Meningen

Matig. Op momenten wel spannend, maar als geheel veel te lang en vooral vol mensen die weinig sympathie opwekken waarbij je moet meeleven met diegenen die het minst onsympathiek zijn. Ook de docustijl vind ik niet helemaal overtuigen, een stijl die je echt moet beperken tot films die je als docu brengt (ik noem een United 93) of soms een enkele andere film. Misschien had Bigelow zich moeten richten veel meer op de rellen in het algemeen en niet zozeer op het gedoe in dat hotel. 2,5*.

Begint ijzersterk maar zakt tegen het einde wel wat in.

Het uitgangspunt moet je maar voor lief nemen en is dusdanig hard (en absurd, ik ken de Belgische wet niet maar in Nederland zou dit lijkt me niet kunnen) neergezet dat je wel een bepaalde richting wordt uitgeduwd die niet altijd even overtuigend is. Want Cotillard is al ziek, ze heeft het niet heel slecht (ze koopt steeds pizza, flesjes water, een ijsje) en haar collega's idem en dit is één verhaal van duizenden die het veel erger hebben. Interessanter zou zijn of mensen bereid zijn 10% in te leveren of de kans te hebben dat 10% van het personeel wordt ontslagen. Maar goed, dat is een heel andere film dan. Ik zie dit dan ook meer als karakterschets van iemand die erbovenop probeert te komen dan een sociaal drama. Leuk is natuurlijk dat de film vragen oproept of je zelf bereid zou zijn een bonus (een bonus ja, geen salaris) in te leveren.

Wel is film een uitstekend medium voor zulk een verhaal dat we krijgen, meer nog dan literatuur, door gewoon de camera neer te zetten op interactie. Dan werken die lange shots ook mee die de acteurs de kans geven echt zo een scène op te bouwen en hun personage te zijn in plaats van te acteren. Verder is het camerawerk wat saai, maar dat past wel in het realistische, met vooral heel veel gewone woonwijken. Niet de glamour, ook niet de achterbuurten. Nee, gewone mensen met gewone problemen.

Grootste troef blijft Cotillard die dan wel wat tics gebruikt, maar verder helemaal in haar personage glijdt en met veel nuance en kleine gebaren een knap personage neerzet - mij had ze in ieder geval volledig mee. Helpt mee dat ik haar ook bijzonder aantrekkelijk vindt, zeker in deze film met staartje dat haar een prachtige jongemeisjesuitstraling geeft. Ook Rongione als manlief had zijn inbreng zoals iedereen wel, waardoor alle losse scènes tussen Cotillard en haar collega's echt knetteren van emotie. Wel treedt enige herhaling op (al verstrekt dat de boodschap wel) en niet alle keuzes in het tweede deel vind ik even sterk, dus daarom 3,5*.

Nee, dit werkte totaal niet voor mij. Een hoop geneuzel dat eigenlijk nooit interessant wordt en dat spelen met de vierde wand (althans soort van) vond ik gewoonweg raar. Visueel wel redelijk nog met zachte kleuren en belichting maar stiekem versterkte dat het saaie alleen maar. 1,0*.

Nou vooruit, sommige scènes rond het excorcisme waren nog wel creepy, maar verder was dit helemaal niets. Vooral dat docu-stijltje doet wat goedkoop aan en wordt ook nog eens niet consequent doorgevoerd. Had er dan een echte ficitieve docu van gemaakt. Spannend wordt het nergens, film ziet er niet bijzonder uit en matig acteerwerk. 1,0*.

Matig. De film begint nog wel aardig en sfeervol (mooie fijne beelden van een winters New York) maar de film verandert al snel in stroperig drama dat nooit overtuigt, vooral niet de relatie tussen de saaie Ford en de ook niet echt overtuigende Pitt. De aankleding is nog wel oké maar de film is veel te degelijk en duf om ook maar ergens echt te boeien. 2,0*.

