Meningen

Bij Shiki-Jitsu:

Naar aanleiding van deze quote al een tijd lang benieuwd naar deze film. Film kon toch helemaal niet de verwachtingen inlossen.

Ik zie enkel een vergelijking qua aandoening van het hoofdpersonage. Daarmee is dan ook zowat alles gezegd, en zal ik verdere vergelijkingen met Shiki-Jitsu maar laten vallen.

Aardig filmpje dit, dat wel. Dalle en Anglade zijn een aardig koppel, film heeft een aardig verhaaltje, zitten wat aardige beelden in, maar verder komt het nooit niet. Door het sprookjesachtige kon het mij nooit echt boeien wat er verder gebeurde, de film is niet sprookjesachtig genoeg om echt te betoveren.

Veel naakt ook. Niet dat ik me er aan stoor, maar bij momenten had het wat teveel weg van een anti reactie, wat het ook een beetje vervelend maakt. Verder een filmpje waar ik weinig over kwijt kan. Veel ups en downs. Paar leuke personages, paar domme personages, mooi maar nergens visueel indrukwekkend. Soundtrack laat te wensen over, de emoties ook.

2.5* dan maar. Niet vervelend om uit te zitten, maar de 3 uur eigenlijk niet waard.

Morita.

De laatste tijd zijn er aardig wat films van Morita boven water gekomen. Moet zeggen dat ik geen enorme fan ben van de man, maar hij weet toch vaak iets aparts in z'n films te stoppen. Zo ook deze Keiho.

Met Shin'ichi Tsutsumi en Ittoku Kishibe in ieder geval twee erg bekende gezichten. Vooral die laatste heeft een opvallende rol, heb hem nog niet eerder de gladjakker zien spelen maar het gaat hem best goed af. Verder ook wel een fijne rol van Kyôka Suzuki.

Verhaaltje boeit ook wel. Niet bijster origineel maar de uitwerking is naar behoren. Langzaam maar doelgericht schetst Morita het profiel van een beangstigende man. 't Is alleen iets te droog naar mij zin. Morita is toch vooral bezig met het plot en vergeet daarbij de rest van z'n film een beetje.

Heb het wel meer met z'n films. Op zich boeiende materie, maar de presentatie is gewoon iets te droog. Vervelend zijn ze in ieder geval niet, er gebeurt altijd wel iets interessants, maar de echte knaller van Morita moet ik geloof ik nog zien.

3.0*

Beginscene was prachtig, de straatmachines bulderden heerlijk door het beeld.

De scene in de bar is ook geweldig. Visueel imposant, leuke maar onzinnige dialoog, grappig hoe elk hun eigen verhaaltje opdisselt. Het getal 4 vond ik echt maar een mager knooppunt, aangezien de bar een ontmoetingsplaatst blijkt voor slechts 3 personen.

Erg lange scene die de indruk geeft de basis te vormen voor de rest van de film. Jammer genoeg blijkt dat niet het geval te zijn. Wanneer de personages splitten krijgen de andere twee maar minimale screentime, en vroeg ik me eigenlijk af wat het nut nog was om hun verder verhaaltje te volgen. In één of twee scenes wordt geschetst wat er met hun gebeurt.

De wandelscene is nog indrukwekkend. Deed me terugdenken aan The Cranes ... en Gerry. Wat daarop volgt is een uur durend lange teleurstelling. Zoals het een Russische film blijkbaar moet betamen komt de armoe weer boven en wordt er weer volop uitgepakt met rimpelige omas in verkrotte woonsten omgeven door mistige weiden en slijk. Het zuipt, het vreet, het kapt wat wijn over ontblootte zakken vlees die ooit doorgingen als borsten.

Het zal wel, maar geen flauw idee waarom ik er naar zat te kijken. Deel 1 en 2 zijn compleet losgekoppeld. Deel 1 is fijn, deel 2 is armoedige sovjet cinema die ze voor mijn part samen met de poppen uit de film mogen opfikken.

2.5*, wat jammer weer.

Eén van de betere Koreaanse films.

