Dolls (2002)

Offtopic / meta-communicatie verwijderd.

Als je commentaar hebt op de manier waarop mensen berichten plaatsen, zoek dan een plek in het forum.

Moet ie' dan niet op nummer 1?

Misschien bij herziening.

Heb hem gezien, begreep er niet veel van. Had anders beter kunnen zijn denk ik.

Misschien moet 'k hem nog een keer zien

Zoveel valt er niet aan te begrijpen, de film bevat gewoon 3 tragische liefdesverhalen die elkaar rakelings kruisen.

Iemand enig idee waar deze dvd los te krijgen is ipv de Kitano box, zag hem ooit een keer liggen voor een koopje maar toen helaas niet meegenomen, sindsdien nooit meer zien liggen. ?

Hij is al een tijdje niet meer los leverbaar in Nederland,. wellicht dat ze 'm ooit in de Quality Film Collection gaan uitbrengen.

Keek hier al een tijd lang er naar uit en zonet dan eindelijk gezien en wat een bijzondere ervaring. Het was echter zeker niet het meesterwerk wat ik er van verwacht had en dat vond ik toch wel jammer. Teneerste ziet de film er op visueel gebied werkelijk prachtig uit, zo mooi zelfs dat ik bij sommige scenes spontaan een traantje in mijn ooghoek kreeg van vreugde. Ook de mimiek was erg mooi, de hoofdrolspelers bewijzen dat ze niet veel woorden nodig hebben om de emoties die hun personages doormaken op de kijker over te brengen. Verder was de film bij vlagen ook ontzettend ontroerend en tergelijke tijd zeer aangrijpend. Toch vond ik het op een gegeven moment wat- langdradig worden en wist het verhaal (mede omdat de kracht meer lag op de artistieke/visuele en symbolische kant van de film) me niet altijd even veel te boeien.

3,5 sterren (waarschijnlijk bij een volgende kijkbeurt met een halfje omhoog)

@niethie

Heb je hem dan toch nog gevonden?
Ik vind het een prachtige film. Sprookjesachtig mooi, simpel, en ontroerend. Ik heb meermaals genoten van deze film.

Het poppenspel had men wat mij betreft wel achterwege mogen laten.

Ik treed het bericht van niethie hierboven bij. Het is alweer lang geleden dat ik een film zag die zo knap geregisseerd was als deze. Een veelheid aan scènes zijn echt prachtig van compositie, en ook de vloeiende, traag inzoomende camerabewegingen vallen op. Verder zijn er maar weinig films met een mooier kleurgebruik dan deze. De creatieve en frisse ideeën spatten er zo vanaf.

Acteerprestaties mogen er inderdaad ook stuk voor stuk overtuigend worden genoemd, en ook de muziek is erg mooi.

Kanttekening is evenwel dat de film heel wat inspanning van de kijker vraagt (had de plotomschrijving vooraf niet gelezen, ik raad iedereen aan om dit zeker wel te doen). Het verhaal (of de verhalen) evolueren érg traag, en omdat er erg weinig gesproken wordt heb je als (Westerse) kijker niet altijd evenveel houvast over wat er precies gaande is in bepaalde scenes. Een aantal personages worden ook nogal abrupt geïntroduceerd (al dan niet in verleden of heden) zodat deze soms moeilijk te plaatsen zijn.

Ontroerend is het echter allemaal wel, zonder in de val van het melodrama te trappen. Toch moet deze film het vooral hebben van zijn visuele flair, in plaats van de originaliteit van het verhaal.

Voorlopig 4, na herziening waarschijnlijk halfje erbij.

Pas m'n tweede Kitano na de misdaadfilm Brother en deze keer komt de Japanner met 'n heel andere prent aanzetten: Dolls is één brok melancholie. De cinematografie is bij momenten fabelachtig en de van tristesse doordrongen soundtrack mag er ook wezen. Alleen weet de regisseur geen sfeer te scheppen waar ik in mee kan gaan, hoe dat precies komt weet ik niet (het zal wel aan mij liggen ). Jammer want velen worden duidelijk wel betoverd door Dolls.