Best geinig, op momenten hilarisch maar na een goed uur geloofde ik het ook wel en kwam er weinig nieuws meer bi voor mijj. De groezelige stijl is niet helemaal mijn ding, maar het past hier wel prima. En de gore wordt af en toe leuk in beeld gezet. Daarnaast vermaakt de film een goed uur sowieso met een stel maffe maar fijne personages die allemaal net iets te belezen willen praten (follow the yellow brick road), een aantal goede grappen (fifty fifty, of die truck) en sterke sfeervolle locaties. Na dat uur kwam er halaas geen voortuitgang meer en vond ik de film zelfs wat saai worden.
De soundtrack is wel erg fijn met vooral een fantastisch gebruik van Freebird, in visueel sowieso de beste scène. 3,0*.

In zoverre een bijzondere film dat deze een vrij lange aanloop kent zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Het grootste drama betreft nog dat een enkeling wat naars zegt over de huidskleur van Brown, maar ook dat zijn ruzies in de marge. Geen groots drama, geen echte conflicten. De film neemt anderhalf uur de tijd, en dat is echt te lang, richting de finale met wat actie in de Korea-oorlog. Ik weet ook niet wat deze film moet zijn: een portret van de eerste zwarte piloot, van de oorlog zelf, van een groepje vliegeniers met toevallig een zwarte piloot? Hoewel de aankleding verder prima is (hoewel iets te clean en en met te veel retro-look allemaal) is de film steeds het net niet. En dan worden er 140 minuten voor uitgetrokken. Daarbij speelt ook dat de invulling van Majors aan de persoon Brown nogal vlak is en de stukken waarin hij vecht met demonen geen moment overtuigen en zelfs wat lachwekkend worden. Zijn vrouw (in de laatste scène vooral) en wingman Glenn Powell doen het wat dat betreft een stuk indrukwekkender. Ongetwijfeld een film die met zijn thema gokt op de Oscars maar als drama te zwak is en ook nog onverwachte concurrentie (op het vlak van Oscars) krijgt door die andere pilotenfilm Top Gun dit jaar. Dat gaat hem niet worden. De regisseur van dienst heeft af en toe nog een leuk visueel idee met een goede uitvoering (ook in de montage) maar daar blijft het bij. 2,5*.

Goed gemaakte film, zowel qua ingetogen acteren als met de mooie fotografie, maar verhaal en personages wisten me niet echt te boeien en uiteindelijk ging de film veel te traag voor mij en duurde voor mijn gevoel veel langer dan de krappe twee uur. Het einde was wat onverwacht en vond ik ook niet helemaal passen maar zorgde wel dat ik met wat meer interesse keek dus daarmee naar boven afgerond 2,5*.

Hier kon ik echt niets mee. Ik houd van sfeerschetsen en scènes als mensen niets zeggen zolang die maar naturel aanvoelen. Bij deze film was het allemaal te gemaakt. Verder een verhaal dat ik niet echt kon volgen en daardoor ook m'n interesse kwijtraakte. In grote lijnen ging dit nog wel, maar veel eindeloze losse scènes kon ik simpelweg niet plaatsen. Af en toe nog wel een bijzonder shot (dat pistool in de bioscoop zoals hierboven al genoemd bijvoorbeeld)

Het gedeelte in 3D was ook niet heel bijzonder. Een lang shot ja, maar er wordt weinig mee gedaan en de omgevingen zijn ook niet echt geweldig. Misschien verwachtte ik een zekere trip, maar dat is het nooit geworden. Buiten dat was er wat mis met de 3D, of mijn brilletje, maar dat zou gek zijn want ik had ook een eigen brilletje bij me en hetzelfde euvel. Vage beelden, slecht leesbare ondertiteling. Maar op dat moment was ik al zover dat het me niets meer uitmaakte. En dat zegt genoeg. 1,0*.

