Meningen

Aan het einde van de film zit een stuk actie (de achtervolging) dat gewoon uitstekend, spannend en overzichtelijk is gefilmd. Dusdanig dat ik denk, laat haar eens een goede actieprent opnemen in plaats van allerlei zelfbenoemde mislukte actieregisseurs (ja Michael Bay, ik kijk ook naar jou).

Echt passen bij de rest van de film doet dat stuk niet, maar ik vermaakte me er prima mee. Want als de film een beetje als een nachtkaars lijkt uit te gaan komt er toch nog wat energie in de film. Fijn, want ik vond dit verder best een aardige film. Uiteraard weet je als kijker dat er iets speelt (wat precies weet je niet, hoewel ik redelijk in de buurt zat) en wil je dat vooral weten, maar ik vond het sowieso wel een fijn geschoten film. Zowel de sets en kostuums als genoeg aardige visuele ideeën. De film sleept af en toe wel wat (ik noemde die nachtkaars niet voor niets) en vooral Harry Styles is kleurloos en als hij echt moet acteren dan gaat het mis. Maar goed, hij staat naast Pugh, sowieso één van de fijnste actrices de laatste jaren en hier excelleert ze echt. Ik kan eindeloos kijken naar haar gezicht wat daar allemaal gebeurt zonder dat er veel gebeurt. Ze zet echt een intense meelevende rol neer, elk moment ook geloofwaardig. 3,5*.

Best een fijne Hou, vooral als hij los mag gaan met shots van treinen of het zomerse sfeertje in het dorp met de zon, de hitte en de wuivende bomen. Geen focus, zoals Onderhond ook zegt, maar dat hoeft ook niet in dit soort films. Gewoon een fijne kijk op het dorpsleven zonder start of einde, of het moet dan zijn van de twee kinderen die aan het begin aankomen later weer vertrekken. Fijne personages allemaal en enkele momentjes die eruit springen. Wel moet Hou nog leren zijn tempo te vervolmaken en het ritme vinden dat hij later wel had. De film duurt 110 minuten maar begint tegen het eind wel wat te slepen. 3,5*.

Duidelijk een van de minste van onze Japanse vriend deze tweede theaterverfilming van Kurosawa in 1957 (en een film zonder Shimura). Maar waar hij in Throne of Blood het medium film heel goed gebruikt (ook al kent die film zijn gebreken doordat die vanuit een theatertekst komt) is dit veel meer als een toneelvoorstelling verfilmd.

En elke keer vraag ik me af als ik zoiets zie wat die regisseurs toch voor fetisj hebben voor het theater en dan vooral dat zo graag oersaai willen verfilmen. Ik las een sterke review waarin wordt gezegd dat Kurosawa ervoor kiest alles in focus te houden en je zo de hele ruimte ziet en zelf maar moet kijken waar je naar wil kijken, zoals bij een echt theater. Dat is dan wel zo, maar visueel vond ik hier echt nauwelijks iets boeiends in zitten. De paar buitenshots zijn direct een pak interessanter. Alleen dat bijna laatst shot als die vrouw achteruitloopt en in de deuropening verschijnt is nog wel prima.

Maar ook inhoudelijk kon ik hier niets mee. Allemaal echte theaterpersonages: te veel karikatuur en te weinig echt. En dan ook nog eens erg overdreven geacteerd. Dat afgemaakt met heel veel teksten die me ook niet konden interesseren. Voor mij ik denk wel de minste Kurosawa die ik heb gezien. 1,5*.

Aardige short wel. Heel gruizig, bijzonder om te zien dat zo'n regisseur als Nolan die toch redelijk mainstream cinema maakt met dit soort filmpjes begon. Visueel oké, montage prima, de clou op het eind wel aardig maar als geheel wel te kort om echt indruk achter te laten. 3,0*.

Audiovisueel weer een uitstekende film van Stone, inhoudelijk naar het eind steeds beter, maar het duurt wat lang eer je echt in het verhaal wordt meegezogen.

