Meningen

Wes Anderson doet zijn trucje nog maar eens.

Alleen lijkt het deze keer echt helemaal niet gelukt. Het verhaal weet me nergens te pakken, de karakters en typetjes zijn te gezocht, en nogal wat scenes komen echt veel te ingestudeerd en houterig over. En soms zijn dat situaties waarvan ik dan het gevoel heb dat die grappig hadden moeten zijn, maar ik kan er niet om lachen. Zelfs geen flauw glimlachje.

Blijft over dat de decors erg mooi zijn - als je van die stijl houdt. Ik niet.

Leuke film, origineel concept, mooi uitgewerkt. Visueel prima in orde, de grofkorrelige zwartwit past goed voor deze film. Mooie beelden sowieso - wel wat onrustbarend dat het werkhok van Max best wat op dat van mij lijkt

Wel, net als bij Requiem vind ik het geluid echt afdoen aan de kwaliteit van de film als totaal. Vooral de in mijn oren flauw en goedkoop klinkende synthesizerpiepjes irriteren me daarbij - bijvoorbeeld die bij de scene in het metrostation - mooie scene verder. Jammer, onnodig.

Blurp doet een avondje pianofilms.

En ja, deze lag al een hele tijd op de plank - want Huppert, en indertijd op een of andere manier nooit gezien. Dat voelt dan toch als een verplichting.

En jawel, dat bleek uit te komen. Nou heb ik van mezelf altijd het gevoel dat ik best ruimdenkend ben over hoe dingen anders kunnen dan gewoon - zo gewoon voel ik mezelf eigenlijk ook al niet, tenslotte. En films over andere en vreemdere soorten liefde en relatie worden ook zeker gewaardeerd. Maar bij dit ietwat arty-farty gedoe van Hanecke beroept me vooral toch de vraag of zijn doel toch niet vooral is om te shockeren, meer dan om een verhaal te vertellen, een film te maken. En tsja, dat waardeer ik nou een keer niet zo. Knap en met veel zelfopoffering geacteerd door Huppert - maar dat is ook wel een beetje een rode draad in haar wat opmerkelijke carriere misschien, en daarmee wil ik er niet aan afdoen, maar meer het bijzondere in een kader plaatsen (ahem, dat klinkt eigenlijk als afdoen, maar toch).

Het grootste probleem wellicht in de hele maffe vertelling is dat het karakter van Huppert nergens erg geloofwaardig overkomt. Een over the top autoritaire pianolerares die een ander kantje als submissive heeft, zeker. Maar krassen, dat past dan weer niet zo, voor mijn gevoel. Maar misschien dat ik dat mis heb. En de wat onderbelichte bijrol van Magimel dan - wat doet hij met zo'n moeilijk mens, als de ijsdanseresjes hem om de oren vliegen. Daar zou ik waarschijnlijk wel wat op kunnen zeggen, maar de film doet dat dus niet.

Hoe dan ook, ik ben niet zo heel erg onder de indruk eigenlijk. Shockeren als manier om in de publiciteit te komen, om een hoge score te halen. Kennelijk lukt dat. Maar niet bij mij.

Vrij naar het leven van Olga de Haas - en wellicht meer dan dat nog een ode aan haar leven.

Maar behalve dat ook gewoon een super mooie film over echte mensen, fijn gespeeld door echte mensen die in dat verhaal passen en dat tot leven weten te brengen. Een tijdsbeeld, van hoe dat toen gegaan is - misschien niet letterlijk en met wat dichterlijke vrijheid om het mooier in te kleuren dan het echt was, zoals je je meest geliefde herinnering ook in een mooier licht bewaart. Met erg fijne cinematografie die datzelfde mooiere licht laat zien, met als fraai voorbeeld de geniale beelden van het uitzicht vanaf de Schouwburg in het golden hour, al geeft de poster daar al wat veel van weg.

Maar er is ook een diepere laag, iets serieuzers, de film gaat ook over de moeilijke kant van vriendschap, kameraadschap, en over hoe sommige mensen niet mee komen, te zwaar tillen aan hun talent. Hoe dat dwars kan zitten in plaats van dat het helpt, de duistere kant van een gave.

Prettig dat de hoofdrollen worden neergezet door ballerina’s die acteren, in plaats van harkende actrices - of tenminste, zo komt het op mijn ongetrainde oog over. Narratief misschien hier en daar wat lastig te volgen zonder kennis van de geschiedenis, maar als je daar los van komt en de hoofdlijn volgt is het gewoon een erg fraaie film, en ook vooral gewoon ongewoon goed voor een Nederlandse productie.