Aardige film die wel vermaakt met een redelijk tempo en aardige sfeer maar ook niet meer doet dan dat. Echt spannend wordt dit nergens, visueel wat saai en het einde is oké maar echt er van ondersteboven was ik nu ook weer niet. Allicht omdat die nogal werd afgeraffeld waar men in het begin juist wel enorm de tijd neemt eer er wat begint. Wel gek, zo'n film die in de Top 250 staat maar waar ik echt nog nooit van had gehoord. het is dat die in de lijst staat en ik hem daarom wilde zien. 3,0*.

Hitchcock. De beste man wordt dan wel steevast The Master of Suspense genoemd, spannend vind ik zijn films nooit. Wel biedt hij over het algemeen superieur vermaak met een camera die vertelt, goede muziek, fijne dialogen en vooral een perfect tempo waardoor zijn films nooit stilvallen (al zijn er wel negatieve uitzonderingen).

Zo ook deze Dial M. De film begint wat traag met heel veel gepraat en daar had best wat meer beeld bij gemogen, want het geheel is net iets te statisch gefilmd zo. Typerend is de eerste minuut waar Hitch zonder iets te vertellen zo ongeveer de hele voorgeschiedenis uitlegt en toont dan Kelly een minnaar heeft. Hij kan het dus wel! (en dat weet je ook wel trouwens) Ook leuke visuele vondsten ontbreken, behalve dan die waar de schaduwen van Kelly en haar lover op de deur worden getoond als de echtgenoot de sleutel omdraait. Verder fijn spel van de gladde maar vooral charismatische Milland en de leuke rechercheur. Kelly is wat vlakjes al heeft ze het scenario ook niet mee, maar iets actiever had best gemogen.

Overigens gaat de film minstens een kwartier te lang door, en op het eind nog eens een minuutje. Niet dat ik de film vond vervelen - integendeel- maar ik had Milland het wel gegund als hij zijn vrouw bestraft kon zien. Gelijk zou dat een mooi statement zijn tegen overspel. En die allerlaatste scène had mogen stoppen bij het omdraaien van de sleutel, dat was genoeg geweest. Dan had ik hier nog hoger voor gegeven. 3,5*.

Weer zo'n film op heel smal formaat. Maar wel één waarin het visuele aspect juist het beste was van de film. De camera zit gelukkig niet te veel op de huid en deze regisseur weet hoe een smal beeld toch mooi te vullen is en hoe er ruimte valt te creëren. Sfeervol, mooie kleuren, sprekende beelden en soms fijn dromerig.

Inhoudelijk dan weer minder bijzonder. Echt zo'n verhaal waarvan ik vond dat al tientallen keren te hebben gezien rond een gezin in de lagere sociale milieus. Alle clichés rond afwezige vaders of moeders, nieuwe scharrels, criminaliteit, ruzies binnen, het jongere zusje of broertje etc kwamen wel langs. Dat was jammer.

Debutante Khebizi doet het nog wel aardig waarmee haar rol toch nog goed overkomt. Wat ik wel leuk vond is hoe ze naar buiten overkomt. Soms groot houden maar ook wel oprecht zich prettig voelen door expressief over te komen alleen daarachter zit een klein hartje en een zekere nervositeit - als een jongen te dichtbij komt wijst ze hem af. Aan het eind mag ze naar dat programma maar je kan je ook afvragen hoe het met haar daar zal gaan want daar zal ze vermoedelijk wel over die grens van seks heen moeten. Dat maakt het einde treurig maar boeiend. 3,0*.

Ik moest naar de wc en zette de film op pauze. Ik dacht al wel bijna bij het einde te zijn maar ik zat pas op een uur. En dat zei alles. Vreselijk traag, oninteressant en saai. Visueel soms erg mooi (vooral die kleuren in de nacht en de sfeer in de stad, je voelt de broeierige warmte gewoon) en heel af en toe een losse scène of moment die wel werkten, maar ik kwam hier niet doorheen. De laatste 40 minuten wel afgekeken maar met beduidend minder aandacht, dat wel. 1,0*.

