Meningen

Een weekje of wat geleden had ik The Ghost and the Darkness (1996) herzien, en ik dacht 'laat ik eens wat meer films over die twee leeuwen opzoeken'. En ergens (wikipedia denk ik?) werd deze genoemd, als gebaseerd op of geinspireerd door hetzelfde boek.

Nou die inspiratie blijkt dan ongeveer op te houden bij dat het ook hier twee leeuwen zijn. Verder is het een slaapverwekkende verzameling cliches, waarbij zelfs de prachtige natuur in de omgeving nauwelijks gebruikt wordt. Flauwe boel, niet de moeite waard.

Het idee is best goed - Predator in de tijd dat de Comanches nog heer en meester over de prairies waren, en er hier en daar een groepje verdwaalde Franse trappers rondliep. Maar de uitwerking rammelt wel een beetje teveel. Wil zo'n remake in een andere setting werken, dan moet je heel goed snappen waar het origineel over ging, en dat lijkt er dan toch net niet helemaal op. Leuk wel dat uiteindelijk de modder toch een rol speelt, maar niet de goede. Gemiste kans. Net als de rol van het vuurwapen - ja daar doen we wat mee, maar wat nou eigenlijk precies, en waarom ook alweer. Net als de muziek bij de ontknoping - was die nou iets Comanche-achtigs geweest, maar nee, het zijn stemmig krassende violen in de stijl van de trappers. Maar ja, dat klopt dus niet erg, want de Predator had hun strijkje vast ook wel even meegenomen.

Verder best een aangenaam filmpje, daar niet van. En een stel ietwat geloofwaardige acteurs in een hoofdrol als Comanche, graag, doe me daar maar meer van. Van die standaard Hollywood bagger heb ik al genoeg gezien, en breek me de bek helemaal niet open over het MCU.

Ohja, jammer dat het Frans van sommige dialogen zo brak is. Dat had toch echt wel beter gekund. Maar de kritiek over de leeuw is dus gewoon bullshit - er zitten in de vrije natuur van de VS nu nog steeds wat ze daar noemen mountain lions, bij ons heet dat dan lynx of zo. Verreweg de gevaarlijkste beesten die je kan tegenkomen, veel erger dan beren of slangen. Zo'n beest bijt zonder enige moeite je kop eraf.

Een volstrekt trieste made-for-tv film.

Het script is om te janken, de acteurs hadden er kennelijk ook absoluut geen zin in - ze verprutsen zo ongeveer elke scene, en het is toch wel duidelijk dat ze allemaal veel beter kunnen. En de veel te overdreven soundtrack, die vooral aan het einde iets pretendeert dat geen moment waargemaakt is.

Goed dat alle betrokken later in betere producties terug kwamen, behalve regisseur Fleming B. Fuller. Niet iedereen verdient een happy ending, denk ik dan maar.

Meh.

Het hele idee ligt me al niet zo goed - de badguys krijgen veel te veel background, en dat past op de een of andere manier niet in het genre. Een deel van de horror in een horrorfilm komt toch vaak uit de angst voor het onbekende en onbegrepene. Eng vond ik deze film inderdaad ook maar nauwelijks.

En de gore ligt me ook al niet, het is me allemaal een beetje te medisch. Alleen de truc met het prikkeldraad vond ik dan nog wel redelijk.

Maar tegen die tijd was ik al volstrekt klaar met de soundtrack. Als nagels over een schoolbord, en zodra je er een keer op begint te letten is het ergernis na ergernis. En veel te aanwezig ook. Als je zo'n opdringerige soundtrack nodig hebt om te benadrukken hoe eng het allemaal wel niet is, dan heb je ergens een kans gemist.

Bijzonder.

Het gaat hier om avontuur, oorlog, maar vooral het ietwat vergeten subgenre van de spektakelfilm - zoals het schoolvoorbeeld van het genre, Ben Hur (1959). Waarin de tienduizenden figuranten niet uit de computer komen, maar echte mensen zijn. Dat ziet er toch anders uit, en het komt ook anders over. In deze film levert dat een paar echt indrukwekkende beelden op.