Hoe moeilijk kan het zijn om een kalkoen te braden.

Nou zo moeilijk dus. Op zich een aardig verhaal en leuk gebracht, jammer wel dat het einde zo vermoordend moralistisch is. En de humor had van mij wel net een tikkie scherper gemogen.

De directe en basale manier van filmen heeft op zich wel iets - trekt je wat meer in de film. De tegenzijde is dan wel weer dat het beeld binnen af en toe wat te donker voor me is.

Katie Holmes draagt vanzelfsprekend de film, en vooral door de wat aandoenlijke schattigheid van haar rol is de looptijd van 81 minuten zo voorbij. Hoewel het af en toe toch ook wat langdradig aanvoelt.

Nogal duaal.

Aan de ene kant vind ik wat Sagnier en Kruger hier laten zien wel erg knap - netjes ondersteund door erg mooie, idealistische beelden van het Franse platteland op de mooiste dagen van de zomer. Met een fijn muziekje erbij, om fijn bij te mijmeren over het thema - hoe erg is het nou eigenlijk als je niet precies voldoet aan de normen van de maatschappij, en kan je je daar niet beter gewoon door laten meenemen in plaats van je kapot te vechten om iemand die dat niet wil en niet kan toch maar in het gareel te krijgen.

Aan de andere kant is het ook wel een volstrekt naieve en stompzinnige oversimplificatie van precies die problematiek, en daarbij een moraal die voor het gemak maar even van de jaren-70 geleend wordt. Wellicht net ietsje aan de persoonlijke kant - want, Berthaud regisseert niet alleen maar schreef ook het boek waar de film op gebaseerd is. Dan is de objectiviteit natuurlijk al gauw ver te zoeken, en komt er wel eens iets te makkelijk een warm zomers sausje over een verhaal - als de spreekwoordelijke mantel der liefde, en blijft de onderliggende ellende wat onderbelicht.

En dat die er toch is, daar ben ik wel wat van overtuigd en dat komt ook wel even boven in de moordscene in het bad, al is dat een wat slordig en onuitgewerkt loshangend draadje. De film was wellicht een stuk beter te verteren geweest als daar net iets meer balans in gevonden was. Zo is het maar onbevredigend en ook eigenlijk wat ergerlijk - een onsamenhangende verzameling emoties die nogal gefilterd aanvoelt.

Mooi geacteerd, mooi in beeld gebracht, maar het verhaal is een volslagen miskleun wat mij betreft. Niet eerder zag ik een film van Almodóvar die me daar zo bij in het verkeerde keelgat schiet. Het is niet dat het verhaal voorspelbaar wordt - geenszins - maar wel dat het me vanaf grofweg een derde van de speelduur al geen moer meer interesseert hoe het afloopt.

Jammer, met een klein beetje meer aandacht voor het verhaal en de karakterontwikkeling had het een topper kunnen zijn. Nu is het een miskleun.

Leuk.

Mooie beelden, erg knappe cinematografie en een volstrekt absurd verhaal gebracht door twee mooie acteurs. En een bijpassend aparte soundtrack - eindelijk weer eens iets anders dan de gewone afgezaagde jaren-80 troep. Jammer dat het met de gore en de perversiteiten wat braafjes blijft, als je daar aan begint mag het van mij ook wel wat verder over the top gaan. En het einde is een beetje erg abrupt, dat ook. Maar dan komt de aftiteling nog, en dat is dan wel weer een feest om te kijken.

Eerst mysterie, daarna een omslag naar iets anders. Op zich interessant gegeven, maar de uitwerking is wat teveel tv-film achtig - de lowbudgetsfeer druipt er wat teveel vanaf. Behalve door het wat rammende werk van de acteurs, komt dat voor een belangrijk deel door wat onhandig gedoe met de stijl van filmen, en ook doordat daar inconsequent mee omgegaan wordt - dan weer wat afstandelijk volgend, dan weer dicht op de huid, maar dan zonder dat dat echt logisch wordt. In de omslag wordt daar dan weer wat bewuster gebruik van gemaakt, lijkt het.