Bond is vooral een product van zijn tijd, niet enkel in de zin dat hij is ontstaan in de wereld van de Koude Oorlog, maar ook na een tijdspanne van 50 jaar film inmiddels heel wat gedaanten heeft gehad en perioden heeft gekend (zoals ook Donald Duck) - middels de film leer je als kijker allicht ook wat over de tijd waarin het speelt. Nu moet je daar wel niet te veel van verwachten, maar als het gaat om sfeerzetting lukt dat de meeste Bonds bijzonder sterk. Deze eerste uit de jaren 70 is daar geen uitzondering op, of het nu in kapsels zit, het toch wel gedateerd aanvoelende in- en uitzoomen of vooral Las Vegas dat net een wat rauwer randje had dan tegenwoordig: het is allemaal even goed. De film ziet er dus vooral fijn uit (sowieso best aardig geschoten) met de locaties en het tijdsbeeld.

Jammer alleen dat de rest zo matig is. De Bond-girl is niet alleen niet erg knap, acteren kan ze ook niet. Blofeld is ook maar een wat makke verschijning en B2 en Vlugge Japie zijn vooral grappig en griezelig op de verkeerde manier. De actie is op een autoachtervolgingsscène na ook erg laf, en zeker het gebruik van special effects is ronduit lelijk (dit lijkt ook de eerste Bond waarin ze dit soort effecten gebruiken - dan maar minder explosief maar wel overtuigend en echt aandoend, denk ik dan). Daardoor wordt de film nooit echt spannend en gaat gewoon slepen tegen het eind. Ook de humor is erg flauw, al kan de verder prima Connery (die ik wel miste in de film met Lazenby) daar nog wel mee uit de voeten. Overigens was ik vooral blij Connery weer te zien en waardeer dat vooral, want hij doet het allemaal wat op de automatische piloot. Alleen dit is wel de meest silly film tot nu toe, zonder dat andere punten echt sterk zijn om dat te verbloemen. 2,0*.

p.s. Grappig dat sommigen hier vinden dat Connery al te is, terwijl Moore drie jaar ouder is dan Connery en pas twee jaar na deze zijn eerste Bond-film draaide. Maar ook Dalton en Brosnan begonnen op een latere leeftijd dan dat Connery ermee stopte.

Ik kan hier weinig slechts over zeggen. Leuk verhaal, fijne setting, mooie aankleding en prima spel met een ontwapende rol van Powley. Grappig ook hoe vrij men is in deze film. Niet alleen het geaccepteerde coke- en drankgebruik, maar ook dat als eenmaal uitkomt dat stiefpa en stiefdochter seks hebben hij niet wordt opgesloten, of dat moeder hem een viezerik vindt. Nee, het kan niet omdat moeders zelf al een relatie had. Geinig. Maar ook vond ik het als geheel nogal gezapig waardoor ik ondanks de korte lengte toch soms wel even op m'n klokje wilde kijken hoe lang het nog zou duren. Het middenstuk vertoont weinig ontwikkeling en ook het einde wordt te veel gerekt. 3,0*.

Vermakelijke docu wel. Op een wat grappig bedoelde manier zien we tussenkopjes/hoofdstukken over typische trekjes bij dictators, om vervolgens vrij serieus die per stuk te behandelen, waar er vaak één of twee voorbeelden worden uitgepakt en dieper worden besproken. Zo krijg je van de meeste wel enigszins een beeld. Die wisseling van toon tussen grappig en serieus schuurt af en toe wel maar storen doet het niet. En op algemeen niveau leer je weinig bij, maar op detailniveau zitten er nog wel aardige voorbeelden in. En het kijkt makkelijk weg. 3,0*.

Ik heb best nog vaak moeten lachen in deze komedie met soms heerlijke foute grappen en soms oprecht geestige momenten. Maar even vaak valt de film wat dood en zelfs die weinige 85 minuten wisten me nooit volledig te boeien. Allicht door het verhaal dat als kapstok dient en niet sterk genoeg is, al zal dat op zich niet moeten uitmaken in zo'n film. Dus geen idee waar het aan lag. 2,5*.