Maar wat ook wel wat indruk maakt is de jaren-50 versie van wat we nu special effects zouden vinden - bijvoorbeeld de scene waarin het enorme kanon met kar en al van een helling afraast. Daarin wordt duidelijk dat het geval misschien niet helemaal echt is, maar toch wel groot genoeg is, en genoeg massa heeft om bomen als luciferhoutjes af te laten knappen. Dat ziet er toch wel heel anders uit dan die zogenaamd overtuigende nepbeelden die we nu te zien krijgen. Het is tenslotte toch net iets anders om een nepkanon van een paar ton van een helling af te duwen, dan om een dagje achter een computer te zitten raytracen. Als het misgaat, gaan er echt dingen stuk, bijvoorbeeld. Dat zegt wel iets over de inzet en de durf van de filmmakers.

Nog zo'n sterk punt is de omgeving waarin het verhaal speelt. Prachtige landschappen waar het kanon doorheen gesleept wordt, maar ook de grootsheid van de Spaanse steden - het verhaal wordt denk ik wel een heel klein beetje gemanipuleerd om een paar van de bekendere toeristische trekpleisters in beeld te brengen. Maar de muren van Avila zijn zo te zien echt ook wel de muren van Avila, dat maakt dan weer een hoop goed.

Cary Grant was indertijd een echte topacteur, ondanks dat James Stewart haar echte favoriet was wordt mijn moeder ook nog steeds een beetje dromerig als ze Cary Grant's foto ziet. Maar of de beste man nou zo'n goede acteur was? In deze film is daar niet veel van te zien - en hij komt helemaal al niet echt overtuigend over als een Engelse marineofficier. Van Frank Sinatra had ik eigenlijk helemaal al niet begrepen dat die ooit echt geacteerd had - zonder dat het eigenlijk om het zingen ging, bedoel ik dan, zoals Elvis in een Elvis-film acteerde. En het werkt ook niet in deze film, hij komt misschien nog net over als guerillabaas, maar nergens als Spanjaard. Sofia Loren is dan misschien wel de beste acteur in het rijtje - maar ook daar valt wel wat op aan te merken. Net als dat het niet meteen duidelijk is waar ze haar faam als mooie vrouw nou precies aan te danken had. Een heel mooi figuur heeft ze zonder meer, maar de uitstraling die ze later kreeg is hier nog niet echt te zien.

En dan het verhaal nog. De Engelse wikipedia noemt Ephraim Katz' Film Encyclopedia, waarin de samenvatting gegeven wordt als "overblown empty epic nonsense". En dat is waarschijnlijk een heel terechte samenvatting. Want het verhaal is overduidelijk fictief en ook wel onzinnig, maar het hangt ook nog eens aan elkaar van cliche's en stereotiepen - stereotiepen van wat de jaren-50 Amerikaanse Jan Modaal dacht dat de cultuur en manier van leven en doen in Spanje inhield. Ongetwijfeld sterk beinvloed door de boeken van Hemingway en dergelijke, geromantiseerde verhalen over de burgeroorlog, het stierenvechten, en feestjes in Pamplona. Maar natuurlijk ook mijlenver verwijderd van de werkelijkheid - en daarmee ongeveer even historisch verantwoord als een aflevering van Pirates of the Caribbean. Guerrilla's op stap met een loodzwaar kanon is al behoorlijk ver van de werkelijkheid, maar dat ze dan nog gezellig een flamencoavondje op het dorpsplein inlassen, of een kanon gaan verbouwen in een kathedraal? Nonsens. Opgeblazen epische lege nonsens. Of zoiets.

Maar toch ook vooral een indrukwekkend spektakel. En daarom erg de moeite waard.

Wat is het waardoor de ene film ondanks wat missers het voordeel van de twijfel krijgt, terwijl de andere genadeloos afgesabeld wordt?

