Meningen

Chaotisch.

Raar filmpje. Qua themas en plotjes klinkt het allemaal nogal zwaar, maar de uitwerking is extreem luchtig en komisch. Zo ontvoeren twee kantoorlosers een meisje, die uiteindelijk erg blij blijkt te zijn om gegangraped te worden. Aan dat soort humor kan je je een beetje verwachten.

De aparte verhaaltjes hangen met een zeer dun lijntje aan elkaar vast, echt veel cohesie is er niet. Al wordt er op het einde wel een idee meegegeven aan de film, die de segmenten op een extra manier bindt.

Niet alles is even geslaagd. Visueel wordt er aardig wat gepoogd, sommige dingen werken, andere heel wat minder. Acteurs zijn ook wat matig, maar dat komt waarschijnlijk door de ruime cast en een beperkt budget.

't Is een geinig filmpje, bij momenten erg leuk en het oogt ook allemaal best gek en fris, maar mist een beetje samenhang en wat extra consistentie om het tot een echte leuke film te maken. Wel een aanradertje voor mensen die Milcrorze en soorgelijke zaken weten te waarderen.

3.5*

Die Emmerich toch.

Jammer genoeg is het bij dit soort films vaak zo dat ik het meest van het eerste half uur geniet. Vind het altijd wel fijn vermaak, die "sprint" naar het einde van de wereld. Ook hier zo, ondanks een hoofdrol van Cusack waar ik absoluut niet op zat te wachten.

Leuke build-up in ieder geval, ook het begin van het eind was nog best tof te noemen. Probleem begint wanneer ze voor de eerste keer het vliegtuigje instappen. Ik wil best wat aannames doen in een film als deze, verder ook niet zo'n probleem dat het niet allemaal even realistisch is (daar valt wat mij betreft de ontsnapping met de limo al onder. Maar hoe vaak kan je als ongetrainde piloot opstijgen van een te korte landingsbaan om daarna ontelbare vallende wolkenkrabbers te ontwijken? Want voegt zoiets eigenlijk toe? Ze redden het toch wel, dus spanning creëer je er niet mee. Mooi is het ook niet wat zo'n scene hangt als los zand aan elkaar door de CG. Focus liever wat meer op de vernieling zelf, daarvoor zit ik namelijk in m'n stoel. Films als deze zijn toch vooral ramptoerisme.

Tweede probleem is die compleet onuitstaanbare rol van Ejiofor. Van zo iemand wordt je toch compleet gek? De hele aardbol is bezig een kleine selectie van het menselijk ras van de complete ondergang te redden, krijg je zo'n zeikstraal die na elke bocht met één of ander moraalriedeltje komt dat het hele plan in gevaar brengt. Oh wat is het erg om niet iedereen in te lichten! Oh wat is het toch naar dat niet iedereen dezelde kans op overleven heeft! Oh nee, het hoofdpersonage is in gevaar 1 minuut voor impact, laten we even het hele schip op het spel zetten om één dufkutschrijvertje te redden. Misschien is het een persoonlijke bias, maar ik vond de argumenten van de tegenpartij telkens een stuk sterker. Even leek het erop dat Emmerich zijn film daarvoor ook leek te gebruiken, maar zo'n happy end is natuurlijk desastreus voor dat beetje logica. Serieus Emmerich?

Verder wat onnozele humor en 90 minuten aan human interest crap waar ik echt niet op zat te wachten. De vernieling van de Aarde was gelukkig wel leuk, jammer dat het uiteindelijk niet de hoofdmoot van de film is. Effecten zagen er doorgaans spectaculair uit, muziek uiteraard kut, acteerwerk matig. Maar wat deze film vooral moet brengen is vernieling, geen moralistisch gezeik.

1.5*

Blijft visueel geniaal.

Al blijft het ook een beetje knagen dat de futuristische scenes nog véél mooier zijn dan de jaren '60 scenes. Het is wat mierenneuken, maar ik blijf het toch een beetje jammer vinden, hoe mooi de film verder ook mag zijn.

Verder een erg warme, aangename en fijne film. Knappe sfeer, sterk acteerwerk en mooie muziek die op aparte manier ingezet wordt. Wie hoopt op stomende romances komt waarschijnlijk wat bedrogen uit, de personages zijn niet open passioneel en ook de verschillende romances zijn niet bepaald idyllisch.

Kar Wai's mooiste en beste film, kijk uit naar z'n nieuwe maar lijkt me niet dat die boven 2046 zal eindigen.

4.5* en een uitgebreide review

Nogal flauw.

