex werkte goed op de lachspieren. De geweldsescapades aan het begin zijn nu naast schokkend ook wat grappiger. Werkelijk overal waar de heren komen draait het om sex. Die scène waarin Alex met 2 meiden sex heeft, in versneld tempo vond ik erg krachtig. Ze maken wel gebruik van de deugden van de maatschappij maar ondertussen vernielen ruïneren ze dezelfde maatschappij. Een andere humoristische scène was die toen de pastoor in de zeik werd genomen. En eigenlijk de functie van pastors in gevangenissen aan de kaak stelde.....

De sfeer in deze film is zo groots. Die heerlijke stemmige muziek, het absurde taalgebruik, absurde personen ( met name Alex `s begeleider ), rare outfits.....

De laatste 30 minuten van de film blijf ik wat jammer vinden. Maar het keek in tegenstelling tot de vorige keer toch aardig weg. Vandaar een 0,5* verhoging. 4,5*

De ' Oh my god `s ' waren schering en inslag en de film bevat enkele plotholes. Zoals het moment na de helikoptercrash, ineens is de nacht voorbij en heeft hij plaatsgemaakt voor daglicht. Terwijl ik niet de indruk had dat de personages lang buiten bewustzijn waren, getuige ook het monster dat nog in de buurt was.

Een film waarvoor je valt of totaal niet. Ga je mee op avontuur met de niet al te slim handelende personages of ben je berekenend en hoop je dat de hoofdpersonen zo snel mogelijk Manhattan verlaten met als bijgevolg dat je wel een hoop spektakel mist? Feit is dat de film zich beperkt tot het registreren van de gebeurtenissen van een vriendengroep die niet belangenloos kunnen vluchten maar het gevaar opzoeken om rationele redenen.

Soms werkt het volgen van de vriendengroep wat frustrerend. De algemene chaos onder de massa `s mensen is die zich geen raad weten met de situatie en in opperste staat van paniek verkeren zijn hectisch weergegeven met veel intensief, dynamisch camerawerk. Dit uitgangspunt is briljant uitgewerkt, daardoor moest ik mij ook even oplaadden om te accepteren dat de vriendengroep de betrekkelijke anonimiteit van de stad verkoos. Gelukkig stortte de film niet in en bleef hij boeien dankzij de suspense rondom het wezen dat de stad terroriseerde. Op visueel gebied ook zeer boeiend, met name de momenten waarop het groepje ineens in een vuurpeloton beland en de metrohal invlucht. De muziekkeuze maakt het gehele plaatje af. Niet altijd even prominent op de voorgrond aanwezig, maar hij sluipt als het ware achter de personages aan of hij bevindt zich niet ver van hen vandaan. De muziek bestaat dan ook vooral uit achtergrondsgeluiden die de spanning opvoeren en suggesties de vrije loop laten gaan. De spanningsboog loopt op en mondt uit in een boeiende confrontatie met wat wezens, vooral de kleintjes zagen er dreigend uit, het grote wezen paste wat minder in het geheel.

In tegenstelling tot velen vond ik het begin ook fijn uitgewerkt. Van de ene situatie val je plots in de andere situatie en er is geen ontkomen meer aan. Hevig contrast, van een sfeervol feestje met grappige opmerkingen van enkele gasten aan het adres van iemand die in Tokyo gaat werken met op de achtergrond lekkere dansbare muziek naar bevingen die iedereen in een wereld van chaos en complete anarchie stort. Zeer sterk weergeven, fijne omschakeling die zijn impact niet mist. Het einde vond ik overigens ook niet minder dan geniaal. Ik was bang voor een happy end, gelukkig dus niet! Een helikoptercrash die het deed voorkomen alsof je zelf ter aarde stortte met daarna nog eens de verwoesting van de brug.