Jammer dat hij toch nog lijdt aan enkele typische ziektes. Voornamelijk de kritiek die hierboven al gegeven is. Film begint, erg stijlvol. Maar elk half uur worden er nieuwe themas geïntroduceerd en nieuwe wegen ingeslagen. Alsof je naar de bakker gaat en een omweggetje maakt via de Sahara.

Op zich is het omweggetje wel aangenaam, want opvallend is dat de sfeer doorheen het suspense en drama gedeelte consistent blijft. Mooi gedaan vond ik. Eindelijk ook eens een Koreaanse films waar shots de tijd krijgen om te zweven. Niet de doorgaans vreselijke gemonteerde mooifilmerij voor een keer. Visueel prachtig filmpje. Geweldige pans en shots, hier en daar gepaste filtertjes en afgewerkt met weinig bombastische muziek. In dat opzicht verfrissend.

Jammer dus dat het script een uur lang alle kanten opgaat behalve naar het einde toe. Halverwege heb ik toch even een zucht gelaten. Maar het tweede deel houdt gelukkig ook de aandacht en de film weet over het algemeen wel te overtuigen. Mooi einde ook, waardoor het uiteindelijk op een kleine 3.5* uitkomt.

Niet best.

Ik lees hier overal dat de film niet meteen beantwoordt aan het mistroostige Oost-Europese cliché, maar dat doet de film wat mij betreft nét wel. Het is alsof de Dardennes gereïncarneerd zijn in Roemenië. Lelijkheid, armoede en troosteloosheid, en dat uitgesmeerd over dik 110 minuten. Ga er maar lekker voor zitten.

Het is dat het acteerwerk nog goed is, dat zo'n beetje het enige wat deze film nog rechthoudt. Daarnaast is het gewoon een opeenstapeling van ellende die zich voortsleept van begin tot eind. Visueel is het een kerkhof, de soundtrack is sowieso veelal afwezig en ondanks dat de film een klein beetje wil shockeren (met de foetus in beeld), wil ook dat niet echt goed werken.

Het gaat dan ook nog eens uit als een nachtkaars. Het is allemaal zo nadrukkelijk en geforceerd dat een drama als dit mij gewoon weinig tot niks doet. Realistisch vind ik het ook niet, maar da's wel vaak de term die gebruikt wordt voor dit type mistroostige dramas. Ik hoop in ieder geval dat die mensen een beter leven hebben dan hierin werd afgebeeld.

1.5*

Niet veel beter of slechter dan de eerste film.

Enige fijne is geloof ik dat deze film het niet nodig vindt zichzelf nodeloos te rekken. Met z'n 90 minuten is dit volgens mij één van de kortste Marvel verfilmingen.

Saaie helden, ook de toevoeging van Silver Surfer is niet best. Die ruimtewolk had op zich nog wat kunnen zijn, maar er wordt bitterweinig mee gedaan en zo imposant is ze nu ook weer niet als ze binnen een minuut of 5 verslagen wordt.

De effecten verouderen snel, het acteerwerk is houterig en veel heeft de film verder ook niet te melden. Geen al te beste Marvel reeks dit, blij dat ze het bij twee delen gehouden hebben.

1.0*

Niet 's werelds snelste film.

Eigenlijk was hij niet vooruit te branden, iets wat mij toch wel verrastte na 15 gezien te hebben.

Veel gepraat wordt er ook niet, wat wil zeggen dat het vooral kijken is naar de acties van de hoofdpersonages. Naar goede gewoonte zijn die vaak nogal dubieus en moeilijk te doorgronden, maar daarom niet minder mooi.

De relatie tussen vader en zoon wordt prachtig weergegeven. Terwijl de vader eigenlijk niks waard is, dient hij toch als een soort van rolmodel voor z'n zoontje, die probeert z'n vader op een voetstuk te plaatsen, maar daarin moeilijk slaagt.

't Is best ook een zielig verhaaltje, maar wel erg mooi. Erg mooi kleurgebruik en mooi geschoten, schaarse muziek maar wel aandoenlijk. De muzike bij de scene halverwege en de muziek bij de aftiteling zijn prachtig (beiden hetzelfde nummer).