De kernvraag die Gauke ook al noemt - is iemand zoals hij geboren is, of het resultaat van ervaring en herinnering - wordt vanzelfsprekend niet beantwoord. In de vaktaal bekend als 'nature versus nurture', houdt die vraag alle psychologen op de wereld bezig - al een jaar of honderd of zo. Maar dat is veel breder dan het stukje uitleg dat de film voor zijn mysterie nodig heeft. Wellicht net genoeg om de argumenten wederzijds weer eens op te schudden.

Een van de meest overdonderende films die ik ooit zag.

Inspireret af vikelige hændelser, en dat behoeft toch niet echt een vertaling. Maar laat ik er toch een geven, het verhaal van de oom van mijn moeder, haar Oom Piet, waar ik voor haar de gangen van heb teruggezocht in het stadsarchief van Amsterdam, omdat zij een laatste poging wilde doen haar nichtje terug te vinden - het nichtje dat was weggevoerd door de ouders van Piet's vrouw, nadat zij door een mislukte abortus was overleden half jaren '30. Het huwelijk had hun zegen nooit gehad, en daarom vonden zij dat ze daartoe gerechtigd waren. Piet is daar nooit bovenop gekomen, raakte nooit meer een andere vrouw aan maar wel de drank, en overleefde uiteindelijk na een verblijf aan de Havenstraat de hongerwinter niet. Haar leven moet net zoiets geweest zijn als van Dagmar, het meisje met de breinaald in deze film - want Piet was niet haar eerste man of enige liefhebber, en of het nichtje van mijn moeder wel van haar bloed was is een detail dat nooit besproken is. Zo ging dat toen, ook in ons land, ook al was Nederland net als Denemarken neutraal in de eerste wereldoorlog.

Het verhaal dat de film vertelt is ongekend sterk en schrijnend als het verhaal uit mijn familie, en onmiskenbaar waarachtig in alle trieste en tragische details. Zoals ik al zei, zo ging dat toen, en zo gaat dat in driekwart van de wereld nog steeds, want het is nog steeds op de een of andere manier vanzelfsprekend om een vrouw zwanger te maken, maar om daar verantwoording voor te nemen of een oplossing voor te vinden is moeilijk, lastig, of iets wat 'iemand anders' maar even op zich nemen moet. Daarmee is dit echt zo'n film die iedereen die op dat onderwerp zonodig een mening heeft zou moeten ondergaan, maar dan op de Clockwork Orange manier, met paperclips onder de oogleden geramd zodat wegkijken voor deze ene keer eens onmogelijk wordt.

De acteurs zijn zo ongeveer perfect - Vic Carmen Sonne als tragische schoonheid voorop, en met al haar onuitgesproken expressie extra tragisch in de nonverbale zin, het ongemak, het leed en het lijden druipt in elk beeld van haar af op een manier die past bij de meesters van de klassieke beeldende kunsten - een Rodin, een Degas misschien. En dat ze mooi is, dat zei ik al, en net zoals Trine Dyrholm met haar bedenkelijke negotie geboren uit noodzaak - als mijn tante, die haar leven ten dienste stelde van haar katten, maar aan de andere kant ook elk jaar een nestje verzoop.

De keuze om in zwart-wit te werken is voor mij logisch, haast noodzakelijk = geen andere manier om de sfeer zo over te brengen, maar ook in de cinematografie klopt het gewoon echt perfect, met passende en in de tijdszetting kloppende locaties. Zo veel iconische beelden in een film, zo veel nuances in het beeld, zo veel details die je pas ziet als je heel, heel goed oplet als je de film voor de derde keer ziet. Nauwelijks relevant voor de datering van wat we zien, want de problematiek waar de film over gaat is eigenlijk precies even relevant als honderd, honderdtien jaar geleden - want wat de wetenschap aan vooruitgang heeft geboekt ondertussen wordt moeiteloos achterhaald door de onbegrijpelijke achterlijkheid van het volk en de nog ergere, door het grootkapitaal geholpen publieke opinie.

Is het horror, waar een deel van de discussie hier over gaat? Ja, volledig, in de volle lengte en breedte. Misschien zonder de gebruikelijke jumpscares - maar doe die scene in het badhuis nog eens, zonder je handen voor het beeld te houden. Ik kan dat niet.

En hetzelfde speelt nu, vandaag, en ook bij ons hier in dit zogenaamd beschaafde land nog steeds. Nog veel te vaak worden vrouwen slachtoffer van hun vruchtbaarheid, en veel te vaak wordt dat gebruikt om ze daarmee tot slaaf te maken. Daarom is dat baas in eigen buik gedoe zo belangrijk, en daarom is iets als de stichting Samen naar de Kliniek ook zo belangrijk. Want het soort misstanden waar deze film over gaat, dat hoort in de middeleeuwen. Ver achter ons.

