Dolls (2002)

Heel erg mooi.

Vooral het eerste verhaal was prachtig, de wandelingen van de twee zijn adembenemend mooi, geniale muziek met magische beelden die je meesleuren als geen andere film dat bij mij heeft gedaan.

De andere twee verhalen die door de film verwerkt zitten deden me een stuk minder maar waren alsnog genieten. Kan er haast geen kwaad woord over kwijt, dit is echt een film waar je open voor moet staan om even 2 uur meegesleurd te worden in mooie verhalen die nóg veel mooier tot stand worden gebracht door geniaal camerawerk in combinatie met de briljante muziek.. woorden schieten haast te kort.

De manier waarop de verhalen allen door elkaar verteld worden werkt perfect, het deed alles behalve afbreuk aan de totale kijkervaring, het maakte het een stuk interessanter, Voor nu op 4.5, misschien na een herkijkbeurt ooit nog op 5*.

Heb denk ik nog heel wat om naar uit te kijken, aangezien deze in een box zat met nog zat andere soortgelijke titels die ook erg mooi scoren hier op MM. Het was de aankoop (op de gok) iig nu al waard

Ook ik heb deze film op de gok gekocht. En dat was zeker geen tegenvaller. Wat een schitterende film! De verhalen zijn ontroerend, de beelden zijn prachtig, de muziek mooi en zeker niet storend. Geweldig!

Waarom dan toch geen 5*?

Op mijn DVD (van Artificial Eye, gekocht bij Amazon.co.uk) loopt helaas het eerste halfuur het geluid de pas bij de beelden. Je merkt het aan kleine dingen als een autodeur die dichtgeslagen wordt of aan de lippen die niet synchroon met de stemmen lopen. Heel erg ergerlijk en het pleit voor de film dat ik toch zo overdonderd ben, want het heeft me enorm gestoord aan het begin van de film.

Ik heb zitten zoeken op internet en vond een recensie waar er ook over werd geklaagd: link

Weet iemand of er ook een versie te koop is waar het geluid wel goed loopt? Ik koop hem direct. Engelse ondertiteling is voldoende, de DVD die ik nu heb heeft ook geen Nederlandse ondertiteling. Zodra ik een versie heb gezien met goed geluid gaat de film meteen omhoog naar 5*. Tot die tijd moet de film het doen met een plek in mijn top 10 (ik heb gelukkig nog geen 10 andere films met 5* dus hij kan erin).

Ik begrijp niet dat je een halve punt aftrekt, de reden heeft immers niets met de film zelf te maken. Beoordeel je ook lager wanneer je DVD speler het halverwege een film begeeft? Waarom je stem niet gewoon uitstellen totdat je een goede versie hebt gevonden?

Een geripte versie van internet heeft hetzelfde probleem, de recensie waar ik de link van geeft, klaagt er ook over. Dat maakt mij aan het twijfelen of er überhaupt wel een goede versie is. Misschien is de film wel slecht geëdit. Als dat zo is, verdient de film geen 5 sterren. De hypothese dat de film slecht geëdit is, verwerp ik overigens graag zelf door middel van het zien van een goede versie (als die dus bestaat).

Ik doe de film geloof ik bepaald niet te kort met mijn stem, gezien het gemiddelde hier, dus mijn stem blijft lekker staan.

Ik heb de Nederlandse dvd, daar is het lip sinc probleem mij niet opgevallen. Bovendien kan je zoiets toch met een moderne versterker toch prima compenseren....

Wordt wat lastiger als het halverwege wel weer goed loopt.

Dat zal dan een rip zijn van dezelfde DVD uitgave, met die van A-Film is in ieder geval niets aan de hand.

Bedankt voor de tip. Ik overweeg nu deze box te kopen. Die is volgens mij van A-film en je krijgt er nog een zooi andere films bij die vast ook de moeite waard zijn.

Da's een geweldige box, ligt voor 35 euro in de bak bij de Media Markt.

Ik kom eigenlijk nooit in de MediaMarkt, maar een vriend van me werkt in een filiaal, dus ik heb hem al een mailtje gestuurd of hij voor me wilt kijken. Bedankt voor de tip!

Box binnen, ook maar meteen de andere box besteld, dus ik ben voorlopig wel zoet. Geluid is nu wel in orde, dus zoals beloofd verhoog ik mijn stem naar 5*.