Jim Morrison is The Doors, zoals ergens halverwege wordt gezegd. Dan is de titel wel correct, want het is eerder de visie van Stone op het leven van Morrison dan dat het over The Doors als muziekgroep gaat. En deze visie is tamelijk eenlijnig, maar door het spel van Kilmer wel goed te behappen. We zien Morrison wegglijden, zien hem enkel als dronkenlap die ook wel iets in de muziek doet, we zien hem enkel als halve hippie die ook nog dichter, schrijver, maar bovenal een mens is. Je vraagt je wel af door deze visie waarom men hem bleef steunen, bleef adoreren, met hem bleef werken. Want met zo’n persoon lijkt me dat tamelijk lastig. Gelukkig doet Kilmer goed werk en vergeet je deze vragen meestentijds. In stem en in uiterlijk is hij direct overtuigend, en naarmate de film vordert gaat hij echt onder de huid zitten en heb je een prachtige vertolking, zij het van een wat karikaturaal persoon.

Veelal gefilmd in rood en geel, de kleuren van The Doors, met een schitterende soundtrack (dat kan haast niet anders), mooie uitgepuurde fotografie, altijd volle beelden (Stone weet ook als geen ander het bioscoopformaat optimaal te benutten), intensieve scènes van optredens, goede montage (die soms wordt gebruikt om weer dat brede formaat te benutten) en een mooi shot in de badkamer, Morrison en zijn vriendin, haast Christus en Magdalena in het Laatste Avondmaal van Da Vinci. In die pose ook, met die V ertussen.

Dus mooi gefilmd, wat saai aan het begin en niet altijd even overtuigend, maar wel zeer vermakelijk.

Ik ben totaal niet bekend met de tekenfilm, al weet ik er het één en ander van zoals de namen Dora en Diëgo en dat het is bedoeld om te leren voor kleine kinderen. Maar daar houdt het wel op. Dat maakt echter niet uit, want deze film is duidelijk genoeg.

Vermakelijk filmpje is het geworden, een soort Indiana Jones voor kinderen die ook voor mij best genietbaar was, vooral door de uitstekende rol van Moner die volstrekt geloofwaardig een veel te blije puber neerzet met een energie die haast naturel aanvoelt. De hele speurtocht is verder niet spannend en alle gebeurtenissen overleven de personages vrij gemakkelijk, maar dat is er ook de film niet naar. Personages zijn leuk genoeg (niet altijd even goed geacteerd, maar vooruit) en film duurt niet langer dan noodzakelijk en ook nog eens lekkere muziek van The Cure. 3,0*.

Een paar jaar terug heb ik eens de hele serie Dragonball Z herkeken, alle 276 (in de Amerikaanse versie) afleveringen. In het Engels trouwens, één van de weinige animaties waar ik gewend ben niet de originele versie te zien. Dat kon ook wel omdat ik de serie nooit heel specifiek Japans of zelfs maar Aziatisch vond aandoen. De rest van Dragon Ball heb ik nooit gezien, ook Super niet (waar kan ik die vinden?) maar voor deze film maakte dat niet uit, ondanks twee nieuwe personages die ik weleens in beeld had gezien. Enfin, deze wilde ik sowieso wel in de bios zien.

Aardig filmpje wel. Het begint allemaal rustig met een hervertelling van de planeet Vegeta om in het tweede deel dan het gevecht te hebben met enkel Goku en Vegeta aan de éne kant. Het is dus ook behoorlijk kaal gehouden, maar wel in de typische sfeer. Beetje wat flauwe humor en veel ontploffingen. Ik moet wel zeggen dat ondanks dat die voorgeschiedenis best interessant was en Broly als persoon ook nog wel (met een zekere triestheid over hem) ik toch vooral zat te wachten op het gevecht zelf. Maar dat kan ook mijn verkeerde instelling zijn geweest, ik had niet verwacht dat het z'm lange geschiedvertelling zou worden.

Visueel is het oké. Allemaal wat gedetailleerder dan in de serie maar niet heel bijzonder, ik ken anime die veel mooier is. Ook het gevecht zelf vond ik wat chaotisch getekend allemaal. Maar goed, al met al heb ik prima in de bios gezeten. 3,0*.