Erg klein, maar mooi en integer drama. Wel bloedstollend traag, veel lange shots en stille personages. U weze gewaarschuwd of geïntrigeerd.

4*

!

Wat is het lang geleden dat ik dit soort film gezien heb. Het superstandaard generisch rom-commetje, dat zo graag door commerciële zenders aangekocht wordt als opvulling van een vergeten dinsdagavond.

Plat vertoon, totale non-film, uiterst ongrappig en saai, lomp, vervelend, dom, passieloos. Ware het niet dat er recente kutpopmuziek inzat zou de film zo 15 a 20 jaar oud kunnen zijn. Waarom maakt men deze rol-van-de-band films ?

Ik zie veel slechte films, en vraag mij vaak af wat mensen in een bepaalde film zien, maar dit soort oubollige troep mijd ik normaal als de pest. Nu weet ik weer waarom. Jammer van de leuke poster, past totaal niet bij de film.

0.5*. Waardeloos.

Herziening.

Deze film blijft even uniek als de eerste keer. De verwijzing naar Dogville is er dan wel, buiten die ene stylistische invloed valt er maar weinig terug te vinden van Von Trier's werk.

Miike op z'n eigenzinnigst, samen met Izo de twee films die hem even in het arthouse hoekje deed verzeilen. Vind het jammer dat hij daar weer zo snel vertrokken is want samen met Izo behoort deze film zeker tot Miike's beste werk.

Visueel knap, geweldig geacteerd en constant uitdagend. Miike blijft een held.

5.0* en een uitgebreide review

Best oké.

Lijkt een volbloed haaienfilm, maar dat is het eigenlijk niet. Het is meer een film waarbij personages vastzitten en tegen de tijd moeten knokken voor hun leven. De haaien vormen daarbij één obstakel, maar zeker niet het enige. Het heeft daarom soms meer van een 127 Hours dan van een Jaws weg.

Je moet wel doorheen een redelijk stroef begin. Matig drama en redelijk brakke acteerprestaties maken het niet altijd makkelijk om de aandacht vast te houden, maar eens in het water begint er eigenlijk een nieuwe film. Eentje waar Robers z'n troeven kan uitspelen.

Want als thriller volgen er een aantal scenes die echt wel de moeite zijn. Spannende momenten zoals het midway moment met de flairs of de shark attacks tijdens het ophijsen aan de boot maken deze film zeker de moeite waard. Niet dat het een groots meesterwerk is, maar qua filler is het best goed te doen.

3.0*

Echt slecht.

Valt al bijna niet te bevatten met welk idee deze film gemaakt is. De film speelt zich af in Japan met een bijna uitsluitend Japanse cast, toch wordt er de hele film lang Engels gepraat. Waarschijnlijk door de semi-hoofdrol van Reeves, die het niet kan laten op te duiken in elke Hollywood goes Asia film.

De film gaat aan de haal met een Japans verhaal maar doet eerder aan een HK film denken, met dank aan de eerder magische invulling van het verhaal. Ook "Japan" zelf lijkt meer op China of Thailand, met die kleine afgescheiden bergjes in de achtergrond. Veel lijn zit er niet in.

Het Engels van de Japanners is drakerig, ook dat euvel blijft voor problemen zorgen. Niet dat een film als deze écht sterk acteerwerk nodig heeft, maar het gestamel en gestotter is een productie van deze omvang echt niet waardig. Asano in een wat grotere rol, toch is het jammer om het als relatief charismaloze bad guy terug te zien. Waar is de tijd dat hij lekker personages als Kakihara mocht vertolken. Hij is z'n neusje voor goeie films en interessante rollen duidelijk kwijt.

De CG was ook écht niet aan te zien verder (dat vosje alleen al). Lelijke mythische wezens in een kitscherige setting, je vraagt je af of ze daar echt zo'n enorm budget aan moeten besteden hebben. Verder zeer matig aan elkaar geëdit en voorzien van een lame soundtrack. 't Is episch Hollywood ten top.

