Meningen

It feels a little nostalgic. Are they gonna like it?

Fuck them.

Wat heerlijk dat deze film gemaakt is. Ik denk weleens dat ik een van de laatsten ben die musical als genre kan waarderen, met zoveel mensen die er een hekel aan hebben. En om een 'echte' te zien ben je toch al gauw gedwongen om 60 jaar terug in de tijd te gaan voor bijvoorbeeld een Singin' in the Rain. Tegenwoordig wordt het al snel een bakvissenverfilming van zoiets als Hairspray, dat natuurlijk in niets te maken heeft met de films van weleer.

Snap ik ook wel weer, want personages die onder de maneschijn in tappen uitbarsten zijn anno 2017 natuurlijk eigenlijk niet meer geloofwaardig te brengen, laat stáán als het zich in onze eeuw afspeelt.

Deze film heeft heeft daar (getuige bovenstaande quote ) lak aan, en trakteert de liefhebber op een musical zoals ze ooit back in the day wisten te schitteren, met de middelen van nu. En dat niet alleen, daarnaast is het hele verhaal ook met zoveel liefde, zorg en klasse uitgewerkt dat het misschien ogenschijnlijke clichématige uitgangspunt van 'volg je dromen, en accepteer dat ze niet altijd volgens de perfecte route gaan' weer raker dan ooit verfilmd is.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet helemaal 100% overtuigd ben dat Ryan Gosling en Emma Stone de acteurs waren voor deze rollen. Ze storen ook niet, en mijn waardering wordt er ook niet lager van, maar ik krijg het gevoel dat de makers soort van op safe spelen door zulke bekende gezichten te casten, in plaats van acteurs die écht goed kunnen zingen en dansen. Heel erg uitgepakt met zang en dans wordt er namelijk niet, maar misschien is dat eigenlijk ook wel weer de charme van de film dat de acteurs het niet hoeven uitbelten, maar het klein en echt houden. De nummers zelf zijn er overigens niet minder om, en daarnaast pakt de film zelf wél uit, met een mooie eindfinale, zoals deze ook in de klassieke musicals vaak te zien waren. Schitterend stuk in de film, net als de betoverende scene in het planetarium.

De Golden Globes zijn wat mij betreft dubbel en dwars verdiend, op alle vlakken.

Ik denk dat ik de beste film van het jaar nu al gezien heb. Ik geef films niet meteen 5*, ze moeten eerst een tijdje 'rijpen', maar ik denk dat deze niet al te lang hoeft te wachten op de hoogste waardering, en een plekje in mijn top 10.

4,5* going on 5

Aanvankelijk broeierige en spannende film, die vrijwel geheel leunt op de vraag hoe dit zal aflopen en wat er nu precies echt aan de hand is. Ik hou daar wel van, hoewel het misschien iets te snel duidelijk wordt dat Frank geen kwaad in de zin heeft. Daardoor eindigt alles uiteindelijk toch nog iets te gezapig allemaal, iets meer spanning en pit had best gemogen, net als in de flashback naar het verleden van Frank die uiteindelijk ook niet zo bijster veel voorstelt. Maar wellicht ligt dat aan mijn eigen verwachtingspatroon.

Kate Winslet is weer uitstekend. Het jochie had beter gekund, net als zijn halfslachtige coming of age-arc die eigenlijk nogal overbodig is in het geheel. Brolin is ook prima als wel/niet enge vent.

Prima film die door het wat brave geheel (toch best duidelijk gebaseerd op een waarschijnlijk romantische damesroman) net dat extra halfje laat liggen.

3,5*

De film zit nogal onevenwichtig in elkaar, want in de laatste tien minuten moet ineens alles gebeuren. Daarvoor is het niet zo bijster interessant. Het moment met de spaghetti is niet voor niets de meest iconische, want verder valt er met deze film erg weinig te beleven. Het begin met Lady en de perikelen rondom het huis en de baby was nog wel vermakelijk, maar zodra er meer avontuur in het spel kwam werd het rap minder (met als dieptepunt die vervelende bever).

Ook de andere bijfiguren zijn irritant te noemen, en memorabele liedjes zitten er ook al niet echt in. Nogal een tussendoortje dus. De kwaliteit is verder niet heel slecht (hoewel het geluid wel minder was, maar dat kan ook aan mijn versie gelegen hebben).