Op punten zou deze het met gemak winnen van haar voorganger The World Is Not Enough, maar als geheel valt het tegen, zeker naarmate de film vordert.

Het begint allemaal vrij sterk, met die surfers en het hele gedoe in Noord-Korea. Brosnan is sowieso op zijn best sinds Goldeneye, meer losjes dan zijn twee voorgaande films en met een mooie mix van koele zakelijkheid en charme, zoals ik Bond het liefst zie. Maar hij krijgt hier ook andere scènes en die bevallen hem goed. En vervolgens evolueert de film eerst nog heel aardig tot in Hong Kong (nu die moderne metropool die we kennen, wel iets anders dan in voorgaande Bonds) en Cuba en Londen (met een leuk zwaardgevecht dat er goed op gaat). Maar daarna gaat het helemaal mis. Het verhaal wordt steeds lachwekkender, de actie is duf en vooral te ver over the top, de cgi verdomde lelijk en de gadgets gaan me ook te ver - iemand had bij die onzichtbare auto toch echt moeten ingrijpen. Verder is het camerawerk soms ook vervelend, met die versnellingen en rare horizontale bewegingen alsof dit een moderne zoveelste actiefilm is, zonder de stijl die bij Bond hoort. En ook nog: de theme song is wel één van de lelijkste en minst passende in de reeks.

Dat is jammer, want in tegenstelling tot veel voorgaande Bonds kunnen de Bond girls ditmaal wel acteren, met vooral de bloedmooie Pike die eruit springt. Dench is goed als altijd en Cleese irriteert weer eens, vooral doordat hij te veel wil lijken op Llewelyn, terwijl die onvervangbaar was. Uiteindelijk wordt het allemaal een vrij lange zit en keek ik de film met weinig interesse uit. 1,5*.

Heerlijke actiefilm. Gewoon om eens lekker te kijken op een avond maar ook nog eens een filmisch interessant. Te beginnen met de fantastische fotografie. Alles geschoten in een prachtig kleurenpalet, vooral in groen, geel en blauw. Ook mooie lange shots, zwierig camerawerk en tenminste niet om de halve seconde een cut. Verschrikkelijk dat soort montage omdat het een chaotisch beeld schept. Hier is alles tenminste duidelijk en goed in beeld gezet.

Het plot is simpel, zeer rechtlijnig, maar daardoor is de film veel geloofwaardig zonder vele subplots en extra's om maar voor spanning te zorgen. Dat voelt zo geforceerd aan. Hier heeft de film dat niet en kan de actie over de top zijn zonder echte ergernis. En de actie vond ik nog wel meevallen, 3 of 4 scènes met wat geschiet, een enkele ontploffing (spoiler]vooral de c4 die McClane laat ontploffen is geweldig) en dat is het. Het blijft beter bij en zorgt voor plotontwikkeling en karakteruitdieping tussendoor. Ook het begin past hier prima in, gewoon rustig aan en daarna barst het pas los.

Daarnaast goed spel. Sommige personages zijn gewoonweg irrtant (Ellis) maar dat meeste zijn meer dan prima. Willis is natuurlijk übercool met z'n vele oneliners en humor maar krijgt goed tegenspel van Rickman die een heerlijke foute en stijlvolle dief neerzet. En dat zonder het te dik erop te leggen. Hij balanceert op het randje maar zit nog ne aan de juiste kant.