Mnee, echt een draak van een film. Amper te bevatten hoe dit project tot stand gekomen is. Je mag hopen dat het uiteindelijke resultaat niet de visie van de regisseur is, al blijft hij toch voor een groot deel aansprakelijk. Er zit meer fout dan enkel wat knipwerk.

1.0*

Degelijk.

Beetje gekke combinatie van een gevangenisdrama met een sportfilm, maar het werkt wel. Vooral omdat beide genres elkaar versterken hier, of ten minste toch wat afwisseling bieden. Waar ik de pure gevangenisfilm of sportfilm vaak wat saai vind.

De setting is best ruw en wordt degelijk neergezet, maar de film is wel érg druk bezig met het vertellen van een verhaaltje. Ik miste hier en daar toch enkele rustpuntjes en iets meer aandacht voor de regie. In het tweede deel wordt dat iets beter aangepakt, maar daardoor wordt alleen maar duidelijker dat de film zich toch teveel met het plot bezighoudt.

Voor een keertje zeker de moeite. Vervelen doet het niet, acteerwerk is oké en het verhaal boeit op zich wel. Maar het had gewoon net wat filmischer gemogen.

3.0*

Oldskool Taiwanees drama.

Njah. Beetje dubbel gevoel bij. Enerzijds is het mooi, warm, aandoenlijk en ook prachtig geschoten. Zo'n beetje waar ze in Taiwan erg goed in zijn geworden. Maar na de vernieuwing van een aantal jaar geleden hoop ik toch op films met wat modernere toetsen. En daar is erg weinig van te merken hier.

't Is allemaal erg klassiek. Van het romantische verhaaltje tot de vormgeving aan toe. Ook de setting en de braafheid zijn typisch Taiwanees, maar dan eerder 12 jaar geleden. Mensen die het niet zo eens zijn met de vernieuwing zullen een film als deze wat makkelijker kunnen omarmen vermoed ik.

Slecht is het gelukkig zeker niet, daarvoor zit er veel te veel intrinsieke kwaliteit in de film. Het ziet er geweldig mooi uit, erg sfeervol ook en het drama is mooi gestoffeerd. Tempo zit ook wel goed en de film zakt nergens in. Er valt verder ook niet zoveel slechts over te zeggen, behalve dat het in alles een beetje saai is. Het miste iets dat het wat spannender en/of verrassender maakte.

3.5*

Doornsnee.

Simpele romance met een kleine variatie, al is die dan niet al te origineel. En ook steeds een beetje vermoeiend, want als kijker moet je steeds hetzelfde verhaaltje door.

Maar verder wel aardig. Sandler is weer zichzelf, Barrymore voldoet en de setting wekt aardig wat jaloezie op. Veel meer hebben filmpjes als deze doorgaans niet nodig om een redelijk gevoel achter te laten.

Verder een degelijk bijrolletje van Schneider, het enige echte unicum van deze film. Vermakelijk allemaal, maar zinkt een beetje weg tussen soortgelijke films, en het dramatische element komt nooit helemaal goed uit de verf.

2.5*

Hmmm.

Een film die het moet hebben van z'n acteurs. Levitt zoals steeds sterk, Rogen erg passend in z'n rol. Ze dragen de film met z'n tweetjes en weten een goeie balans tussen comedy en drama te vinden. Jammer genoeg weet Levine dat niet.

Hij maakt er een érg afgeborstelde en gelikte film van. Niet Hollywood-gelikt, maar indie-artsy gelikt. Zo "by the rules" dat het bij momenten saai en vervelend wordt en je je afvraagt of er wel eigen inbreng van Levine is geweest. Van camerawerk tot muziekkeuze (driemaal yuk!), het is allemaal zo voorspelbaar. Ook emotioneel is het soms een echte woestijn, waarbij je de schuld vol bij de regisseur mag leggen.

Jammer, want het duo had absoluut een betere film verdiend. Ze redden het vehikel uiteindelijk nog wel, maar meer zat er voor deze 50/50 niet in.

3.0*

Redelijk.

