Meningen

Ondanks dat deze film amper 80 minuten duurt is het een behoorlijke saaie en langdradige bedoeling (vooruitspoelen is dan eigenlijk ook min of meer noodzakelijk). Dat de film ook nog draait om twee oninteressante personen in de vorm van Marin Ireland en Chris Messina doet de film ook niet goed. Dat Marin Ireland (zag er niet onaardig uit) zeer regelmatig uit de kleren gaat is natuurlijk het grote pluspunt van deze film, maar op een gegeven moment raak je daar ook wel op uitgekeken en ben je toe aan iemand anders (wat in deze film dus helaas niet kan). Qua verhaal heeft deze film bepaalde overeenkomsten met de film "Habitación en Roma (2010)", maar die is toch veel beter en boeiender en de dames ook een stuk aantrekkelijker.

Prima vervolg op het eerste deel. In deze film zit zelfs meer geweld dan in het eerste. Deze film sluit eigen naadloos aan op het eerste deel.

"Boots—boots—boots—boots—movin' up an' down again!"

Gisteravond heb ik "28 Years Later" gezien in een leren relaxstoel (dus lekker met de beentjes omhoog en de rugleuning iets naar achteren) in een goed gevulde bioscoopzaal en dat met een grote gemengde popcorn en een 0,5 liter flesje 7Up en in de pauze heb ik nog een ijskoffie genomen. Dus het avondje bioscoop koste me circa 25 euro. Jammer genoeg vond ik "28 Years Later" wel iets tegenvallen en dat heeft misschien te maken dat dit dit het eerste deel is van een tweeluik (wat ik hier lees is het misschien zelfs een drieluik) en "28 Years Later" heeft dus inderdaad een open einde en dat ook nog eens een apart.

Na het succes van de Britse cult-zombiehit "28 Days Later... (2002)" van regisseur Danny Boyle en het in mijn ogen nog iets betere "28 Weeks Later (2007)" van regisseur Juan Carlos Fresnadillo, komt Danny Boyle nu samen met scenarist Alex Garland en cameraman Anthony Dod Mantle 23 jaar later terug met deze "28 Years Later". Opnieuw doen ze een poging het genre te vernieuwen en nu met een coming of age over de twaalfjarige antiheld Spike (Alfie Williams) die liever zijn zieke moeder Isla (Jodie Comer) redt dan geïnfecteerden (een soort van zombies) te killen.

Het gegeven is opzicht best origineel, maar wordt wel wat minder overtuigend opgediend. De film opent met een flashback naar de eerste dagen van de virusuitbraak, waarbij we een groep kinderen in een beduimeld kamertje zien die angstig zitten te kijken naar een televisie waarop de kinderserie "Teletubbies" te zien is. Af en toe wordt daar door een panikerende ouder een kind bijgezet en in de verte loeit een alarm.

Eén van die kinderen is Jimmy (Rocco Haynes) en waarom de kinderen angstig kijken is niet veel later te zien als ze worden aangevallen door geïnfecteerden (dikke klodders bloed druipen dan over het groene Teletubbies landschap op de televisie), waarbij Jimmy weet te ontkomen en naar zijn vader (Sandy Batchelor) vlucht die een priester / pastor is in een kerk en van wie hij een kruisketting krijgt om altijd te dragen. Uiteraard wordt de vader ook aangevallen door geïnfecteerden (wat hij overigens niet erg vindt) en Jimmy weet wederom te ontkomen door zich te verstoppen en daarna zien we Jimmy eigenlijk niet meer terug in de film, tot het maffe open einde.

Daarna bevinden we ons 28 jaar later op een klein eilandje voor de kust van een verder volledig in quarantaine geplaatst Engeland, waar een groep overlevenden een vriendelijke agrarische gemeenschap heeft gebouwd. Het enige pad naar het vasteland wordt goed bewaakt en is alleen begaanbaar tijdens eb (dus bij laag water). Daar maken we dan kennis met de twaalfjarige Spike, zijn vader Jamie (Aaron Taylor-Johnson) en de zieke bedlegerige moeder Isla, waarbij Jamie Spike voor het eerst meeneemt, als onderdeel van zijn volwassenwording, naar het vaste land om met pijl en boog te jagen op geïnfecteerden.

Dat is het eerste gedeelte van de film en is op bepaalde momenten best spannend en zeker als men een zogenaamde "alfaman" (een gemuteerde geïnfecteerde die sterker en intelligenter is) tegenkomt. Vooral de terugkeer naar hun eilandje ,waarbij het pad naar het eilandje onder water staat en waarbij ze dan achtervolgt worden door de "alfaman", was spannend. Bij terugkeer op het eilandje waar de jacht op geïnfecteerde groots gevierd wordt met een lokaal feest, ontdekt Spike dat zijn vader vreemd gaat met een andere vrouw en dat vindt Spike natuurlijk niet leuk.

Daarom besluit Spike om samen met zijn zieke moeder Isla stiekem naar het vaste land te gaan, opzoek naar de zekere dokter Kelson (Ralph Fiennes), waarover zijn vader Jamie een vreemd verhaal verteld heeft en wiens vuur ze op afstand gezien hebben toen hij samen met zijn vader zich op het vaste land schuil hielden in een verlaten huis voor geïnfecteerden en een "alfaman". Terwijl ze opzoek gaan naar Dr. Kelson, komen ze ook geïnfecteerden tegen en moeten ze zich verstoppen in Shell tankstation, waar de letter "S" van is weggevallen en er dus staat "hell"

Daar worden ze dan gered door de Zweedse soldaat Erik (Edvin Ryding), die gestrand is in Engeland met nog andere soldaten en waarvan hij nog de enige overlevende is (de rest is gepakt door geïnfecteerden en een "alfaman"). Erik is opzicht een leuke toevoeging in de film en hij zorgt ook voor wat humor. Als men dan met zijn drieën op weg gaat, stuit men op een stilstaande trein, waarin een geïnfecteerde zwangere vrouw (Celi Crossland) aan het bevallen is van een baby en waarbij Isla haar helpt, Als de vrouw na het bevallen hen probeert aan te vallen, wordt ze doodgeschoten door Erik, die op zijn beurt gepakt wordt door een "alfaman" met een grote penis en die Erik onthoofd, door zijn hoofd eraf te trekken. Als de "alfaman" dan achter Spike en Isla aangaat, worden ze gered door Dr. Kelson, die eruit ziet als een soort van kolonel Kurtz uit "Apocalypse Now (1979)" met kaalgeschoren hoofd en jodium-besmeurde huid, die de "alfaman" verdoofd.

Het gedeelte met Dr. Kelson en de niet geïnfecteerde baby zorgt voor de nodige drama in de film en dat was best aardig en komt mede door de goed spelende Ralph Fiennes. Zo stelt Dr. Kelson de diagnose dat Isla terminale kanker heeft en dat ze niet meer lang te leven heeft, waarna hij haar op haar verzoek doet euthanaseren met een morfinepijltje. Daarna overhandigd hij haar schoongemaakte schedel aan Spike, die dan naar de top van de schedel tempel (zie filmposter) klimt en hem daar neerlegt als gedenkteken.

Na een nieuwe confrontatie met de "alfaman" weten Spike en Dr. Kelson te ontsnappen en gaat Spike alleen verder op het vasteland. Hij levert wel eerst nog de baby (die hij Isla noemt) af met een briefje voor zijn vader op het eilandje, waarna zijn vader opzoek wilt gaan naar Spike, maar tegengehouden wordt door het opkomende tij. Terwijl Spike alleen verder gaat op het vasteland, stuit hij weer op geïnfecteerden en komt het tot het maffe actievolle einde, waarbij Spike dan geholpen wordt door de volwassen Jimmy (te herkennen aan zijn kruisketting) uit de opening en zijn handlangers en dat had inderdaad veel weg van "Joost Klein meets the Power Rangers" zoals "rickromero" dat leuk aangeeft een paar berichten boven mij

Hoewel het open einde best maf is en totaal niet past met alles wat we tot nu toe gezien hebben in alle drie de "28" films, moest ik er wel om glimlachen. Daarna is de film ook afgelopen en moeten we dus wachten tot januari 2026 op het vervolg hoe het verhaal verder gaat verlopen.

De cast deed het opzicht goed en vooral dan de talentvolle jonge Alfie Williams (als Spike), Jodie Comer (als Isla) en met name Ralph Fiennes (als Dr. Kelson), die op het eerste gezicht een gestoorde dokter lijkt te zijn, maar het blijkt dat hij al 28 jaar bezig is met aan een nobele zaak, namelijk het eren van álle doden en "Memento Mori” (gedenk te sterven of denk eraan te moeten sterven). Aaron Taylor-Johnson doet wat hij kan als macho vader Jamie, maar zijn personage is zo cliché dat je hem binnen vijf minuten door hebt.

Visueel gezien zagen vooral de omgevingen er best aardig uit, dit in tegenstelling dat de geïnfecteerden die ik niet echt dreigend vond m.u.v. de "alfamannen". En van de horror in de film moet je ook niet al te hoge verwachtingen hebben (het meest gore wat je ziet is een over de grond kruipende geïnfecteerde die een aardworm eet als spaghetti), want het draait vooral om spanning en dat lukt op bepaalde momenten best goed. Heet meest doodenge in deze film is misschien nog wel het anti-oorlogsgedicht "Boots" van de Britse schrijver en dichter Rudyard Kipling, waarvan de gesproken tekst onder je huid kruipt en waarvan het herhalende gedeelte van het gedicht mijn openingszin is.

Al met al heb ik me redelijk vermaakt met "28 Years Later", maar echt geweldig vond ik het nu ook weer niet allemaal. Maar aangezien dit pas de eerste film is, moet ik mijn hoop misschien zetten op de tweede en misschien zelfs de derde film.