Deze verdient het om afgesabeld te worden. Het verhaal slaat echt nergens op en gaat nergens heen, de hoofdpersoon is oninteressant en blijft onsympathiek, visueel is het allemaal inspiratieloos en lelijk, de special effects rammelen behoorlijk, de natuurwetten worden aan alle kanten aan de laars gelapt zonder dat daar een redelijke smoes voor is, acteren is van het niveau strijkplank... en er is niets te vinden waarom dat toch nog acceptabel wordt.

Zoiets zal het wel zijn, er moet een of andere reden zijn waarom het toch allemaal bij elkaar komt, en er toch iets sympathieks in laat zien. En die reden mist hier.

Best een leuk verhaal eigenlijk in de kern, en het wat idiote gegeven van de moeder/psychiater daar tegenaan geplakt. Dat komt ook mooi over in de invulling - goed gespeeld door Greenberg en Thurman, en absurd geoveracteerd door Streep, waardoor het geheel af en toe te ver over de grens van slapstick schiet. Foutje van de regie, vind ik dat.

En buiten dat al, zat ik me wat af te vragen of dit element in het verhaal er niet uitgelaten had kunnen worden en daarmee of een wat meer serieuze benadering niet interessanter geweest zou kunnen zijn. Er zit dan nog steeds genoeg comedypotentieel in het gegeven om het leuk en luchtig te houden lijkt me. Wat me ook wat irriteerde is dat de film wel wat erg op safe speelt. Niet meer dan een heel klein slingertje, maar alles blijft keurig vlak bij het midden van de weg.

Wat het evengoed nog tot een aardige film maakt is vooral het leuke koppel. Thurman straalt ook nog eens van het scherm af, dat helpt ook.

Lee Marvin en Sissy Spacek.

De intro van de film is onsmakelijk genoeg om iemand per direct vegetarier te laten worden - en als het in 1972 al zo toeging, dan vraag ik me af hoe dat tegenwoordig gaat. Er schiet me bijvoorbeeld zo’n term als ‘separatievlees’ te binnen.

Verder gaat het vooral om die jurk, de combine en de cattle pens - maar ook de rode vrachtwagen verdient het wel genoemd te worden, de cameravoering is af en toe best interessant, en de locaties kloppen ook best erg goed. Bij elkaar verdient de film toch wel een lichte cultstatus.

Misschien niet precies mijn soort film, maar je komt zo af en toe eens wat tegen. En in dit geval was dat het boek, waarvan ik een week of wat nadat ik dat kreeg zag dat er ook een film van was gemaakt. Idealiter zou ik dan liever eerst het boek lezen, maar deze keer ging dat andersom.

Maggie Smith heeft een paar erg mooie scenes, zeker. Maar ook een paar die me wat vreemd overkomen. Of dat dan is doordat het verhaal in een echt andere tijd speelt, en in een omgeving die me vreemd is? Niet onmogelijk. Het is tenminste niet precies meteem duidelijk waarom precies haar prestatie een Oscar waard was - de rest van de cast heeft ook een paar erg mooie scenes, tenslotte. De vaak wat ondergewaardeerde Gordon Jackson bijvoorbeeld. Of Pamela Franklin.

En nu het boek nog lezen. Lang zal dat niet duren overigens, het is maar dun.

Leuk geprobeerd.

Jammer dat er geen coherent verhaal overblijft aan het einde. Het idee is wel erg grappig, en in het begin zijn ook alle ingrediënten voor de mad scientist aanwezig. Ergens in de buurt van de helft verliest het plot zichzelf, jammer.

Met zevenmijlslaarzen door een traditioneel sprookje.

Het verhaal slaat hier en daar wat grote stukken over, waardoor het wel wat van je goedgelovigheid vraagt om echt in de ban te blijven. En een stijlfoutje is dat de prins een zwart paard heeft. Maar waar het om gaat, een mierzoet verhaaltje met de verplichte ingrediënten erin en een stevige hoeveelheid feelgood, allemaal prima in orde. Julia Stiles is geknipt voor deze rol, en Luke Mably doet het verbazingwekkend goed als de prins.