Booh, hier vond ik dus echt geen snars aan. Het is leeg ondanks drie losse verhalen, saai met een vervelend (te) langzaam tempo. Het heeft vast wel slim gevonden symboliek, maar het kon me weinig boeien. De film sleept zich toch naar een magere voldoende, want Kitano heeft her en der nog wel mooie plaatjes met lekker felle kleuren weten te schieten.

Net geen topfilm in mijn ogen. Ik vond de drie verhalen te snel afwisselen waardoor je niet echt met de personen meeging. Wel visueel heel mooi en het camerawerk goed. En de eerste scène: pijn aan mijn oren, was geen lekkere binnenkomer. Maar zeker geen slechte film. Viel helaas wel een beetje tegen.

Het was al een hele tijd geleden, dus het was vandaag weer eens tijd voor een herziening.

Ik herinner me nog dat ik in het verleden de openingsscène met het poppenspel nogal overbodig vond. Het zal wel onwetendheid zijn geweest, want nu denk ik er toch anders over. Ondertussen ben ik erachter gekomen dat het Bunraku een ware kunstvorm is. Het vereist veel toewijding en een erg lange opleiding om een volleerd omozukai te worden.

Met deze wetenschap in het achterhoofd is het niet moeilijk om respect voor het Bunraku op te brengen. De openingsscène past dan ook prima in de film aangezien het verhaal gebaseerd is op een poppenspel. Ik vond het zelfs erg mooi dat de poppen op het einde van de film weer even te zien zijn.

Maar goed, de film heeft natuurlijk nog meer te bieden dan alleen maar het Bunraku.

Drie liefdesverhalen die eigenlijk niets met elkaar te maken hebben. Maar de regisseur zorgt ervoor dat de verhalen elkaar toch op een subtiele manier raken. De drie verhalen zijn mooi en triest, en het is moeilijk om er eentje als favoriet uit te kiezen. Ik denk dat ik het verhaal van de yakuza en de oudere vrouw het mooist vind. Maar goed, de andere twee zijn dus ook erg mooi op hun manier.

Dolls is ook een lust voor het oog. Ik heb het niet alleen over de aanwezigheid van de bijzonder knappe Kyôko Fukada, maar ook over het kleurgebruik in de film. We krijgen als we de personages volgen namelijk erg mooie beelden te zien van de prachtige natuur doorheen de verschillende seizoenen. Dolls is dan ook niet alleen door de tragische verhalen een aanrader, maar het is ook vooral op visueel gebied een sterke film van Takeshi Kitano.

Mijn achtste Kitano film.

Helaas voor het eerst een verschrikkelijke film, het beviel me helemaal niet. Zelfs heb ik het ook niet van Kitano verwacht, dat hij zo'n film heeft gemaakt.

De film bevat alleen maar scenes die me aan het slapen maken. Na 3 kansen te gegeven hebben aan deze film lukte het mij gewoon niet om de film echt af te kijken. Dat betekent dus ook dat de film me niet eens kan 'ompraten', zodat ik hem dan een hogere cijfer kan geven. Een flinke tegenvaller.

0,5*

Wel een totaal andere film dan veel overige films uit zijn oeuvre. Kwestie van verkeerde verwachtingen denk ik, en dat neem ik je echt niet kwalijk. Komt wel goed bij herziening .

En weer eens herzien.

Ik weet nog wel dat ik het maar raar vond, de eerste keer dat ik de beginscène in het Bunraku theater zag. Je ziet duidelijk de mensen die de poppen laten bewegen. En dan die rare zang van de verteller.

Inmiddels ben ik het veel meer gaan waarderen. Ik zie mezelf nog wel eens naar een echte voorstelling gaan, mocht ik ooit in Japan terechtkomen. Ook al versta ik geen Japans, die zang heeft toch iets. Misschien is het net zoiets als naar opera- of flamencozang luisteren. Dat ben ik ook pas gaan waarderen na er wat langer aan blootgesteld te zijn.

Als inleiding op wat er verder gaat komen, is de Bunrakuscène helemaal essentieel. De verhalen staan vrijwel helemaal los van elkaar, maar de overkoepelende thema's zijn erg interessant. en elk verhaal weet te ontroeren. Alle verhalen mogen dan hun onwaarschijnlijke kanten hebben, op het einde herinneren de Bunrakupoppen ons eraan dat het slechts theater is, terwijl tegelijkertijd de vraag op komt in hoeverre de mens ook niet slechts een pop is in het kosmische theater.