Moeilijk te beoordelen. Bij de eerste kijkbeurt ben ik na een half uur in slaap gevallen. Een week later heb ik de film nog maar eens aangezet en heb ik hem met plezier afgekeken. Dolls is typisch een film die het moet hebben van prachtige, zwijgende beelden die bol staan van de symboliek. Daarbij ligt het dikwijls aan de kijker of de film gewaardeerd wordt of niet. Met name het centrale verhaal, dat rustig wordt opgebouwd, wist me te boeien. De twee andere verhalen komen hier en daar toch wat geforceerd over.

3.5

De scène met het balletje dat omhoog wordt geblazen laat toch nog steeds een diepe indruk na, echt een door merg en been gaande passage. Misschien dat deze film me bij een tweede kijkbeurt binnen enkele jaren alsnog beter bevalt.

Mijn 2e Kitano ben ik een beetje met een verkeerde verwachtingen begonnen.Ik wist totaal niet wat ik er van kon verwachten en had er ook verder nog niets over gelezen.Ook had ik een iets minder "zware" film verwacht, en was daarnaast ook wat moe.Ik weet nu iig wat ik de volgende keer kan verwachten.

Een film waar ik dus heel moeilijk echt in kon komen door mijn verkeerde verwachtings patroon.Af en toe had ik echt zoiets van "Ik zet hem zo uit".Toch bleef ik stug volhouden met het kijken en kreeg later iets meer de smaak te pakken en zo kreeg ik dus toch nog iets heel moois voorgeschoteld.De verhalen, voor zover die er inzaten bleven mij eigenlijk vrijwel aldoor wel boeien, maar het mooiste verhaal vond ik toch wel die van de twee 'geliefden' die door een rode draad met elkaar verbonden waren.Die andere 2 zouden me bij herziening misschien wel iets beter bevallen.De themas die door de film heenzitten kwamen redelijk goed over op mij en daar kon ik, ondanks dat ik er toch niet echt helemaal inzat wel wat mee.Op het einde als die 2 voor het restaurant staan en zij zich wat kan herinneren kreeg ik toch wel even een brok in mijn keel.Prachtig gedaan jammer ook dat het, nu ze elkaar weer hadden gevonden, zo tragisch moest eindigen .

De beelden die je te zien krijgt zijn stuk voor stuk erg mooi.De kleuren die daarbij gebruikt worden zijn dat ook, van heel somber tot erg kleurrijk.Goede regie en een schitterende soundtrack van Hisaishi.
Daarnaast is Dolls zeker een film die kan groeien in waardering.

Voorlopig toch nog een 3.5*

Een poppenspel, helaas voor mij teveel een poppenspel en te weinig een film.

Drie mooie verhalen over de onvoorwaardelijke liefde van twee personen; vond deze verhalen allen verre van ideaal uitgewerkt door Kitano. Simpelweg teveel visuele schoonheid en te weinig diepgang, en voor een film werkt dat niet. Het eerste verhaaltje was té leeg en ook té grauw gefilmd, vreemd dat deze personen later zoveel kleur aantrokken en omzich heen hadden - maar wat wel voor mooie filmbeelden zorgt.. Tweede en derde verhaal vond ik qua verhaal wat sterker, iets meer logica en geloofwaardigheid en ook wat humor. Uitstekend, maar nog steeds matig. Voor een gehele film vond ik het matig en het kon me maar weinig boeien.

Het poppenspel was gewoon een mooie start van de film, niks mis mee en het was ook geen overdaad schaadt gevalletje.

Moet toegeven dat Dolls één van de mooiste films is die tot nu toe op mijn beeldscherm werd getoverd. Indrukwekkende kleuren die met regelmaat voorbij en langszij kwamen en de compositie en camera standpunten zijn werkelijk van een hoogstaand niveau. Dit alles in een prima tempo al had ik wel het gevoel dat het tempo afnam in het laatste gedeelte.

En dat gevoel had ik ook wel nodig, want ik zat helaas teveel te puzzelen mede door flashbacks waardoor ik grip op de verhaallijnen verloor. Best zonde, was daardoor flink de draad kwijt en het was waarschijnlijk simpeler dan ik dacht.