Beetje een mengeling van alles deze film, met de combinatie van Actie / Thriller / Misdaad / Komedie en Romantiek. Pakt dit dan wel goed uit ? Het antwoord is eigenlijk NEE, hoewel het zeker geen echte slechte film is. Sterker nog, hij amuseerde eigenlijk best goed.

De opening (zeg maar de eerste 10 minuten) van de film was best sterk en ook heftig. Maar als daarna de diagnose wordt gesteld over de gezondheid van Kevin Costner (speelde als gewoonlijk wel sterk) en hij terug gaat naar Frankrijk naar zijn vervreemde vrouw (gespeeld door de fraaie Connie Nielsen) en dochter welke hij al heel lang niet meer heeft gezien, wordt het een vrij wisselende film met ups en downs. Zo slaan de scenes met Amber Heard (zag er overigens wel fraai uit) volledig de plank mis en zitten er komische momenten (wel leuk) in, die je eigenlijk niet verwacht. Ook de scenes met de best wel irritante en vervelende dochter waren niet echt geslaagd.

Maar ondanks dat keek de film zich wel lekker weg (vooral dankzij Kevin Costner) en gebeurt er van alles. Ook zit er best redelijk veel actie in. Het einde is overigens wel behoorlijk cliché, en hoe het zal eindigen weet je eigenlijk al in het begin zodra hij aankomt bij zijn vrouw en dochter.

Op het vervolg van "The Devil's Rejects (2005)", zaten de fans natuurlijk al een hele tijd te wachten en ik denk dat regisseur Rob Zombie er te lang mee heeft gewacht. Hij had dit vervolg gewoon jaren eerder moeten maken en dan waren de hoofdrolspelers nog lekker fris geweest en had Sid Haig ook nog de hele film kunnen meespelen.

Omdat Sid Haig gewoon te ziek (helaas inmiddels al overleden) was om zijn rol als Captain Spaulding (Cutter) te vervullen, moest Rob Zombie natuurlijk het script volledig herzien. Zo moest Spaulding vroeg uit het script worden uitgeschreven (al na circa zes minuten), waardoor er een opvallend gat achterbleef en dat is ook goed te zien in deze film. Want zonder Spaulding voelt de eerste helft van het verhaal bijna aan als een fan die hulde brengt aan de vorige twee films. Dus in deze film moeten we het vooral doen met Bill Moseley (68 jaar), Sheri Moon Zombie (49 jaar) en Richard Brake (55 jaar) en de laatste was al eens te zien in de vorige film van Rob Zombie, te weten "31 (2016)".

De film begint overigens onmiddellijk na het einde van "The Devil’s Rejects" met het bijna doden en gevangen nemen van Captain Spaulding (Sid Haig), Otis Firefly (Bill Moseley) en Baby Firefly (Sheri Moon Zombie). Na geruime tijd in het ziekenhuis te hebben verbleven, zijn ze inmiddels hersteld en worden ze alle drie naar de gevangenis gestuurd. Spaulding wordt in de gevangenis ter dood gebracht via een dodelijke injectie en Otis weet met de hulp van halfbroer Winslow Foxworth Coltrane (Richard Brake) al snel te ontsnappen. Beiden bedenken dan een plan om Baby te bevrijden uit de gevangenis en als dat gelukt is vertrekken ze naar Mexico, waar ze worden geconfronteerd met een vijand die uit is op wraak en dan begint het bloedbad.

Zeker, er zit in de eerste helft van de film nog brutaliteit (met name als ze vier personen, waaronder gevangenisdirecteur Virgil Dallas Harper en zijn vrouw Judy Harper, gijzelen in hun huis en er ook nog even een clown langskomt en dat is helaas niet Captain Spaulding), maar het voelt gewoon niet aan wat we hebben meegemaakt in "House of 1000 Corpses (2003)" en vooral "The Devil's Rejects", waar de eerste helft van het verhaal veel van wegheeft. Baby Firefly is dan vooral ook irritant (wordt wel leuk in de gevangenis geïntroduceerd met het nummer "The Wild one (1974)" van Suzi Quatro en in de gevangenis heeft ze ook vaak mot met gevangenisbewaakster Greta) en de meeste dialogen zijn niet interessant of leuk, behalve dan als Winslow begint over het gaan maken van "XXX movies" (daar is namelijk veel geld mee te verdienen), die hij dan wilt gaan noemen "The Salami Man". Hij zegt er dan het volgende over.

This guy goes around house to house, selling salami. Every time he rings the bell, ding-dong, opens it up. Woman says, "Show me your salami, motherfucker"

Ook als Winslow onder schot wordt gehouden door twee jagers (waarvan eentje een vrouw is), ontstaat er een leuke dialoog.

Winslow: You need to just sit and think for a second.
Jager: There ain't nothing to think about.
Winslow: I was thinking you could think about a nice big pair of juicy titties. Like your sister wife's titties. They're a good fucking pair.
Jager: What are you getting at ?
Winslow: So, imagine her titties sitting there and a group of men sitting around, jacking off over them, jizz going everywhere. Maybe one of them sits down and shits on her.
Winslow: Now I ain't into shitting on people, but maybe he's into shitting on her and he shits all over her.
Winslow: Another couple of guys are pissing on her, cause that's the kind of thing people are into.
Vrouw: No. Shoot him. Shoot him now !

De jager wordt overigens doodgeschoten door Otis en de vrouw wordt gescalpeerd met een mes, maar dan niet haar hoofd, maar haar gezicht.

Gelukkig weet de tweede helft van de film het nog enigszins goed te maken, want wanneer de drie Mexico weten te bereiken, dan begint het echte plezier en dan zien we ook veel brutaliteit en bloot. Daar brengen ze hun tijd door met feesten met de lokale bevolking, waaronder de eigenaar, te weten Carlos (Richard Edson), van een hotel waar ze blijven, die hun voorziet van drank en vrouwen. Het enige probleem voor hun is dat ze zijn verkocht door Carlos aan een meedogenloze bende (mannen met kostuums en luchador-maskers) genaamd "The Black Satans". Deze bende wilt met hun afrekenen omdat Otis de vader, te weten Rondo (Danny Trejo, die maar een paar minuten te zien is), van de bendeleider, te weten Aquarius (Emilio Rivera), heeft gedood tijdens het ontsnappen uit de gevangenis. En Aquarius is nu dus uit op wraak.

De tweede helft van de film heeft ook meer een Rob Zombie-sfeer en voelt gewoon zo anders aan dan de eerste helft van de film. Baby Firefly is dan ook niet meer zo irritant en ze gaat zelfs lekker tekeer wanneer ze een indianentooi opzet (danst er ook bij) en met pijl en boog de bende te lijf gaat. Ook de scène waarbij ze tijdens een spel messen gaat gooien samen met twee lokale mannen, was wel leuk en daarbij wordt o.a. gezegd door Baby (als één van de mannen het mikpunt op "seven-and-a-quarter inches" heeft gemist):

I should call that seven-and-a-quarter inches
That's pretty good if you're measuring your ding-a-ling

Als daarna de andere man er "two inches" naast zit, zegt deze tegen Baby:

I think you have wasted your money. Maybe you'll pay me another way, huh ? Show me your real Goldilocks.

Ook is lilliputter Sebastian (Pancho Moler), die het hulpje is van Carlos, een leuke toevoeging in de tweede helft en hij heeft ook een oogje op Baby. En omdat Otis en Winslow voorzien worden van vrouwen, valt er natuurlijk ook bloot te zien in de vorm van Flor de Maria Chahua (Bella), Jackie S. Garcia (Princesa) en Anny Rosario (Juanita). Met name de laatste had wel aparte torpedo-achtige borsten.

Na circa 90 minuten, als het bloedbad op het punt van beginnen staat, wordt het geweldige nummer "In a Gadda Da Vida" van de Amerikaanse psychedelische rockband "Iron Butterfly" gestart en kan het feest eindelijk beginnen. De laatste circa 20 minuten zijn dan ook zeer genietbaar, met daarin veel brutaliteit, geweld (o.a. een gevecht met machetes) en slachtoffers (o.a. Carlos, de drie hoertjes en Sebastian). Uiteraard wordt de bende uitgeschakeld en wordt bendeleider Aquarius als laatste levend verbrandt. En dat in één van de drie doodskisten, die hij had meegenomen en die bedoeld waren voor Otis, Baby en Winslow. Vlak daarvoor wordt er nog tegen hem gezegd:

Winslow: Any last words ?
Aquarius: Yeah.
Aquarius: Fuck you. Fuck you !
Otis: They always say that.
Aquarius: Fuck you !
Baby: Adiós, motherfucker !

Daarna is de film ook afgelopen en zie je ze alleen nog eventjes wegrijden in een auto.

Ik had best hoge verwachtingen van deze Horror / Misdaad film, want ik ben absoluut dol op "The Devil's Rejects" en ik was ook zeer benieuwd of ze na dat einde nog een keer zouden terugkeren, maar het uiteindelijke resultaat valt tegen. Het ontbreken van Captain Spaulding (alleen dus eventjes te zien in de eerste zes minuten, waarbij hij o.a. zegt "You know what they say, all the world loves a clown") liet een leegte achter die nooit werd opgevuld en dat veranderde het gevoel van de film volledig voor mij. Hoewel de toevoeging van het personage Winslow Foxworth Coltrane (Richard Brake) aardig werkte, herstelde de film nooit echt van de langdurige afwezigheid van Sid Haig.

Het was overigens niet allemaal slecht en met name de tweede helft van de film had wel wat weg van grindhouse-spaghetti Western, en daar heb ik ook best van genoten. Vandaar dat hij nog 3,0 sterren van mij krijgt. Gezien het einde (dat ik graag anders had gezien en waarmee men dan ook de trilogie had kunnen afsluiten), zou Rob Zombie nog een vervolg kunnen maken, maar of dat zo verstandig is ? En als hij daar ook weer te lang mee wacht, dan is misschien Bill Moseley ook niet meer onder ons.