Misschien is het de ouderdom (al lijkt me dat erg sterk), maar deze film miste nogal wat schwung. Voor een film die toch vooral jong en fris probeert over te komen, is het een redelijk stoffige bedoening die wel wat stylistische opsmuk had kunnen gebruiken.

De opzet van de film duurt meer dan een uur. Nogal langzaam van opbouw en vaak ook erg gemakkelijk, zelfs eerder lui. Maar ik had er nog wel enig begrip voor, al is het maar omdat je al van ver een twist voelt aankomen en dan is een beetje contrast welgekomen. Tweede maal dat ik het quizmaster probleem in een film tegenkom trouwens, ditmaal wel iets stelliger en minder charmant gebracht.

Het probleem is dat wanneer de twist zich aandient, je toch een intelligente uitwerking verwacht. Je zit hier namelijk met personages die superslim zouden moeten zijn. Maar ook dat verloopt erg makkelijk en vlak. Een simpel valletje wordt gezet, de prooi hapt véél te snel en eenvoudig en het verloop laat zich ook veel te eenvoudig raden. Een zoutloos gebeuren.

Het idee van de film heeft enige charme en de combinatie Sturgess/Spacey is best leuk, maar verder heeft deze film zeer weinig te bieden. Zo doorsnee dat het wat vervelend en irritant wordt, terwijl de opzet toch in ieder geval de poging tot een intelligenter script doet vermoeden.

1.5*

Na wat door de thread gelezen te hebben, ben ik er dus achter dat deze regisseur Amorres Perros gemaakt heeft ... en achterafgezien is het eigenlijk niet verwonderlijk. Positief ? Wat mij betreft alleszins niet.

Voor mijn part is dit een artistiek cadaver. "Complex maakt interessant, en tragiek maakt emotioneel", lijkt mij zowat het uitgangspunt van deze film. Jammer dat verder een hart en passie voor film lijken te ontbreken. Ik heb niks tegen complexe vertelstructuren, maar als je na 1/3 heel het stramien van het verhaal gezien hebt, is de rest niet echt boeiend meer. Ik heb niks tegen tragiek, maar als het aanvoelt alsof een seizoen of twee Bold & The Beautiful is geramd in een film van 2 uur, pas ik toch. Het mag wel iets subtieler, en iets minder geforceerd.

Visueel is de film een kerkhof. 1 mooi shot op 120 minuten film is niet genoeg. Muzikaal stelt het ook allemaal niks voor. Wat blijft er dan over ... wat eerdekes zei, goeie acteerprestaties.

1* voor de acteerprestaties dus. Bagger.

Verrassend leuk eigenlijk.

Ken de hele serie niet, net als bij boekverfilmingen blijkt het weeral maar eens een voordeel te zijn. Ik kon de humor best smaken. Jonah Hill vind ik doorheen de jaren sterk gegroeid als komisch acteur, Tatum is vooral verrassend naast Hill.

Nu de Stiller-ploeg al een tijd weinig tot niks van zich laat horen is het leuk om toch wat gevolg te zien. De film gaat soms iets te makkelijk te leen bij een allerhande aan voorgangers (de onscreen drugaankondigen komen zo uit Scott Pilgrim), maar verder valt er weinig te klagen.

Genoeg geslaagde jokes, een paar leuke personages en veel vlotte scenes, hoewel het in z'n geheel iets te lang duurt. Het is uiteindelijk niet echt een memorabele film, maar als tussendoortje gewoon geweldig vermakelijk.

3.5*

Leuk.

Goed vervolg op 21. De film is zich bewust van sequelclichés en gaat daar ook nadrukkelijk mee om. Alleen vond ik niet alles even grappig, naar het einde toe zakte het zelfs een klein beetje in. Misschien had het net allemaal iets korter gekund, al is 100 minuten nu ook weer niet overdreven voor een filmpje als dit.

Hill en Tatum dragen de film, waarbij ik mij blijf verbazen over het komisch talent van Tatum. Hij heeft dan ook wel een dankbare rol én een goede aandragen in Hill, dan nog doet hij het met verve. Best genoeg komische scenes ook, altijd blij dat ik trailers van dit soort films vooraf probeer te mijden.

Verhaaltje is een beetje flets maar dat boeit weinig, enige wat ik minder vond was het bromance/relatie analogietje dat veel te lang werd uitgerokken. Een grap waar de rek iets te snel uit was. Deze film moet het meer hebben van kleinere, individuele grapjes.

De beste momenten zitten trouwens nog wel achteraan, die 23-42 Jump Street trailertjes waren geniaal, vooral die met Seth Rogen. Beste stuk van de film zelfs, deed me wat denken aan de trailers vooraf bij Tropic Thunder.