Aardig niemendalletje.

Er wordt leuk gespeeld met het voor de hand liggende motief - geen enkele overheid is te vertrouwen, en al zeker niet als het om de hoeveelheden geld gaat die in de olie- en gasindustrie omgaan. Of met atoomwapens, of geheime diensten. Weinig nieuws dus.

Maar op zich wel vermakelijk uitgewerkt, en de production values zijn best op orde. Leuk kijkvoer. Al schoot de erg flauwe cliffhanger naar een tweede seizoen me wel lelijk in het verkeerde keelgat.

Saaie film die grotendeels nergens over gaat.

Zeker in de eerste helft gebeurt er veel te weinig. Ellenlange dialogen waarin niets gezegd wordt, ongrappig gezeur - misschien dat er nog iets van overkomt als je apestoned bent. In de tweede helft gebeurt er dan nog net iets meer, maar nog steeds blijft het een lange zit.

Voor het acteren hoef je niet te kijken - en grappig vond ik Rogen en Franco ook al niet. Wel behoorlijk wat foutjes met de continuiteit - de makers zullen ook wel stoned geweest zijn.

Any way the wind blows

En wellicht is alles daar ook wel mee gezegd. Ergens in de tussentijd, tussen het schrabbelen om een rolletje, en de absolute sterrenstatus - al kan je ook wel vinden dat deze film daar twintig jaar te laat voor komt. Of misschien is het simpelweg zo dat ook iemand als Clint een foutje maken kan. Is het een slechte film, euhh, nee zeker niet. Zonder meer een goed deel in Clint's cyclus over de VS, al is dat toch op zeker onbedoeld. Maar toch, zouden we ook maar iets begrijpen van dat malle land zonder de antihelden die Clint over de jaren heen neergezet heeft, en vooral ook in de wat minder hoogvliegende films zoals deze. Er is zoveel meer te vertellen over de VS dan alleen Dirty Harry, daar gaat deze film wat mij betreft over, en Clint verdient alle eer dat hij daar zijn ogen voor open heeft - nog steeds, volgens mij.

Niettemin is dit niet echt een van zijn betere films - sterker nog, er is echt wel wat voor te zeggen om dit een van zijn slechtste te vinden. Buiten de scenes waarin hij zijn gouden colbertje draagt is er eigenlijk maar weinig aan, Bernadette Peters is veruit onvoldoende als blikvanger dan wel love interest, de bad guys krijgen te weinig kans om hun ding te doen, en Jim Carrey is ergerlijk in plaats van grappig. En wellicht het ergste nog, de roze Cadillac is wat aan de bleke kant, het komt er gewoon echt niet uit. Maar ja, als je Eastwood bent, dan is onvoldoende nog steeds meer dan gemiddeld.

Ik geloof er wel in.

Misschien worden de details van de achtergrond van de controverse niet heel expliciet uitgespeld, maar daardoor krijg je het als kijker op dezelfde manier te verduren als de hoofdpersoon Petter. Dat heeft wel wat, vind ik - en geloofwaardig is het ook zeker wel, het idee dat bedrijven en regeringen over lijken gaan als het om geld, geld, geld gaat is tenslotte niet echt vreemd.

Aksel Hennie is erg goed, Wes Bentley goed gecast als Amerikaan tussen de Noren. Wat ook overtuigt is de hele foutig-uitziende jaren-70 boel - lelijke kapsels, rare kleren.

Fijne film. Over een wat raar stukje historie, en wat pionierswerk onder water.

Yo, ho. Haul together. Hoist the colours, high.

Allang gekend dat het het zoveelste deel van de serie is en daarmee gedoemd om ten onder te gaan in de vergelijking met de andere delen, en nog erger dan dat, het eerste. En alle kritiek is ook wel ergens terecht, waarvoor ik heel gemakzuchtig even Panoramix citeer:

En ja, dat is echt wel terechte kritiek, en het begin - voordat de epische eindstrijd begint, zeg maar - is gewoon echt veel te lang en trekt te vaak op niks. Toch doet deze film ook wel een heleboel goed, al is het dan wellicht te vaak door het introduceren van nieuwe karakters met een al te bekende speler. Richards, Skarsgard om maar even de meest voor de hand liggende te noemen. Dat veroorzaakt ook een luxeprobleem, er zijn zoveel sterspelers aan boord (hah!) dat er nauwelijks screentime over is voor allemaal, en de editing is veel te langdradig en te genereus om iedereen toch maar zijn deel te geven - een uur korter had de film echt goed gedaan - elke keer dat een van de 'oude' karakters langskomt niet zozeer een feest van herkenning maar meer zoiets van 'ohja daar heb je hem ook nog'. Dat gedoe met dat oog, schiet toch op.