2,5*

Ik kende Greta Gerwig al wat langer van een aantal films waarin ze speelde of die ze (mee)geschreven heeft, en die hadden eigenlijk allemaal een heel typisch, meestal wat irritant 'quirky', sfeertje over zich. Ik was dan ook positief verrast dat dit in haar regiedebuut eigenlijk vrijwel niet terug te zien is (of alleen in de goede zin van het woord). Als de film eenmaal goed en wel op gang is kijkt het prima weg en is het een goede mix van mainstream coming of age met misschien hier en daar iets meer typische humor en een bepaald soort realisme dan in je een standaard film zou zien.

Met name een heel fijne film door het goede spel van Saoirse Ronan (ze heeft echt de gunfactor) en door die levensperiode van late tiener en de tijdsgeest van de early zero's die allebei heel herkenbaar weergegeven zijn. Vond sommige scènes en momenten daar echt heel treffend in. Ook de relatie met haar moeder is goed gedaan en zal bij een hoop mensen wel een snaar van herkenning weten te raken.

Leuk om te zien dat Gerwig, die toch vooral wat meer in de indiehoek zat, nu hier mee gekomen is en meteen ook genomineerd is voor een aantal Oscars. Benieuwd wat ze nog meer in petto heeft.

4*

Als ik deze film al eens helemaal gezien heb is dat zeker 20 jaar geleden. Voor de rest weet ik alleen wat er altijd gezegd wordt door iedereen; dat hij mega-zielig is.

Hoewel het er vrij verouderd en niet altijd even gelikt uitziet werkt het eigenlijk wel meteen. Het is gewoon oprecht lief en schattig en best leuk om te kijken. Oke, heel veel langer had het ook niet moeten duren, en af en toe valt er een hoop af te dingen op de tekenstijl (de dino's veranderen nogal eens van kleur bijvoorbeeld), maar toch vind ik dit een heel sympathiek filmpje, door zijn simpele en pure plot.

3,5*

Had deze film al zeker 10 jaar niet meer gezien, en ging, om te kijken of ik hem nog steeds leuk zou vinden, hem maar weer eens kijken.

Zeker niet teleurgesteld. Hoewel de acteerprestaties van de kinderen, en dan vooral van Sara (tekstueel gezien) nogal achterblijven, is dit gewoon een kinderfilm van hoog niveau. Schitterend, dat levende schaakspel, qua kostuums, en qua originialiteit.

Wil ook nog even een regel wijden aan de meester van Sara. Een enorme eikel, erg overtuigend gespeeld.

Naar het einde toe wat rommelig, jammer dat we het levende schaakspel ook niet echt meer terugzien, en dat Sara's moeder ineens helemaal om is, wat betreft Sara's vader, dat ging allemaal een beetje raar en snel, maar ach, het is een kinderfilm. De sfeer blijft altijd overeind, en de originaliteit is zeker een heel grote pro.

4*

Ik kon hier niet zoveel mee. Aanvankelijk omdat alles nogal irritant is (ik zal wel een van de weinigen zijn, maar ik trek Emilia als quirky girl niet zo heel goed), daarna omdat het verhaal allemaal nogal vergezocht en slecht uitgewerkt is. Ik had vrij aan het begin van de film al wel door dat Tom waarschijnlijk ingebeeld was of iets, dus dat dat inderdaad zo bleek te zijn kwam niet meer als een verrassing. Dat hij degene was van wie ze haar donorhart kreeg had ik dan zo snel even niet bedacht, maar dat is allemaal ook vrij mwa. Zij kende hem neem ik aan niet van naam en gezicht, dus dat ze hem dan wel als bestaand persoon inbeeldt vind ik vrij krom. Het raakte bij mij in ieder geval geen enkele snaar. Dat ze eerst problematisch is en daarna ineens het geluk weer heeft gevonden of zo, ik zie het niet.

Voor de rest zet de film wat voorzichtige plotlijntjes op zoals met haar Chinese bazin uit de winkel en haar ‘Boy’ wat écht nergens op slaat en wat dingen met haar zus en ouders (dat hele Joegoslavische ding had ook nauwelijks meerwaarde) die op het einde allemaal heel magisch opgelost zijn. Waarom zou ik niet weten, maar de film wilde een jolly Love Actually-achtig einde en deed dat dus maar gewoon.

Echt een film die ontstaan is uit een vaag idee (‘Last Christmas I Gave You My Heart) maar wat altijd een vaag idee is gebleven.