De beelden die ons voorgeschoteld worden zijn echt schitterend. Kitano mag dan zelf toegeven hebben dat het enigszins cliché is om de natuurpracht van Japan door de seizoenen heen te laten zien, ik geniet er niet minder om en ik heb nog geen andere film mogen aanschouwen waarin het mooier is gedaan. Maar ook de scènes in de stad zijn bijzonder vanwege de manier waarop ze opgezet zijn, waarbij de scène met het balletje mijn favoriet is. Een andere favoriete scène is de droomscène van Sawako met de wand van windmolentjes in alle kleuren. Wat mij betreft is er niemand die zulke bijzondere droomscènes tevoorschijn kan toveren als Kitano. Ze zijn altijd bijzonder surrealistisch en hebben altijd een heerlijke vervreemdende sfeer. Gezien mijn waardering voor dergelijke scènes, mag ik me gelukkig prijzen dat Kitano zelfs een keer een andere film heeft gemaakt die vrijwel helemaal bestaat uit één lange droom.

De montage viel me ook op. Die is zonder opsmuk: als iemand een herinnering beleeft, wordt deze flashback niet voorafgegaan door een wazige overgang om de kijker eraan te herinneren dat het een flashback betreft. Fijn dat Kitano vaak snijdt in beelden die de meeste regisseurs zouden handhaven ondanks dat ze niet echt nodig zijn. We zien bijvoorbeeld voorafgaand aan het eerste shot dat Sawako gebonden is, Matsumoto kijken naar een waslijn, maar nergens zien we hoe hij haar werkelijk vastbindt. Ook gebruikt Kitano sommige beelden om te laten zien wat personages waarnemen zonder duidelijke hints te geven dat het perspectief veranderd wordt. Als je even niet oplet, mis je iets, maar dat maakt de herkijkwaarde groter.

De soundtrack is echt schitterend en wordt steeds mooier naarmate je hem vaker hoort. Echt van toegevoegde waarde voor de sfeer en ik blijf het betreuren dat Kitano niet langer meer gebruik maakt van de diensten van Hisaishi.

De film is niet helemaal vrij van minpunten, maar ze zijn klein en schaars en doen niets af aan de uniekheid van deze film. De vijf sterren en de top 10 positie blijven ruimschoots gehandhaafd.

Ik ook. En als je geen Japans verstaat lijkt het me het beste als je naar een voorstelling gaat van een bekend verhaal. Het verhaal van de 47 ronin lijkt me ideaal.

Slaapverwekkend.

Dolls is weer zo'n typisch Aziatisch arthouse product dat hier op de site mateloos verheerlijkt wordt. De film past zo in het rijtje Bin-Jip, In the Mood for Love of What Time is it There? om even een paar bekende namen te noemen. Maar dat het zo erg zou worden had ik van te voren niet verwacht.

De bekende kwalen komen weer om de hoek kijken: nauwelijks dialoog, vreemde personages en een gebrek aan verhaal c.q. een verhaal dat drijft op slechts één dun thema. Vaak is dat eenzaamheid of een gebrek aan communicatie. Nu zou dat volgens Wikipedia 'angst/afkeer voor de dood' zijn; ik heb het er eerlijk gezegd niet uit kunnen halen.

Het begon nog redelijk met het poppentheater en ik hoopte op een traditionele Japanse film à la Kurosawa. Helaas; zodra de hoofdpersoon wegloopt van z'n huwelijk, begint de Japanse gekkigheid. Want vijf minuten later is hij ineens blut en gaat hij zwerven met z'n maffe vrouwtje. Japanse logica blijkbaar. Erger wordt het als blijkt dat Dolls zo'n modieuze mozaïek film is en we geconfronteerd worden met een voorspelbaar (maar wel het meest toegankelijke) verhaal over een oude Yakuza en een verhaal over een gestoorde fan/popidool relatie. Op dat moment had ik het al behoorlijk gehad.

Maar de focus blijft op het eerste verhaal: rare kwast loopt met maf vrouwtje door het Japanse landschap. Daarmee verklap ik eigenlijk het hele plot, want meer gebeurt er niet. En ja, er zitten hier en daar mooie shots in, vooral van de plantengroei. Maar ik ben geen botanicus en als ik Japanse kers, Japanse esdoorn of een rozentuin wil zien ga ik wel naar de Utrechtse botanische tuin. Daar heb ik geen film van Kitano voor nodig. Des te lachwekkender zijn sommige reacties hier van mensen die menen er een heel verhaal in te zien, terwijl het niet meer dan een schakeling aaneengeregen beelden is. Niet geheel toevallig vaak dezelfde mensen die Bergman afzeiken, terwijl die juist veel meer met het thema 'angst/afkeer sterven' doet.