Geweldige bioscoopervaring. Prachtige cameravoering, geschoten vanuit meerdere verschillende invalshoeken die met een grote regelmaat wisselen. Iemand voor ons was helemaal ontdaan van het einde om uiteindelijk toch nog enigzins tevreden vast te stellen dat hij de film die hij perse moest gaan zien dan toch maar mooi bekeken had. Prachtige film, zo zouden ze er meer van moeten maken. De focus ligt niet op een drama verhaal maar op het visualiseren van de enorme chaos die enkele monsters veroorzaken. Gelukkig lange tijd weinig meegekregen van de hype waardoor ik slechts 2 weken vol ongeduld hoefde te wachten. Geeft de rampenfilm in zijn algemeenheid ook weer een wat beter imago, zelfs een nieuwe dimensie dankzij de geslaagde uitvoering van het handheld filmen, die je net zoals bij The Blair Witch Project het gevoel geven dat je op de huid van de personages zit. Dikke 4*

Krachtige film,

Veel scenes van Robbins die onderweg is in zijn auto. Zeer gestileerd vormgegeven, met veel aandacht voor de architectuur van Shanghai. Prachtig hoe Winterbottom diepte in veel van zijn scenes weet aan te brengen ( zoals het op een trechter lijkende binneninterieur van een groot gebouw met veel verdiepingen ). Dit alles wordt aangevuld door een fraai kleurenpallet waarbij de buitenkant van de grote gebouwen, zakelijk, qua kleuren wat kil maar wel rechtlijning en chique in beeld worden gebracht. Deze contrasteren hevig met de warme kleuren van het interieur van de metro, de disco of het huis van Morton.

Naast een uitgekiend kleurengebruik was het toch vooral aan de soundtrack te wijten dat deze film mij zo goed beviel. Vaak vleugjes terugkerende muziek die perfect aansloten bij de setting die ook uit vleugjes Sci - fi bestond. Ik vond het verhaal zwaar ondergeschikt hier, omdat er elk shot wel wat te genieten viel. Toch vond ik Winterbottom `s stappen om de kijker kennis te laten maken met een universum dat in 1ste instantie niet zoveel verschilde van de onze zeker boeiend. Absoluut een must voor mensen die niet van de grootschalige Science Fiction films ' die zich vaak op andere planeten afspelen ' houden. Vond de handicaps die ieder mens bij zich droeg ook een leuk idee.

De climax bestond voor mij toch wel uit de spectaculaire car crash toen men op de vlucht was en eigenlijk vooral wat eraan vooraf ging. Ik kreeg echt een desolaat gevoel van die rechte weg in de woestijn, op de golven van geniale muziek waarbij na elke 4 sec. een soort van kerkklok weerklonk, terwijl er onderwijl nog gewoon kamelen/dromedarissen overstaken! Alsof ik midden in een playstationspel zat waarbij ik deze dieren moest zien te ontwijken. Weinig regisseurs die zulke elementen in hun films toevoegen. Vond het echt grappig en tripversterkend.

Tenslotte vond ik de mengelmoes tussen Engels en Spaans ook leuk gevonden. Dit gaf de film nog meer zo `n universeel, modern uiterlijk mee. Dikke 4*

Fijne Franse film,

Het tempo in de film ligt niet al te hoog. De film focust zich op de ontwikkelingen van een sympathiek aandoende man die zijn omgeving ter zijner tijd liever wat op afstand houdt, waardoor hij voor de buitenwereld aardig en oppervlakkig blijft en voor de intimici een ware hel, omdat emoties maar zelden worden beantwoord.

Emmanuelle Béart is degene die de show steelt in deze film. Net zoals in Manon des Sources, ziet ze er geweldig uit. Zonder dat het ongeloofwaardig overkomt als zij een viool ter handen neemt. De muziek in deze film sluit perfect aan op het thema. De tempowisselingen klinken niet alleen voor het gehoor dynamisch, ook het lichaam beweegt heftig mee. Of ze nou een nomaad speelt of een geslaagde ex - conservatorium studente, ze gaat er helemaal in op.