Kleine 2,5*, het kerstige Londen is aardig om te zien en af en toe is het wel grappig.

Mja. Op momenten wel aardig, sfeervol en de eerste helft van de film heeft nog wel wat pit, maar tegen het einde toe zakt het allemaal wat in en had het niet meer helemaal mijn aandacht. Wel leuk dat het de jaren 50 is door een 70's bril, duidelijk gemaakt in een tijd dat men niet meer schrok van wat blote borsten en gevloek, iets dat je in films uit de jaren 50 zelf niet snel zal tegenkomen.

Op zich wel aardig om zo'n gemeenschap en jongeren uit die tijd te zien, al wordt de film enigszins repetitief met mensen die net wel of net niet met elkaar zoenen of naar bed gaan.

Wel erg leuk om een jonge Jeff Bridges te zien, ik ken hem alleen als the Dude en daarna. Toen al een leuke gast met dezelfde uitstraling als later. Ook Timothy Bottoms doet het erg goed en zet een prima rol neer. Maar uiteindelijk toch net iets te saai en voor mij niet memorabel genoeg voor een hogere beoordeling.

3*

Vond het een mooie film, die op alle vlakken, thematisch, cinematografisch en actie heel goed bij elkaar komt.

Scheelt ook wel of je geïnteresseerd bent in Japan en de Samurai-cultuur of niet, want een lange zit is het natuurlijk wel. Persoonlijk vond ik de stukken dat Algren kennis maakt met de Samurai interessanter dan alle gevechten, hoewel die eindbattle natuurlijk wel erg episch gedaan was.

Thematisch vond ik het ook best mooi rond, met de parallel tussen zijn ervaringen met de indianenstam en de Samurai en hoe hij op die manier in het reine komt met zichzelf en wat leert over zichzelf en over 'honor'.

Zo'n 2,5 uur durend epos dat een hele cultuurgeschiedenis behandelt kan zich makkelijk vergalopperen aan de materie, en hoewel er vast genoeg af te dingen valt op hoe de makers dit hebben aangepakt, moet ik zeggen dat het voor mij allemaal best goed viel. Snap ook wel weer dat dit bij mensen met meer kennis van de echte geschiedenis, de echte Japanse films (en een allergie voor clichés en sentiment) ook helemaal de andere kant op kan vallen, maar daar had ik geen last van (zal ook wel zijn omdat ik weinig tot geen ervaring heb met dit genre).

4*

Saai! Echt verschrikkelijk. Kan me voorstellen dat het als boek best leuk is, maar dit is gewoon veel te traag en te oninteressant. Er zitten, toegegeven, wat aardige effecten en dingetjes in de film, maar voor de rest is het niet spannend, niet eng, niet dramatisch, en misschien nog wel het belangrijkste: zijn de hoofdrolspelers hoogst oninteressant. Misschien objectief gezien niet een heel slechte film, maar heb 'm met moeite afgekeken (stiekem niet eens helemaal, en delen op 1,5 snelheid).

Puur omdat het vormtechnisch geen amateuristisch broddelwerk is krijgt hij een heel kleine 2*.

Naar aanleiding van het overlijden van Philip Seymour Hoffman deze film gekeken.

Best leuk hoor, dat klassieke muziekwereldje en het uitgangspunt van een lid dat Parkinson krijgt, maar meer dan onderhoudend en degelijk wordt het eigenlijk niet. Alles is best kuis, ofzo. Veel spannender dan wat (amper in beeld gebrachte) vrij-scènes en een vuistslag wordt het niet.

Door de acteerprestaties en de toenemende stroom aan conflicten is het allemaal prima uit te kijken, maar iets meer potentieel zat er denk ik wel in. Zo had ik eigenlijk gehoopt, maar misschien is dat mijn zwartgallige geest, dat ze op het einde allemaal zelfmoord zouden plegen, of dat er in ieder geval iets heel dramatisch zou gebeuren. Heel even zag het daar naar uit, en zat ik al bijna klaar om een halfje erbij op te tellen, maar het eindigt helaas allemaal nogal tam.

Wat wel knap is is hoe ze het viool en cello spelen redelijk overtuigend hebben weten te brengen. Echte muzikanten zien ongetwijfeld meteen hoe nep het is, maar ik heb zelf eens een viool proberen vast te houden (inderdaad, alleen nog maar vasthouden), en dat was al een hele klus om (correct) onder de knie te krijgen.