Aardig vermaak dus. Herinner me 21 als iets grappiger, misschien ook wel omdat de verrassing er hier wat af is, maar verder genoeg leuks.

3.0*

Heerlijk.

Mortier is er nog nét niet helemaal, maar nog even en hij mag wat mij betreft naast namen als Noé en Grandrieux komen staan. 22 Mei is een heerlijk bittere en grauwe film die nog lekker nazindert als de aftiteling over het scherm dendert.

Hoewel niet echt narratief gericht en redelijk abstract blijft de film makkelijk en vlot om volgen. Het is in ieder geval erg duidelijk welke kant Mortier opwil met deze film.

Prachtige locaties en doodse personages vormen de kern van Mortier's film (en ook wel stijl), met een geweldige soundtrack als sfeerverhoger. De meeste scenes zijn dan ook om in te kaderen. Acteerwerk ook geweldig sterk (inclusief de sappige dialecten - subs zouden niet misstaan hebben), vooral Sam en Titus spelen de pannen van het dak.

Ik mag dit wel. Cinema met ballen, een eigen stijl en lak aan conventies. En daarbij ook sferisch geweldig. Moet zich ook absoluut niet schamen om tussen andere internationale klassefilms in te staan. Meer graag.

4.5* en een uitgebreide review

Ben het vooral eens met BoordAppel. De muziek is doorgaans kut, de film geweldig.

Winterbottom is ook zo iemand die een goeie film rond anders slechte muziek weet te bouwen. Mooi hoe een hele scene over een tijdspanne van een kleine 20 jaar in net onder 120 minuten perfect weergegeven wordt. Episch, origineel, en het duurt een keer geen 3 uur.

De film is inderdaad een rommeltje, maar dat maakt het net zo gezellig. Dat hele Tony figuur is zelf niet beter. Al moet ik bekennen dat met het oprichten van z'n club (en met het verschijnen van betere muziek) alles nog beter op z'n plaats viel. Ook leuk de komische interludes. De duiven, die gans, het verhaaltje over de kanalen, Tony die tegen die camera spreekt.

De film werkt gewoon. Iets wat ik over andere Winterbottoms ook al een keertje gezegd heb. Uniek filmmaker eigenlijk, gezien dit een film was met een topic wat mij voor geen meter boeit. 4*

En ik maar denken dat een recensie diende om je score nader te verklaren ...

Best oké filmpje dit.

Doet wat denken aan films als Frozen. Groepje mensen zit opgesloten zonder onmiddelijke hulp in de buurt. Hoe langer ze er zitten, hoe penibeler de situatie. Geen volbloed horror dus, eerder een filmpje wat zich tussen horror en thriller schuilhoudt.

Acteerwerk is matig maar ook niet geweldig slecht. In vergelijking met een Wrong Turn 5 verdient deze cast zelfs nog een paar Oscars. Ook de personages heb ik al erger gezien, al is het ook zeker niet de meest sympathieke groep.

Een redelijk trage opbouw maar niet zo erg. Films als deze zijn sowieso vaak wat minimaal qua setting en verhaal, rushen heeft dan ook niet zoveel zin. Eens opgesloten is de spanning gelukkig aardig aanwezig en daar draait het uiteindelijk ook om in een films als deze. Het regisseursduo heeft ook nog een paar leuke trucjes achter de hand om de film verder mee op te leuken (onder andere de af en toe opvallende soundtrack), wat 247°F uiteindelijk tot een vermakelijk filmpje maakt.

Niet teveel van verwachten, qua logica schort er af en toe wel wat aan, maar een beetje genrefan mag zich toch verwachten aan een vlot en redelijk claustrofobisch horror/thrillertje.

3.0*

Die La Haine vergelijking begrijp ik ook niet.

Toch écht een compleet ander sfeertje. 25 Watts zet een paar verveelde jongeren in de spotlight en laat ze hun ding doen. Met geweldig geïnspireerde situaties en spaarse dialogen tot gevolg.

Nu is verveling ook wel een dankbaar thema voor droge comedies als deze. Visueel is het aardig, hoewel ik ook vraagtekens zet bij het zwart/wit. Voegt nu niet meteen veel toe. Verder is er wel aardig camerawerk hier en daar.

Technisch is het redelijk goedkoop (vooral de klank soms), maar het tempo en de totale doelloosheid van de film (24 verlopen en tja ... dat was het dan, 24 uur die verlopen zijn vind ik toch erg fijn en sterk. De film werkt nergens naartoe, wat ik erg positief vind. Maakt het wat ongedwongener om kijken.