Een ietwat raar verhaal - waarvan ik maar even aanneem dat dat naar het spel gevormd is, want dat heb ik nooit gespeeld. Het heeft wel iets charmants hier en daar, maar echt boeiend vond ik het eigenlijk niet echt. Wel leuke stunts en acties af en toe, maar ze hingen wel schijnbaar als (ahem) los zand aan elkaar.

Gyllenhaal en Kingsley vond ik allebei best goed - opvallend, want vooral Kingsley irriteert me nogal eens. Maar Arterton vond ik dan weer wat tegenvallen, maar da's misschien omdat ik kort daarvoor Byzantium nog gezien had.

Ongeinspireerd.

Het plot lijkt overgeschreven van Taken, maar mist de spanning. De onvermijdelijke reeks geweldsexplosies is slordig gefilmd, met continuiteitsfouten en al, maar erger dan dat is de onwaarschijnlijkheid en voorspelbaarheid waarmee alle bad guys zich laten neerleggen.

Voor Patric, Cusack of Willis hoef je de film ook niet te gaan zien. Wat een droefenis, wat ze hier laten zien.

Leuk.

Maar een echte topper kan ik er toch niet in zien, en de status die deze film in de VS heeft is ook wat moeilijk te begrijpen. Elwes en Wright zijn best ok hoewel wel met behoorlijk dunne rollen. Meer inhoud eigenlijk krijgen de bijrollen van Patinkin, Andre, Sarandon en Guest - waarbij Patinkin natuurlijk de mooiste toespraak ooit mag geven, dat zeker. Maar dan ook weer de af en toe best irritante raamconstructie met Falk en Savage, en het verhaaltje dat eigenlijk best erg simpel is.

Leuk, dat zeker, maar wat ik al zei, ik heb wat moeite om er iets meer dan dat in te zien.

In een soort game stijl en haast zelfs met puzzels om op te lossen. Van de ene vechtpartij in de andere, met nog minder verhaal dan de meeste pornootjes. Werkt het? Nou nee, het concept is te dun om de aandacht vast te houden.

Wat op zich wel wat waardering verdient is dat de film in ieder geval best origineel is. Je moet het maar aandurven, en precies daarom ligt dit soort film me al gauw beter dan (kuch) iets als het MCU.

Een soort ode aan de jaren-80 lijkt het nu, deze film die zo volstrekt ingehaald lijkt te zijn door de tijd. Niemand meer die zich nu nog voor zijn principes op zijn kop laat timmeren, en wellicht is dat het precies wat er mis is met de samenleving. Maar er zijn legio films uit die tijd die hetzelfde er duidelijker inpeperen.

Best aardige rollen van Belushi en Gosset Jr, maar dat verwacht je dan ook wel - het is niet alsof ze nou echt heel diep hebben moeten gaan voor deze karakters. En de rol van Rae Dawn Chong is toch wat teleurstellend klein.

Solide.

Het verhaal zit waterdicht in elkaar, aan het einde zijn alle puzzelstukjes in elkaar gevallen en klopt het hele plaatje. Geen vraagteken meer over. Nouja, eentje dan misschien: waarom wacht Alex zo lang met de clue, terwijl hij eigenlijk meteen al zijn mond voorbij praat. Een wat ongelukkig gekozen plotdevice, eigenlijk.

Oh en nog eentje: Hoe ontsnapt het ene meiske, terwijl ze daarna zo groggy is dat ze nauwelijks een vraag beantwoorden kan. Ook wat makkelijk.

Verder is het verhaal nogal vlak en langdradig, en blijft wat veel steken in de nogal controversiële behandeling van Alex. Voer voor discussie, wat zou je zelf doen in zo'n situatie, maar het maakt niet voor een mooie spanningsboog in de film.

Wel erg goed vond ik de grauwe en duistere sfeer, en de acteurs in de hoofdrollen.

Ms. Copuletta.