Visueel verder niet echt bijzonder. Alhoewel de film wel onderhoudend is. Op de ritjes in de auto is niets aan te merken evenmin op het af en toe in beeld brengen van de wijde omgeving, als een soort van metafoor van het vluchten. Verder een schitterende filmposter hierboven. Tevens een fijn, intiem moment in een film die niet bolstaat van de vele plotontwikkelingen. 4*

Jammer dat deze film op geen enkele manier wat spanning weet te genereren. Het onwaarschijnlijke verhaal neem ik voor lief, maar een voorspelbaar verloop was tot daar aan toe. De moordenaar kon mij nooit angst inboezemen omdat ik hem meer als een veredelde Spiderman zag. Gelukkig waren de manieren waarop enkele mensen aan hun einde kwamen lekker bruut in beeld gebracht, mede dankzij enkele goed uitgedachte boobytraps. Een 3*

Machtig!

Eerste half uur is al bloedmooi geschoten, maar daarna daal je pas echt af in de gekke cyberwereld van het hoofdpersonage. Mijn theorie: de befaamde spelontwikkelaar is in het echt het gedroomde alter ego van een loser die betaalt voor kinky sex spelletjes en snel gekrenkt is, waarna hij besluit om wraak te nemen op alles en iedereen.

Alle cyberfantasieën daar omheen zijn fantastisch weergegeven. Zeker na een half uur gaat er een compleet nieuwe wereld voor je open. Een van de vele hoogtepunten vond ik de sfeervolle blurry kleurensequentie, die indiceert dat niet alleen de kijker maar ook het hoofdpersonage volledig gedesoriënteerd zijn van de werkelijkheid. De muziek ademt Noe, en is zeer stemmig en krachtig aanwezig, versterkt de gekte perfect!

Leuk om het interview van Onderhond met deze man te lezen. Een film maken over een random speler van Atletico Madrid? Laat een talentloos iemand daar alsjeblieft zijn tijd aan verspillen! Bloedige 4,5*

Ik zal waarschijnlijk nooit een fan worden van Bresson. Daarvoor ligt zijn stijl mij onvoldoende. De sobere registratie van het leven in een gevangenis grenste in het begin bijna aan het woord saai. Wat dat betreft hou ik meer van inpalmcinema, die je gelijk bij de strot beetpakt of je bedwelmt met mooie shots en muziek.

Niet dat ik geen films kan appreciëren, die je naarmate de tijd verstrijkt, pas beet weten te pakken en vanaf daar ook niet meer los laten, maar daarvoor vind ik Bresson`s werk op visueel vlak niet zo mooi gestileerd, zeker niet om constant naar te blijven turen opdat het je hypnotiseert. Mij dunkt dat hij wat meer tijd had mogen nemen om zijn shots, wat mooier te kadreren en te voorzien van wat meer zwart - wit contrast.

De muziek is ook helemaal niet op zijn plek. Veelal afwezig, maar als hij er is dan hoor je hem luid en duidelijk en dan op zo `n manier dat je denkt dat er zich een mis of zo voltrekt. Bresson strooit met verwijzingen naar het Christendom, die hij wil vermengen met een simpel ontsnappingsverhaal. Juist datgeen maakt van deze film een pompeuze bedoeling, als de muziek wordt ingezet. Ik klink wat negatief, maar wilde vooral even schetsen waarom deze film bij mij nooit hoger gaat scoren dan een 4*.

De sobere weergave van het verhaal leidt gelukkig wel tot een intrigerende en spannende film, die als hij eenmaal op stoom is moeiteloos weet te boeien. De minimale onderlinge contacten die de gevangenen met elkaar onderhielden waren boeiend om te observeren, net zoals het fraaie slotakkoord. De film ziet er ook zeker niet verkeerd uit, maar in vergelijking met andere grootmeesters uit diens tijd, steekt het werk van Bresson er op visueel gebied wat schril bij af.