Dit is toch wel een van de betere Western films die er de afgelopen jaren zijn uitgekomen. Het verhaal zit gewoon goed in elkaar en ook weet de film van de eerste tot de laatste minuut te boeien. De film ziet er verder visueel prachtig uit en bevat ook de nodige actie. Dankzij Russell Crowe en vooral Christian Bale wordt deze film tot een hoog niveau getild.

Uitstekende vampieren film. Het verhaal was uitstekend en boeiend en spannend tot het einde. Verder waren de beelden vaak prachtig en was er meer dan genoeg actie te zien. Gore elementen zaten er niet in maar dat had ik ook niet verwacht. Ook de acteer prestaties waren dik in orde. Het is lang geleden dat ik nog eens een goede spannend vampieren film film heb gezien.

Gek dat ik deze film nog niet beoordeeld heb want ik heb deze vorig jaar in November/December gezien.

Daar waar ik het eerste deel, te weten "30 Days of Night (2007)" nog een zeer sterke en sfeervolle Horror / Actie film vond (die heb ik destijds ook nog gezien in de bioscoop), daar vond ik dit vervolg een aanfluiting vanjewelste en dit vervolg bevat ook nog eens nul komma nul sfeer (speelt zich dit keer ook niet meer af in Alaska, maar in Los Angeles).

Het voorspelbare dertien in een dozijn verhaal (draait om Stella Olemaun die de dood van haar man Ebens wilt wreken) wist gedurende de eerste minuten (daarbij blikt men nog even terug op de gebeurtenissen in de eerste film) nog wel mijn aandacht te houden, maar daarna haakte ik snel af (min of meer na de ondervraging van Stella Olemaun), omdat het verhaal totaal niet weet te boeien of te vermaken en eigenlijk ook alles best goedkoop oogt (inclusief de goor de best rijkelijk aanwezig is). Deze film is dan ook niets voor niets gelijk op Video/DVD uitgekomen (je zou deze troep maar hebben gekocht in een winkel). Er zit opzicht wel veel actie in (het bestrijden van vampieren met geweren ), maar deze stelt weinig voor en hetzelfde geldt voor de vampieren, die ook geen enkele dreiging uitstralen. De leider van deze vampieren, te weten de zekere koningin Lilith (gespeeld door Mia Kirshner), vond ik eerder aantrekkelijk dan angstaanjagend. Het einde van het verhaal is ook nog eens clichématig (het opnieuw tot leven brengen van Ebens) en biedt zelfs een mogelijk tot een vervolg, welke er gelukkig (nog) niet is gekomen.

Wat ook een gemiste kans is, is dat niemand van de oorspronkelijke hoofdrolspelers meer meespeelt in dit vervolg (opzicht wel begrijpelijk) en deze zijn vervangen door onbekende flut acteurs en actrices zoals hoofdrolspeelster Kiele Sanchez (in de rol van Stella Oleson, waar het in dit verhaal omdraait) en Stephen Huszar (in de rol van Eben Oleson). De laatste heeft overigens maar een minimale rol in het verhaal. De cast speelt beroerd en is eigenlijk ook het vermelden niet waard. Het was wel leuk dat de rondborstige Diora Baird ook een rol heeft in het verhaal als de zekere Amber (die in het verleden ook slechte ervaringen heeft gehad met de vampieren en Stella daarom komt helpen) en haar kan ik vooral van haar fotoreportage in de "Playboy". In deze film is ze overigens wel niet bloot te bewonderen en dat is natuurlijk wel jammer.

Al met al een bar slecht vervolg, deze Horror / Actie film, die het aankijken eigenlijk ook niet waard is en dat ondanks dat deze film maar iets van 90 minuten duurt, maar wel 90 saaie en langdradige minuten. Snel vergeten deze goedkope troep.

Ik vond dit een schitterend film die zeer mooi gemaakt was. Het verhaal is prima, de actie is schitterend en de beelden subliem. Gerard Butler deed het prima en Lena Headey zag er zeer appetijtelijk uit. Je weet van te voren hoe deze film afloopt maar toch hoop je op een beter einde.

Qua verhaal en impact zeker minder dan het eerste deel ("300" was destijds in 2006 toch behoorlijk verrassend qua stijl en uitvoering), maar ondanks dat is dit vervolg zeker nog prima te doen.

Het verhaal mocht dan wel minder zijn, maar toch wist ook deze film me wel te boeien. Ook zit er meer dan voldoende brute actie in en visueel (de gevechten op zee waren echt prachtig om te zien) vond ik het weer een genot om naar te kijken. Dat laatste geldt eigenlijk ook voor Eva Green die ik geweldig vond acteren in deze film (inclusief de neuk scene, uiteraard op z'n grieks , met Sullivan Stapleton). Ook hoofdrolspeler Sullivan Stapleton als Themistocles deed het verdienstelijk, maar hij verbleekt natuurlijk wel t.o.v. de rol (min of meer soortgelijk) en overtuiging van Gerard Butler in het eerste deel. Wat ook leuk gedaan is in deze film is dat je de achtergrond te weten komt (en het ontstaan) van "Xerxes"

Al met al heb ik me prima vermaakt met dit tweede visueel sterke deel welke wederom barstensvol actie zit, en hij kijkt ook weer heerlijk weg.

P.S. bij het zien van Sullivan Stapleton moest ik steeds denken aan Johnny De Mol waar ik hem op vond lijken.

Leuke actie film met een aardig verhaal. Vooral het begin van de film vind ik erg goed. Op het einde loopt de film een beetje uit de hand. Er spelen veel bekende acteurs in mee en Kurt Russell en Kevin Costner laten zich van hun beste kant zien.

Normaal hou ik niet van Friends acteurs in films, maar Courteney Cox vond ik in deze film heel leuk (ik vond haar zelfs heel mooi) acteren.

Sinds ik voor het eerst (in 2011 en bijna exact 5 jaar gelden) de geweldige (en vooral gewelddadige) Horror / Actie film "The Devil's Rejects (2005)" zag, ben ik altijd wel benieuwd naar nieuwe films van regisseur Rob Zombie en de films die hij daarna nog heeft gemaakt zijn opzicht nog best aardig maar konden nooit tippen aan het niveau van zijn klassieker "The Devil's Rejects". Dat geldt eigenlijk ook voor deze harde Horror / Thriller film (die ik qua verhaal en concept wel iets vond weghebben van de jaren 80 Actie / Sciencefiction film "The Running Man (1987)"), maar het is wel naar mijn mening zijn beste film sinds "The Devil's Rejects".

Het eenvoudige rechttoe rechtaan verhaal (draait om het overleven van vijf ontvoerde personen, die worden ingezet voor een moorddadig spel genaamd 31) stelt opzicht weinig voor en het duurt ook eventjes (na circa 25 minuten) voordat het verhaal echt lekker opgang komt. Maar het verhaal weet wel te vermaken en te boeien tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) en vooral vanwege de harde uitvoering (die ook behoorlijk sfeervol is) ervan, met een aantal schitterende zieke dialogen en geweldige psychopaten (alle zogenaamde "Heads", te zien op de filmposter, die het hebben voorzien op de vijf ontvoerde personen tijdens het spel), maakt deze film zeer genietbaar (zeker met een biertje erbij) om naar te kijken. Vooral de twee psychopaten broers, te weten Schizo-Head en Psycho-Head, met hun kettingzagen (worden hun uiteindelijk zelf noodlottig) waren lekker opdreef met hun vuilgebekte dialogen zoals:

Gonna fuck your pussy hole
Gonna fuck that tiny little brown hole
And we're gonna fuck your eye hole too !
A cock in each motherfuckin' socket
We're gonna fuck your mouth hole
We're gonna fuck your pussy hole
We're gonna fuck that tiny little brown hole
And we're gonna fuck your eye hole too

Hey there number five
Welcome to the party
Here's your first question
What is sicker than fucking a pregnant bitch ?
Oh, gee. I don't know ?
What is sicker than fucking a pregnant bitch ?
Getting a blowjob from the baby

Buiten dat alle psychopaten lekker hard te keer gingen tegen de vijf overlevende (waarvan er uiteraard ook maar eentje het zal overleven, althans !) beschikken ze ook over een dosis zwarte humor en ze zagen er ook fraai uit zoals de lilliputter Sick-Head (gespeeld door Pancho Moler), die een Spaans sprekende Hitler moest voorstellen. Dit geldt zeker ook voor de twee eerder genoemde broers Schizo-Head (gespeeld door David Ury) en Psycho-Head (gespeeld door Lew Temple, die ook al te zien was in de film "The Devil's Rejects"), die verkleed waren als clowns en ook voor de aparte combinatie van de reusachtige Death-Head (gespeeld door Torsten Voges, die me qua uiterlijk en postuur deed denken aan Nicko McBrain van de Britse heavy metalband Iron Maiden), die rond loopt met jarretels, en zijn sletterige klein liefje met de toepasselijke naam Sex-Head (gespeeld door Elizabeth Daily). De psychopaat Doom-Head (gespeeld door Richard Brake) die een belangrijke rol speelt in het einde van het verhaal en fraai tijdens de zwart-wit opening van het verhaal wordt geïntroduceerd, heeft zeker zijn momenten (zeker als hij over weetjes begint te praten, zoals over de kakkerlak) en hij gaat ook lekker hard te keer, maar ik vond hem wel minder lekker uit de verf komen (te gewoontjes) dan de andere psychopaten en verf (make-up) is ook min of meer van toepassing op zijn gezicht