Gisteren zag ik een film met (over?) Edie Sedgwick, en vandaag dacht ik daar een subtiel vervolg aan te geven met een film met Phoebe Cates in de hoofdrol, vanwege een subtiele verwijzing naar de eventuele invloed van Andy Warhol in het begin van haar carriere - wat daar dan ook van waar is. Hoe dan ook, ik herinner me nog duidelijk dat half jaren 80 Cates nogal indruk maakte, een film of serie waar ze in speelde was reden genoeg.

Deze heb ik dan indertijd gemist. In de zeitgeist, met talloze vergelijkbare films maakt deze achteraf ietwat indruk door hoeveel bloot er boven de gordel te zien is, de meeste films uit die tijd beloven meer maar laten minder zien, al is het maar een indicatieve indruk - is er iemand die daar de statistieken van bijhoudt, met een stopwatch in de hand en eventueel zelfs een internationale jury met scorebordjes? Ik vraag dit voor een vriend, vanzelf.

Gelukkig is er buiten het broodnodige bloot ook nog genoeg te lachen. De cameo van Kristel als Ms. Copuletta is heerlijk subtiel, als tegenhanger van Miss Dutchbok. En zo zijn er nog wel een aantal vondsten die wellicht beter uit de verf hadden kunnen komen. Alsof er geen eenheid van plan was, zo komt het nogal op me over, en dat verklaart dan wellicht ook wel waarom de film uiteindelijk niet echt aanvoelt als een succes. Om het maar even plat te slaan, het is niet echt een antwoord op Porky's en alle films uit die koker, maar ook geen parodie daarop. Een beetje half, daar blijft het bij.

Een persoonlijke oorlog.

Ik had deze film indertijd al gezien, maar het lukte me gewoon niet om er iets over op te schrijven. Te persoonlijk, te emotioneel, te dichtbij. Want ondanks dat ik zelf te laf ben om een conflictgebied in te gaan, mensen in mijn circle of friends doen dat wel. En ze komen niet altijd terug, en als ze wel terugkomen zijn ze niet meer hetzelfde.

Hoe iemand het in zijn hoofd haalt om deze film te verpolitiseren, er op een of andere manier een onderbouwing van de juistheid van zijn of haar keuze voor een kant in een conflict aan op te hangen - dan heb je er toch echt daadwerkelijk helemaal niets van begrepen. Terwijl elk conflict meer en meer via de publieke opinie uitgevochten wordt is het belangrijker dan ooit dat er neutrale, betrouwbare verslaglegging is - verslaglegging die zich aan regels houdt, die integer is, en die zich niet laat leiden door wie de ergste wapens of de dikste portemonnaie heeft. De verslaglegging die naar de mensen op de grond omkijkt, verder kijkt dan alleen wat de propaganda van beide kanten roept.

Het soort verslaggever dat dit soort bericht doet: "Every civilian house on this street has been hit. We're talking about a very poor popular neighborhood. The top floor of the building I'm in has been hit, in fact, totally destroyed. There are no military targets here... There are rockets, shells, tank shells, anti-aircraft being fired in parallel lines into the city. The Syrian Army is simply shelling a city of cold, starving civilians."

Leg dat nog even naast alle simpel te verifieren omstandigheden, en er is daadwerkelijk geen enkele mogelijkheid meer om nog te argumenteren dat er iets anders aan de hand zou zijn geweest op dat moment. En evenmin is het mogelijk om nog te argumenteren dat de omstandigheden omtrent de dood van Colvin iets anders dan een gerichte actie geweest zijn - of in iets minder vriendelijke bewoordingen: een geplande moord. Moord op iemand die te direct en te letterlijk verslag deed op een manier die niet welgevallig was.

Dan maar even over de film zelf. Evident dat Pike een bijzonder sterke rol neerzet, met overduidelijk ook veel zelfopoffering gespeeld, en het komt ook buitengewoon sterk over - zowel in de PTSS-achtige stoornis die ze zo sterk neerzet dat ik dat duidelijk herken aan wat ik daar zelf van meegemaakt heb, maar ook de gedrevenheid die bij dit soort personen past, de dissociatie en dwang die ze laat teruggaan naar waar een gewoon mens niet durft. In het begin zit een scene die daar een heel duidelijk beeld op geeft, maar niet letterlijk uitspreekt wat de echte Colvin misschien wel gezegd zou hebben - waarom ze elke keer terug gaat, dat is omdat dat haar leven een doel geeft.

