menu

Proxima (2019)

mijn stem
3,17 (45)
45 stemmen

Frankrijk / Duitsland
Drama / Sciencefiction
107 minuten

geregisseerd door Alice Winocour
met Eva Green, Matt Dillon en Lars Eidinger

Sarah is een single moeder van Stella en geeft zich op voor een jarenlange ruimtemissie. Ze voegt zich bij een uitsluitend mannelijke crew waar ze enorm haar best moet doen om zich te bewijzen. Tegelijkertijd moet ze zien om te gaan met de diepe schuldgevoelens en het verdriet dat de separatie met haar dochter met zich meebrengt.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=wVg1l5Xuk3A

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Fisico
In de Belgische zalen al te bekijken vanaf deze week. Iemand er iets zinnigs over te zeggen? Een soort van Ad astra ... Interstellar ...?

Trailer doet me niet onmiddellijk overlopen van enthousiasme.

avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 11 juni 2020 in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

avatar van umbra
Lol zetten ze deze hier op de voorpagina dat deze nu in de bioscoop komt...not.

avatar van Collins
2,5
geplaatst:
Een moeder-dochter drama dat zich afspeelt tegen de achtergrond van een op stapel staande ruimtereis waar de moeder voor wordt klaar gestoomd. Moeder Eva Green lijkt er klaar voor. Dochter Stella niet.
Het verhaal ontwikkelt zich in een gezapig tempo. Te gezapig om er van in hogere sferen te geraken. Op zich is de tweestrijd van Eva Green best interessant. Het moederschap uitoefenen en tegelijkertijd carrière maken, is sowieso al moeilijk. Het wordt ondoenlijk als je wekenlang wordt opgesloten in een trainingskamp en vervolgens een jaar lang in een ruimtestation moet verblijven. Veel gelegenheid dus voor spannend psychologisch grensonderzoek en dramatiek.
Hoewel de film spannende aanzetjes heeft, bereikt de film halverwege het punt waarop het verhaal weinig ontwikkeling meer doormaakt. De thematiek is duidelijk. De relatie moeder-dochter is duidelijk. De inkijk in de harde astronautentraining is duidelijk. Vanaf halverwege de film volgen enkel nog scènes die het drama nogmaals bevestigen en scènes die nogmaals de nadruk leggen op de keiharde training. Er volgen geen nieuwe inzichten en plotlijntjes meer.
Eva Green en haar filmdochter spelen heel behoorlijk. Beide geven goed gestalte aan hun personages. Heel degelijk en heel kundig. In de interactie ontbreekt alleen een bepaalde heftigheid. Een bepaalde hartstocht. Het acteerwerk blijft binnen verstandelijke lijntjes en is een overtuigend middel om een verhaal te vertellen maar slaagt gevoelsmatig minder goed. Ik voelde in ieder geval weinig emotie bij de scènes tussen moeder en dochter.
De scènes in het trainingskamp fascineren. Interessant om te zien welk programma de atronauten moeten doorlopen voordat ze eindelijk gereed zijn voor een ruimtevlucht. Regisseur Winocour heeft dit onderdeel goed bestudeerd. Het oogt in ieder geval authentiek.
Uiteraard overkomt de personages tijdens de training af en toe een kritiek momentje dat moet zorgen voor spanning. Ook hier geldt dat de personages, hun interacties en hun training dermate koel en zakelijk worden gepresenteerd, dat een kritiek momentje weinig beroering in mijn emotionele gesteldheid opleverde.
Bij het kijken naar de film kreeg ik soms de indruk een documentaire te aanschouwen. Een documentaire over een trainingskamp voor astronauten bijvoorbeeld. Een zakelijke registratie van gebeurtenissen. Heel interessant in de vorm van een bondige documentaire, maar minder interessant en zelfs wat saai in de vorm van een speelfilm.