Visueel gezien mocht deze film er zeker wezen qua decors en aankleding en ook nu hanteert Rob Zombie weer een lekkere jaren 70 sfeer (inclusief busje na de opening van het verhaal), het verhaal begint dan ook op 31 oktober 1976, die hij ook vooral hanteert in zijn andere films. Ook het toegepaste bloot (met name van de "ALS", maar dan in een andere betekenis ,"Murder Lounge Girl" vrouwen) zag er wel visueel fraai uit en ik moest best lachen dat Rob Zombie wederom een rolletje heeft weggelegd voor jaren 80 porno actrice Ginger Lynn Allen (ook topless te zien maar helaas niet meer fraai), die dit keer niet ranzig geneukt wordt door Captain Spaulding (o.a. uit "The Devil's Rejects") maar door Doom-Head. Tegenwoordig ziet Ginger Lynn Allen er niet meer uit en is ze ook behoorlijk vadsig geworden, maar in de jaren 80 mocht ze er zeker wezen en mede daarom staat ze ook in de AVN top 10 van beste pornosterren. Qua vadsig m.b.t. haar, zit er ook best een aardige dialoog in deze film, gesproken door Doom-Head:

Right now, I got a pretty decent piece of pussy with a big hole ass spread right in front of me

Nadat ze weg moet omdat Doom-Head een opdracht heeft aangenomen, zegt hij nog vriendelijk tegen haar:

Well, you can stick your fingers in your dripping twat and finish yourself off or get the fuck out. Take that sticking ass and hit the bricks

Hoewel het einde van de film best aardig was, was het aan de andere kant ook wel flauw en clichématig en ook wist je al van te voren dat Sheri Moon Zombie (in de rol van Charly) van de ontvoerde personen als laatste aan de beurt komt. Men laat helaas ook niet zien dat ondanks het einde van het moorddadig spel 31 (waarin men twaalf uren de tijd heeft om te overleven, 31 staat overigens voor "War" en "Hell"), en zij dus als winnaar zou mogen leven, ze alsnog daarna wordt vermoord door Doom-Head.

Sheri Moon Zombie mag er zeker nog wezen (afgelopen maandag is ze 46 jaar geworden) en ze heeft ook nog steeds steeds een heel strak en sexy lichaam (ze liep er ook schaars gekleed bij met o.a. een heel kort topje met leeuwengezicht afdruk erop, welke haar kleine borstjes bedekt, misschien heeft Rob Zombie daar toch iets te veel aan gezogen), maar je ziet wel aan haar gezicht dat ze niet meer de jongste is. Wat haar betreft word ik wel een beetje moe dat Rob Zombie (haar man) haar nog steeds gebruikt als hoofdrolspeelster in zijn films. Van mij mag Rob Zombie daar wel eens wat vernieuwing in brengen in zijn volgende films, want nu wordt het een beetje gewoontjes en dus eigenlijk ook saai. Ze speelt overigens wel verdienstelijk en ze weet ook nog steeds mannen op te winden zoals de oude tandloze Lucky Leo (gespeeld door de vrij bekende Tracey Walter):

Lucky Leo: Hi.
Charly: You diggin' what you see, pops ?
Lucky Leo: I reckon I do.
Charly: Ooh.
Lucky Leo: You can call me Leo. Lucky Leo, if you know what I mean.
Charly: Oh really ? Do you feel lucky ?
Lucky Leo: I got a mattress out back and a couple of jugs of gut-burner.
Charly: Hah ! Trust me, Leo. Your prehistoric ticker couldn't survive the ride. Ha ha ha.

Ook de overige cast vond ik wel verdienstelijk en leuk spelen zoals Jeff Daniel Phillips (in de rol van ontvoerde Roscoe Pepper) die ik wel iets vond weghebben van Jeffrey Dean Morgan, maar die heeft wel minder gezichtshaar, Lawrence Hilton-Jacobs (in de rol van ontvoerde Panda Thomas), Kevin Jackson (in de rol van ontvoerde Levon Wally, die ook nog even een wipje maakt in het busje met een zekere Trixie, gespeeld door Andrea Dora die daarbij ook topless is te zien) en natuurlijk de eerder benoemde personen in de rol van een bepaald type psychopaat.

Waar je overigens heel goed aan kon zien (en dan druk ik me nog zacht uit) dat ze niet meer de jongste is, was Meg Foster (in de rol van Venus Virgo). Mijn god wat zag ze er lelijk uit in deze film Ze stond altijd bekend om haar opvallende lichtblauwe ogen, die ik eigenlijk altijd lelijk en eng vond, maar tegenwoordig is ook haar hele lichaam lelijk en eng (met name haar hele hoofd) geworden en ziet ze er uit als een aan crack verslaafd persoon. Zij kan zo in een film de rol van heks of demon spelen en dan hoeft men haar niet eens in de schmink te zetten. Het was verder leuk om de bekende acteur Malcolm McDowell (in de rol van Father Murder, die samen met Sister Serpent en Sister Dragon het moorddadig spel 31 leidt) weer eens terug te zien in een film, die ook heeft meegespeeld in de twee Halloween films van Rob Zombie.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke Horror / Thriller film van horrorregisseur Rob Zombie, waarvan het verhaal wel weinig voorstelt maar de harde uitvoering ervan dit wel weer naar behoren compenseert.

Mooi verfilmd aandoenlijk recent waargebeurd drama m.b.t. Chili mijnramp in 2010i, waarbij 33 Chileense (eigenlijk 32 want eentje komt uit Venezuela) mijnwerkers vast komen te zitten op 800 meter diepte onder de grond als de mijn instort. In eerste instantie is er geen redding mogelijk (wilt men eigenlijk ook niet doen), maar op aandringen van de familie en de geliefden van de 33 opgesloten mijnwerkers, wordt er door de sympathieke Chileense minister Laurence Golborne (mooi gespeeld door Rodrigo Santoro) van de mijnen een succesvolle reddingsoperatie (uitgevoerd door Australiërs onder leiding van Jeff Hart welke gespeeld werd door James Brolin) opgezet , waarbij het na 69 dagen eindelijk lukt om de 33 mijnwerkers te bevrijden.

In deze Drama film draait het om de 69 dagen waarbij de 33 mijnwerkers zitten opgesloten onder de grond met maar eigenlijk 3 dagen voorraad aan eten en drinken. Omdat je al weet hoe de film zal eindigen en ook omdat je weet dat iedereen het zal overleven, is deze film wel niet spannend. Wel zit het verhaal zeer mooi in elkaar en is het op bepaalde momenten ook best emotioneel (i.v.m. de band met sommige personen onder de grond en boven de grond) en aandoenlijk. Het verhaal weet ook te vermaken en te interesseren (m.b.t. de reddingsoperatie) en ondanks dat de film precies twee uren duurt, werd het nergens saai of langdradig. Het was wel pijnlijk om te zien dat mijnwerkers in Chili niet belangrijk zijn (wel geld), want veiligheidsvoorziening waren niet of nauwelijks (zoals medicatiemiddelen) aanwezig en dat werd regelmatig benadrukt (o.a. met de ladders) in het verhaal. Ondanks dat je weet hoe de film zal eindigen, vond ik het einde heel mooi en was het ook mooi om te zien dat na het einde alle echte mijnwerkers (leken overigens totaal niet op de hoofdrolspelers in het verhaal en waren ook niet moeders mooiste) in beeld kwamen en dat ze nog steeds met zijn alle 33 zeer bevriend zijn.

De cast met een paar bekende acteurs zoals Antonio Banderas (in de rol van mijnwerker Mario Sepúlveda die een belangrijke rol heeft m.b.t. het overleven van de mijnwerkers en die ook min of meer de leiding op zich neemt) en Lou Diamond Phillips (in de rol van Don Lucho die de leidinggevende is van de mijnwerkers en die ook min of meer weet dat de mijn op instorten staat, hij meldt dit overigens netjes aan zijn bazen, die er dan niets mee doen omdat ze alleen maar aan geld denken en mensenlevens voor hun niet belangrijk zijn) deed het overigens goed en tilden deze film zelfs naar een hoog niveau. De beelden in de mijn zagen er overigens visueel fraai uit en zeker de beginbeelden waarbij je min of meer rijdend op een vrachtauto (waarop de mijnwerkers zitten) een rondrit krijgt te zien door de mijn.

Al met al gewoon een mooi verfilmd waargebeurt drama m.b.t. de Chili mijnramp in 2010, die misschien wel door de filmmakers iets is geromantiseerd t.o.v. de werkelijkheid.

Deze vrij onbekende Franse kerstfilm (een Horror / Thriller film) heb ik eind vorige eeuw tijdens de kerstdagen 's nachts voor het eerst op de Duitse televisie (op de ARD of ZDF) gezien en maakte toen indruk op mij als kerstfilm. Omdat het echter al lang geleden is, besloot ik de film nog eens op te zoeken, te pindakazen en weer laat op de avond te bekijken tijdens de kerstdagen. Dit heb ik gedaan op kerstavond en hoewel ik me er weer mee vermaakt heb, maakte hij nu wel geen indruk meer en dat komt vooral omdat de meeste actie slechts suggestief (als kijker zie je dan niets) is.

Het technisch begaafde kind Thomas de Frémont (Alain Lalanne), hij kan elektronische apparaten programmeren, repareren en maken en is tevens ook automonteur, woont met zijn rijke (zaken)moeder Julie (Brigitte Fossey), zijn bijna blinde grootvader (Louis Ducreux) en zijn hond J.R. in een labyrint-achtig chateau. Hij stuurt op kerstavond via Minitel (het Franse interactieve systeem dat vanaf de jaren 80 werd gebruikt) boodschappen naar de kerstman, maar die worden echter onderschept door een zwerver (Patrick Floersheim), die dan naar het chateau gaat verkleed als kerstman. De zwerver blijkt echter een psychopathische moordenaar te zijn en begint een kat-en-muisspel op leven en dood met Thomas en zijn grootvader. Thomas weet echter zijn belager op doeltreffende wijze van zich af te houden met behulp van zijn elektronisch speelgoed en de vallen die hij in het kolossale chateau heeft geplaatst. Zal het Thomas lukken om zichzelf en zijn grootvader te beschermen totdat er hulp komt?