Aardig filmpje dus. Wat pover qua afwerking om echt hoog te scoren, helemaal geen "klap in het gezicht sociaal geëngageerd drama" zoals La Haine, wel een quircky, droge comedy.

3.5*

Aardige herziening.

Toch maakt het nét allemaal iets minder indruk dan de eerste keer. Visueel best afwisselend, maar nergens écht uitmuntend. Een passende soundtrack, maar uitgezonderd een nummertje of twee niet écht memorabel en hoewel Norton op dreef is, komt hij toch nét een beetje tekort in de spiegelscene.

Het zijn kleine zaken die deze keer iets sterker naar voren kwamen. Nergens echt opvallend vervelend of slecht, dat absoluut niet. Het blijft een sterk drama dat mooi de post-9/11 sfeer in New York weet neer te zetten.

Visueel op niveau, fijne soundtrack en goed acteerwerk. Alleen herinnerde ik me de film als iets specialer, iets aparter. Dat zag ik er deze keer niet in, maar wat rest is nog steeds een erg solide film en een makkelijke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

Formulewerk.

Dit soort scriptjes worden volgens mij met 100en tegelijkertijd geschreven. Het verloop is eigenlijk al vanaf het begin bekend, de film stelt daarin ook niet teleur .. doet zelfs niet eens de moeite om eventueel wat verwarring te zaaien. Anderzijds, zo werken genrefilms nu eenmaal. Hetzelfde kan je zeggen van sci-fi, horror en comedy.

Heigl kruipt weer in haar typische rol, Marsden is ditmaal mannenvoer van dienst. Jammer dat het nooit echt geweldig botert tussen de twee. Ook met Akerman loopt het een beetje stroef. Sowieso al een erg beperkte actrice, als je haar dan nog eens in een irritante rol steekt blijft er niet veel meer vanover.

Fleurig en kleurrijk, het drama blijft beperkt en qua feel-good zit het op zich wel goed, maar qua comedy is het niet geweldig en romantisch gezien had het allemaal best wat vlotter gekund. Eentje voor de echte liefhebbers dus.

2.0*

Njah.

Een docu over de club van 27, maar zoveel wordt er helemaal niet gezegd. Veel meer dan het uitlichten van 6 artiesten en het beknopt vertellen van hun verhaal is het jammer genoeg niet. De productie zelf lijkt dan ook nog eens op een TV-doc.

Toch wel een bekend gegeven waar makkelijk wat meer mee gedaan had kunnen worden. Napier-Bell probeert wel heel eventjes, door de gemeenschappelijke deler te zoeken, maar komt niet verder dan "een moeilijke jeugd en last me succes". Tja, dat kan ik zelf ook nog wel verzinnen, daar heb ik geen docu als deze voor nodig.

Wat rest zijn dan 6 verhaaltjes, waarvan ik er een aantal al kende. Er is ook amper tijd om iets serieus te zeggen want als je de speelduur door 6 moet delen schiet er gewoon niet veel over. Het zijn allen erg bekende artiesten, wie meer wil weten over deze mensen doet er beter aan gewoon per artiest een andere docu uit te kiezen. Ik vermoed dat het daarin ook wel zal gaan over hun zelfmoord.

1.0*

Herzien.

Wat snel opvalt is dat de DV kwaliteit echt wel brak is. Het is een wat lastig gegeven in deze film, want anderzijds is het ook de reden dat de film gemaakt kon worden. De opnames in het begin van de film steunen op snelheid en post productie gemak. Neemt niet weg dat het overdreven blurry en fuzzy oogt. Boyle maakt er nog wel het beste van, maar mooi is het niet.

Je herkent veel van de zombie tropes die de laatste 10-15 jaar populair geworden zijn, toch is Boyle's film nog steeds iets frisser. Komt door een kern van sterke acteurs, een interessanter einde en een spanningsopbouw die effectief is. Sowieso ben ik meer fan van lopende zombies ipv de schuifelende variant.

De film is terecht aan het uitgroeien tot genreklassieker. Het zal nooit mijn meest geliefkoosde niche worden, maar voor een zombie film blijft het absoluut de moeite waard. Ook na 16 jaar aan copycats.

4.0* en een uitgebreide review

Beter dan verwacht, slechter dan gekund had.

Chinese romantische comedy met een stevige scheut fantasy om het verhaaltje voort te stuwen. Modern China, dus mag het allemaal weer blinken en glimmen. Alles lekker afgeborsteld, lekker modern en hip. Niet meteen het type film waar ik nog achteraan ga, maar deze viel toch op door wat aardige plaatjes.