Dolls is een prima film voor corduroy dragende pijprokers met een ringbaard en vrouwen met okselhaar. Maar voor een gewone jongen zoals ik is dit helemaal niks. 1,5* voor de plantjes.

Ik ook niet, pointa, pointe, point.. voor de asiamania liefhebbers zullen we maar denken

Inderdaad. Maar deze film was me zo dikwijls aanbevolen hier op de site, dat ik maar eens poging heb gewaagd. Ik zal het niet zo snel meer doen.

Maar ik rook helemaal niet (en heb overigens ook geen ringbaard).

Daar gaat je betoog

Stiekem schijnen die ringbaard en corduroy jasje wel door je uiterlijk heen.. vermommingen helpt niet bij jouw soort.

Ik ben zelfs maar een gewone jongen van 17 die deze film geweldig mooi vind. Ik ben liefhebber van deze film omdat alles zo betekenisvol en teder aanvoelt. Kitano speelt met deze film echt met de gevoelens van de kijker. Maar ik kan best begrijpen dat het niet voor iedereen geld.

Alhoewel ik kan begrijpen dat Dolls door sommige als saaie arthouse wordt gezien is een geitenwollensokken imago nu niet het eerste waar ik aan denk bij een regisseur als Kitano Die man is bekend geworden met spijkerharde misdaadfilms notabene.

De uitzondering die de regel bevestigt is natuurlijk maar een dom spreekwoord. Een uitzondering ontkracht juist de regel. En dan zijn er dus ook nog eens meer uitzonderingen, zie de post van misterwhite.

NRC , Saab , Whiskey

Deze film echter, mwa.

Mijn tweede film uit de Onderhond top 10 en ook deze valt niet tegen. Wederom is het geen film voor iedereen, maar als je ervoor open staat, zal het je zeker belonen. Zoals al eerder is opgemerkt is het prachtig geschoten, rijke kleuren en goed camerawerk. De verantwoordelijke regisseur kende ik al, van zijn rol in Battle Royale, waar ik 'em ook erg sterk vond.

Ook het verhaal is interessant, het is makkelijk om te zeggen dat de film slechts bestaat uit twee personen die twee uur lang door de film heen lopen. Niets is echter minder waar, want op hun weg naar genezing komen ze verschillende mensen tegen, die ieder hun fouten hebben gemaakt, dit realiseren en het proberen goed te maken, net als de hoofdpersonen zelf.

Deze mini-verhaaltjes in de film worden ook prachtig verteld middels flashbacks en goede ondersteunende muziek. Het kost je ook niet veel moeite om met ze mee te leven. De gedraging zijn wel typisch 'Japans'. Vooral het verhaal van de jongen die zo ontzettend fan was van een zangeres dat hij zijn ogen uitstak toe hij hoorde dat ze verminkt was in een ongeluk, om zo alleen de herinnering aan haar schoonheid te kunnen behouden vond ik het meest indrukwekkend. Nu zijn de fans van Frans Bauer ook fanatiek, maar dit is wel ff een tikkie anders.

De film eindigt, hoe kan het eigenlijk anders in tragedie, Sawako is eindelijk weer bij zinnen en dan lazeren ze van een berg af. En daarmee eindigt de omgekeerde poppenkast.

We vangen hier maar eens aan met een 4,5*

Kneedgummetje.

Een boogeyman met adhd en Dolls, een combinatie die normaal gezien niet helemaal samen gaat. Mijn mede jumpers raad ik dan ook aan om tijdens de film met een kneedgummetje te spelen. Er wordt veel gedult gevraagd van de kijker en met mijn mind occupied elsewhere kon ik dus toch van de film genieten. Tarkovsky bedankt.

Dolls beschikt over een aantal magnefieke scenes: In het park, wanneer het geluid wegvalt, en de wandeling door de sneeuw, beyond perfection. Het 'verhaal' had eigenlijk nog wel minder gemogen en meer bloemmetjes. Verder is het gewoon een mooi geschoten, natuurlijk (liefdes)drama met prachtig sounddesign. Handig zo'n kneedgummetje.