En na het zien van de film dacht ik: en nu? Meer dan een verlengde tv-aflevering is dit niet. Een aantal gebeurtenissen komt in noodtempo langs, problemen worden opgelost door gewoon te switchen naar een volgend moment - montage en overgang van scènes gaat nogal abrupt soms- en die hele Goku Jr kon me weinig schelen. Met de serie's had dit weinig te maken maar ook als film schiet dit aardig tekort. Visueel ziet het geheel er ook goedkoop uit, iets dat ik bij een film wel streng beoordeel. Daar mag wel iets meer aandacht aan zitten. Het idee verder van dit verhaal, 100 jaar na dato, is niet per se verkeerd en je kan wel een bepaald gevoel voor nostalgie daarin verwerken. Helaas niets van dit alles. 1,0* dus, voor een enkel aardig moment.

Opvallend veel beelden uit deze film herkende ik vanuit de begingeneriek in de serie. Verder totaal onzinnige en nutteloze film. Eer je denkt dat het verhaal begint is het reeds klaar - het is een stukje opbouw en vervolgens één wat langer gevecht- en op veel punten schiet dit tekort. Gevechten zijn niet spannend, script niet grappig en je vraagt je als kenner van de serie constant af waar Vegeta toch is of wanneer Goku nu eens zijn gele haren toont; oftewel, dit lijkt niet echt binnen de serie thuis.
De animatie was dan wel mooi, zeker aan de achtergronden is duidelijk meer tijd en aandacht besteed met kleurrijke en volle palletten. Ook de personen vertonen net wat meer schaduw en lijntjes, net wat meer krasjes na een gevecht. Verder vooral overslaan deze. 1,5*.

Dit was één van de fijnste bioscoopervaringen in jaren. Drie uur lang in een stoel met nog twee andere mannen verspreid in de zaal heerlijk naar deze fijn voortkabbelende film gekeken. Drie uur, dat is lang, maar met een introductie die al een kortfilm op zichzelf is, is dat uitstekend te doen. Alsmede door het heerlijke tempo waar aan plot niet zoveel gebeurt, maar aan sfeer en karakterontwikkeling des te meer met mooi ingetogen acteerwerk. Ook al die scènes met het repeteren waren eindeloos boeiend om naar te kijken.

Nu wel, drie uur was ergens ook wel te lang. Maar vooral omdat in het laatste uur de regisseur toch voor meer plot kiest en minder voor die sfeerschets, dan moeten er verhalen worden afgerond en wordt er nog een blik trauma's opengetroken en dan is er nog dat gedoe met die jongen die een moord heeft gepleegd - eerlijk gezegd deed dat alles roch wel wat afbreuk aan de zalige filmervaring die deze film tot dan toe was. En veel regisseurs vergalopperen zich daaraan. Dat gebeurde in Casablance eigenlijk al. Een goed voorbeeld hoe het ook kan is Hou's https://www.moviemeter.nl/film/27219.

Hamaguchi heeft duidelijk goed gekeken naar grootmeesters van weleer. Die beelden van de auto al rijdend over de wegen komt zo van Tarkovski af die ook zulke scènes opnam in Japan (in Tokyo dan) en veel caféshots met de camera laag van achter de bar zijn duidelijk geïnspireerd door Ozu. Nee, visueel is dit echt een heerlijke film. Enorm naturel, maar toch met een beeldenpracht en zeggingskracht die je bij een naturel NOS Journaal niet ziet. En soms zijn de beelden ook gestilleerd mooi, denk alleen al aan de openingsscène. 4,0*.

Leuke kortfilm wel, vooral prima geacteerd met naturelle geloofwaardige dialogen. Alleen in 45 minuten wordt heel veel verteld en dat is net te veel. Gaat het in het begin over een hele lieve kalverliefde, na en goed kwartier veranderen toon en inhoud (waarvan je direct al voelt dat de film die kant op gaat). Dat is jammer. Hoewel ok het vervolg best oké in elkaar zit heb ik toch het idee naar twee gemankeerde korte films te kijken. 3,0*.

How could I have known that murder could sometimes smell like honeysuckle?