Maarja, dat melodietje zit wel al dagenlang in mijn hoofd weer. Heave ho, thieves and beggars.

Na het geniale eerste deel toch wel een stevige teleurstelling, want dit deel heeft eigenlijk maar weinig te brengen. Nouja, het 'snip-snip' van Depp had wel even wat, en de toevoeging van Nighy is natuurlijk geniaal. Zeker omdat hij het voor elkaar krijgt om zijn gebruikelijke mime dwars door een siliconen inktvis heen te krijgen, al komt dat er misschien in het volgende deel pas echt goed uit.

In vergelijking vond ik de rest van de rollen er maar wat mat bij hangen. Teveel verhaal, te weinig karakter, is dan misschien de samenvatting. Met zoveel rollen en zo'n sterbezetting is dat wellicht ook niet vreemd, maar wel iets waar de regie toch iets mee had moeten doen.

Alweer het vijfde deel.

Een stuk leuker en frisser dan deel 4, dat me niet echt goed viel. Hoewel Scodelario niet helemaal de nieuwe Knightly is, en zoontje Turner ook niet tegen zijn pappa op kan. Maar Depp is wel weer op het goede spoor, na deel 4 verpest te hebben met zijn uitgemolken maniertjes en overacting. En ook Rush is weer beter op dreef.

En dan is er nog Bardem, die is wel echt de bom in deze film. Het verhaal, tsja, het is wel een beetje moeizaam aan het worden langzamerhand, maar het voldoet wel voor een uurtje of twee vermaak. En het is ook al weer duidelijk dat er een zesde deel komt. Ik hoop maar dat daar de stijgende lijn wat meer doorgezet worden kan, en dat er ook nog wat extra creativiteit in het verhaal gevonden wordt.

Dit vierde deel van de Pirates-serie is op zichzelf gezien best een aardige film. Er zit een redelijk verhaal in, er wordt best aardig gespeeld, het is mooi en vlot in beeld gebracht - nauwelijks kritiek op mogelijk, zou je zeggen.

Waarom is het dan toch zo'n onbevredigend gebeuren? Ik denk dat dat vooral ligt aan het frisse nieuwe enthousiasme dat in deel 1 zo overduidelijk aanwezig was, en in dit deel even overduidelijk ontbreekt. En, alles wat in deel 1 werkte omdat het nieuw was, zoals de maniertjes van 'Captain' Jack Sparrow, leveren hier niet echt meer een lachbui op - hoogstens een flauwe grijns. En dat wordt nog versterkt doordat het enthousiasme ook niet echt doorkomt, het is alsof het allemaal volledig op de automatische piloot gemaakt is, en daardoor blijft het vlak. Nog steeds is het geen slechte film - echt niet - maar, vooral in de vergelijking stelt deze film teleur.

Dan de cast - Johhny Depp doet eigenlijk precies hetzelfde als in de laatste twee delen, theatraal de aandacht naar zich toetrekken. Keith Richards is weer leuk, maar helaas maar heel kort aanwezig - net als Judi Dench. Penelope Cruz slaagt er absoluut niet in om Keira Knightley te doen vergeten - maar, om eerlijk te zijn haalde zijzelf ook het niveau van de eerste film niet in de daarna volgende delen. Geoffrey Rush dan, daar mis ik toch de vrolijke 'evil'-heid wat van... maar, die rol lijkt overgenomen te zijn door Ian McShane. Hij is wel een echt leuke verfrissende toevoeging aan de formule - maar, toch dan ook weer jammer dat zijn echt inktzwarte 'evil' daad in het begin van de film niet echt terugkomt in de rest van zijn karakter.

Goed, wat is de samenvatting dan? Best een vermakelijke film - maar, niet een om veel moeite voor te doen om te gaan zien.

Misschien wel de ultieme piratenfilm.

En qua timing ook wel perfect - er had al jaren niemand meer wat geprobeerd in dit genre. The Goonies, maar ja, dat was al helemaal niet serieus, en die verfilmingen van de boeken van Wilbur Smith en Jack Higgins hadden een budget wat deze film al aan de poster opgemaakt heeft. Soit, het is gedaan, en de timing was perfect, dat wou ik maar zeggen.