Triest is het wel dat ondertussen de verschrikkingen van de oorlog in Syrie alweer vergeten zijn. Nog triester is het dat terwijl ik dit type er een luttele paar honderd kilometer verderop het volgende conflict opbouwt naar dezelfde kennelijk onvermijdelijke tragedie. En waarom? voor de macht, voor het geld, voor de winst van de rijksten op de aarde. Met geloof heeft het al heel lang niets meer te maken.

De enige troost die ik vinden kan is dat ik dan in ieder geval één Syrisch gezin heb leren kennen dat hier bij ons toevlucht heeft mogen zoeken. Ondanks alle tegenwerking, ondanks alle vreemdelingenhaat die we hier hebben. Ondanks alle hindernissen onderweg, alle politieke onwil, alle grenzen, alle achterdocht, en al helemaal voorbijgaand aan de tallozen die hun stad niet eens uitgekomen zijn, hun straat niet eens hebben kunnen ontvluchten.

Tijdloze klassieker.

Over de betrekkelijkheid van het bestaan, en de vergankelijkheid van de kunsten. Onbedoeld waarschijnlijk, maar het brengt mij aan het mijmeren wat iedereen indertijd ooit in Maria Schneider gezien heeft. En over hoe ik het merendeel van de getructe shots volstrekt over het hoofd gezien heb - ik las er achteraf wat over, en moest de film terugspoelen om te zien waar het over ging. Dan vraag je je toch af hoeveel waarde dat eigenlijk heeft.

Het verhaal ligt dan aanmerkelijk beter bij mij, en dat houdt wellicht ook meer relevantie. Al moet je er misschien voor in de stemming zijn. En Nicholson speelt zijn rol prima - een uitzondering voor mij, meestal kan ik die kop niet zo goed hebben.

Waar gebeurd is geen garantie voor een leuke film.

En daar wordt met dit vehikel maar weer eens het bewijs voor geleverd, want echt interessant, spannend of zelfs maar onderhoudend kon ik het gewoon echt niet vinden - ondanks puik werk van Rebecca Hall en Bella Heathcote, en een redelijke Luke Evans. Voor mijn gevoel had er heel, heel veel meer in gezeten. Sowieso allemaal veel en veel te preuts, ondanks het onderwerp. Blijft toch altijd verbazend dat op een of andere manier het idee beklijft dat er vroeger (of door 'nette' mensen) niet aan sex gedaan werd, terwijl er toch zat kinderen verschenen. Jah, met de ooievaar.

Had deze film door een van die ouwe viespeukerige Franse of Italiaanse regisseurs laten maken, en het had zomaar een meesterwerk geweest kunnen zijn. Maar dat is het nu niet. Eerder vergeetbare middelmatigheid, en dat met alle talent dat er aan gewerkt heeft.

Walgelijk.

De verbijsterende hypocrisie van de sportwereld, waarvan we hier ongetwijfeld maar een klein stukje te zien krijgen. Onvoorspelbaar hoe de ene na de andere, die jarenlang met droge ogen beweerd heeft nooit doping aangeraakt te hebben, tegen de lamp loopt - en niet alleen in het wielrennen. Niet in het minst deze man, die de hele wereld jarenlang voorgehouden heeft dat er nooit een drupje doping in zijn lijf gekomen is - terwijl hij tegelijkertijd bezig was met het waarschijnlijk grootst opgezette en best georganiseerde dopingprogramma, en zijn hele team daarin meetrok. Dan kan je vinden dat Armstrong nog steeds een grote sportman was, en dat 'ze allemaal aan de doping zaten' - maar maakt dat het nou echt minder oneerlijk, minder hypocriet, minder fout?