Volgens mij is dit toch een zwak punt van Kitano die ik bij meerdere films van hem tegenkwam. Aleen is dit dan wél weer een film die ik volgend jaar wel weer eens wil herzien om me nog meer op het schouwspel te kunnen richten. (Lukte me prima hoor, maar toch...). Toch geef ik Kitano niet volledig de schuld, 't ligt voor een deel misschien bij mezelf.

Wel weer fijn om een rijtje mooie acteurs bijelkaar te zien die stuk voor stuk een must zijn om te zien acteren.

De muziek was dik in orde, mooie klanken tegen het lounge-achtige aan. Eén nummer klonk nogal bekend, weet ook niet zeker of het ergens op leek van een bepaalde Cd.

Verder heb ik totaal geen moeite gehad met langdradigheid of iets in die geest, sterker nog, vond het vrij vlot gaan en totaal niet "zwaar".

Na afloop was het zelfs jammer dat ie al weer was afgelopen en zie dit zowel als een min als een plus punt.

Punt komma en tot de volgende keer. Voorlopig 4 sterren die naar boven toe neigen.

.

Eindelijk weer een herzien. Wat een prachtfilm blijft dit toch, vooral de main lovestory is werkelijk prachtig (overige twee doen me dan wel veel minder maar daar moet ik maar niet te veel gewicht aan hangen). Ook wel éé nvan de redenen dat ik 'm uit het oog verloren ben. Een geweldige en aandoenlijke Miho Kanno, prachtige composities, ingenieus camerawerk en visueel misschien wel de mooiste film die ik ooit gezien heb.

Na een lange tijd in mijn top 10 hebben gestaan is ie op een gegeven moment buiten de boot gevallen. Deze herziening bewijst maar weer hoe onterecht dat geweest is, ik schaam me diep. Met Dolls is mijn top 10 voor het eerst sinds ik op MM zit compleet, geen vullingfilms meer.

Mooie ingetogen film. Op visueel gebied meer dan groots. Camerawerk is extreem verzorgd en het gevoel voor kleur is ongekend. Helaas deden de verhaallijnen me niet altijd even veel.

Toch 3.5*

Mijn eerste Kitano en ik moet zeggen dat het absoluut naar meer smaakt. Wat een visuele pracht bevat deze film zeg! De drie tragische liefdesverhaaltje bevatten alle drie hun sterke elementen. Ik was vooral onder de indruk van het tweede verhaal. Enorm ontroerend om te zien dat de vrouw na al die jaren nog steeds naar het bankje gaat met eten om daar op haar vroegere geliefde te wachten. Simpel maar effectief.

Ook het eerste en derde verhaal konden mij op een gegeven moment steeds meer bekoren. Ik lees hier regelmatig dat het een lastige film is om te volgen, maar dat vond ik alleszins meevallen. Het acteerwerk is dik in orde, en dat in combinatie met de af en toe echt schitterende beelden en ingetogen muziek, levert wat mij betreft toch een erg mooie film op. Zelfs het “drukke nummer” van de zangeres vond ik nog lekker klinken.

De inleiding en afsluiting van de film d.m.v. het poppentheater vond ik ook erg mooi gedaan. Ik had alleen het idee dat de film qua tempo op het einde wel heel erg inzakte en hierdoor verslapte mijn aandacht op het eind toch een klein beetje, terwijl ik de rest van de film echt meer dan geboeid heb zitten kijken. Maar goed, mijn interesse voor Kitano is na deze film in ieder geval gewekt en ik wil zeker meer van hem gaan zien.

4,0* voor deze mooie film

Ik had echt verwacht dat deze film zonder twijfel in mijn top 10 zou komen maar helaas. Het is prachtig vormgegeven, montage, alles prima. Maar op een of andere manier wist het me niet zo pakken als bijvoorbeeld een Hana-Bi. Nog even over denken wat voor cijfer ik dit ga geven.

Trouwens heb ik echt met open mond zitten kijken naar die scene waar je het water, de stenen muur, het pad waarop man/vrouw lopen en daarachter het bos ziet. Heeft iemand daar een foto van ofzo?