Toch raar wanneer een Chinees naar Amerika trekt om een film te maken over Engelsen. De combinatie is dan ook wat eigenaardig soms, al is het uiteindelijk toch de Amerikaanse stempel die er het hardst doorkomt.

Film wordt wel opgevrolijkt door lekker Brits gewauwel en gevloek. Carlyle doet het naar behoren, samen met Jackson vormt hij een leuk duo. Verder ook wat geinige nevenpersonages waardoor het allemaal wel érg op een Ritchie clone gaat lijken. Het zijn vooral de actiescenes die duidelijker Amerikaans aandoen, met een vleugje HK geweld dan.

Verder opvallende club-scene met veel sample-potentieel (kende een aantal conversaties/monologen al van deze film) en zowaar muziek die je ook echt in zo'n club zou verwachten. Zeldzaam.

Lekker simpel en vlot actiefilmpje dit. Hoogstaand is het niet, maar bij momenten best grappig, niet te lang en enkele bescheiden hoogtepuntjes.

3.0*

Erg fijn.

Wel een wat klassieker Japan drama, denk dan vooral aan de films die rond de eeuwwisseling populair waren. Wat gestileerder, met veel aandacht voor kleur, compositie en ook een opvallendere soundtrack. De toekomst van de Japanse cinema is dit niet, wel een heerlijk brokje kwaliteit.

Acteerprestaties zijn ook de moeite, de focus wordt gespreid over verschillende personages waardoor de film relatief lang en ietwat gefragmenteerd is, maar het overkoepelende thema is sterk genoeg om de aandacht vast te houden. Opvallend sterke film van Narushima.

4.0* en een uitgebreide review

Oef.

Posters, na trailers waarschijnljik hét belangrijkste uithangbord van een film. De poster van 5th Wave is best oké, je zou er een soort van District 9 van kunnen verwachten, behalve dat de aanwezigheid van Moretz al weggeeft dat het wat commerciëler is.

Wat de poster niet toont is dat dit een young adult verfilming is die duidelijk mikt op vervolgen, niet echt waar ik op zat te wachten (en zin in had). Het begin brengt je misschien nog even aan het twijfelen, maar wanneer het bakvissenverhaaltje daadwerkelijk van start schiet, gaat het snel bergafwaards met deze film.

Moretz is matig, haar romantische tegenhanger flauw. Het verhaaltje enorm voorspelbaar, de bad guy hilarisch slecht en veel aliens hoef je ook niet te verwachten. Dit gaat meer over liefde en hoop en tienermoraaltjes.

Het ergste is misschien nog dat dit de nieuwste van J Blakeson is, toch een regisseur die met z'n eerste film verwachtingen had geschept. Daarvan is echt niks meer te merken in The 5th Wave, saai en droog geregisseerd.

Mnee, tegenvaller dit. Eerste half uur houdt er nog een beetje de moed in, daarna wordt het alleen maar slechter.

1.5*

Zeer aardige film. Ik ben geen Ozon kenner maar bepaalde elementen (zoals het feestje) worden toch in een typische sfeer weergegeven.

De opening van de film is best bitter. Knappe scenes die qua dramatiek de goede toon zetten. Alleen een beetje jammer dat Ozon de terugverteltechniek (Irréversible, Memento) niet ten volle weet te benutten. Toegegeven, het overstijgt makkelijk het Mementogepruts, maar er had toch wat meer ingezeten.

Soit, 5x2 is een intrieste en zwaarmoedige kijk op relaties waar niemand de dupe is en iedereen z'n donkere kantjes heeft. Zeer aardig om volgen, verveelt niet en sterk geacteerd. Mist alleen wat karakter om er echt uit te springen. 4*

Leuke Bay.

Fijn om eens een échte dure blockbuster op Netflix te zien, da's toch een type film dat ze nog niet echt in het rek hadden liggen. Geen beter figuur dan Michael Bay voor zo'n klusje, hij is één van de weinigen die ook écht zichtbaar wat met budget weet te aan te vangen, zonder daarbij zichzelf te verliezen.