In de eerste circa 30 minuten maken we kennis met alle hoofdrolspelers en zien we dat Thomas een fan is van actiefilms (dat speelt hij in het chateau ook na samen met zijn hond J.R.), zoals "Rambo", dat Julie ondanks de dood van haar man een nieuwe vriend heeft, te weten Pilou (Stéphane Legros), en zien we dat de zwerver eigenlijk een kindervriend is, maar dat kinderen niet echt zijn vriend zijn. Als hij namelijk wilt meedoen met een sneeuwballengevecht rennen alle kinderen weg en als hij werkt als kerstman bij de nabijgelegen Printemps-winkel, die gerund wordt door Julie, en daar een meisje op zijn schoot neemt, zegt deze tegen hem:

"Je hebt geen leuk gezicht. Je bent de echte kerstman niet."

Hij slaat dan het meisje, wat wordt gezien door Julie en deze zegt dan tegen hem:

"Wat doe je? Ben je gek? U bent ontslagen."

De zwerver vertrekt vervolgens in zijn kerstmanpak, verft zijn haar en baard wit en lift naar Julie's chateau achter in een bestelbus vol met cadeaus voor Thomas, waarbij hij na circa 30 minuten de chauffeur vermoordt bij het bereiken van het chateau van de Frémont's. Hij vermoordt vervolgens ook Julie's tuinman en haar chef-kok (wat compleet buiten zicht wordt gehouden) en breekt in met een touw door de schoorsteen van de open haard van het chateau, waar Thomas onder de eettafel verstopt zit om zo de kerstman te kunnen zien en te vastleggen op camera's. De hond J.R. denkt echter dat de kerstman een indringer is (wat hij eigenlijk ook is ) en valt hem aan, waardoor J.R. uiteindelijk doodgestoken (dat wordt vreemd genoeg wel getoond) wordt door de kerstman met een lepel in het bijzijn van de geschrokken Thomas, die ervan overtuigd is dat de indringer een woedende kerstman is.

Wat volgt gedurende circa een uur, is een kat-en-muisspel waarin Thomas zijn beveiligingssysteem, verstopplaatsen en boobytraps gebruikt, evenals een arsenaal aan geïmproviseerde wapens, om zijn verzwakte grootvader te verdedigen en de indringer te bestrijden, die de telefoonlijnen heeft doorgesneden en de enige auto op het chateau heeft vernield. Ondanks dat de telefoon niet meer werkt, probeert Thomas via andere systemen (zoals een fax) contact op te nemen met zijn moeder, zijn vriendje Roland (François-Eric Gendron), de politie of wie dan ook. De indringer weet Thomas ook te verwonden aan zijn been met een mes en vangt hem ook op een gegeven moment, maar laat hem dan gaan terwijl hij tegen hem zegt:

"Ik win. Jij verliest. Nu verstop ik me en mag jij me zoeken. Goed?".

Julie, bezorgd over het feit dat haar telefoontjes naar huis niet doorkomen, belt de politie, die een agent naar het chateau stuurt om Thomas en grootvader te controleren. De zwerver vermoordt de politieagent (wordt eveneens compleet buiten zicht gehouden) en herovert Thomas, maar de jongen wordt gered wanneer zijn grootvader erin slaagt de zwerver neer te schieten met het geweer van de dode agent, terwijl Julie enkele seconden later thuiskomt met haar vriend Pilou en een verbijsterde Thomas aantreft, die dan stamelend tegen haar zegt:

"Het is mijn fout, mama. Ik wilde de kerstman zien."

Daarna is de film afgelopen na circa 90 minuten.

Tijdens het kijken van "3615 Code Père Noël" heb je zoiets van "verrek dit lijkt op Home Alone (1990)" en "Ja", dit is "Home Alone" en ook de enige versie waarin Kevin echt gevaar loopt en een pak slaag krijgt. En waar het gooien van een steen van een dak iemand zou doden in plaats van iemand alleen maar tegen de grond te laten slaan. Regisseur René Manzor klaagde de makers van "Home Alone" ook aan wegens plagiaat en had een goede zaak, aangezien deze film een jaar eerder uitkwam en er enkele overeenkomsten zijn, maar
de twee films zijn echter heel onderscheidend en verschillend.

"3615 Code Père Noël" heeft een mooie jaren 80 uitstraling en sfeer, waarbij de regisseur de camera goed gebruikt en hetzelfde geldt voor de belichting. Alles gebeurt in een donker huis (het is immers avond / nacht), waarbij de meeste verlichting afkomstig is van maanlicht, dat dan blauwe tinten heeft zoals veel films in de jaren 80. Wel is het jammer dat je de dood van de meeste slachtoffers van de zwerver niet in beeld te zien krijgt, maar dat geldt gelukkig wel voor de meeste creatieve / sadistische vallen (zoals eentje met dartpijlen). De technologie die Thomas gebruikt / maakt is niet zo ongelooflijk of te vergezocht en hoewel je je afvraagt ​​waarom zijn moeder hem enkele van de vallen (zoals een valluik) in het huis zelf heeft laten bouwen, past het goed bij de wereld die de film heeft gecreëerd.

Eng of grof (op het doden van de hond na dan) wordt het eigenlijk nergens, maar de film weet wel te boeien en is op bepaalde momenten ook spannend. Het is ook een film met een leuke soundtrack (te horen na circa drie minuten) die verder gaat dan de typische kerstmuziek die we vaak in kerstfilms horen. Nu horen we namelijk een leuke variant op "Eye Of The Tiger" van de Amerikaanse rockband "Survivor" en ook horen we tijdens de aftiteling het themalied "Merry Christmas" van de Welshe zangeres Bonnie Tyler.

De cast doet het goed en natuurlijk staan Patrick Floersheim (als de zwerver / moordenaar) en Alain Lalanne (als Thomas) hierin vooral centraal, al heeft ook Louis Ducreux (als de grootvader) veel schermtijd. De uitvoeringen van iedereen zijn goed en zeker gezien alles wat er gebeurt. Vooral Patrick Floersheim speelt overtuigend en hij heeft een constant losgeslagen en gestoorde blik om zich heen en in zijn ogen, alsof hij op elk moment alle controle kan verliezen. Maar omdat hij ook verdrietig is (vanwege de kinderen), zou je het ook kunnen verwarren met menselijkheid. En qua uiterlijk past hij ook redelijk goed bij de modernere look van een kerstman, wat goed helpt in deze film qua geloofwaardigheid.

Al met al is "3615 Code Père Noël" een leuke Horror / Thriller film met een kerstthema en dat met een aantal echt creatieve scènes. "3615 Code Père Noël" is ook een over het hoofd geziene film, die eigenlijk veel bekender zou moeten zijn. Iedereen kent wel "Home Alone" (welke ook vrijwel ieder jaar wordt uitgezonden op de televisie tijdens de kerstdagen), maar bijna niemand kent deze "3615 Code Père Noël" en dat is best jammer.

Deze film zal ongetwijfeld in de jaren 60 een bioscoophit zijn geweest met sterren als Frank Sinatra, Dean Martin en Charles Bronson en seksbommen als de rondborstige Anita Ekberg en met name Ursula Andress. De film staat betiteld als een Western / Komedie en dat is hij zeker hoewel er niet echt veel te lachen viel (humor is ook best wat flauwtjes zoals de onzin met de "Three Stooges" die een korte rol hebben in deze film, gelukkig ook maar) en er ook niet veel actie in zit (meeste met name in de opening). Hoewel het verhaal niet echt bijzonder is, vond ik de uitvoering wel geslaagd en wist de film me ook wel te boeien. visueel (fraaie decors en aankleding) zag het er ook allemaal fraai en ook best kleurrijk uit. Mede dankzij de cast (met name dan Dean Martin) kijkt deze film zich wel lekker weg. De film duurt wel behoorlijk lang en hier en daar zitten er wat saaie stukken in. Deze film wordt overigens geregeld uitgezonden op de zender TCM en daar heb ik hem ook op gezien.

P.S. Degene die ook het vermelden waard is, is Victor Buono (veel te vroeg overleden) die verdienstelijk speelde.

Qua verhaal iets beter dan het 1e deel. Deze vond ik persoonlijk ook iets boeiender. Maar echt hoogstaand is deze film ook niet.

Luchtige film die soms ook zeer grappig is. Vond Steve Carell best wel goed spelen in deze film.

Ik dacht dat dit een vervolg was op "The 40 Year Old Virgin" maar na een paar minuten bleek het een parodie op die film te zijn en ook nog een aantal andere films. Gezien de titel was dat natuurlijk ook logisch naar eerlijk gezegd had ik alleen effen het eerste stuk van de titel gelezen. Gelukkig had ik wel alle originele films waar deze parodie op gebaseerd was gezien waardoor het allemaal goed te volgen was. De eerste 30 minuten vond ik best wel leuk en het was ook grappig gedaan dat men bepaalde typetjes letterlijk en figuurlijk had gekopieerd zoals Seth Rogen, Christopher Mintz-Plasse en Jonah Hill. De laatste leek er zeer goed op en hij speelde eigenlijk ook best leuk. Maar na 30 minuten wordt de film eigenlijk best wel strontvervelend en ook zeer flauw. Met heel veel pijn en moeite heb ik me door de laatste 40 minuten moeten heen worstelen. Het enige moment waar ik nog om heb moeten lachen was de vrijscène met de hoogzwangere vrouw inclusief baby. Maar de rest van die laatste 40 minuten waren echt intens triest. Er spelen overigens best aardig wat mooie vrouwen (zeker Noureen DeWulf die ik altijd wel een aparte Oosterse vrouw vindt) in deze film mee waardoor het kijken niet helemaal een kwelling werd.

Nee m.u.v. de eerste 30 minuten was deze zoveelste parodie op films best een teleurstelling (eigenlijk ook niet want zijn niet vrijwel alle parodies enorme teleurstellingen ?). Dus mocht je deze film toevallig tegenkomen zoals ik (was namelijk op Film 1) kijk hem dan niet want het is echt zonde van je tijd.