Herzien. Volle score blijft met gemak staan. Vooral de sfeer doet het hem, met de pompeuze muziek, de sigarettenrook en belichting die altijd door luxaflex heen komt. Prima spel, goede voice-over, heerlijke one-liners en de briljante vondst het einde vast te verklappen en vervolgens de weg er naar toe laten zien. I couldn't hear my own footsteps. It was the walk of a dead man. En Wilder toont dat, fantastisch gefilmd met een geweldige beeldtaal, heerlijke camerabewegingen (Stanwick van de trap af) en fijne montage. Wat een geweldige cineast was hij toch 5*.

Behoorlijke tegenvaller. Mooie muziek, mooi gefilmd en af en toe geweldige shots en ideeën, maar als geheel enorm koud. De film wist me maar matig te boeien. Deels doordat ik geen idee had waar ik nu precies naar keek, deels doordat personages maar niet tot leven kwamen. Dan is dit een mooi schilderij, maar wel een lege film en dan is zelfs anderhalf uur te veel. 2,5*.

Verrassend dat dit ook deels komedie was, ik had vooral een zwaarder drama verwacht. Dat houdt de toon luchtig maar zorgt ook dat de film niet per se veel indruk maakt. Wel een leuk tijdsbeeld en Totò houdt de aandacht er wel bij maar 90 minuutjes is ook meer dan voldoende hiervoor. 3,0*.

Door het volledige gebrek aan een juist tempo gleden m'n gedachten nogal eens weg, of ging ik letten op andere zaken. Zo is er een scène als Damon op zijn werk zit. Ik kijk naar de telefoon en denk: die hebben wij ook op het werk. Ach ja, ik moest ergens voldoening uit halen.

Vreselijke film met een geweldig idee maar volstrekt mislukt in de uitvoering. De film mist ritme en flow en een algehele spanningsboog, scène volgen elkaar op maar lijken zonder veel gevoel gewoon achter elkaar geplakt te zijn. Sommige scènes worden ook nog eens uitgerekt en de film gaat allerlei kanten uit waardoor deze uiteindelijk nergens heen gaat. Ik heb me dood verveeld. Damon is er als de man zonder eigenschappen, maar vind hem net iets te sullig spelen. Die Aziaat is lange tijd irritant en gewoonweg niet grappig, pas later met wat meer gevoel wordt het beter. En van Waltz weet ik nog niet wat ik ervan moet vinden, maar sowieso het enige lichtpuntje. Af en toe is er een leuk moment en hoe de wereld is uitgewerkt is ook best geinig (vooral de Spaanse enclave buiten de muren is sfeervol), maar de goede muziek uit de trailer zit er niet eens in. 1,0*.

Downton Abbey is een stukje escapisme, pure feelgood-tv, ontdaan van enige rimpeling en waarin elk confict direct wordt opgelost. Geen goed drama, wel erg fijn kijkvoer. Althans, in een aflevering van 50 minuten. In deze ruim twee uur durende film echter, niets meer dan een zeer lange aflevering, gaat dat toch wel irriteren. De plot is vrij voorspelbaar en de film is op dramatisch vlak eigenlijk aalglad. Goed gespeeld en met een mooie aankleding en een aardigee thematiek (die voor een deel ook een ode is aan Singin' in the Rain) maar ook veel te lang uiteindelijk. Na 90 minuten is de koek wel op en worden nog allerlei subplotjes behandeld en loopt alles wel hel goed af met iedereen. Iets te goed. Verder is dit een propvolle film waarin sommige personen echt ondergesneeuwd raken. 2,5*.

Hoe een 94- jaar oude film te beoordelen? Volledig subjectief naar de maatstaven van nu, of meer objectief naar die van toen. Of een beetje ertussenin waar ik naar neig. Maar zelfs dan, met de mogelijkheden van toen in het achterhoofd, is dit gewoon geen heel beste film. Er wordt veel gebruik gemaakt van tussentitels terwijl juist de beelden voor zich moeten spreken. Kijk eens een film als Jaws: daar heb je het eerste kwartier geen tekst nodig om volledig het verhaal te begrijpen. Dat heeft deze film wel nodig, en dat vind ik toch wel een zwaktebod. En dan nog vind ik het geheel rommelig en vooral, als zwaarst wegende punt: het is ook simpelweg saai en ondanks de geringe speelduur niet makkelijk uit te zitten.