Mooie rol van Walken, mooie rol van Hoffman, ook. We zullen hem missen.

3,5*

Waar the fuck is Macy mee bezig?

Dat hij twee lekkere wijven cast om mee te werken, joh, geef hem eens ongelijk. Helaas zien we relatief weinig lichaam (dan was het nog wat geweest) en is de film voor de rest ook he-le-maal niks. De pacing is belachelijk, Kate Upton acteert vreselijk, het is niet grappig, de personages zijn meer dan pover (die rol van de juwelengast is een groot raadsel) en vooral slaagt de film er absoluut niet in om zijn (schamele) punt over het voetlicht te brengen.

Op het einde zit je echt met vraagtekens, 'waar heb ik in godsnaam naar gekeken?'.

Dit heeft wat mij betreft echt geen enkele kwaliteit om het boven de 0,5* te laten komen.

Best een prima film om te volgen voor zolang het duurt, maar voor mij persoonlijk had het toch net wat te weinig impact en vond ik het gebrek aan context jammer. Het is natuurlijk deels wel in te vullen wat er precies aan de hand was, maar ik had dat liever explicieter gezien met wat meer achtergrond.

Het is ook net wat te veel van hetzelfde allemaal, juist die stukken dat ze moeten adapten in het echte leven vond ik interessant en ik had de film ook liever zo zien eindigen denk ik.

Vooral Thomasin McKenzie acteert uitstekend en heeft een heel natuurlijk charisma op beeld. Zij draagt echt de film wel. Haar vader had voor mij wel wat sterker naar voren mogen komen, het is duidelijk dat hij kampt met issues, maar wat meer dialoog of een emotionele uitbarsting van het een of ander had zijn personage wat meer kracht bij gezet denk ik.

Maar toch niet slecht, krijg meteen zin in tiny living en een noodpakket aanleggen voor thuis en kamperen en zulks.

3,5*

Ik had hier door het ietwat lage gemiddelde en de negatieve reacties niet meer zo heel veel van verwacht, maar ik vond het eigenlijk een heel toffe film.

Het begint misschien ietwat stroef. De film wil heel erg suspenseful zijn met apart camerawerk, montage en vooral de ijzingwekkende muziek, maar omdat er in het begin nog niet zoveel gebeurt zorgt dat voor een beetje vermoeiende kijkervaring; je zet jezelf constant schrap, maar eigenlijk voor niks. Pas als er daadwerkelijk fucked up dingen gebeuren wordt het leuker en knapt de film op. De scène met het enorme schip is tof en zo zitten er meer scènes in, zoals met de crashende zelfrijdende auto’s, simpel maar doeltreffend. De herten zorgen voor wat creepy scènes maar vond ik zelf misschien net wat te fake overkomen en daarmee ook een beetje out of place in het geheel.

Uiteindelijk maakt het natuurlijk niet zoveel uit wat voor soort ramp zich er precies voltrekt en of dat allemaal wel logisch is, het gaat meer over hoe mensen zich verhouden tot elkaar en wat de film zegt over elkaar niet vertrouwen. Niet een heel baanbrekende gedachte misschien, maar vond het alsnog wel interessant en treffend.

Als Friends-fan kon ik me goed verplaatsen in het meisje trouwens. Het lijkt overdreven dat ze per se de laatste aflevering wil zien, en sommigen vinden het einde misschien flauw, maar dat dat het enige was dat ze op de moment belangrijk vond en haar op de been hield zegt denk ik genoeg over de rol die dat soort dingen en series spelen in ons leven, ‘I care about them’, soms meer dan onze eigen familie. Vond het een leuk einde.

Had misschien hier en daar wat korter kunnen zijn, maar alsnog spannend en fris, verdient wat mij betreft beter.

4*

Eigenlijk helemaal eens met wat N00dles schrijft, dus dat scheelt mij weer typen.

Mijn waardering komt wel vooral door het ''kijkplezier'' (beetje raar woord bij deze film, maar toch), niet omdat ik nu zozeer denk, wow wat een waarheidsvinding. Het blijft natuurlijk eenzijdig hun eigen verhaal.