Omdat ik een aantal maanden geleden al de goede haaienfilm "The Shallows (2016)" had gezien, waarbij het ook draait om een vrouw (die verblijft dan op een rost vlakbij de kust, waarbij een haai het op haar voorzien heeft), was ik eigenlijk wel benieuwd naar deze haaienfilm waarbij het ook draait om vrouwen. In dit geval om de twee zussen Lisa en Kate, die komen vast te zitten op de bodem (op 47 meter diepte) van de Mexicaanse zee als hun haaienkooi afbreekt van de toeristenboot, waarmee ze haaien aan het bekijken waren. Daarbij hebben ze minder als een uur aan zuurstof en moeten ze een plan bedenken om terug te komen bij de boot, waarbij ze omringd worden door haaien en bovendien mogen ze vanwege de decompressieziekte, niet te snel omhoog komen.

Het eenvoudige verhaal stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor, maar wist me desondanks nog wel te vermaken en te boeien (op de flauwe opening van het verhaal na dan) en naarmate het verhaal vorderde vond ik het ook steeds beter en ook spannender worden met als hoogtepunt de laatste 15 spannende minuten (waarbij de twee zussen een ultieme poging wagen om naar boven te komen) van het verhaal, maar die 15 minuten worden dan alsnog verpest (zijn dan eigenlijk ook niet meer van toepassing) door de 4 minuten die daarna nog volgen en dat was helemaal niet nodig geweest en die 4 minuten doen de film uiteindelijk ook de das om (althans naar mijn inziens).

Opzicht vond ik het verhaal best nog best realistisch (want zoiets kan natuurlijk gebeuren) en zodra de twee zussen met de haaienkooi op de bodem van de zee terecht komt na circa 30, wordt het behoorlijk claustrofobisch en mede ook omdat het behoorlijk donker is op de bodem van de zee. Vanaf dan wordt het verhaal ook pas interessant, boeiend en spannend en leef je zelfs met de twee zussen mee en zeker als ze geregeld de haaienkooi verlaten voor bepaalde situaties zoals o.a. om contact (op 47 meter diepte krijgen ze namelijk geen contact) op te nemen met de bemanning op de boot. De eerste echte dreiging komt daarbij wel pas na circa 45 minuten, als één van de zussen de haaienkooi verlaat om contact op te nemen met de bemanning en ze daarbij bijna gepakt wordt door een haai. Daarna volgen nog een aantal haaien aanvallen (ze zagen er dreigend uit, maar qua grote waren ze niet echt realistisch en leken ze meer op de haaien uit de komische "Sharknado" horrorfilms) en krijgen beide zussen ook te maken met zuurstof te kort en wordt hun kooi zelfs een keer weer opgelicht door de boot via een kabel van een reserve lier, waarna deze kabel breekt en beide zussen wederom belanden op de bodem van de zee en waarbij zus Lisa dan beknelt raakt met haar been.

Omdat de situatie voor beide zussen steeds penibeler wordt, gaan ze een ultieme poging wagen (mede omdat zus Kate zwaar gewond is geraakt door een haaienaanval als ze reserve zuurstofflessen wilt gaan pakken, waarbij het dan ook lijkt dat ze die aanval niet overleefd heeft) om zelfstandig weer naar boven te komen en dat resulteert dan in een spannende finale (ook fraai en spectaculair in beeld gebracht) die dus uiteindelijk in de laatste paar minuten van het verhaal alsnog verpest worden, omdat wat je ziet in de laatste 15 minuten, niet meer is dan een hallucinatie van Lisa, die zich in de kooi op de bodem heeft verwond aan een harpoen van een harpoengeweer en daardoor begint te hallucineren (hallucineren kwam overigens wel regelmatig ter sprake in het verhaal). Voor Lisa loopt het overigens goed af als ze gered wordt door de kustwacht, maar Kate is dus alsnog gedood bij de eerder genoemde haaien aanval, terwijl het eerst leek alsof beide zussen het zouden gaan redden.

Van de beperkte cast (draait eigenlijk maar om drie personen, waarbij vooral de twee zussen centraal staan) in dit verhaal had ik op Matthew Modine (in de rol van toeristen bootkapitein Taylor) na dan nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel verdienstelijk en zeker de twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters Mandy Moore (in de rol van zus oudste Lisa, die net de relatie heeft verbroken met haar vriend Stuart, waarbij Stuart haar heeft verlaten) en Claire Holt (in de rol van populaire zus Kate, waarvan Lisa vindt dat ze altijd leuke dingen doet en de mannen achter haar aan lopen). Beide vrouwen konden overigens wel goed schreeuwen, maar gezien hun situatie wel begrijpelijk

Al met al best een aardige Horror / Thriller film om eens gezien te hebben (duurt met circa 85 minuten ook niet lang) en eigenlijk zou deze film van mij vanwege de spannende finale op het einde een nipte voldoende krijgen, maar de laatste 4 overbodige minuten verpesten dit alsnog en daardoor krijgt deze film uiteindelijk van mij een nipte onvoldoende, namelijk 2,5*.

De vorige film "47 Meters Down (2017)" was best aardig op de laatste paar minuten na dan (vanwege de slechte plottwist), maar deze vond ik vooral flauw en slecht, maar het einde van deze film is wel beter en origineler.

In dit verhaal draait het om vier tienervriendinnen die besluiten om niet mee te gaan met een reguliere toeristen excursie (mede omdat één van de meiden een geliefd doelwit is van een stel pestkoppen op school, dat ook deelneemt aan de excursie). In plaats daarvan opteren ze voor een alternatief avontuur, namelijke een spannende duik naar een verzonken Maya Stad, waar ze tot hun grote schrik tot de ontdekking komen dat de ruïnes een dodelijk jachtgebied zijn van witte haaien. Omdat de ingang van het grottenstelsel instort en hun zuurstofvoorraad langzaam afneemt, moeten de meiden door een onderwater-labyrint van claustrofobische grotten en tunnels op zoek naar een uitweg.

Er is geen excuus voor dit vreselijke eindresultaat (die geen enkele connectie heeft met de vorige film en daarom is het een raadsel waarom deze film "47 Meters Down: Uncaged" heet, waarschijnlijk vanwege commerciële gronden in de hoop er zoveel mogelijk geld uit te halen) en dit is ook overduidelijk een "B" Horror / Thriller film. De gillende tienermeiden hadden wat mij betreft binnen de eerste tien minuten al opgegeten mogen worden, wat een irritante persoonlijkheden waren dat en vooral Nicole gespeeld door Sistine Rose Stallone. Oftewel de dochter van Sylvester Stallone, die ik wel de mooiste meid vond van de vier meiden (ze gaat er ook als eerste van de vier meiden aan en dat best op een tragische wijze, maar wel een verdiende wijze).

Ook zijn de CGI-effecten (dat de film probeert te verhullen door de haaien in het duister te houden) matig en de jumpscares zijn lachwekkend met betrekking tot de haaien en zelfs met een schreeuwende vis (een zogenaamde Tetra vis). Omdat de haaien (het zijn overigens geen gewone witte haaien, maar exemplaren die door een afgezonderd bestaan in een duister grottenstelsel aparte kenmerken hebben ontwikkeld) ook te nadrukkelijk aanwezig zijn in de grotten en tunnels, krijgt de film ook nooit de kans om spannend te worden. Verder is het dankzij belabberd camerawerk, duisternis en chaotische montage, soms niet eens duidelijk wat er gaande is. Zo is de dood van één personage zo onoverzichtelijk in beeld gebracht, dat je drie keer moet nadenken om wie het nou precies gaat.

Het enige leuke aan deze film was eigenlijk nog het einde, als twee meiden, te weten Mia (Sophie Nélisse) en Sasha (Corinne Foxx) die zussen van elkaar zijn, een uitweg vinden en ze dan weer in een hachelijke situatie terecht komen, namelijk bij een toeristenboot die gericht is op het spotten van witte haaien en waar dus veel haaien rondzwemmen. En verder was het leuk om het nummer "The Look" van de Zweedse popgroep Roxette te horen onder water.

Al met al heeft "47 Meters Down: Uncaged" niets van waarde te bieden en daarom kan je beter de tijd (in dit geval circa 80 minuten) aan iets leukers besteden.

Na drie jaar dook Keanu Reeves ineens op in deze Actie / Fantasy film en haalde daarbij zijn "Matrix" movies uit de kast, als de leider van 47 Japanse krijgers.

Nadat de slechte heerser Lord Kira (Tadanobu Asano) hun leider heeft vermoord en hen heeft verbannen, zijn 47 ronin (samoerai zonder meester) uit op wraak en eerherstel. Nu ze niet naar huis kunnen terugkeren zijn ze genoodzaakt de hulp in te schakelen van Kai (Keanu Reeves). Samen trotseren ze een wereld vol met mythische wezens, magie en andere levensgevaarlijke bedreigingen.

"47 Ronin" heeft meer weg van een digitale kermisattractie als "Clash of the Titans (2010)" dan een klassieke samoerai film, oftewel een film die duidelijk meer ambitie heeft dan hij waar kan maken. Keanu Reeves krijgt de nodige Aziatische zwaargewichten tegenover zich en lijkt daardoor een beetje op Tom Cruise in "The Last Samurai (2003)". Ko Shibasaki was overigens wel een fraaie Aziatische verschijning om naar te kijken.

Al met al een matige Actie / Fantasy film, die leuk is om eens een keer gezien te hebben (vooral vanwege het meespelen van Keanu Reeves) en meer zeker ook niet.