Na Kikujiro de tweede Kitano-film die ik echt geweldig vindt.

3 tragische liefdesverhalen in een visueel prachtige film.

Begon al bang te worden na de beginscène waarin die poppen vreselijk aan het zingen waren, Dolls niks voor mij ging worden. Gelukkig bleek niets minder waar.

Matsumoto & Sawako: Veruit het interessantste plot maar niet altijd even goed. De scène in het bos is prachtig en de natuur komt er goed door begeleidt door prachtige muziek. Zoals al eerder: Het verhaal was interessant maar vond de uitwerking net iets te pover. Vond het soms nogal saai worden nadat Sawako gek werd tot het touw meedeed. Toppunt hier is de droom. Het touw is een mooie symboliek en de montage is subliem.

Hiro: Beste verhaal van de 3. Het is opnieuw allemaal zo goed uitgewerkt en nog beter dan het eerste verhaal. De montage is opnieuw subliem en hoe Kitano het magnifieke verhaal vastlegt is zeer mooi. Prachtige score, enorm mooi kleurgebruik, doordacht camerawerk. Een uniek stuk dit.

Haruna: Minste stuk op elk vlak. Het verhaal is terug wel van hoog niveau. Succes als het goed gaat en iedereen laat je vallen als je ongeluk hebt. Behalve die ene dan maar verder vond ik het ietsje slapper dan de rest. De cinematografische hoogstandjes en goede score blijven wel behouden.

Los van de verhaaltjes gezien is Dolls een ijzersterk concept waarin alles klopt en zeer mooi is. Hoe de verhalen elkaar kruisen is nagenoeg perfect. Zonder meer het beste werk van Kitano, al moet Kikujiro wel nog passeren.

4,5*

Een meesterwerk

Normaal gezien heb ik het niet echt voor films waar romantiek in voorkomt, maar in deze film is het zo prachtig gebracht. Liefde is niet altijd simpel en dat wordt in deze film prachtig gebracht.

5* en waarschijnlijk een plaatsje in mijn top 10

En Kikujiro was nog wel zo leuk...

Natuurlijk was dat ook een heel andere film van Kitano, maar daar kon ik nog echt van genieten. Met Dolls begon ik aan mijn 2e film van deze regisseur en omdat Kikujiro me zo goed bevallen was en er veelal erg positief over deze film gesproken wordt, had ik eerlijk gezegd toch behoorlijke verwachtingen...

... viel dat even tegen. Ik vond er eigenlijk geen klap aan. De openingsscéne was vreemd en even iets ''anders'' dan dat we gewend zijn. Maar... ik wil mezelf graag openstellen voor andere filmculturen, dus heb ik heeeeel erg mijn best gedaan om hiervan te kunnen genieten (geldt overigens ook van de rest van de film). Dat lukte niet helaas. Na een half uur viel ik echt bijna in slaap, zo saai was het allemaal. Het eerste verhaal deed me echt helemaal niks. Ik voelde geen emotie en bleef maar met een leeg gevoel zitten. Ik snap sowieso al niet waarom Matsumoto zomaar wegliep van zijn trouwerij. Daarna zien we de twee lopen, lopen en nog eens lopen, terwijl ze ondertussen geen woord wisselen. Ja, dat vond ik dus vreselijk saai. De emotie die vele mensen hier wél voelden bleef bij mij dus weg.

Het tweede verhaal is opzich aardig - vreselijk ongeloofwaardig natuurlijk, maar dat is zo erg nog niet. Leuke scéne wanneer ''de twee'' na die jaren weer naast elkaar op het bankje zitten. Wel jammer dat zowel deze man en die fan opeens zo snel onverklaarbaar aan hun einde komen. De inkt was op bij Kitano zeker. Sowieso vond ik het 2e en 3e verhaal gewoon te kort. Opzich kan ik me goed voorstellen dat mensen dit prachtig vinden. Het touw, blind zijn, voor altijd wachten op je geliefde. Duidelijke metaforen, maar het deed me gewoon niks allemaal. Visueel ook totaal niet geweldig. Dat rood met die blaadjes, tsjah... Opzich een paar leuke beelden, maar meer ook niet. De acteerprestaties waren erg zwak en de muziek van Hisaishi vond ik ook maar matig.