Wel is die Victioriaans-aandoende horrorsfeer erg mooi, met weinig overzichtsshots en veel scènes in nauwe bedompte kamers. 1,5*.

Met de komst van SPECTRE straks in november leek me dit een uitgelezen jaar en moment weer eens alle Bonds lang te gaan - van sommige was het sowieso al meer dan 10 jaar terug dat ik ze had gezien en deze Dr. No waarmee ik uiteraard beginnen moest, was daar een goed voorbeeld van, want ik kon me werkelijk niets herinneren van de film dan Ursula Andress die uit de zee komt rijzen en dat het slot speelt op een eiland. Dat maakte direct wel dat ik vrij onbevangen de film in kon gaan.

Uiteindelijk ben ik dan ook blij verrast met wat ik zag. De film loopt lekker vlot door de snedige montage en weet toch genoeg diepgang te geven om niet een plat filmpje te zijn. De locaties (vooral Jamaica) zijn erg zonnig en de film ziet er sowieso goed uit, zeker voor zijn leeftijd. Connery, die werkelijk steeds in schitterende pakken loopt, is een goed acteur en een echte gentleman en womanizer, al zal hij nooit mijn favoriete Bond zijn; hij heeft iets klassieks, maar mist de uitstraling van een geheim agent, van een actieheld. En hoewel er nogal wat Bond-aspecten worden gemist, zijn er ook genoeg aanwezig, met het traditionele diner met de boef als mijn favoriet. Ook de vrouwen zien er stuk voor stuk bijzonder appetijtelijk uit, vooral Zena Marshall als Chinese dame.

Neemt niet weg dat de film wel ouderdomsverschijnselen heeft. Er is sowieso een algehele kinderlijke naïviteit die je tegenwoordig niet echt meer ziet. Dat heeft een bepaalde charme, maar maakt wel dat de film niet goed te noemen is. Veel scènes zijn ook knullig gedaan, zowel in uiterlijk (die atoomwerkplaats) als in gebeurtenissen (hoe Bond daar binnen komt) als in techniek (de microfoon op die boot stond net iets te lang aan). Nu hangt de hele franchise van Bond van silliness aan elkaar, maar hier is het soms wel extreem en het voelt soms aan als amateurfilm.

Maar dat neemt niet weg dat ik me wel prima heb vermaakt, en daar staat een Bond-film vooral voor. Verhoging naar 3,5*.

Een fijne Coppola wel. Niet zozeer een film over vampiers maar veel meer over seks en het keurslijf van de Victoriaanse tijd. Dit is bij uitstek een verhaal dat precies past in een tijd en over die tijd gaat. Visueel af en toe prachtig met dat gebruik van rood en spel met schaduwen. Ook de hele volle aankleding overtuigt. Qua vertelwijze soms wat rommelig alsof er ergens 20 minuten is weggesneden. Het acteerwerk is afwisselend. Reeves is saai maar dat past bij zijn rol, Oldman iets te theatraal dat net niet helemaal past bij zijn rol en Hopkins evenzeer theatraal maar dat past juist wel weer. De 2 uur weten eigenlijk constant wel te boeien al haalt de film qua impact nooit de grote werken van Coppola. 3,5*.

Je hebt van die films, dat je weet dat de reacties niet bepaad positief zijn, maar je hoopt toch op meer. Dom en naïef vaak, maar deze film sloeg werkelijk alles. Zelfs met de instelling een draak van een film te zien, dan nog kwam je besdrogen uit: zo slecht.

Ik was vroeg een DB-fan, maar heb de film niet zo bekeken. Als ik een leuk stuk entertainment zou krijgen, al zou dat niets met DB te maken hebben, prima, heb ik me anderhalf uur vermaakt. Niets van dat alles.