Depp is natuurlijk ook prima en zeker in dit eerste deel - voordat hij de kans kreeg om te gaan vervelen met zijn maniertjes. Zijn introductie in het verhaal is ook wel echt geniaal te noemen, met de laatste stap die nog maar net de steiger haalt. En dan de rijkdom van het verhaal nog - elke scene weer bevat talloze details die je pas opvallen bij de zoveelste kijkbeurt. Wat dat betreft eigenlijk echt niet goed om de extras en making of te kijken, want dat bederft het echt voor het plezier van vijf, tien, vijftien jaar later, waar je misschien op eigen houtje ontdekken zou hoe de wijn klotst of hoe de appel gegeten wordt.

En evengoed is dit Knightley's mooiste rol wel - niet alleen dat ze van het scherm af straalt, maar ook dat ze beter speelt, nog nergens de wat bekkentrekkerige nerveuze glimlachjes laat zien die haar latere rollen zo kenmerken. Of Orlando Bloom - meteen die zouteloze Legolas weer vergeten. Al worden ze wel allemaal weggespeeld door Rush, vanzelf. Een ouwe zak cast je niet zonder pardon, denk ik dan.

In de kleinere rollen is het wel wat tevaak de slapstick die de overhand neemt naar mijn smaak. Dat gedoe met dat oog, om maar even wat te noemen. Een keer was al genoeg. En wellicht gaat datzelfde ook wel op voor de rest van de film, of erger nog, voor de hele serie die daarna nog komen zou. Een goed idee is leuk, maar je moet ook weten wanneer het genoeg is, en daar laat Verbinski toch een paar scenes onterecht op de tafel liggen.

Als enige echt ernstige kritiek heb ik dan dat de herkijkbaarheid best laag scoort. Maar dat ligt ook beslist wel aan hoe sterk de meeste scenes zijn - je weet nog wat er gebeurt, zeg maar. Dat kan je toch niet echt als een nadeel zien.

Tsja, dit is dus heel erg niet mijn soort film. Ik heb echt niks met dit soort muziek, en ook al niet met de nogal gedwongen vrolijke doenerige sfeer die er op de een of andere manier bij lijkt te horen.

En dan is op zich de politiek incorrecte commentator af en toe nog op de rand van grappig, en Fat Amy komt ook in de buurt. Als dat nou eens echt serieus bijterig en venijnig was aangezet... maar kennelijk teveel gevraagd voor een toch wel stereotype Amerikaans filmpje. En waarbij ik dan ook zeggen moet dat de actrices in de film zelf nog wel uit elkaar te houden zijn, maar als ik dat even naloop op IMDB lijken ze allemaal sprekend op elkaar - generieke b*tches. Met uitzondering van Anna Kendrick natuurlijk, die hier een mooi stervehikel aan heeft. En misschien was het daar ook wel eens tijd voor. Niet dat dat het nou tot een goeie film maakt, maar misschien net op de rand van verteerbaar.

Zo heel, heel, heel af en toe gebeurt het dan dat een deel twee eigenlijk beter is dan het origineel. Vond ik tenminste, maar het ging mij dan ook niet om de romantiek uit deel 1 (te flauw) of om de muziek zelf (te zoet). Waarom dan wel - vooral eigenlijk om de wat absurde situaties, en de politiek incorrecte bespiegelingen van Fat Amy en de commentatoren. Nog steeds veel te braaf, maar er zit wel wat verbetering in, en de tijd tussen dat zij hun scenes hebben wordt net op het randje van goed genoeg ingevuld met zang en dans. Tenminste, zo werkt het voor mij.

Anna Kendrick steelt net als in het vorige deel wel de show, ondanks geduchte concurrentie van Steinfeld. Als de makers nou eens op het idee gekomen waren om ze een karakter mee te geven, was het misschien nog iets van een film geworden.

Pff.

Nou ik vond het helemaal niks. Het plot is al absurd - nouja, dat had ik kunnen weten. Maar het geheel weet me echt nergens te boeien, geen grap die me aan het lachen krijgt, geen beeld dat me waauw laat denken, het verhaal trekt op niks. En de nostalgische link naar videogames, ik voel er eigenlijk niks bij, terwijl ik ze toch echt allemaal gespeeld heb. Allez Monaghan is een knappe vrouw, maar daar zijn er meer van - en die spelen ook nog vaak in een leukere film. En nog iets, Max Headroom is dan wel even leuk, maar wat hij zegt en zijn stem kloppen allebei echt helemaal niet.