Nog verbijsterender is wel de absurde brutaliteit waarmee het geheel in elkaar zit. Waarbij ik er maar even van uit ga dat de film vrij nauwgezet aan de feiten loopt - in ieder geval komt het USADA-rapport over Armstrong erg goed overeen met wat we in de film zien. Het wil er echt absoluut niet bij me in dat iedereen die iets te betekenen had in de wielersport in die jaren niet precies wist hoe de vork in de steel zat - het citaat van Walsh die naar de statistieken kijkt spreekt wel echt boekdelen. En dan daarbovenop nog het walgelijk hypocriete gedoe rond Rasmussen in 2007 - symboolpolitiek van het laagste soort. Volstrekt helder dat er maar een manier is om deze ellende een halt toe te roepen - en dat is als we ons allemaal, massaal afkeren van de topsport, en niet alleen het wielrennen. Commercie weg, geld weg, doping weg - het is de enige manier, ben ik bang.

Ohja, de film. Kudos voor het voorzover ik kan nagaan best neutrale verhaal. Voldoende gelijkend op Armstrong gespeeld door Foster, en het zal best moeilijk geweest zijn een min of meer geschikt iemand met zo'n kop te vinden. Redelijk gelukt, hoewel hij wel wat van de intensiteit van de 'echte' Armstrong mist. Met een paar mooie beelden vooral in het begin. De spanningsboog had beter gekund, en naar het einde zwakt het wat af. Als film is het ook niet echt iets bijzonders of moois, denk ik - de kracht zit hem vooral in het misselijkmakende verhaal.

Spannend en met veel vaart, en houdt de aandacht tot de laatste seconde vast. Diepgang heb ik in het verhaal niet kunnen ontdekken maar da's eigenlijk een pluspunt, volgens de oude methode 'doe een ding, en doe dat goed' is dit echt een heel goede politie- misdaadfilm. Met als extra ook nog de mooie Alice Taglioni. Het enige wat voor mij wat afdoet aan het geheel is het einde, maar dat zal iedereen op z'n eigen manier zien.

Nogal flauw, en qua cinematografie irriteert de handheld camera mateloos. Acteren? Niet op deze planeet. En zeker de eerste helft / driekwart van de film is echt teveel een uitgetreden pad aan het platwalsen - en het zijn alleen maar de Amerikaanse cliche's die er langskomen. Dan is een Europees feest dat uit de hand loopt toch wel wat anders.

Maar in de laatste tien of zo minuten kan ik er dan nog net iets leuks in zien. Ah, en de muziek klopt wel.

Mooie film, met genoeg te griezelen, een goed script en heel erg mooie beelden. Maar de spanning van Alien ontbreekt wel een beetje - net als het originele van die film. Shaw kan ook niet echt op tegen Ripley. Maar wie kan dat wel?

Voornaamste om voor te gaan is toch wel de mooie beelden. Qua design vind ik een paar dingen wel wat tegenvallen, ik heb het niet erg met de Engineer bijvoorbeeld. En wat ook nogal aankomt is de opmerking dat er teveel van de oude Aliens gerecycled wordt - misschien een beetje mooier, maar niet meer dan dat.

Mooi.

Wel is het nogal een sentimentele benadering, de toekomst die de bedreiging vormt voor de normen en waarden waarop Amerika gebouwd is - zoiets lijkt me de samenvatting van de achtergrond waartegen het verhaal zich ontspint. Dat zet dan een soort van melancholieke stemming in, die erg mooi past bij de beelden van de wat ouderwetsige boerderijen, de roestige trekkers en de doorleefde koppen van de land owners - de sfeer van pioniers, hoewel dat in werkelijkheid natuurlijk wel een generatie of 10 a 20 geleden is.

In die context komen dan Matt Damon en Frances McDormand langs als de gewetenloze opkopers, tegengespeeld door John Krasinski als de groenzoeter. Krasinski redt dat jammer genoeg net niet helemaal, hij komt niet echt los van zijn Office-karakter. Damon en McDormand zijn dan wel weer geweldig, net als Rosemarie DeWitt en Hal Holbrook. Perfect in hun rol, allemaal.