4,0
geplaatst:
Mooie film, kon me wel raken. Aan het slot zat ik toch met het zweet in mijn handen te hopen dat er vooral niets verkeerd zou gebeuren bij de lancering van die raket, dan weet je dat de missie voor mij eigenlijk wel geslaagd is. Proxima is, zo blijkt bij de aftiteling, door regisseuse Winocour vooral bedoeld als ode aan al die dames met kinderen die er voor gekozen te hebben een avontuur te zoeken in de ruimte. Wie denkt hier het avontuur van The Martian of het kunstzinnige van Interstellar te herontdekken kan dit beter overslaan, want al te veel actie bevat deze film niet. Gewoon een realistisch ogend portret van ruimtevaarders in voorbereiding op hun missie, in het bijzonder de relatie tussen de wilskrachtige Green en haar lieve, maar wat opstandige dochter(Zélie Boulant is een schatje). De chemie tussen die beiden spat van het scherm, schitterend om te zien: sentimenteel maar echt. Eva Green laat zien dat ze met gemak ook een normaal mens kan spelen, Dillon deed met zijn vrouwonvriendelijke rol mijn wenkbrauwen fronzen, maar maakt tegen het einde gelukkig nog een en ander goed door wat nuancering aan te brengen in zijn rol.
Jammer wel dat de film tegen het einde wat uit de bocht vliegt, want de scène dat Green stiekem uit haar quarantaine stapt en met haar dochter alsnog midden in de nacht naar de te lanceren raket gaat kijken lijkt me tamelijk overdreven en een regelrechte aanklacht tegen de luchtvaart. Al met al zeker niet voor ieders smaak dit, maar heb genoten.

avatar van Shinobi
2,0
geplaatst:
"What were you thinking?"

Hier ben ik duidelijk met de verkeerde verwachtingen ingegaan.

Sarah is een natuurkundige die uitverkozen wordt om mee te gaan op een lange ruimtemissie. Een saillant detail is wel dat ze een alleenstaande moeder is en derhalve haar dochter moet achterlaten bij haar ex. De grote vraag blijft of deze opoffering het allemaal wel waard is geweest.

Er wordt een vrij realistisch portret gecreëerd van de hordes die Sarah moet overwinnen. Zo krijgt ze als enige vrouw in de crew te maken met seksisme en daarnaast speelt natuurlijk ook de moeder-dochterrelatie een belangrijke rol. Het probleem is alleen dat de film op meerdere gedachten tegelijkertijd hinkt, waardoor het gebeuren maar wat voortkabbelt; de nodige spanning ontbreekt.

Als een soort van documentaire wordt het geheel in beeld gebracht. Het gevolg is dat de scènes elkaar opvolgen zonder enige vorm van opsmuk. Op zich is het trainingsprogramma best interessant om te zien, maar na een tijdje heb je dat wel gezien. Eva Green doet het naar behoren, echter mis ik een bepaalde dramatiek in de interacties. Overigens is het opmerkelijk dat Green wederom - als handelsmerk - haar blote borsten toont. Het druist in tegen de enigszins feministische boodschap van de film.

Al met al is 'Proxima' een matig drama dat in de startblokken blijft hangen. Het meest teleurstellende is dat er überhaupt geen sprake is van Sci-Fi.

Kleine 2,0 sterren.

avatar van Capablanca
4,0
geplaatst:
De film geeft een mooi en realistisch beeld. Ik was bang stereotyperingen, maar de problemen zijn voorstelbaar en invoelbaar.

avatar van Redlop
2,0
geplaatst:
Langdradig verhaal dat veel weg heeft van een documentaire, maar dan met drama. Helaas gebeurt er vrijwel niets en ook met het drama valt het wel mee. Wel knappe acteerprestaties van Eva Green en Zélie Boulant maar dat is niet genoeg voor een boeiende film van 107 minuten.

2*

avatar van HK Senator
4,0
geplaatst:
Mooi serieus realistisch drama. Top acteerwerk en ik heb toch een traantje weg moeten pinken. Langdradig of traag kan ik de film niet noemen maar het verteltempo ligt niet heel hoog.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:13 uur

geplaatst: vandaag om 11:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.