Allereerst de opbouw, echte karakteruitdieping is er niet, behalve dat ene Goku verliefd wordt op Chi Chi, maar dit is dan weer zo rommelig en snel in elkaar gezet, dat je het idee krijgt dat de makers dachten: zo, dat is ook weer voor elkaar. Ook het zoeken naar de Dragonballs wordt zeer snel afgeraffeld, het oefenen van de Kame Hame Ha, introductie van andere personen en ga zo door. Natuurlijk, 84 minuten is veels te kort, maar je kan best goede films maken in anderhalf uur. Een beetje Disney doet het met minder, en daar zingen ze nog de helt van de tijd tussendoor. En verder, veel verhaalelementen leken zo uit Lord of the Rings te komen, letterlijke shots soms haast. Kan men niet wat origneler zijn?

De acteurs werken ook niet mee. Geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar ook humor of enige uitdieping is ook niet aanwezig. Ze dreunen hun zinnetjes op, kijken eens moelijk, en gaan het niveau van het slechtere schooltoneel niet te boven.

Daarnaast is de CGI lelijk, en nep, en dat voor 2009. Dinosaurrussen uit '93 leken beter. Ook de steden waren weinig bijzonder. Volgens mij speelt DB zich af in een verdere toekomst, laat dat dan zien. Gebruik je fantasie, ontwerp bijzondere gebouwen (zoals alle halve bollen in de DB steden). Tim Burton had ongetwijfeld iets beters gemaakt, maar dit alles leek nergens op. En naast dit alles, en door dit alles uiteraard, heb ik me 84 minuten stierlijk verveeld. En dat is knap.

Zo af en toe gebeurt het, dat ik als leek, als iemand die nooit in de film heeft gewerkt, durf te stellen dat als mij een kans was gegeven, ik een betere film had gemaakt. Dit is zo een film.

Niet helemaal overtuigend deze Scola. Op zich wel aardig verteld, de plot is wel leuk en met redelijk acteerwerk. Vitti is degelijk (maar soms iets te dramatisch) en Mastroianni kan bij mij sowieso weinig verkeerd doen. Maar dat moderne gedoe, hoewel geinig, werkt niet helemaal. Ook omdat de film op dramatisch vlak uiteindelijk niet voldoende weet te overtuigen. Zo blijft de film iets te afstandelijk en gaat uiteindelijk wat slepen. 3,0*.

Beetje wazige film die aan het eind juist een beetje mak wordt, als duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit. Soms ook wat vergezocht en op momenten wat traag. Dat alles maakt dat de film niet overtuigde en me maar matig wist te interesseren. Het acteerwerk is wel oké (Craig lijkt eerder op Mads Mikkelsen met dat kapsel) en de sfeer is op momenten ook prima. Sowieso die locatie maar ook de muziek is prima. Maar dat maakt het nog geen goede film. 2,0*.

Ik vond deze film raar. Ik moest ergens denken aan Hereditary van Ari Aster die ik ook raar vond en me totaal niet smaakt en hetzelfde gevoel opriep, toen bleek dat Aster ook betrokken was bij deze film. Het punt is vooral dat de plot wat raar is maar op basisniveau niet geloofwaardig. Er worden vast van allerlei dingen gesteld over cancelcultuur, maar in de basis is dit een film over een man die in andermans dromen voorkomt, begint te moorden in die dromen en men wordt daar boos over. Ja sorry, dat hele principe geloof ik niet. Metaforisch bedoeld of niet. Ook het gedrag van Cage (en eigenlijk iedereen wel) is bevreemdend op een manier die voor mij niet werkt. Ik heb me echt behoorlijk zitten te vervelen zonder ook maar iets visueel bijzonders nog gezien te hebben. 1,0*.

Na de film heb ik eerst maar eens gekeken waar die rellen in Parijs in '68 nu eigenlijk over gingen. Want als het zo een prominente rol heeft in de film en ik niet direct de link zag tussen het verhaal en de rellen...

Het verhaal dus. Tijdens die bekende rellen ontmoeten broer en zus (Fransen) een Amerikaanse leeftijdsgenoot. De redenen dat hij in Parijs is blijven wat vaag (ruzie) maar zijn ook niet echt van belang. Alle drie zijn filmliefhebbers pur sang, broer en zus spelen zelfs vele scènes na om elkaar te laten raden uit welke film dat kwam. Broer en zus lijken daarnaast hun kindertijd nog niet ontgroeit en met een wat benauwende genegenheid tot elkaar.