Zitvleestraining.

Nogal een vergissing om dit prul als laatste film van 2020 te zien. Nouja, het past bij het jaar, denk ik dan maar.

Een flauwe poging om Guy Ritchie na te apen, en geen enkele originele inbreng daarbij. Prut, iets anders kan ik er echt niet van maken.

Een film met veel gezichten.

Het begint geniaal goed. Rauw, direct, snel. De energie barst er uit, er is geen afstand tussen oorzaak en gevolg. Eenvoudig om je in te leven in de personages, hun beweegredenen zijn direct en uit het hart, en wekken - hoe onjuist die ook zijn - sympathie op. Het zou je niet direct 'zelf kunnen overkomen', maar toch.

En dan krijgen we plotseling deel twee en drie. Sloom. Langzaam. Oninteressant. Met een bijbelse kijk op misdaad en straf, de schuld der vaderen. Een moordende speelduur waar zeker een half uur uitgesneden had moeten worden, waarbij je veel te veel tijd krijgt om je af te vragen waar het dan heen moet, waarom dit verhaal verteld wordt, wat de moraal dan gaat zijn. Even bekruipt me het gevoel dat het zoiets is als een aanklacht tegen de Amerikaanse politiek, en de manier waarop elk klein misstapje in de verkiezingen daar uitvergroot wordt. Toch is dat kennelijk niet de bedoeling, want het eindshot zet weer een ander motief in. Marginaliteit zie ik daar absoluut niet in, eerder het ontsnappen aan de loodzware verplichtingen van de American Dream. Veel positiever dan zijn tegenpool, met z'n melkmuiltje in een pak waar hij niet in past.

En dat einde is dan toch ook echt zoveelste vergissing, wat mij betreft. Had het liever bij het eerste deel gehouden. Had er desnoods over nagedacht welke boodschap je met je film wilt brengen. Was daar dan toch liever zuiver in gebleven, in plaats van er van alles bij te slepen. Nu komt het vooral over als een zwalkend gedoe met symboliek waar uiteindelijk niets van terecht komt, en een volslagen vergeetbaar resultaat. Als iemand over een maandje of wat vraagt 'waar gaat deze film over', dan weet ik al dat ik met m'n mond vol tanden sta, niet verder kom dan 'iets met Ryan Gosling op een brommertje'.

En daar blijft het dan bij, dat is wat de toon zet. De rest gaat zeker ook niet blijven hangen, de bijrollen van Eva Mendes, Mahershala Ali en Ray Liotta gaan met het verprutste verhaal de vergetelheid in.

Vertild aan teveel symboliek.

Misschien op het verkeerde moment gezien, maar ik kon het niet worden met deze film. Het verhaal is best simpel, maar het wordt nauwelijks verteld - in plaats daarvan wordt er een heleboel bijgehaald, en dat had best spannend kunnen zijn maar de karakters komen voor mij niet echt los. En dan wordt het dus niet echt boeiend.

Of Deneuve nou goed speelt, hmm, ik durf het niet te zeggen. Met het zelfde gemak kan je het automatische piloot noemen, en dan is het wat mij betreft ook waar. Seigner hangt er een beetje bij, en de rest vind ik ook niet echt indrukwekkend.

Maar misschien was ik niet in de juiste stemming. Over een jaartje nog maar eens proberen. Misschien.

Diane Kruger als actrice.

En dat doet ze goed. Ze kan het echt wel. Niet alleen maar het net iets te mooie blondje - en toepasselijk is ze in een aantal shots net niet helemaal zo mooi als we gewend zijn, haar blauwe ogen worden niet echt optimaal gebruikt, en een paar shots die overweldigend zouden moeten zijn zijn dat net niet helemaal.

Toch is het verhaal dan weer wat flauw en voorspelbaar, en de constructie met de raamvertelling voegt te weinig toe. En dat er nou echt chemie is met Dany Boon kan ik ook niet zeggen.

Evengoed een leuk filmpje voor tussendoor. En toch ook een leuke rol voor Diane Kruger.

Grindhouse.

En waar Tarantino's Death Proof me behoorlijk hard tegenviel, zo goed valt deze Planet Terror. Eigenlijk het enige dat me echt verkeerd schiet in deze film is de wat overbodige gimmicks met de missing reel en de te erg mislukte edit. Je kan het er ook te nadrukkelijk in willen wrijven.