In de jaren 80 maakte Eddie Murphy nog goede en leuke films en was hij ook grappig. Dat is zeker het geval bij deze leuke Actie / Komedie (toch één van zijn beste films), waarvan het verhaal best aardig is en ook weet te boeien en de uitvoering in de combinatie van actie en komedie zeker geslaagd is. Dat is niet alleen te danken aan Eddie Murphy, maar ook aan Nick Nolte die het leuk en goed deed. Samen zetten ze met deze film ook de toon voor veel soortgelijke Actie / Komedie duo films die naderhand zijn gemaakt. De film mag dan wel inmiddels behoorlijk oud zijn, toch blijft hij nog steeds leuk en goed om naar te kijken (de film duurt ook niet echt lang).

P.S. de roodharige Annette O'Toole was in de jaren 80 best een fraaie verschijning.

Ondanks het cliché verhaal (goed versus slecht) keek deze film zich lekker weg. Het verhaal was best boeiend (zeker na ongeveer 30 minuten) en de beelden zagen er vaak indrukwekkend uit. Ook met de actie en de special effecten (zeer realistisch) zat het goed. De cast deed het best goed en dan met name Richard Coyle. Vreemd dat hij niet vermeld staat bij de hoofdrolspelers want dat was hij zeker i.p.v. Val Kilmer en Andy Garcia die eigenlijk een bijrol speelden (ze speelden dat wel goed). Emmanuelle Chriqui vond ik best een fraaie verschijning en buiten dat speelde ze ook best redelijk. De opening van de film vond ik best sterk en de personen op het einde die het echt meegemaakt maken vond ik best indrukwekkend.

Zeker een aardig drama en ook wel mooi verfilmd maar ik kreeg eigenlijk geen gevoelens en ook geen band met het verhaal waardoor het me allemaal weinig deed. Waarom de film betiteld staat als een komedie/drama is me eigenlijk ook een raadsel want te lachen viel er vrijwel niets. Misschien moest Seth Rogen grappig voorstellen maar ik vond hem in deze film zeer irritant en ook misplaatst. Joseph Gordon-Levitt vond ik goed spelen en Anna Kendrick (leuke meid) deed het ook wel aardig maar echt overtuigend en geloofwaardig speelde ze de rol van therapeute nu ook weer niet. Ik vond sowieso de hele ziekenhuis beleving in de film maar een kille bedoeling, inclusief de artsen en het personeel. De rol van Anjelica Huston als overbezorgde moeder was trouwens best goed. Het einde van de film was best mooi maar persoonlijk had ik liever een ander einde gezien.

Nagelbijtend heb ik deze rampenfilm van de eerste minuut tot de laatste minuut zitten te kijken. Man man man wat was deze film boeiend en spannend en wat zag het er ook allemaal realistisch echt uit. Zelfs dertien in een dozijn acteur Casper Van Dien (vooral bekend vanwege zijn rol in de film "Starship Troopers (1997)" tilt deze rampenfilm naar een hoger niveau en speelt overtuigend.

Nee zonder gekheid, dit is natuurlijk niet meer dan de zoveelste prul van een film gemaakt door The Asylum. De film mag dan wel een rampenfilm zijn, maar de echte ramp is de uitvoering van het hele verhaal wat gewoon tenenkromend slecht is op alle gebieden (effecten en cast). Het is allemaal zo slecht, ongeloofwaardig en belachelijk (o.a. de tornado's die de hoofdrolspelers rijdend in de auto volgen en bladeren van bomen die vrijwel niet bewegen als een tornado eraan komt. Laat staan dat je een boom ziet bewegen ) dat de hele film op de lachspieren werkt (misschien is dat ook wel de bedoeling). Gelukkig duren dit soort film nooit lang en dat is ook tevens het enige goede aan deze film.

P.S. wel lachwekkend als je de hoofdrolspelers ziet vluchten met de auto en dan op de achtergrond gewoon auto's rustig voorbij ziet rijden

Leuke onderhoudende film met prima rollen van Samuel L. Jackson, en Robert Carlyle.

Dit soort Sciencefiction / Thriller films waarin kinderen/tieners de hoofdrol spelen en ook bestaan uit meerdere delen (zoals dat ook het geval is bij o.a. Hunger Games en Insurgent), ben ik inmiddels ruim ontgroeid en vind ik tegenwoordig ook vrijwel niets meer aan. Deze film had ik zelfs eind januari bijna in de bioscoop gezien, maar gelukkig (achteraf gezien ook weer niet) kozen we destijds uiteindelijk voor een anderen film, namelijke het langdradige en saaie "The Revenant (2015)"

In dit eerste verhaal draait het om buitenaardse aanvallen op de Aarde (deed me overigens denken aan de leuke jaren 80 serie "V") via vier aanvalsgolven (1e stroomuitval, 2e aardbeving/tsunami's, 3e plagen/virus, 4e zich vermomd onder de mensen mengen), waardoor de bevolking flink is uitgedund en is teruggeworpen naar het stenen tijdperk. Terwijl de buitenaarde wezens beginnen aan hun vijfde aanvalsgolf (invasie op de aarde), gaan de overgebleven mensen (in dit geval o.a. opgeleide kindsoldaten) de buitenaardse wezens bestrijden waaronder de 16-jarige Cassie (gespeeld door Chloë Grace Moretz) en de eveneens 16-jarige Ben Parish (gespeeld door Nick Robinson), die als bijnaam Zombie heeft.

Het verhaal begon overigens goed en zeker wat betreft de eerste drie buitenaardse aanvalsgolven die fraai en indrukwekkend in beeld werden gebracht (zeker m.b.t. de tsunami's). Maar na 15 minuten als de vierde aanvalsgolf bezig is, wordt het al snel een flauwe, clichématige, kinderachtige en voorspelbare bedoeling en wist het verhaal me weinig meer te boeien. Ook visueel (schijnbaar was het meeste budget van de film al opgemaakt in de eerste 15 minuten) gezien valt er dan weinig meer te genieten (de specialeffecten, computeranimaties, zien er dan zelfs lachwekkend slecht uit) en de actie die erin voorkomt is behoorlijk flauw (ook in het donker) en zeker omdat de actie komt op conto van kindsoldaten (legercommandant Kolonel Vosch, matig gespeeld door Liev Schreiber, noemt de kinderen "hoop en toekomst", maar in feite is het leger overgenomen door de buitenaarde wezens en worden de kinderen gemanipuleerd om het vieze werk, doden van overlevende mensen, voor hun op te knappen) en dat is natuurlijk niet echt geloofwaardig, tenzij ze uit Afrika komen Omdat er natuurlijk nog meerdere delen (ik vermoed een trilogie) gaan komen is het einde natuurlijk helemaal open.

De cast deed het eigenlijk niet meer dan verdienstelijk en dan vooral natuurlijk de talentvolle 19-jarige Chloë Grace Moretz (in de hoofdrol van Cassie, die o.a. haar moeder en vader heeft verloren tijdens de buitenaardse aanvallen en die nu opzoek is naar haar broertje Sammy, die ze per ongeluk alleen heeft moeten achterlaten. Heel erg cliché overigens en ook de belachelijk manier waardoor, namelijk om een knuffelbeer. Tijdens de zoektocht ontmoet ze ook de mysterieuze Evan Walker, waar ze natuurlijk clichématig op verliefd wordt), hoewel dit zeker niet haar sterkste rol is. Hopelijk wordt ze niet een soort van Dakota Fanning, want haar filmcarrière als volwassenen stelt op dit moment weinig meer voor. De overige jongeren konden me niet echt bekoren en vooral de 22-jarige Maika Monroe in de stereotype rol van stoere en harde vrouw Ringer was tenenkromend slecht en flauw en hetzelfde geldt voor de 9-jarige Zackary Arthur in de irritante rol van Sammy (oftewel het broertje van Cassie). Overigens vond ik de rijpe Maria Bello er wel leuk uitzien in haar rol als sergeant Reznik, die de kinderen doet manipuleren.

Al met al dus niet meer dan een flauwe, clichématige, kinderachtige en voorspelbare Sciencefiction / Thriller film, die vooral bedoeld is voor tieners.

Jezus wat moet je over deze zeggen behalve dat het een maffe film was ? De film was wel boeiend van begin tot einde en Julianne Moore en vooral Jonathan Rhys Meyers deden het prima maar waar ging het eigenlijk over ? Ongelovigen die door de duivel (of wat die persoon ook moest voorstelen) worden meegenomen ?

"6 Underground" is net als vrijwel het gehele oeuvre (o.a. de "Transformers" reeks) van Michael Bay een trailer van ruim twee uur, bestaande uit een aaneenschakeling van bombastische actie en dat dit keer o.a. fraai gefilmd in de steden Florence, Hong Kong en het fictieve Turgistan.

In deze Netflix Actie / Thriller film van 150 miljoen dollar, zet een miljardair, te weten One (Ryan Reynolds) zet zijn eigen dood in scène en stelt een team van vijf huurlingen (vandaar de titel), bestaande uit o.a. huurmoordenaars, spionnen, en scherpschutters, samen om de bloeddorstige dictator, te weten Rovach Alimov (Lior Raz), van Turgistan (een gefictionaliseerd Midden-Oosten land) uit de weg te ruimen.

Het plot lijkt op een soort van samenvoeging van de filmreeksen "Mission: Impossible" (vanaf het 4e deel), "Fast & Furious" (vanaf het 5e deel) en "James Bond" en wie bekend is met het oeuvre van Michael Bay (oftewel "The king of explosions") kan wel raden hoe deze actiefilm vervolgens verder gaat, namelijk met een hoop flitsende achtervolgingen, snelle wagens, helikopters, baanbrekende actie vol vuur, explosies, slow-motion effecten, visuele effecten (o.a. via overbelichting en verzadigde kleuren), mooie vrouwen (o.a. in lingerie), stompzinnige personages en episch heldenvertoon.