Bertolucci toont dus in de eerste plaats een coming of age film, maar die gaat meer over het verlies van de kindertijd, het verlies van onschuld, dan over een echte volwassenwording. In die kindertijd zit je nog in een droomwereld, een plek die als een eeuwige lente is. De nouvelle vague - deze film is een ode aan die periode- noemde Hollywood ook wel een droomfabriek en braken hier abrupt mee. Zo moet het ook deze hoofdrolspelers vergaan, al is ditmaal daar wel een Amerikaan (de ironie!) voor nodig. Hij neemt Isabelle mee voor een echte date, hij toont broer en zus aan dat ze eens moeten opgroeien en de dromen achter zich laten. Anderzijds, zijn die dromers niet diegenen die voor vooruitgang zijn? De progressieven? Typerend is dat uiteindelijk de revolutie -ook tegen het oude systeem- hen echt wakker maakt, letterlijk zelfs, maar hen in feite in de handen brengt van nieuwe dromers. Al met al inhoudelijk best sterk, maar je moet wel het een en ander van je geschiedenis kennen.

Dat alles gefilmd in een okerachtige kleur dat een bepaalde klassieke en zomerse dromerige sfeer geeft. Opvallend is vooral de kleur rood die steeds eruit springt, vooral in de vele lampen maar ook in enkele decors. Rood als kleur van het verlies van onschuld. De acteurs doen verder hun best. Piit is uitstekend als ietwat kuise Amerikaan die duidelijk zeer behouden is. Onze Fransen zijn wat dat betreft veel verder en vrijer, zoals ook de Europese cinema toen was. Eva Green is heerlijk als Isabelle, verontrustend, kinderlijk, sensueel, prachtig. Carrel is niet bijster bijzonder, maar zijn typische Franse kop maakt veel goed. De muziek maakt dat alles af.

Erg fijne film die wel degelijk een sterke inhoud heeft, maar die wel op het oog erg verstopt zit. Tijdens het kijken kan dat irriteren, een tweede keer wellicht niet meer. Voor nu 4,0*.

Ik vond dit een hele goede film met vooral hele sterke losse scènes die alleen niet op een echt hoge score uitkomt door het soms wat matte acteerwerk (Michael Caine) of hemeltergende slechte acteerwerk (Nancy Allen). Maar de regie is fantastisch. Die heerlijke eindeloze en ook doelloze scène in het museum wat alleen maar sfeerchepping is. Of het moment tot aan de moord bij de lift dat maar duurt en duurt. Het gedoe in de metro. De Palma weet suspense fantastisch op te bouwen en maakt echt gebruik van de camera daarbij. Visueel vol leuke ideeën (prima gebruik van spiegels ook) en sfeervol gefotografeerd ook. Alleen geen film die me echt raakt of wist mee te slepen. 3,5*.

De film begon sterk. Een mooi beeld van een vader en zoon die geen ruzie hebben maar waar de band ook wat wringt. Prettig ingetogen acteerwerk (Kas is atijd goed maar was wel lastig te verstaan) en een Rotterdam in zwart-wit waar juist de gewone stad wordt getoond en niet de hoogtepunten. Alleen zakt de film langzaamaan weg. Ik vond het op den duur wel erg stil en ingetogen en moeilijk allemaal hoe men op elkaar reageerde en door het leven stapte, voorbij de geloofwaardigheid in ieder geval en daarmee verdween mijn interesse. 3,0*.

Ach ja, bierbrouwerijen. Als je er één gezien hebt, dan heb je ze alle gezien. Toch kan ik het niet laten er af en toe een te bezoeken, zeker in verdere oorden. Zo was ik in maart 2011 in de brouwerij van XXXX (four-ex) te Brisbane. We kregen de rondleiding van een jong meisje, Melissa, dat er best leuk uitzag met haar pony en korte staart. Ik vind sowieso dat meisjes die rondleidingen moeten doen eigenlijk, maar goed. Nadien was het nog biertjes drinken (vier muntjes gekregen immers). Dus ik naar haar toe en heel geamuseerd gesproken (al zal dat haar werk ook zijn) over van alles en nog wat. Het bleek haar laatste tour te zijn, ze ging naar Europa als gids voor toeristen werken. Een Brouwerij of Neuschwanstein, het is eens wat anders. Ik wist in ieder geval meer te vertellen over haar nieuwe job dan zijzelf (bezig nog met inlezen).