Deze film is dan ook vintage Bay, en daar is hij duidelijk ook zelf trots op. De eerste 20 minuten opent met een redelijk weergalloze actie scene, eentje die jammer genoeg niet meer overtroffen wordt verder in de film, maar wel meteen de toon zet. Realisme hoort niet thuis in deze film, alles staat in functie van coole actie. En terecht ook, menig regisseur (of zeg maar studio) die daar een voorbeeld aan kan nemen.

Ook de actie in Hong Kong en het ficitieve Turgistan (wat was toch?) mogen er zijn, ze weten alleen niet écht die adrenaline te halen. Wel nog veel leuke en grappige details, ook verrassend bruut trouwens. Dat is iets wat wel een beetje nieuws is in Bay's films. Alles laten ontploffen vindt hij duidelijk leuk, lijken wat minder.

Enige minpuntje vind ik dan dat Bay zich het af en toe nét te makkelijk maakt en zich net iets te braaf aan z'n eigen stijl houdt. Ik denk dan aan actiefilms als Hardcore Henry, die toch wat vaker het randje van het bekende opzochten. Maar wie zin heeft in een nieuwe Bay zal absoluut niet teleurgesteld zijn in deze film, want Netflix of niet, zolang hij centjes mag opmaken doet hij gewoon z'n ding. En dat hij dat ook erg goed.

3.5*

Het type komedie waar ik het enorm van op m'n heupen krijg.

Was het maar lompe, debiele humor denk ik dan. Dit soort flauwe, ultravoorspelbare situatiehumor vind ik gewoon enorm triest. Alsof een continue schaterende dronkenlap een uiterst flauwe en voorspelbare grap loopt te vertellen. Komt daarbij dat alles enorm "fake" hip is geschoten en geknipt, en dat ik het na 10 minuten wel al gezien had. En dan gaat de film nog zo'n 100 lange, erg lange minuten door. Nergens een mooie of sterk afgewerkte scene te bekennen, alles schreeuwt ondermaatsheid.

Komt niet boven het niveau van een Ernest uit, lange filmweek of niet. 0.5*voor dit gedrocht.

Leuk.

Waarom zou je het met Miike's film vergelijken als je een hele HK geschiedenis aan beter vergelijkingsmateriaal hebt liggen? Deed mij vooral denken aan de vroegen jaren '90 films, al is het duidelijk wat gemoderniseerd (lees harder gemaakt).

Tsang staat hier (en op IMDb) te boek als regisseur, in de filmcredits zelf zag ik hem niet meteen staan. Maar ik neem aan dat hij een soort peetvaderrol had voor Hung Yan Yan, het gebeurt wel vaker in HK dat de ster van de film (met regisseurservaring) een jongere regisseur bijstaat en gecredit wordt. Jing Wong lanceerde zo ook vaak nieuwe regisseurs.

Tsang's Golden Valley was aardig luchtig. Leuk dorpje, perfecte setting voor een typisch martial arts verhaaltje met een afgelegen plek die plots bevolkt blijkt met een hoop interessante vechtmachines. Het zijn vooral de actiescenes die verrassen. Niet omdat ze zo geweldig georchestreerd zijn, wél omdat ze een pak directer en harder zijn ivm de oudere martial arts films. Vooral de scene halverwege waarin een klein battalion opgefikt wordt, van luchtigheid is daar absoluut geen sprake meer.

Véél bekende gezichten, zowel in hoofd- als bijrollen. Iedereen heeft er ook best zin in, maar de film komt net iets tekort qua regie. Het ziet er soms iets te doorsnee uit, de vechtscenes verliezen wat kracht in de editing en puur visueel had het ook wel wat mooier gekund. Grote afwezige is toch Anthony Wong, die had ik ook nog wel verwacht in een bijrolletje, vooral omdat ze Simon Yam toch wel zover gekregen hebben.

Verder geen vervelende film, verwijst genoeg naar de HK martial arts geschiedenis, vergeet zelf niet wat toe te voegen aan het genre, alleen de regie had iets beter gemogen.

3.0*

Flauw.