Hersenloos vermaak dus (diepgang is zoals gebruikelijk non-existent), maar in een aantal ijzersterke scènes (waaronder de spectaculaire proloog in Florence, waarin de David van Michelangelo het bijna moet ontgelden, vol heerlijk stuntwerk met een groene Alfa Romeo in de hoofdrol, en de spectaculaire actie in Hong Kong, met o.a. een zwembad, gasmaskers en hijskranen) laat Michael Bay zien nog altijd met inventieve (zoals een boot die in een magneet verandert) en duizelingwekkende stunts op de proppen te kunnen komen en eerlijk gezegd vond ik de film ook wel van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 125 minuten) lekker wegkijken en heb ik ook regelmatig moeten lachen en glimlachen (tijdens de meest spectaculaire beelden horen we Ryan Reynolds, die zijn "Deadpool" rol nog eens dunnetjes overdoet, de meest nuchtere grappen maken) en dit tot tegenstelling tot een aantal zuurpruimen hier.

De rollen van de leuk spelende Ryan Reynolds (speelt een miljardair die het heft in eigen handen neemt, om democratie te brengen en te herstellen en dit omdat natiestaten niets doen tegen de ellende en repressie op de wereld), die ik graag zie in films, en Mélanie Laurent (Two) zijn uitstekend en ook Manuel Garcia-Rulfo (Three), Ben Hardy (Four) en Corey Hawkins (Seven) zijn goed aanwezig en Adria Arjona (Five) is vooral aanwezig vanwege haar schoonheid. Ze worden overigens ook allemaal op een leuke manier voorgesteld en dat inclusief hun specialiteiten en op een gegeven moment zeggen ze ook hun echte naam. Er is overigens ook een nummer "Six" (Dave Franco) die o.a. te zien is op de filmposter, maar die sneuvelt (wordt doorspiest) tijdens de proloog in Florence op het einde van de flitsende auto achtervolging.

Van het script en de dialogen (met al de actie blijft er sowieso weinig dialoog over), op Ryan Reynolds na dan, moeten deze acteurs het overigens niet hebben. Ik weet niet of het klopt, maar volgens mij heeft Michael Bay een zwak voor vrouwenvoeten in hoge hakken (zoals Quentin Tarantino dat heeft met vrouwenvoeten), want daar lag geregeld de focus op en was o.a. te zien bij Mélanie Laurent en Adria Arjona.

Kortom om een typische Michael Bay vermakelijke Actie / Thriller film voor een explosieve vrijdagavond of zaterdagavond (toen heb ik hem bekeken en niet via Netflix).

P.S. er wordt overigens ook regelmatig op een leuke en grappige manier verwezen naar andere films en dat o.a. via quotes als "We don't need no stinkin' badges !" en "I see dead people".

Veel goeds (alleen dan van "teigertje") wordt er niet geschreven over deze film en daardoor ben ik er ook niet voor naar de bioscoop gegaan, wat ik eigenlijk wel wilde. Achteraf gezien misschien wel jammer, want eerlijk gezegd heb ik me er best goed mee vermaakt en de dinosaurussen (gelukkig dit keer veel andere dinosaurussen dan in de "Jurassic Park"-reeks en "Jurassic World" reeks) en de aarde 65 miljoen jaar terug in de tijd (drie dagen voor de meteorietinslag) verdienen natuurlijk ook een groot scherm i.p.v. een 40 inch televisie. Oké, "65" doet een zwaar beroep op onze "Suspension of Disbelief" en dat zorgt toch voor een aantal behoorlijk ongeloofwaardige wendingen. Als je je daar echter overheen kunt zetten, krijg je een vrij goed gemaakte rechttoe rechtaan actiefilm met hier en daar spannende momenten.

Op de planeet Somaris, vele lichtjaren verwijderd van de Aarde, vertrok een hightech mensachtige beschaving 65 miljoen jaar geleden om de ruimte te verkennen. Wanneer zijn dochter Nevine (Chloe Coleman) ongeneeslijk wordt verklaard, stemt de astronaut Mills in met een expeditie van twee jaar om de behandeling van Nevine te kunnen betalen en zo haar leven te redden. Terwijl zijn ruimteschip het zonnestelsel doorkruist tijdens de verkenningsexpeditie, wordt het geraakt door meteorieten en stort het neer op een mysterieuze planeet, dat de Aarde blijkt te zijn 65 miljoen jaar terug in de tijd en toen de Aarde nog bewoond werd door dinosaurussen.

Naast Mills overleeft een meisje met de naam Koa (Ariana Greenblatt) de crash van het ruimteschip, maar ze spreekt een taal die hij niet begrijpt. Tegelijkertijd nadert een enorme meteoriet de aarde. Mills gaat samen met Koa op zoek naar het intacte deel van de shuttle, waarin een klein reddingsschip zit, dat de crash mogelijk heeft doorstaan en hoog in de bergen ligt op vijftien kilometer lopen door dinosaurusgebied. Dit is namelijk hun enige kans om de Aarde te verlaten en terug te keren naar hun thuisplaneet.

Het klinkt als een eenvoudig dertien in een dozijn verhaal, maar deze Sciencefiction / Thriller film is veel meer dan de zoveelste dinosaurussenfilm. En ja, de eerste keer dat de T-Rex in beeld komt na circa 50 minuten is een wel heel nadrukkelijke verwijzing naar de dinosaurussenfilm "Jurassic Park" uit 1993. Deze film gaat echter niet alleen over hoe je tussen de dinosaurussen (die bijna allemaal kwaadaardig zijn) moet zien te overleven wanneer je op aarde gecrasht bent met je ruimteschip en dat maar liefst 65 miljoen jaar terug in de tijd.

Want behalve dinosaurussen moeten Mills en Koa o.a. geisers, gevaarlijke insecten, giftige bessen, drijfzand, een instortende uitgang van een grot, kleine meteorieten en de fatale meteoriet die alle leven op aarde bedreigt (dan wordt er door een computer ook gezegd "Catastrofale meteoriet gedetecteerd") zien te overleven. Bijkomende uitdaging voor Mills is dat Koa zijn tienerdochter Nevine (Chloe Coleman), die we tijdens de opening van de film samen zien met Mills en zijn vrouw (Nika King) op het strand van Somaris, zou kunnen zijn. Was het niet dat ze beiden een andere taal spreken en beiden een compleet andere culturele achtergrond hebben. Hoe krijgt hij haar uitgelegd dat hun enige redding een reddingsschip bereiken is dat meer dan tien kilometer van hen op een berg ligt?

Wat de film sterk maakt, is dat het pure no-nonsense cinema oplevert. Er zijn maar vier castleden, drie vrouwen en één man, waarvan twee in een hoofdrol (met een geloofwaardige hoofdrol van Adam Driver) en twee in een bijrol. Dat maakt de vertelling eenvoudig waardoor alle focus op de actie en de special effecten kommen te liggen en die beiden dik in orde zijn. Nika King speelt dus de rol van de vrouw van Mills en zien we alleen heel even in het begin (in de eerste vier minuten) van de film en Chloe Coleman speelt de rol van Nevine, de zieke dochter van Mills waarvan je naderhand te weten komt dat ze overleden is, die we ook in het begin van de film zien en naderhand zien we haar nog op filmpjes, foto's en hologrammen (wordt o.a. gebruikt om een T-rex af te leiden).

Mills kan de filmpjes die zijn dochter heeft opgenomen voor onderweg afspelen en die filmpjes zullen Koa inspireren en vooral troost bieden in de angstaanjagende omgeving waarin ze verkeert. En dat zonder haar ouders (die omgekomen zijn tijdens de crash), maar met Mills waar ze in eerste instantie bang voor is. Want die knalt dino’s neer en kan ze hem wel vertrouwen? Voordat hij haar ontdekt in een reddingscapsule, lijkt hij aan zelfmoord te denken (hij zakt namelijk door zijn knieën en zet hij zijn geweer tegen zijn kin). Er zit dus wel wat psychologie in "65" en dat is opzicht verrassend voor dit genre.

Dat het leven 65 miljoen jaar geleden keihard was, ondervindt Koa al snel aan den lijve. Heeft ze nog maar net met Mills een schattige dino die vast kwam te zitten in de modder gered, wordt die seconden later gewoon aangevallen door andere dino’s (velociraptors) en sterft die voor haar ogen. Niet dat er geen vertederende momenten zijn in "65". Integendeel, zo zie je de twee in zekere zin naar elkaar toegroeien, ook omdat ze gewoon merken dat er geen andere mogelijkheden zijn om zich aan te hechten. Maar ook omdat ze elkaar nodig hebben als ze willen overleven, omdat ze elkaar ook meermaals moeten zien te redden van een gewisse dood.

De dinosauriërs worden goed neergezet als angstaanjagende monsters en de actie en de speciale effecten zijn dik in orde. Omdat er ook veel gebeurt als ze op weg gaan naar het kleine reddingsschip, gaat de film tot het einde toe niet vervelen en het einde met de neerstortende meteoriet (ook de kleinere meteorieten die neerslaan voordat de fatale meteoriet neerslaat) mocht er best wezen. Natuurlijk komen Mills en Koa net op tijd weg in hun reddingssloep (moeten wel eerst nog afrekenen met drie T-rex dinosauriërs) en heeft Mills er met Koa waarschijnlijk een nieuwe dochter bij. Daarna is de film eigenlijk ook gelijk afgelopen en zien we nog in vogelvlucht de aarde veranderen (inclusief de ijstijd) in de huidige tijd.

Hoewel de premisse van "65" misschien totaal ongeloofwaardig is, komen de actie en de uitdagingen waar ze met hun tweetjes voor staan wél geloofwaardig over. Hierdoor is "65" ook best een spannende film geworden, hoewel je het einde bezwaarlijk verrassend kan noemen. Ook het feit dat "65" slechts circa 90 minuten duurt, vind ik een pluspunt. Al met al heb ik me goed vermaakt met "65", maar met de scenaristen van "A Quiet Place" en producent Sam Raimi (oftewel mister "Evil Dead") zou je misschien meer verwachten.