Wat heeft dit met de film te maken? Weinig wellicht, maar ik wilde het wel even kwijt. Tijdens de film dacht ik daar namelijk aan. Ook die heerlijk relaxte sfeer is daar te vinden.

Mumblecore dus. Nimmer had ik hiervan gehoord, maar ik zag alleen dat NW een hoog cijfer gaf dus ik was wel benieuwd. En de film is bijzonder prettig. De nonchalance, het relaxte, de ongedwongenheid: dat alles valt direct op. Hoe men met elkaar omgaat (echte collega’s die het goed vinden) en gewoon lekker gaan bieren. Heel herkenbaar. Met prettige gesprekken die allemaal echt aanvoelen. De camera ook losjes vastgehouden helpt ook mee met dat beeld. En ja, dit is een romcom, maar wel een bijzonder originele die je aan het eind wel een echte glimlach bezorgt. Olivia Wilde is haast perfect in deze rol, constant in een los hempje. Haar hele mimiek verraadt ook dat ze plezier beleeft tijdens het filmen. En bij Chris dacht ik constant: ik ken die kop ergens van. Tot ik het halverwege ineens wist. Natuurlijk, Lt. Nixon. Overigens duurde het eerste gedeelte soms wat lang eigenlijk.

Het is verder niet helemaal overdonderende cinema en buiten dat had ik wel wat meer willen zien van het werk in de brouwerij (al voegt dat niets toe, maar hè) maar ik heb wel met plezier gekeken, zeker het tweede stuk. 3,5*.

Schitterende verrassende film. Vanaf die eerste spannende interessante scène kan de film al niet meer stuk. Goed, dat niveau is er niet constant (anders denk je al snel aan een top 10 notering), maar dat het er niet veel voor onderdoet moge duidelijk zijn.

We volgen een moderne ‘Blondie’, een lone wolf, in de hedendaagse woestenij van de miljoenensteden. Hier kan je net zo makkelijk eenzaam zijn, en verdwijnen, als in de uitgestrekte vlakten van Texas eind 19e eeuw. En dan is L.A. de perfecte stad, groot, weinig hoogbouw, uitgestrekt, heuvelachtig en met brede wegen. Maar niet enkel die westerns zie je terug, ook de film noir (niet enkel vanwege de locatie), de heist movie, en veel ander moois.

Gosling is goed, al is hij soms net iets te zwijgzaam, maar dat zorgt wel weer voor die sfeer en de raadselachtigheid. Ook de overige acteurs zitten prima in hun rol. Iedereen even geloofwaardig en ze geven alle het gevoel dat je moet krijgen, of het nu walging of meelij is.

De muziek past uitstekend. Lekkere elektropop, spannend en ritmisch. Daarnaast mooie fotografie, een heerlijke achtervolging, soms extreem geweld dat perfect past binnen de sfeer. 4,5* en de vraag waarom deze geen Oscarnominatie heeft.

Op zich wel leuk maar ook hit and miss en zeker niet helemaal gelukt. Vooral Margaret Qualley vond ik niet echt geloofwaardig. Geraldine Viswanathan deed het beter maar speelt ook iets te veel een typetje om echt te overtuigen. Domingo doet het dan al beter en vooral Bill Camp is erg grappig. Visueel wel prima en de montage is af en toe wel geinig. In ieder geval zit hier af en toe wat bijzonders in en dat is wel fijn. Verder mist de film echt urgentie en mede door de lengte voelt dit ding te veel als tussendoortje. Wel fijne muziek van Funkadelic. 3,0*.

Niet om door te komen. Verhaal kon me nergens boeien, vreselijk matige kwaliteit van het beeld, vervelende muziek, filmisch helemaal niks interessants in te zien en doodsaai. Kan er verder ook niets over zeggen. 0,5*.

Noot: deze film zat in en box met allemaal Wayne-films. Wayne heeft blijkbaar hier tien seconden z'n gezicht getoond. Tja.