De acteerprestaties en de voice - over wisten mij wel volledig te overtuigen, ze zorgden voor de broodnodige jus op het bord, waar de cinematografie nog niet helemaal rijp was. Veel lof voor de hoofdrolspeler die ijzingwekkend kalm en oprecht gedesillusioneerd was bij momenten. Dankzij zijn sublieme performance tilt hij deze film boven de middelmatigheid uit. 3,5*

Het draait wat mij betreft allemaal om 5 verschillende dingen.

Allereerst sta ik even stil bij het beeldschone camerawerk. De cameraposities die Bertolucci inneemt zijn apart gekozen. Hij besteedt veel aandacht aan de omgeving. Zo ligt de camera op de grond en dwarrelt mee met de blaadjes die zich richting een auto begeven waarin iemand uitstapt. Fijne opbouw van een scène. Geeft ook wel aan dat Bertolucci meer met sfeer bezig is dan met het vertellen van een verhaal. Daarnaast ook prachtig hoe de camera in de achtervolging is op 2 personages tussen de opgehangen was. De camera zit de personages zelden dicht op de huid, veel treffende wijde shots. Vooral in de gebouwen en op straat met die auto`s zag dat er mooi uit.

Ten tweede speelt Bertolucci op een voortreffelijke manier met schaduw en licht. Il Conformista bevat zeker niet een van de mooiste sex - scènes ooit, maar dingt zeker mee als het gaat om mooiste sexlocatie. Die scène in die trein onvergetelijk, de beeldschone uitzichten vanuit het raam deden mijn ogen zoals in een tenniswedstrijd ook altijd het geval is, van de ene naar de andere kant van het kamp kijken. Ook de scènes met lichtinval waarbij er onder meer licht werd versperd zagen er appetijtelijk uit.

Het derde in het oog springende ding waren de kleuren in de film. Ooit eens een fragment van de welbefaamde dansscène gezien en het stond mij toen wat tegen omdat het wat naar kitch neigde. Gelukkig bleek dat niet het geval te zijn. Mooi, vaak lichtvol kleurengebruik. De onderbesneeuwde landschappen liggen er mooi bij, net zo als de gele tint die demonstratief staat voor de mediterraanse cultuur. Het was niet een en al marmer want soms zie je ook typische oude huizen die al heel wat jaren doorstaan hebben.

Het vierde punt wat mij opviel is logischerwijs vaak in alle films opvallend. En dat was het verhaal. Simpel maar stijlvol gebracht. Na een wat langzame, maar redelijk sfeervolle opbouw brandt de film los. En werkt hij naar een uitstekende climax toe. Helaas laat het medium timing Bertolucci vervolgens in de steek. Hij gaat gewoon nog 10 minuten door. En dat is gewoon storend. Politiek gezien was alles wel afgerond zo. Maar een beetje gissen na afloop kan geen kwaad, lijkt mij.

Helaas is het 5de punt knulligheid wat in het oog sprong. Vooral bij de actiescènes. Enkele momenten waarbij ik mij verwonderde: kleine Marcello schiet drie kogels af in de kamer waarvan twee richting muur, toch ligt zijn tegenstander al gelijk geveld op de grond, Quadri die op de grond ligt en wordt beschimpt door een menigte. Het leek alleen wel alsof ze in de lucht aan het trappen waren, tenslotte zie je dat de vrouw van Quadri helemaal met bloed is besmeurd in haar gezicht vlak voordat ze haar fatale schot krijgt toegediend? Vind ik raar, omdat ze vluchtte voor haar achtervolgers en je eerder andere bebloedde plekken zou verwachtten.

Verder wel goed acteerwerk, met name van de dames en prachtmuziek.

Conclusie: blij, dat ik weer eens een Bertolucci gezien heb. Op naar Novecento. Zeker benieuwd geworden want Il Conformista was een schitterende film die helaas net wat teveel minpuntjes had om echt goed te scoren. 4*