En dan de humor. Dat is in de hele film aanwezig en geeft het een luchtig effect mee en maakt de film des te meer genietbaar. Yippee-ki-yay

Wel vermakelijk, niet bijzonder en duidelijk minder dan zijn voorganger. In alles. Fotografie is minder. Het is niet slecht, maar er is ook weinig speciaals aan. De grote boef is niet bijzonder, terwijl een Gruber dit wel was. Ik word hier niet warm of koud van. De actie is wel veel grootser maar daardoor niet beter. Soms wel erg Over The Top en leuk als vermaak maar meer niet. Een enkele scène speelde wel op het gevoel het laten neerstorten van het vliegtuig
Daarnaast vol van cliché's (vooral aan het einde) en ook McClane's beroemde uitspraak komt nogal geforceerd open. Vergelijk dat met de briljante eenvoud (maar veel doeltreffender) uit Die Hard zelf.
McClane zelf is dan wel weer cool, maar loopt er een beetje bij in sommige delen. Hij is de slimme man die alles zelf wel zal oplossen en de rest van de cast werkt tegen. Ook dat komt geforceerd over. Teveel dingen om je aan te ergeren, maar gelukkig zat er genoeg humor en vaart in voor een heel kleine voldoende.

Heel behoorlijke film. Duidelijk anders van opzet dan zijn twee voorgangers, maar dat maakt de film niet minder. Van Die Hard is niet echt te spreken, ondanks aanweizgheid van McClane, maar het is wel een goed in elkaar gezette actiefilm. De actiescènes zelf zijn nergens echt hoogdravend en bijzonder, maar wel degelijk en duidelijk. (iets wat ik miste bij een Quantum of Solace die ik de dag ervoor zag)
Goed spel van de meeste personen. Jackson speelt de persoon die hij altijd speelt, niets speciaal aan, maar als Side Kick werkt het wel. Ook is Jeremy Irons prima als badguy. Geen Hans Gruber, zeker niet, maar wel eng genoeg als terrorist. Of zou dat enkel aan het Duitse ervan liggen.
Daarnaast fijne muziek, vooral tijdens de overval en leeghalen van de Federal Reserve Bank is dat heerlijke deuntje dat vaker in films wordt gebruikt, en ook tijdens de opening van de film een prettig nummer. Ook mooi stukje zwarte humor. En humor is sowieso genoeg aanwezig.
Fotografie is niet bijzonder. Vergelijk dat met deel 1, die film zag er veel mooier uit. Had dus meer ingezeten. En laatste minpuntje was het einde. De film gaat net te lang door. Op een gegeven moment geloof ik het wel.
3*

Erg simpel verhaal. Het bekende fenomeen van gescheiden ouders waarbij het kind een verandering doormaakt, jammer, dat kan anders. Melody Klaver was sterk. Beelden waren mooi, dat helpt het naar een kleien voldoende.

De film begint niet onaardig maar richting het eind nemen absurdisme en het haast meta-achtige het nogal over en dat vond ik verre van overtuigend maar haalde me ook echt uit de film. De beste stukken zijn bijvoorbeeld als het draait om de hoofdrolspeler en zijn rol in de maatschappij. Bijvoorbeeld als hij eindelijk een blowjob krijgt en je hem meer gelukkig ziet kijken dat hij zoiets krijgt dan dat hij puur van de blowjob zelf geniet. Die blik van Stan is enorm boeiend en invoelbaar om te zien. Ook aardig om te zien hoe de figuur Oswald zijn intrede doet en totaal anders in het leven staat. Alleen wordt vanaf dat moment de film minder boeiend omdat het minder om het drama draait. Zo werd het uiteindelijk nog een trage zit. 2,5*.

Eerste uur is sterk, vooral als de focus ligt op de relatie tussen Fiennes en Mulligan. De opgraving zelf is meer een kapstok voor het portret van twee mensen. Een fijn tempo, mooi gefotografeerde beelden en een fijn sfeertje. Na een uurtje verliest de film echter elke vorm van focus en zakt op momenten ver weg (al blijft de film nog wel vermaken door de sfeer, tempo en belden). De oorlog komt vaak op de achtergrond zonder dat er echt wat mee gebeurt maar vooral alles rond Lily James (wel bloedmooi om te zien) past totaal niet bij deze film en dat doet echt afbreuk eraan. Maar door de vele goede punten die echt goed zijn uiteindelijk wel een dikke voldoende. 3,5*.