Moet zeggen dat ik ze wel geloof. Maar het blijft een complex geheel voor iedereen, ook voor ons als 'toeschouwers'. Ook wij zijn verblind door zijn roem en zijn iconische status in de muziek, en omdat we hem vaak heel ons leven al kennen als rare snuiter zijn we misschien geneigd om hem langs een andere meetlat te leggen dan een andere pedofiel. 'Ach, die arme rare Michael was nu eenmaal zelf nog kind, hij heeft ze vast niet aangeraakt'. Een ongemakkelijke waarheid voor velen dat dat beeld nu waarschijnlijk bijgesteld moet worden, en lastig hoe we dáár dan vervolgens weer over moeten denken (ach hij had geen kwade bedoelingen en heeft ook zoveel goeds gedaan), ook met betrekking tot het nog draaien van zijn muziek en zijn status als King of Pop.

Stof tot nadenken op meerdere niveaus.

3,5*

Tja, ik zie in theorie wel waarom dit een sterke film is met een interessant onderwerp, maar mij had het niet echt op het puntje van mijn stoel. Met name het eerste uur is vrij taai om doorheen te komen. Het lag voor mij wellicht ook aan de hoofdpersonages. Vooral die actrice is nogal een onplezierig personage en de relatie tussen de twee vond ik niet erg boeiend om te zien of realistisch aanvoelen.

Eigenlijk is Wiesler natuurlijk het meest boeiende element maar daar krijg je dan net weer wat te weinig van te weten en te zien. Aan de hand van de beschrijving van de film dacht ik dat het ook veel meer invloed zou hebben op zijn eigen leven (‘Hoe meer hij in aanraking komt met deze nieuwe wereld, hoe groter het besef groeit dat de Stasi ook zijn eigen leven ernstig beperkt’), maar dat heb ik allemaal niet zo teruggezien. We zien hem een boek van Brecht lezen en verder moeten we maar aannemen dat hij ineens het licht ziet?

In de tweede helft komt er wel wat meer spanning bij kijken en krijgt het wel wat meer pit, en natuurlijk is dat hele systeem wel interessant om te zien maar toch deed het me allemaal niet zo bijzonder veel. Eindscène is wel erg mooi.

(Bedenk me nu dat ik wellicht meer onder de indruk was geweest van het hele socialistische systeem als ik niet al de serie Chernobyl had gezien, waarin dat ook allemaal erg naar voren komt).

Kleine 3,5*

Tja, het kan er nog zo mooi uitzien, als het verhaal je niet boeit heb je nog niet veel.

Had al aan de omschrijving kunnen zien dat dit waarschijnlijk niet mijn ding ging worden, maar ik was toch benieuwd naar de animatie. Die is inderdaad mooi, en slecht gemaakt is het allemaal zeker niet, maar heel het plot, al die legendes, namen en personages die geïntroduceerd worden, ik kan er weinig mee.

Bovendien weet je toch allang dat het een clash tussen goed en slecht gaat worden die het hoofdpersonage gaat winnen, dus daar ook weinig spanning.

Je kan het kijken voor de visuals (dan moet je overigens wel tegen slowmotion en de kleur oranje kunnen), maar de inhoud vond ik vrij gaapwaardig.

2,5*

Het is uiteraard heel knap gemaakt allemaal, maar voor de rest had ik hier toch wel meer van verwacht. Ik zag niet zo heel lang geleden de trailer voor deel 2 die ik wel grappig vond, dus ik dacht dat dit wel echt leuke films waren, maar dat viel uiteindelijk nogal tegen.

Alles is zo enorm druk en veel dat ik er eigenlijk alleen maar heel murw van werd. Al die setpieces, al die random personages en drukke gebeurtenissen die je eigenlijk amper volledig meekrijgt, het is doodvermoeiend. De grappen en verwijzingen zijn op zich meestal wel leuk-ish en soms ook nog wel 'intelligent' voor de oplettende kijker, maar ook weer niet in zo'n mate dat het echt lachen of heel vermakelijk wordt.

Ik wilde al bijna wat door de film heen spoelen of het einde skippen toen dat live-action stuk kwam, dat de film dan net nog wel iets extra's meegeeft. Leuk gedaan, en helemaal op het einde met dat speelgoed van de planeet Duplon vond ik eigenlijk nog de leukste grap van de hele film.

Niet barslecht, maar voor mij echt teveel van het goede, ik moet even gaan liggen nu.

2,75*

Vond dit een heel sterke en beklemmende film, met een heel goede rol van Leonie Benesch. Wat mij betreft is ze een sterke capabele docente en vrouw die desondanks de controle verliest over wat er gebeurt op de school. Hoe dit alles zicht ontvouwt is interessant en op momenten gewoon heel spannend. Door hoe het geschoten is is het bijna alsof je het zelf meemaakt, en meermaals vraag je je af hoe je zelf zou handelen in de situaties die zich aandienen.