En die zitten er ook zeker wel in, Mo Zhang heeft het visueel best goed onder controle, maar misschien niet zo verwonderlijk als dochter van Yimou Zhang. Toch is het nooit echt zo verbluffend als had kunnen zijn, daarvoor moest deze Suddenly Seventeen een te commerciële film worden.

Dat zit ook het verhaaltje in de weg. Op zich is het fantasy element wel interessant, aangezien een 17-jarige haar 28-jarige zelf weer ontmoet en totaal niet tevreden is met haar leven. Er zit een interessant onderwerp in, maar zoiets kan nooit in een glimmende romcom als deze tot leven komen. Zhang doet nog wel haar best en ook Ni doet er alles aan om dat gevecht goed vorm te geven, maar je voelt dat telkens wanneer het interessant dreigt te worden de voet van het gaspedaal gaat en er teruggeschakeld wordt naar normale romcom modus.

Genoeg mooie momenten in deze film, maar het zit allemaal iets teveel verborgen achter de commerciële belangen.

3.0*

Fijn vervolg op het eerste deel.

Film draait rond de gekte (zombies dan maar) die het epidemie met zich meebrengt en visueel is het daar perfect op afgestemd. Erg warrig geschoten, al speelt dat wel duidelijk in het voordeel van de film.

Veel gore is er echt niet te zien. Wel de indruk dat er veel gore te zien is. Maar de rondscherende camera en de drukke editing zorgen ervoor dat al wat smerig is maar luttele miliseconden in beeld is. Slim.

Verder erg mooie beelden van London. Ziet er allemaal redelijk futuristisch uit en lekker leeg uiteraard. Ook de soundtrack is best aardig en zorgt ervoor dat het sfeertje lekker apocalyptisch is.

Vermakelijk verhaaltje verder, maar in tegenstelling tot het eerste deel wordt het nergens spannend of puntje stoel. Het blijft een film die zich vooral richt op de manie van de zombies, waardoor het gelukkig wel de hele tijd lekker druk blijft.

Carlyle doet het goed als zombie, als gewone huisvader vond ik het wat minder. Ook de rest van de cast is wel aardig, al is het acteerwerk redelijk onopvallend verder.

Erg fijne film die bijna het niveau haalt van de eerste. Ziet er iets mooier uit en die helicopter scene is zeker ééntje die nog veel genoemd gaat worden. Maar het zeldzame feit dat een horrorfilm ook écht spannend kan zijn herhaald deze film niet.

Toch ook gewoon 4*, al zie ik Boyle graag weer deel 3 verfilmen.

Blijft lollig.

Allicht niet de meest progressieve film meer, maar het is dan ook een comedy. Aragami zal ik binnenkort nog wel eens herzien, maar heb toch het idee dat deze 2LDK de betere film van de twee zal blijven. Dat komt dan vooral door de leuke opbouw, waardoor je eerst een strategisch steekspel krijgt, daarna een meer fysieke battle.

Beide delen vond ik erg geslaagd. De actrices doen het goed en ondanks dat de film echt wel simpel is van opzet (dat was ook een voorwaarde), weet het toch makkelijk de gehele speelduur te boeien. Gelukkig houdt Tsutsumi het redelijk kort, waardoor het eigenlijk amper te tijd heeft om in te zakken.

Uiteindelijk is dit wat mij betreft het beste wat Tsutsumi ooit geproduceerd heeft, mede door de energie en leuke zwarte humor die in deze film zit. Misschien moet hij z'n weddenschap met Kitamura maar eens herhalen, want die lijkt ook op een zijspoor beland in de US.

4.0* en een uitgebreide review

Erg doorsnee.

McG had me verrast met zijn Terminator deel, dus was ik wel benieuwd wat hij nog meer op z'n naam had staan. Jammer genoeg laat deze 3 Days To Kill zien dat hij misschien niet echt de drijvende kracht achter Termiator 4 was, want deze film is gewoon een Besson vehikel geregisseerd door een gun for hire.

En McG doet het niet eens geweldig goed. Een hoop typische Besson elementen op een hoopje gegooid (de locaties, het hitmen wereldje, de Oost-Europese bad guys en het vader/dochter gedoe komt zo uit een Wasabi) waarmee verder te weinig gedaan wordt.

Kostner is ook écht te slecht voor dit werk. Compleet geen charisma, hoe hij nog steeds aan werk komt is mij een raadsel. Ook de rest van de cast bakt er niet al te veel van. De humor vond ik gelukkig wel aardig, net als de actie. Alleen zit er daarnaast ook een teveel aan drama in, waardoor de vaart aardig uit de film gaat. 2 uur is dan ook zeker een half uur te lang voor een film als dit.