De boeken van Trom ken ik niet al weet ik net genoeg ervan dat deze film, behalve de naam, er helemaal niks mee te maken heeft. Gelukkig echter word ik ook niet door nostalgie geraakt dus kan er vrij blank in gaan.

Ik vond overigens het nog wel geinig aangekleed met al die dikkerds in de éne stad en fitboys en -girls in de andere. Sowieso was het production prima. Deed me ook nog wel denken aan die Black Mirror-aflevering Nosedive. Niet serieus te nemen, maar als parodie werkt het nog wel. Maar verder ook echt een film duidelijk gericht op kinderen, in aankleding en vooral acteren. Dat maakt dat ik maar moeilijk kon meegaan in de film en ik de film een beetje lui vanaf de bank zag, zonder betrokken te raken. Acteerwerk en algeheel verhaal zijn ook niet bijzonder genoeg. Soms kennen die soort films nog wel een leuke bijrol, maar ook dat is allemaal wat vlakjes, al doet Römer het wel aardig.

Ben benieuwd of die film anno 2018 nog zou kunnen worden gemaakt waarin dik zijn maar gelukkig zijn als een soort deugd wordt gezien. 2,0*.

Het tonen van het leven in moderne grote steden en beelden van treinen, dan heb je al heel snel m'n sympathie. Dit is nog geen Café Lumière want daarvoor is er nog net te veel plot en is de zeggingskracht van beelden net iets minder, maar op momenten komt de film in de buurt. Heel fijn portret van enkele jongmensen in een grote Aziatische stad die op een uiterst leuke frisse manier elkaar ontdekken. Sfeervolle beelden, prima tempo en enorm herkenbare momenten van chatprogramma's op het werk die hel prettig zijn een en ander te bespreken dat andere niet mogen horen. Film doet eigenlijk niets fout, maar ik heb ze ook weleens nog beter gezien. 4,0*.

Coming-of-age films en de jaren 50. Een geliefd thema voor enkele regisseurs die in die periode hun jeugd beleefden. Zo krijg je films als The Last Picture Showvan Bogdanovich en American Graffiti van ome George, maar ook een Back to the Future waarin die reis terug letterlijk ging, al hadden de regisseur en scriptschrijver van die film hun jeugd een jaar of 15 later. Moet je nagaan wat de aantrekkingskracht van die periode is. En dan is er ook nog deze Diner.

We maken in deze semi-autobiografische film kennis met een groep van zes vrienden, ergens begin twintig, in hun Kerstvakantie van ’59. De jaren vijftig zijn voorbij, evenals hun jeugd dat bijna is. Eén van hen is reeds getrouwd en een tweede gaat trouwen; reden dus voor een reünie. In die week tot de bruiloft volgen we elk van hen met al hun problemen en worstelingen die eigen zijn aan het opgroeien van jonge adolescenten.

De titel slaat op het eettentje, de zogenaamde Diners, waar de vrienden zich ’s avonds terugtrekken. Deze Diners staan symbool voor de welvaart van de Verenigde Staten in de jaren vijftig. Waar Europa met Marshallhulp zichzelf herbouwde na de oorlog, was in Amerika het leven almaar doorgegaan. Let maar op de auto’s (kinderen van 16 hebben een eigen wagen), koelkasten en televisietoestellen. Eén van de vrienden werkt in elektronicawinkel, met behoorlijke beeldbuizen en in kleur( !), kwam daar in Nederland maar eens mee aan toen. En dus ook de Diner, luxe eettentjes, die je in Europa niet zou vinden, maar wel de welvaart tonen in Amerika. Dus ook de titel verwijst direct terug naar de Fifties.

Een echt plot is er niet, eerder een uitgangspunt. Er komt ook niet echt een afgewerkt einde, eerder een punt waarin je met iedereen kennis hebt gemaakt en een enkeling hebt zien groeien naar volwassenheid. Dat geeft op deze manier wel de ruimte om alle karakters uit te diepen, hun eigen problemen te tonen en een schets te geven van de jaren vijftig en haar tieners.