Telkens als ik dacht dat ze in zou storten of zo wist ze zichzelf te verdedigen en (in ieder geval op het oog) sterk en rationeel te blijven, en te handelen in het belang van de leerling(en). Boeiend om te zien.

Ook de hele schoolsetting vond ik wel leuk om te zien (ik zou er zelf voor geen goud willen/kunnen werken), Duitsland verschilt zo te zien niet heel erg van Nederland.

4,25*

Heel zwak. Nogal zinloze film, dat is het gevoel dat ik eraan overhou. De seks is te nep en te weinig aanwezig om echt opwindend of spannend te zijn. De rest is houterig, niet interessant, matig geacteerd. Er zijn wat mooie mensen te bewonderen, en dat is eigenlijk het enige wat het nog een beetje het kijken waard maakt.

kleine 2*

Het nieuwe jaar begin ik 'traditiegetrouw' (dit is de derde keer, besloot er maar een traditie van te maken) met een film die wat buiten mijn comfortzone ligt en die ik normaal niet zo snel had gekeken.

Als een film omschreven wordt als 'misdaad' verlies ik meestal mijn interesse en laat hem maar links liggen, maar ik besef dat ik op die manier waarschijnlijk ook een hoop goeds misloop, zeker in de hogere regionen van de Top 250.

Zo ook deze film, die inderdaad het kijken waard was. Het verhaal is leuk, maar hij moet het vooral hebben van individuele scènes die sterk zijn door hun sfeer en montage, en acteerprestaties. Natalie Portman laat zien wat ze op jonge leeftijd al in huis heeft en ook Oldman speelt een van de beste rollen die ik ooit van hem zag.

De algehele sfeer is erg goed, met de setting van alle vieze armoedige kamers en appartementen, en de film zit verder ook verzorgd in elkaar met prima camerawerk en rake shots.

4*

Mja, een prachtige Amanda Seyfried en Italië met een Bertolli-filter, maar dan heb je nog geen film. Het verhaal ontvouwt zich nogal simplistisch, binnen een weekje staat de sympathieke oma die iedereen wel wil ineens voor haar neus, om vanaf het eerste moment onafscheidelijk te zijn, en goh ze heeft een vervelende kleinzoon bij zich.

Ook allemaal erg voorspelbaar dat ze haar vervelende vriend uiteraard inruilt voor de zo mogelijk nog vervelendere Engelsman die wonder boven wonder toch de ware blijkt (gebaseerd op niks).

Als luchtig romantisch filmpje volstaat het net wel, of net niet, het is maar net hoe je pet staat.

2,5*

De film bevestigt een beetje wat ik al dacht van Josh Radnor. Hij is behoorlijk serieus en ergens ook pretentieus (grappig genoeg soms een beetje zoals Ted in HIMYM), maar hij heeft dan net weer niet de capaciteiten om daar echt iets interessants mee te doen. Want hoewel deze film vrij veel elementen heeft waar ik me in zou moeten kunnen vinden (vooral heel het introverte sfeertje) vond ik het vaak best wel ergerlijk.

Dat stukje met die brief over die klassieke muziek bijvoorbeeld, ben ik dan cynisch en/of niet serieus genoeg dat ik dat allemaal heel 'gemaakt' vind? Jonge mensen die zichzelf reuze diep en intelligent vinden. "I think I like opera''. Pretentieus op een 6 vwo manier.

Goed, afgezien daarvan is het heus niet alleen maar vervelend. De film is prettig geschoten, Josh Radnor is een smakelijk hapje om te zien, en de opbloeiende romance tussen hem en Zibby is iets wat ik altijd graag mag zien in dit soort films. Des te jammerder dat het dan zo saai en onbevredigend moet aflopen dat hij the good guy is die haar niet kan ontmaagden, liever in bed duikt met die nare vrouw, en het later aanlegt met dat lelijke boekenvrouwtje. Bleh.

Hier en daar best wat leuke dingen, het thema dat zo'n beetje door de film heen verweven zit over ouder worden en dergelijke is wel redelijk uitgewerkt, maar het geheel blijft toch allemaal net wat te ergerlijke hipsterfilosofie.

heel heel nipte 3*

Zo, ik kwam hier echt heel lastig doorheen zeg. Met name omdat de film voor het grootste deel van de speelduur echt helemaal niets nieuws of interessants weet te doen.