Carraway probeert het wel. Hij doet z'n best om z'n filmpje sfeervol te maken. Spel tussen licht en donker wil af en toe nog wel eens werken en ook het editwerk laat uitschijnen dat Carraway het goed meent.

Maar het komt er eigenlijk gewoon niet uit. Het gaat enorm fout bij de erg houterige cast. Horrorfilms hebben meestal geen hoogstaand acteerwerk nodig, maar een basisniveau is toch fijn. De personages stellen ook niks voor en hoewel clichés ook al geen probleem hoeven zijn wordt er maar erg weinig mee gedaan.

FIlm mist suspense en mystery, het flauwe einde helpt ook al niet mee. Rest een film van een regisseur die wel gepoogd heeft z'n filmpje sfeervol te maken, daar ook deels in geslaagd is, maar op een aantal andere punten compleet door de mand valt.

1.5*

Niet goed.

Het begin van een slechte periode in HK en Siu-Tung Ching heeft er nogal onder te lijden gehad. Al is dit zeker één van z'n slechtste films die ik al gezien heb. Michelle Yeoh is duidelijk diegene die het publiek moet trekken, de andere "7" zijn onbekend en weinig charismavol grut. Ook de bad guys stellen niet veel voor.

Actie is teveel van hetzelfde en buiten een paar momentjes ook niet al te spectaculair. Op het einde wel leuk met de helicopter, levert een halfje extra op, maar het zijn zeldzame momenten. Verder een drukke en warrige film die nergens de tijd voor neemt, maar jammer genoeg ook gewoon als actiefilm tekort schiet.

Mnee, Siu-Tung Ching kan echt enorm veel beter, het komt er alleen helemaal niet uit hier.

1.5*

Sterke film.

Vooral de extreem kille uitstraling is een dik pluspunt. Grauw kleurpalette, veel stiltes (en niet alleen het weglaten van soundtrack, maar ook van omgevingsgeluiden) en af en toe hard toeslaan. Zelf de settings is levensloos.

Halverwege raakt Grou het een beetje kwijt, maar de laatste scene is schitterend. Die twee vraagjes zeggen eigenlijk alles en geven de film zo nog een mooie moraal mee. Hoe vaak kan je dat zeggen?

Aanradertje voor mensen die graag een nieuwe variant of de Franse horror wave zien. Een trage film die ook zeker zoveel steunt op drama dan horror, maar wel een behoorlijke impact achterlaat.

4.0* en een uitgebreide review

Vond het anders weinig overtuigend.

Het beste moment is wanneer de scene nota bene voorgelezen wordt. Spannender dan heel Psycho bij elkaar. Dit is dan misschien toch vooral een docu voor fans van Psycho, maar dan heb je dus eigenlijk weer een preaching to the choir docutje waar niemand echt wat aan heeft.

Het panel aan experts valt toch enigszins in twijfel te trekken. Teveel regisseurs, die dan misschien goed weten hoe een film te maken, maar niet noodzakelijk erg bewust zijn van de rest. Er wordt véél te veel vanuit "the audience" gesproken, wat redelijk irritant is. Ik heb de discussie op MM zelf vaak genoeg gevoerd, wat mij betreft hoeft niet iedereen overal "ik vind" of "voor mij" bij te zetten, maar om dan zaken vanuit het publiek als objectief gegeven te presenteren gaat een stapje te ver.

Het is verder ook gewoon onnozel om naar een lofzang over een scene te kijken die zelf niks met je doet. Het iconische karakter van die scene valt uiteraard niet te ontkennen, maar bijna alles wat er gezegd wordt herken ik gewoon niet in het beeld dat ermee gepaard gaat.

Verder verkneukelt met zich wat teveel aan kleine dingetjes die uitvergroot worden om Hitchcock's genialiteit verder in de kijker te zetten. Sommige theorieën of verklaring zijn ook gewoon complete onzin, wanneer er dan ook nog een scene uit Irréversible bijgehaald wordt én fout geciteerd wordt (er zat namelijk wel bloot in) dan zet ik gewoon héél wat vraagtekens bij de serieux van deze docu.