Zo is er de getrouwde. In een scene kan hij geen antwoord geven op de vraag of dat huwelijk hem gelukkig maakt. Ja, het is makkelijk, gezien de seks (alles daarvoor ging om die vraag) maar een goed gesprek met zijn vrouw, dat zit er niet in. Even later bij hun thuis hebben ze ruzie over de volgorde van de elpees in de platenkast. Zij houdt zich er niet aan, hij vindt dat belangrijk. Iets van vroeger, dat hij altijd zo deed. Een klein maar o zo mooi moment in een pril samenwonen, en aan fantastische scène.

Maar het is niet enkel misère. Zo zijn er veel geestige scènes die voortkomen uit dialogen of uit situaties. Alle scènes in de Diner zelf zijn geestig, waarin de vrienden wat kibbelen en ruziemaken zoals alleen vrienden onderling dat doen. Dat in meestal erg naturelle dialogen, met soms echte pareltjes ertussen (‘If you don't have good dreams, Bagel, you got nightmares’).Zelfs in de aftiteling gaat dit gepraat maar door. En dan zijn er enkele geweldige scènes, met een popcorndoos in de bioscoop en de footballtest tegen het einde aan. Het helpt ook mee dat de voltallige cast op zijn best is en het lijken ook echt zes vrienden in plaats van zes acteurs.

De scènes zijn helder in beeld gebracht, met mooi kleurgebruik en soms heerlijk zwierig camerawerk. De aankleding van de jaren vijftig is fantastisch. Dan helpt de muziekkeuze met liedjes uit die tijd. Liedjes die, net als in The Last Picture Show vooral voortkomen uit autoradio’s , of worden gespeeld door muzikanten die ook daar aanwezig zijn. Dat vergroot het gevoel dat je je echt in die tijd waant.

Al met al is dit een vierentwintigkaraats film, mooi gefilmd met een uitstekend tijdbeeld, goede acteurs, prima dialogen, een heerlijke sfeer en volstrekt geloofwaardig en meelevend. 5* en een plek in mijn top 10. Dat deze film gewoonweg niet in Nederland te krijgen is.

Beroerde thriller. Vier onsympathieke mensen waarvan ik de ruzies en twisten ook nooit begreep en vooral Derwig was bloedirritant. Ik vind het best een redelijk acteur, maar niet als hij cynisch of kwaad moet worden op deze manier, dat kan hij niet, Visueel matig, inhoudelijk door die rare ruzies nauwelijks interessant, vervelende flashbacks en een einde waar ik niets mee kon. In het begin kijkt de film nog wel makkelijk weg, daarna boeide het allemaal niet meer. 1,0*.

Hoog gemiddelde voor een doodgewone film. De CGI is niet altijd even overtuigend, lelijk soms zelfs, zeker als het samenvalt met echte beelden van de natuur(? Zo leek het wel althans). Dan is het wel een film uit 2000, maar toch, als je techniek niet zodanig is, doe er dan niks mee. Verder een dertien-in-een-dozijnverhaal, geen speciaal stemmenwerk, een nogal nare bombastische score en weinig echt mooie scènes. Een enkel moment is wel aardig en het kleurgebruik is ook heel redelijk. En inderdaad, de film leek soms letterlijk beelden te hebben gejat van vriend Platvoet. Maar bovenal, na vijf minuten kon dit me al niet meer boeien, laat staan over anderhalf uur. 1,0*.

Prima film. Filmisch is er weinig interessants te zien met degelijke regie op vrijwel volledig één locatie. Maar de film duurt ook geen seconde te lang en weet constant te boeien, mede door de twee mooie acteurs die overtuigend hun rollen brengen. Psychologisch soms best interessant in een film die veel zwaarder aanvoelt dan de 80 minuten doen vermoeden. Geen idee in hoeverre dit waarheid is, maar het is wel een interessante invulling en met wat achtergrondinformatie daarna leer je wat bij. 3,5*.