Wat hectische gezinstaferelen met kinderen en een uitgeblust echtpaar (echt een heel irritant eerste stuk), een van de personages die homoseksueel is, gesprekken tussen broers en zussen (en blijkbaar hoort daar een sigaret en/of joint bij), wat conflictjes hier en daar en een ouder met iets van een ziekte. Op een of andere manier heb ik dit al zooo vaak gezien allemaal en blijven Nederlandse films maar hetzelfde doen.

Deze film heeft slechts de laatste 20 minuten dan nog wel wat aardig drama, maar heeft voor de rest heel weinig te bieden. Het Alzheimer-thema vond ik nog niet eens zoveel van de film in beslag nemen, voor mijn gevoel heb ik vooral naar allerlei ander randgedoe zitten kijken.

Aan de acteurs ligt het overigens niet per se, Jeroen Krabbé is prima, Hadewych Minis ook en Theo Maassen verraste me qua hoe on-Theo Maassen hij wist te zijn, en de rest doet het eigenlijk ook best oke (afgezien van Guy Clemens met zijn stemmetje, niet harden die vent/rol).

Het script en het plot is alleen totaal uitgewrongen, platgetreden en mist ook een hoop schwung en een beetje humor en frisheid (wat bijvoorbeeld een Alles is Familie wél allemaal had).

2*

So the creature as a whole is all muscle, all brain, all eye

Dat we het maar even weten.

Wel een gave film. Vooral als het beest eenmaal evil wordt is de film eigenlijk non-stop spannend, en vooral de kills springen er wel uit. Vrij origineel en mooi gedaan zo met dat rondzwevende bloed (vooral die van Ryan Reynolds). Overigens ook 'fijn' dat hij snel dood was omdat ik zijn grappige toon echt heel erg niet vond passen bij de rest, maar daar werd dus snel een oplossing voor gevonden.

Verder gewoon vermakelijk en erg mooi gemaakt. Vond het ISS zelf en alles wat erbij komt kijken ook erg realistisch overkomen.

Wellicht dat je af en toe niet helemaal weet wat ze nu precies doen of van plan zijn (kon aan mij liggen), maar op zich maakt dat voor het kijken niet zoveel uit. De twist op het eind kwam ook als een verrassing maar is in al zijn wreedheid ergens ook wel weer grappig. Perfect en mooi einde eigenlijk wel, in plaats van het heroische 'en alles kwam goed'.

4*

Erg intens en indringend. Uit meer dan 4500 uur filmmateriaal kan het bijna niet anders dan dat er mooie dingen tussenzitten, en dat was dan ook zeker het geval. Emotionele inkijkjes in andermans leven, die vaak niets onderdeden voor geregisseerde stukken film of documentaire. Ontroerende dingen, grappige dingen, schokkende dingen af en toe; ik hoef niet te zien hoe een koe geslacht wordt, maar ook die dingen gebeuren... Afgewisseld met wat verschillende thema's bezien uit allerlei verschillende culturen en mensen ter wereld. Origineel werk, zeker geslaagd.
Een aanrader om te bekijken, jammer dat er nog zo weinig stemmen en reviews zijn.

4.5*

Dit lage gemiddelde verbaast me wel een beetje, en aangezien blijkbaar ook de 'echte' critici er geen goed woord voor over hadden ga ik toch wel een beetje aan mijn smaak en kijk twijfelen. Want ik vond het zelf eigenlijk een erg mooie film. Ja, het is wat zwaar en misschien licht pretentieus (zeker tegen het einde), maar ik vond het fijn en best ingenieus in elkaar zitten. Niet alleen qua narratief maar ook wat betreft de soms leuk gevonden beeldtaal en montagedingetjes.

De overgang naar het Spaans halverwege is wellicht een wat al te grote verandering van setting en stijl, en haalt je misschien lichtjes uit de film (ook omdat de eerste helft gewoon veel sterker is, die vloog voorbij) maar over het algemeen is het toch best een mooi geheel geworden.

Misschien dat de film tegen het einde wat te hard probeert met de boodschap. 'Je bent je vader, je bent je moeder', nou gelukkig niet zeg, de invalshoek van de 'unreliable narrator' was goed genoeg en leuk op zichzelf, geen reden om er nog wat schepjes bovenop te doen. De tijdsperiodes zijn, zoals sommigen hier ook al schreven, ook wat apart uitgewerkt, alles lijkt zich in het heden af te spelen in plaats van over drie generaties. Maar kan niet zeggen dat ik me daar dermate aan stoor dat het echt mijn score beinvloedt.