Het verhaal begint erg sterk, maar de twist - die ik overigens niet echt aan zag komen - maakt het misschien wat te simpel, te zwart-wit, en daarmee tot een te makkelijk spelletje met goed en kwaad. Om de boodschap mee te geven is dat wellicht een goed idee, maar de dramatische kracht van de film is er wel een beetje zoek door. Maar, wellicht heb ik daar nog een nuance in gemist, want ik heb de laatste minuut of zo niet gezien - net na de toespraak van Matt Damon in de gymzaal moest zonodig het entertainment system uit om aan te kondigen dat het nu toch echt de laatste mogelijkheid was om taxfree rommel te kopen, en dat het nog maar 50 minuten zou duren tot de landing. En bedankt he?

Lief breekbaar klein verhaal dat de overgang van toneel naar film prima verdraagt. Gwyneth Paltrow is heel, heel goed als de af en toe knettergekke en briljante dochter van de knettergekke wiskundige. Door de details die je steeds meer te zien krijgt komt langzamerhand het verhaal er uit. Of is het alleen de zoveelste illusie? En wat is dan de werkelijkheid helemaal?

Mooie settings, mooie beelden, mooie locaties. Mooie film.

Weer een mooi stukje cult levert Dick Maas hier af - tenminste, dat vind ik het, al is zo te zien lang niet iedereen dat met me eens. Je kan jezelf te serieus nemen, denk ik dan. Aan de andere kant, het is toch maar moeilijk mogelijk om de Nederlandse filmindustrie serieus te nemen, en dan mag ik zo'n stukje zelfrelativering als uit deze film spreekt graag zien. Liever wat meer film met minder pretenties, dat ligt me een stuk beter dan het gemiddelde wat we uit ons mooie platte landje te zien krijgen.

Fijn of te zien dat Maas zijn gevoel voor humor niet kwijt is, en ook de durf nog heeft om dat te laten zien. En dan kan de leeuw er misschien hier en daar wat mottig uitzien, dat stoort mij dan echt helemaal niet.

Alice Winocour. Een wat enigmatische regisseur, die ik eigenlijk verder alleen ken van de sterke en beklemmende film Maryland/Disorder. Daar heeft deze film wel duidelijk een verband mee - ook hier gaat het over gevoelens en relaties tussen mensen, en ook hier wordt dat vooral in beeld verteld en niet uitgesproken. Deze keer met een indrukwekkend spelende Eva Green in de hoofdrol, en met knappe beelden, een interessante setting en interessante locaties.

Maar aan het einde vraag ik me dan wel een beetje af wat nou eigenlijk de boodschap is die Winocour brengen wil. Dat het voor moeders erger is om hun kind achter te laten dan voor vaders? dat is toch wel een beetje een achterhaalde en ouderwetse opvatting vind ik. Even ouderwets en even twijfelachtig als de sneer van Dillon over de kookkunsten van Green. Zonder die rare draai aan het einde zou het voor mij een heel wat betere film geweest zijn.

Al eens een keertje of wat eerder gezien, en dat maakte toen ook al wat indruk. Christina Ricci speelt haar rol wel erg goed - hoewel het daarmee nog steeds best moeilijk blijft om je te verplaatsen in de situatie van haar karakter. Dan geeft de tekst die ze in de voice over uitspreekt wel wat handvatten, maar ik betwijfel een beetje of een niet-ingewijd iemand die oppikken zal. De hele wereld van therapeuten, psychologische ziekenhuizen en patienten blijft toch nogal duister en ontoegankelijk tenslotte.

Ook daarmee het verhaal misschien net iets te ontoegankelijk, maar wel best breekbaar. Maar, door de vele prijzen die de film gekregen heeft zou ik misschien kunnen denken dat er toch veel mensen de boodschap goed begrepen hebben, en daarnaast ook de prestatie van vooral Ricci op waarde hebben kunnen schatten. Want die verdient wat mij betreft wel zo ongeveer alle denkbare prijzen.