Het is allemaal wel redelijk, er zitten een paar degelijke scenes in, paar keer kunnen lachen en Parijs vormt een leuke achtergrond, maar Besson maakt ze zelf toch beter.

2.5*

Beetje weird.

Vond de eerste delen in deze reeks best aangenaam, maar het is toch een soort van horror dat al een tijdje niet meer (toch niet onder de bekendere) horror te vinden is. De film voelt dan ook een beetje ouderwets aan, en dat heeft zeker niet enkel te maken met het groezelige, grainy filtertje dat Zombie over de film gooit.

Geen Haig meer, die ook kort na het uitbrengen van deze film zou overlijden, maar Brake is een waardige vervangen. Sheri Moon blijft een erg matige actrise, die enkel dankzij een hoop overgave op wat meeval kan rekenen. Gelukkig is er Moseley nog, toch wel de held van deze film.

Redelijk bruut, hard, nihilistisch en anarchistisch, toch niet de kernwoorden die je verwacht van horror films tegenwoordig. En dat maakt het ook wel leuk, want ondanks dat de film af en toe wat sloom is en de horror ook niet altijd even sterk uit de verf komt, zitten er toch een paar scenes in waarvan ik het type wel een beetje gemist heb de laatste jaren.

Heb me er best mee vermaakt. Niet het beste werk van Zombie, maar zit wel bij de beteren.

3.5*

Matige feel-good.

170 minuten is sowieso te lang. De film heeft erg weinig om het lijf, met 90 minuten was het ook wel gelukt. Gooi er een aantal musical nummertjes uit, schrap wat onnodig drama en je hebt een veel frissere, strakkere film.

De humor is sowieso nogal beperkt. Echt grappig wordt het nergens, het sfeertje is wél luchtig, mede dankzij de kleurrijke cinematografie en de wat cartoonesque personages. Onderliggende moraaltje is wel pushy en melig, maar dat hoort er dan maar bij neem ik aan.

Alleen had ik het na een goed uurtje allemaal wel gezien en dan hang je nog 2 uur vast aan deze film. Verrassingen volgen er niet meer in die laatste twee uur, het enige wat de film doet is zich 10 keer omwentelen in z'n eigen meligheid. Niet echt wat voor mij.

Gelukkig wordt het nooit écht traag of té dramatisch, maar een fan kan ik mezelf nog niet noemen. Totnutoe vallen die Indische films tegen.

2.0*

De eerste echt film van Kitano dit (Violent Cop blijft een vreemd geval). Z'n stijl is duidelijk herkenbaar, maar nog niet helemaal uitgewerkt.

Kitano is zo'n regisseur de graag een team van vaste mensen rond zich bouwt, en het grootste gemis in deze film ligt in het feit dat dit team nog niet vervolledigd was. Geen Hisaishi and Terajima te bekennen hier, en dat nijpt toch wel een beetje.

Boiling Point is vooral een enorm leuke komedie, met sterke, kurkdroge humor, waarin Kitano z'n typisch stijlkenmerken waar hij later beter mee zou uitpakken uitwerkt. De scene met die kerels in de wagen die het hoofdpersonage op de motor lastigvallen het beste bewijs. Typische, maar nog niet 100% afgewerkt. En zo zijn er nog wel een aantal scenes te vinden. Einde vond ik dan wel weer uiterst geslaagd.

Ik heb me in ieder geval wel kostelijk vermaakt, en heel wat afgelachen, toch blijft dit een mindere Kitano. Ik hou het bij 3.5*.

Fijne herziening.

Een filmpje dat zich langzaam aan het aarden is als genre klassieker. Niet zozeer vanwege de originele vampieren of de uitzonderlijke regie, wel vanwege de geweldige setting en de sfeer die Slade daaruit weet te puren. Een ideale film om op een koude winteravond op te zetten, gesteld dat je binnen lekker warm op je bank kan kruipen.

't Is zeker een simpelere film dan Hard Candy, maar wie op zoek is naar puur horror werk zal zich hiermee meer dan vermaken. Ik ben zelf geen al te grote vampierenfan, maar Slade weet er toch iets leuks van te maken. Ze deden mij meer denken aan verre familie van Boyle's 28 Days Later zombies dan de klassieke Gothische vampieren die je doorgaans te zien krijgt.

De acteurs doen het goed (vooral Huston laat een positieve indruk na), het beetje gore is best effectief en de sfeer zit er van begin tot eind goed in. 't Is zeker geen film die verrast, al helemaal niet de tweede keer, maar dat is bij dit soort films ook niet echt de bedoeling. Sterk genrewerk van Slade.

4.0* en een uitgebreide review

Pover.