Verder klopt het allemaal heel erg goed. Het concept van de grindhouse parodie is prima gelukt, en de film zelf is ook nog eens een prima film op zich - ongegeneerd over the top, met veel erg onsmakelijke gore, een volstrekt halfgaar verhaal, absurde types en een heleboel idioterie. En natuurlijk Cherry Darling aka Palomina, de ultieme power chick met haar handige beentje.

En helemaal in het concept nog de trailer voor Machete - die vervolgens zo veelbelovend is dat die film achteraf nog gemaakt is ook, hoe mooi wil je het hebben. Al viel die film in vergelijking met de briljante trailer dan net een heel klein beetje tegen. Knap stukkie werk.

Een super mooie cast - Natalie Portman, Lily-Rose Depp, Louis Garrel. Knap werk van Zlotowski om die allemaal bij elkaar te krijgen, en in haar derde film al - en terwijl de twee voorgaande nou niet heel erg overtuigend gelukt waren. Nouja, Belle Epine misschien een beetje.

Wat ook echt wel snor zit is de cinematografie. George Lechaptois heeft wel vaker met dat bijltje gehakt, dat is wel duidelijk - en ook samen met Zlotowski overigens.

Maar daarmee is het positieve nieuws wel een beetje op. Wat Zlotowski nou precies probeerde te vertellen met dit verhaal wordt me niet duidelijk - tenzij het misschien zoiets is als de banale tragiek van het lot, iets van een helaasheid der dingen, en wellicht dan nog met het aspect daarbij dat dat iedereen treffen kan.

Kennelijk ligt het niet aan mij, dat het daarmee niet werkt. De film wordt ongeveer unaniem afgeserveerd, en hier is het ook al oorverdovend stil. Tsja, het nut van mislukte films is dat je daardoor weer beter leert waarderen als het een keer wel lukt.

Planète B schetst een niet al te vrolijk beeld van de nabije toekomst, met een simpel maar wel origineel en goed uitgewerkt concept. Erg fraai in beeld gebracht, en voor dit soort film wellicht de beste cast die La France kan ophoesten. Souheila Yacoub die een Cesar-nominatie in de wacht sleept en La Ex als boegbeeld, wat wil je nog meer. Thema's als vrijheid van demonstratie, onderdrukking door repressieve regimes, het kon allemaal niet actueler.

En toch krijgt de film geen aandacht. Zelfs in Frankrijk zijn er nauwelijks recensies, en hier - een film met Adele Exarchopoulos die al ruim een jaar uit is, waar ik dan het eerste woord over schrijven mag, het moet toch niet gekker worden. Onbegrijpelijk vooral ook.

Ik vond het in ieder geval een topfilm - fraai gebruik gemaakt van de beschikbare middelen, mooie beelden, prima vormgeving, een sterke en beklemmende sfeer en een verhaal wat gewoon klopt. En genoeg om over na te denken.

Geen hoogvlieger.

Eerder van de week - ik heb kennelijk een oorlogsfilmweekje - schoot me al het fenomeen 'oorlogsboekie' te binnen. Van die dunne boekjes op pocketformaat, van 50 of 60 bladzijden maximaal. Met een heel dun (ahem) oorlogsverhaal er in, door een verder volstrekt onbekende schrijver - ik betwijfel of er wel een naam op de kaft stond. Maar wel netjes een verhaal met een held en een slechterik, en een wat onzekere afloop. Tot en met de wrede commandant aan toe - zo heette een van die boekjes, geloof ik. Erg populair toen ik op school zat, eind jaren-70 of zo.

Maargoed, zo'n verhaaltje heeft deze film dus. Erg dun. Waar de film echt nog wel wat sterke punten heeft in de afgeleefde, zweterige smoelen van de soldaten en meelopers, in de desolate schoonheid van de woestijn, net zo makkelijk gaat het fout met het lelijke camerawerk en het slappe verhaal. En da's eigenlijk best jammer van het talent van Michael Caine - ik dacht overigens nog dat dit een van zijn eerste rollen zou zijn, maar hij was voor deze film al zeker 10 of 15 jaar bezig.

Geen hoogtepunt in zijn carriere, dat is wel zeker. Alleen de moeite waard voor de beelden van de woestijn. En het einde, dat is ook de moeite waard. Maar om voor die twintig seconden de hele film te zien? Tsja.