Het raakte me best, verveelde me niet, en vond het leuk en creatief in elkaar zitten. Grappig dat iemand Schopenhauer noemt, laat dat nu ook net mijn favoriete filosoof zijn.

3,5*

Ja, leuk, grappig, maar niet bijzonder speciaal. Vooral na het eerste uur wordt het heel wat minder leuk.

Heb toch wat meer genoten van The Holy Grail, dat is wat diverser.

3,5*

De beschrijving hier bij de film is echt een van de vaagste die ik ooit heb gezien, maar I guess dat dat wel moet als je niet teveel wil spoileren.

We beginnen met act drie; de wereld lijkt ten onder te gaan aan steeds grotere rampen, en een geheimzinnige Chuck die bedankt wordt voor 39 ‘great years’ verschijnt op billboards en reclamefilmpjes.

Op een gegeven moment ergens halverwege de film (ik dan) kom je erachter dat die eerste act de wereld is zoals de dan stervende Chuck het zelf in zijn hoofd heeft ( ‘I contain multitudes’.) Die wereld brokkelt langzaam af, het internet valt blijvend uit, er zijn natuurrampen en op het einde doven alle sterren een voor een.

Ik denk dat ik act twee het mooiste vond. Het heeft een sprookjesachtige sfeer, de wereld is eigenlijk te idyllisch om echt te zijn, maar de band tussen de drie personages (de drummer, Chuck en ‘little sister’) en de plaatsen waar ze zijn (bij dat water met die fontein) zorgt voor een heel speciaal warm gevoel. En de dans zelf is natuurlijk een heel leuk stuk in de film.

De derde act is eigenlijk wat conventioneler coming of age. Je ziet hoe Chuck als jongen opgroeit, wat hij meemaakt en welke levenslessen hij meekrijgt (en wat er te zien is op de geheime zolder waar hij niet mag komen).

Zelf had ik het wat ronder en affer gevonden als we op het einde nog wat hintjes hadden gezien naar de eerste en tweede act, het grotere geheel. Het verhaal zit mooi in elkaar, maar het eindigt wat kaal en het had denk ik baat gehad bij een wat fantasievoller einde. De fantasystukken (als je het zo kan noemen) van het begin vond ik zelf heel erg sterk en het laatste deel met de jonge Chuck blijft daar helaas wat bij achter, zodat de film niet helemaal de impact maakt die het had kunnen maken.

Desondanks toch heel goed, maar het had potentieel om nog beter te kunnen zijn.

4,25*

Ik vind het altijd lastig om een film te beoordelen als ik het boek gelezen heb. En in dit geval helemaal, want het is nog maar 2 weken geleden.

Ik vond het jammer dat het eerste gedeelte op zee - wat ik persoonlijk het meest interessant vond- zo is afgeraffeld. Er is geen echt lijden te zien, Richard Parker is er vanaf het begin bij, terwijl hij daar in het boek pas na een paar dagen achterkomt, hij ontdekt zijn voorraad meteen, je ziet hem het vlot niet maken. Erg jammer dat ze zo de eenzaamheid en wanhoop (en zijn inventiviteit om te overleven) overslaan, en het een aaneenschakeling van hoogtepunten wordt (de vliegende vissen, de walvis, de storm, het eiland). Het eenzame karakter van zijn tocht raakt zo eigenlijk wat op de achtergrond.

Ook erg jammer dat je geen keuze hebt om deze film in 2D te zien. Het voegt wel diepte toe, maar het is gewoon niet nodig. Heeft heeft voor mij het karakter van een grappig trucje, iets uit een attractiepark. Helemaal als de vissen je om de oren vliegen. En de kleuren worden erdoor verpest. Waarom die brillenglazen zo donker zijn, en heel de film dus een donkere waas krijgt, is me een raadsel.

Verder natuurlijk gewoon leuk om te kijken, het ziet er vaak prachtig uit, het is een bijzonder verhaal, en je krijgt dus uiteraard een bijzondere film. Toch wringt er iets. Ik denk dat ik maar geen boekverfilmingen meer moet gaan kijken (of andersom), want ik heb toch moeite om, als ik een verhaal al ken, de film daar los van te zien.

ruime 3,5*