Je hoeft maar naar de posters te kijken om het verschil in kwaliteit tussen de twee films in te schatten. Deze is een goedkoop vervolgje enkel om wat geld in het laatje te brengen.

Erg povere cast die véél te veel werk moet doen in redelijk lange intermezzos met aardig wat dialoog. Op zich niks mis mee, maar die mensen zijn er echt niet bekwaam voor. Verder matige actiescenes die vooral draaien rond het afvuren van allerlei wapentuig in donkere settings.

Camerawerk laat tijdens de actiescenes flink te wensen over, verder is het wel sfeervol gefilmd. Soundtrack vond ik wel een opvallend pluspuntje, al kan het de film absoluut niet meer redden.

't Is allemaal redelijk slaapverwekkend en uitgemolken, jammer want het eerste deel was erg de moeite waard. Snel maar weer vergeten dan.

1.5*

Fijn.

Wel in alles wat minder dan Zombieland, maar dat lag al een beetje binnen de verwachtingen. Richt zich iets meer op comedy en kent daardoor ook wat mindere momentjes.

Toch zitten er best een aantal geslaagde grappen in waar Fleischer een goede balans tussen grappig en grof weet te vinden. Eisenberg en McBride kunnen dit met hun ogen dicht, Ansari vond ik eigenlijk nog wel een grappige ontdekking.

Verder valt op dat de film filmisch iets meer te bieden heeft dan de meeste comedies, Fleischer is het dus nog zeker niet verleerd, al wordt het wel al iets braver allemaal. Ik vrees dan ook een beetje voor z'n volgende film.

Dit is in ieder geval een lekker vlot tussendoortje. Kort, vlotjes en vermakelijk, een ideaal tussendoortje.

3.5*

Eigenlijk gaan kijken uit bloedarmoe, maar het bleek eigenlijk 100% mee te vallen.

Inderdaad geen Gladiator dit, dat maakt de film al meteen een stuk aantrekkelijker. 't Is een erg duidelijke comicverfilming, dus heel serieus dient het allemaal niet genomen te worden.

Visueel is het bij momenten erg boeiend, af en toe slaat het ook de plank mis (die orakelscene ). Had van de gevechten wel wat verwacht, maar in het begin viel dat vet tegen. Wéér dat onnozele nikszeggende warrige camerawerk dat "actie" moet uitstralen.

Gelukkig zitten er iets later enkele ongelooflijk indrukwekkende "battle runs" in. Camera die één persoon blijft volgen die zich dmv slow motions en speedups door een resem tegenstanders hakt. Erg erg knap.

Verder leuke gedrochten ook, deed mij een beetje aan Fist of the North Star denken. Dat en de vechtstijlen van de verschillende clans maakt het nog een stukje interessanter.

Wel jammer van het eind. Een hele film lang sterver er amper 5 Spartanen en op 5 minuten zijn ze ineens allemaal dood. Beetje saai. Had wat meer pit in gemogen.

Best vermakelijk popcorngeweld dit. Niet echt een actiefilm zoals een Crank dat is, maar wel begrijpelijk dat mensen dit een echte actiefilm vinden. Ook wanneer er niks gebeurt straalt de film actie (coolheid) uit.

Best fijn dit, al had het allemaal nog wel wat beter gekund. 3.5*

Matig.

Het is amper te geloven dat dit de bioscoop gehaald heeft, want op geen enkel moment lijkt dit een serieus bioscoopvervolg op het originele success. Niks van het meer/grootser/duurder principe hier, Rise of an Empire is eigenlijk niks meer dan een goedkope cash-in straight-to-dvd sequel die misschien nét door de lange tussentijd alsnog in de bioscoop is gegooid.

Murro neemt het visuele stijltje maar al te graag over, maar weet er eigenlijk niet zoveel mee aan te vangen. An sich is het aantrekkelijk genoeg, maar het was in het origineel niet de slo-mo zelf die de gevechten zo spektaculair maakten, wel het ritme .. de versnellingen én de vertragingen en hun onderlinge ritme. Dat ontbreekt hier compleet, waardoor het het kitscherig randje te vaak overschrijdt.

Verder is de acteerploeg ook stukken minder (behalve Green die er inderdaad wel positief uisteekt), het verhaal te losjes (de focus van het eerste deel miste ik hier toch wel) en heb ik me er nooit kunnen overzetten dat dit een échte bioscoopfilm zou moeten voorstellen. Ook misschien iets teveel "wezentjes" in deze film, al had het origineel dat ook wel een beetje denk ik.

Geen al te best vervolg dus. De visuele stijl geeft het nog wel wat vermaak mee en echt saai is het gelukkig nergens, al is het maar omdat met nog steeds vol voor de kitsch gaat, maar in vergelijking met het eerste deel toch wel een stevige stap achterwaarts.