Veel meer dan wat mythevorming is het niet, en niet eens op een heel grondige of overtuigende manier. Buiten één of twee grappige faits divers, totaal niet overtuigend, noch interessant.

1.0*

75

75 seconden, langer had deze film ook niet hoeven duren. Een enorm slecht slashertje dat echt nergens, maar dan ook nergens weet te overtuigen.

Weer een stelletje schurftjongeren die afgeslacht worden door een getormenteerd knaapje. Het acteerwerk is overdreven slecht, de personages overdreven dom en ook de killer wil maar niet leuk worden.

Verder geen spatje originaliteit en een resem aan brakke scares in het begin. Als finale doodsteek wordt je dan ook nog opgezadeld met een belabberd bijrolletje van Hauer. Mnee, met de poster hierboven heb je het beste aan de film gehad.

1.0*

Leuk.

Films als deze hebben altijd een streepje voor. De lokale folklore zorgt ervoor dat het toch altijd mysterieuzer is dan de zoveelste behekste pop, zombieuitbraak of vampierenfilm. Omdat de regels niet meteen bekend zijn heb je sowieso een extra laagje spanning op de film zitten.

Daarnaast is de uitvoering van deze 8 gewoon erg sterk. Netjes in beeld gebracht, de acteurs doen het ook echt goed en bij momenten toch een paar erg leuke en memorabele scenes. Echt héél eng wil het dan misschien niet worden, maar het is wel continue sfeervol en ondanks dat het einde een versnelling terugschakelt, is het toch best passend.

Het mist de film dus aan iets om er echt bovenuit te springen, maar de kwaliteit druipt er verder wel vanaf. Een leuke ontdekking, deze film. Holscher is zeker iemand om in de gaten te blijven houden, al hoeft dat niet eens binnen het horrorgenre te zijn. Fijn filmpje dit.

3.5*

Bij dit soort films is het moeilijk te beslissen ... wat is leuker, de film of de reacties op de film. Geweldig, al die kritieken van boze, in hun gat gebeten kijkers

Ik vond het erg leuk allemaal. Het bullshit whodunnit plotje met de 101 intriges en openbaringen. Het overdone acteerwerk van de acht vrouwen, campy en slechte nummertjes met nog idiotere dansjes. Toneel, maar dan wat extra dik aangezet. Flashy kleurtjes en leuke behangetjes. Waarschijnlijk is het allemaal wat minder als je voeling hebt met het geparodieerde, maar mij amuseerde het geweldig.

Ozon blijf ik een frisse, lollige regisseur vinden. Misschien wat jammer dat z'n laatste films wat "volwassener" lijken. Hij raakt meer en meer in een poel van inwisselbare regisseurs zo. Toch maar eens achter de man z'n andere films aan, dit bekoort mij zeker.

Niet voor pruillipjes. 4*

Edit: en ik ga weer voor Béart, hoe knap Deneuve ook mag zijn. Die vrouw heeft gewoon wat.

Niet verkeerd.

Eminem doet het goed, maar speelt dan ook een erg vertrouwde rol. Verder is het vooral de stad die de aandacht opeist, al is het maar omdat de verloedering toen al erg goed te zien was (en ook z'n eigen scene krijgt). 11 jaar later zou de stad een faillissement aanvragen.

Qua plot en verloop is het bekend terrein. Ugly duckling verhaaltje, wat trailer trash gebral, het groepje rappers dat liever droomt dan effectief dingen verwezenlijkt. Wat grimmig drama met een dochtertje als teken van onschuld en de weg naar de "top" die bezaaid is met valkuilen. Erg veel verrassingen zijn er in deze film niet te vinden.

Rest van de cast is wisselend. Mackie en Byrd vond ik best oké, Basinger viel sterk tegen. Visueel vooral erg grauw en grijs. Komt met door de setting uiteraard, maar ook klassiek voor dit type drama. Soundtrack is oké, maar als niet-hip-hop kenner kende ik toch iets teveel nummers, waardoor er misschien iets te makkelijk naar zekerheden gegrepen is.

Gewoon een solide drama, met wat scherpe kantjes maar ook een paar kleine lichtpuntjes.

3.0*