Nee, ik vond er eigenlijk niks aan. Mooie scéne nog wanneer Sawako haar ketting tevoorschijn haalt als ze voor het raam staan, maar dat is lang niet genoeg. Ik voelde echt totaal geen emotie en dat is nou juist zo belangrijk bij deze film. Wat overblijft is een saai geheel, waarna ik met een leeg gevoel de dvd uit de speler haalde. Misschien heb ik het niet allemaal gesnapt, misschien geef ik de film nog wel eens een kans. 2 sterren voor nu.

Drie mooi aan elkaar gelinkte vertellingen over obsessieve liefdes. Supermooi in beeld gebracht en vooral "errug Japans". Jammer dat ik 'm nooit op het grote doek heb mogen bewonderen.

Vandaag weer eens de soundtrack gehoord, (eindelijk op cd) en wat blijft die toch prachtig. Kon er zowaar bijna een traan om laten, de film komt één deze weken ook weer aan de beurt, eigenlijk al té lang geleden.

Te lang geleden. Inderdaad. Dat was ook misschien de reden dat ik deze uit mijn Top 10 gehaald heb. Wellicht komt deze er binnenkort weer bij. Moet 'm ook weer eens gaan meemaken.

Half 8, dat is een mooie tijd om op te staan, dacht ik, terwijl ik mijn telefoon pakte om de tijd te kunnen zien (want nee, ik kan niet echt goed klok kijken, behalve als ik de tijd digitaal zie). Dus toen ik, zoals gewoonte is, m'n computer aandeed en zag dat het pas half 7 was, dacht ik, waaaaahh, dat méén je niet, wat een tijd om op zondagmorgen wakker te worden.

Maar goed, wel de tijd om heel vroeg al een film te gaan kijken, lekker vroeg, zodat ik nog tijd heb voor andere dingen ...

Ik vond Dolls een beetje tegenvallen, vooral omdat ik me er heeel erg veel van had voorgesteld. Vond het echt een pak minder dan Bin-Jip, bijvoorbeeld, ik had eigenlijk liever gezien dat er één verhaal centraal had gestaan, inplaats van 3 verhalen door elkaar heen te filmen, dat deed ook een beetje afbreuk aan mijn kijkervaring. Zat ik net een beetje in het ene verhaal, dan zag ik ineens Matsumoto en Sawako weer door het beeld lopen en dacht ik, hallooooo, wat doen jullie nou weer bij dat verhaal, daar passen jullie toch helemaal niet bij?

Maar goed, het was nog best vroeg toen ik 'm zag, en ik zeur altijd .

Vond het 1e verhaal verreweg het beste, de 2 andere verhalen deden me niet heel erg veel eerlijk gezegd, het was wel genieten van de mooie plaatjes, dat wel. Mooie 4* voor verhaal 1, heerlijk wegdromen, de acteurs die Matsumoto en Sawako spelen, en de prachtige gefilmde beelden, en toch wel enkele mooie andere scenes.

Joe Hisaishi is geweldig. Om over Kitano nog maar te zwijgen.

Mijn eerste Kitano film.

Ik was verwonderd over de film, erg mooie beelden met een prachtig verhaal. Ik wou deze film al een tijdje zien en nu had ik de kans en ik ben blij dat ik het gezien heb.

De eerste 5 minuten vond ik zeer vreemd, dat poppentheater vond ik echt maar niets. Na die 5 minuten vond ik het prachtig, het eerste verhaal vond ik het mooiste. Echt zeer ontroerend. Ik zweeft nog steeds door mijn gedachten.

Het 2de verhaal vond ik het minste, daar werd zelfs even de rust verstoord van de film. Best wel jammer maar toch was het verhaal wel sfeervol.

Het 3de verhaal was dan weer best speciaal, en ook best aangrijpend.

Kortom is het een heel speciale maar wel erg mooie film met een zeer rustgevende sfeer en prachtige muziek. Een aanrader!!

4,5