2.5*

Erg basic.

Een simpel sci-fi filmpje, eentje voor de liefhebbers van crews die vastzitten in de ruimte, zonder al te veel hoop op overleven. 3022 doet enkel het hoogstnodige om de aadacht liefhebber vast te houden, daarnaast is het gewoon netjes alle clichés aflopen.

Op alle gebied eigenlijk. Visueel is het niet té goedkoop, belichting is ook nog wel sfeervol, maar een speciaal shot of indrukwekkend visueel moment hoef je niet te verwachten. Soundtrack is erg onopvallend, het plotje bekend terrein. Het eerste half uur is dan ook het leukst, aangezien het daar nog meerdere kanten uitkan. Daarna is het vooral de tijd volmaken.

Voor een keer zeker niet verkeerd, maar voor Suits is het toch wel een stapje achteruit. Ik vond The Scribbler een erg fijn filmpje, daar komt deze helaas niet bij in de buurt. Ik vrees dat hij ook aardig aan budget heeft moeten inleveren ondertussen, maar dan nog kan je als regisseur wel iets meer laten zien.

Degelijke genrefiller dus, wie ruimtefilmpjes wil heeft hier geen verkeerde keuze mee, maar houdt de verdere verwachtingen laag.

2.5*

Kleine tegenvaller.

Aanloop van de film neemt iets teveel tijd in beslag. Geenbijster leuke figuren in het busje en de dialogen zijn zo puberaal dat het amper aan te horen valt. Acteurs zijn daarnaast ook niet de meest gevleugelde (vrouwlief Zombie was best slecht weer). Gelukkig zijn er dan al wel wat rare randfiguren die de boel nog een beetje opvrolijken (Lucky Leo onder andere).

Wanneer McDowell komt opdraven kan de film eindelijk beginnen en oogt het meteen een stuk leuker. Visueel heeft Zombie de touwtjes goed in handen en het oogt absurd/abstract genoeg voor een dement uurtje horrorplezier. Ook de bad guys ogen goed, maar geen enkele weet eigenlijk z'n volledige potentieel te benutten.

Want ze mogen er dan compleet idioot en geflipt uitzien, ze zijn eigenlijk ietwat saai ... niet echt origineel qua moorden (kettingzaag yo!), die kleine nazi-dwerg doet verder niet veel meer dan rondlopen en uiteindelijk twee mesjes trekken. En als ze dan toch wat beginnen moorden gebeurt het meeste offscreen of verscholen achter een druk schuddende camera. Vond ik toch wel een domper.

Elke introductie van een nieuwe bad guy is leuk, maar daarna stokt het steeds weer. De allerlaatste is cool natuurlijk, al heeft hij z'n beste scene al gehad helemaal in het begin van de film. Ook dat niveau weet hij jammer genoeg niet meer te halen. En zo blijft je kijken naar een film die ergens erg leuk had kunnen zijn, maar wat te braaf en te lauw uitvalt. Doe dan écht gestoord als je een film als deze wil maken.

Rest nog steeds wel een vermakelijk filmpje, fijn geschoten en met aardig wat gestoorde figuren, maar net iets teveel vis noch vlees wat mij betreft.

3.0*

Leuke verrassing.

Ik vond het vooral fijn dat deze film niet al te sterk over de aandoening zelf gaat. Dit soort dramas hebben nogal eens de neiging om een triest verhaal op te hangen, waarbij de rest van de film wat wegdeemstert en het "kijk eens hoe moeilijk ze het hebben" gehalte de overhand neemt. Gelukkig krijgen de personages hier meer dan voldoende ruimte om open te bloeien en groter te worden dan dat éne probleem.

De toon is verder inderdaad luchtig, maar ook dat kon ik wel smaken. Vooral omdat Hikari soms ook gewoon een mooie/leuke film wil maken, niet enkel een droog/sentimenteel drama dat een lans wil breken voor de aandoening die deze week in de aanbieding staat. Beetje jammer voor de fans van dat soort films allicht, maar ik zie ze liever op deze manier gepresenteerd.

Acteerwerk is verder sterk, visueel ook meer dan netjes en ondanks de speelduur blijft het ook wel boeien. Echt above & beyond gaat Hikari nu ook weer niet, het blijft op zich wel een braaf en net dramatje, maar de uitwerking viel me best goed mee. Eigenlijk alleen maar gekeken omdat de film op Netflix staat (en aangezien er amper iets Japans opstaat verplicht ik mezelf gewoon om mijn steentje bij te dragen aan de stats), maar blij verrast.

3.5*