Dolls (2002)

De NL dvd release staat gepland op 26 februari.

Een lichte tegenvaller. Te weinig inhoud (niet te verwarren met diepgang) en een verhaal dat in een half uur verteld had kunnen worden. Wat overblijft zijn prachtige beelden en een prachtige sfeer, mooi poëtisch. Balans tussen stijl en inhoud is echter ver te zoeken; Dolls is duidelijk geen Hana-bi. Een gemiste kans.

Vond het verhaallijn met de zangeres (gespeeld door Kyôko Fukada, in het echt ook een ontzettend populaire zangeres, in Japan althans) het interessantst.

3,5*

Vind ik maar een rare quote. Je hebt stijl, je hebt diepgang ... waar is dan de inhoud nog voor nodig ? Bevestigd wel een oud vooroordeel van me, wat zegt dat mensen toch nog steeds een verhaal (in de engste zin van het woord) nodig hebben om te volgen om een film te kunnen apprecieren.

Het lijkt me dat diepgang in een drama best voldoende is, stijl een mooi bonus.

5* (had ze nog niet meegedeeld).

Je moet niet denken dat ik Dolls niet goed vind. Integendeel, maar ik mis gewoon iets in deze film. Beleving, meeslependheid, sympathie voor de karakters, ik weet het niet precies. Ik gok erop dat het gebrek aan inhoud en een wat meer conventionele vertelling debet is aan dit gemis.

Je vooroordeel is waarschijnlijk op z'n plaats, maar deze slaat niet op mij (ik ben degene waar je mee in discussie ging bij Lily Chou-Chou no Subete) Je bent hier ook maar net hè

Ik ken je reeds hoor, 'de man die over Japanse (Aziatische?) films heerst'

Maar 't is toch vreemd dat je net sympathie voor de personages of beleving zou missen, aangezien ik Dolls beschouw als een goed prototype van Japans drama. Gevoelens en gemoedstoestand van personages worden niet overgedragen door inhoud, maar door sfeer/stijl. Je kan de personages enkel begrijpen door te kijken wat ze doen, het wordt je niet ingelepeld zoals bij de meeste dramas.

Maar ik respecteer je mening hoor. Soms zit het hem in kleine dingen, die moeilijk tastbaar te maken zijn. Wat mij in Dolls vooral raakte, was de intrieste sfeer die door heel de film liep, en de manier waarop dit overgedragen werd.

Zoals ik 2 paginas terug ook zei maar wat hier misschien toch nog nuttig is om even te herhalen: Ik vind de triestheid en diepgang van de film allebei wel heel mooi maar de karakters missen iets waardoor je geen sympathie voor ze gaat voelen. Misschien zijn ze wel te braaf, te pathetisch, te passief.

In andere Kitano films hebben de meeste karakters een grappig trekje waardoor je ze aardig gaat vinden terwijl het (vaak) eigenlijk enorme bastards zijn. In dolls zijn ze allemaal zo onschuldig en zielig.........yek!!!

Ik voelde wel een enorme sympathie. Passiviteit en braafheid zijn geen verkeerde eigenschappen, en bovendien kenmerken die in Aziatische landen veel voorkomen (voor hoe lang nog ?). Het wordt tijd dat dat in de Westerse schreeuwcultuur meer terugkomt. Heeft ook te maken met respect.

tsja....maar toch....dolls is niet leuk

'kikujiro' daarentegen, die ook best wel braafjes is, is wel erg leuk om naar te kijken.....omdat de karakters zo leuk zijn.

De DVD van Artificial Eye is een Aanrader . oa verkrijgbaar bij Play.

Verschillend leed, erg veel symboliek en fraaie beelden. Echter, kunstzinnige films als deze kunnen me niet de gehele tijd boeien.

Voor mensen die houden van een etentje met kaarslicht onder het genot van een wijntje en een voordracht van een gedicht, c.q. onder begeleiding van vioolmuziek, is dit wel een aanrader.

**

Ook voor de mensen die daar niet van houden --> mooie film!

Is sluit me aan bij tovenaar. Vioolmuziek ?

kodo en shakuhachi muziek bedoelt ie

mensen.... ik kan deze film niet in de videotheek vinden hoe zit dat?

Waarschijnlijk alleen maar verkrijgbaar in de voor filmliefhebbers "betere videotheken" (schrap de videolanden, filmclubs en moviemaxen dus maar).

Zoals al veel gezegd: erg mooie beelden. Ik ben nogal visueel ingesteld en dit was een erg lekkere eyecandy, dat voorop. Ook ben ik een sfeergevoelig mens en de sfeer in deze film is erg bijzonder, een dik pluspunt dus.

Ik kan me ook wel vinden in JayLunar's mening, dat er iets misste, waardoor ik een beetje een leeg gevoel had aan het eind. Aan de ene kant onder de indruk van al dat moois wat voorbij was gekomen, maar aan de andere dat beetje lege gevoel...

4* omdat ik me geen moment heb verveeld en het een erg bijzondere film vind. Ook hoog in m'n 'herzieningslijstje'

met dank aan A-film en MM heb ik vanavond deze mooie film mogen aanschouwen.

deze film laat zich het best vergelijken met een schilderij dat tot leven komt. schitterend gewoon. de verhalen dreigen daardoor ondergesneeuwd te worden, maar dat valt gelukkig mee.

twee van de drie verhalen zijn prachtig, alleen het verhaal van die superfan kon mijn interesse niet altijd vasthouden. ik had ook het idee dat ik iets gemist had die superfan lag opeens dood langs de weg .

daarom 4 sterren, ipv een hogere beoordeling.

Ik vond het ook perfect erin passen. Net zoals het echte leven. En net zoals alle verhaaltjes gaande over een onmogelijke liefde... en we krijgen er hier zelfs 3 van

Onmogelijke liefde? Ik zou eerder zeggen verdoemde liefde.

tja, ik weet het niet. i.t.t. de twee andere verhalen, kon ik bij het verhaal over die fan niet emotioneel betrokken raken.

Is toch hetzelfde ?

Nee vind ik niet. Onmogelijke liefde is voor mij net iets anders. Onmogelijk is nog niet per definitie verdoemd. Verdoemd gaat nog net een stap verder en daar neemt Kitano ons mee naartoe, juist naar die stap verder.

Op de DVD weet Kitano te zeggen dat de film eigenlijk over het egoisme in de mens gaat, en de dikwijls idiote beslissingen/handelingen die daaruit volgen. Het menselijk perspectief vervormt dit veelal naar romantiek, wat ook duidelijk blijkt uit de film (de acties van de personages zijn uitgesproken romantisch, maar vanuit het standpunt van een niet betrokken persoon eigenlijk geschift idioot).

Met dit in gedachte begrijp ik steeds meer en meer waarom Kitano dit zelf z'n hardste film ooit noemt.

Het gaat dus eigenlijk niet eens over verdoemde of onmogelijke liefde.

T'is wat je d'r zelf van maakt natuurlijk.

Niet echt, 't is wat de regisseur ervan gemaakt heeft/wou van maken. Al zei Kitano ook dat het hem weinig interesseerde of mensen z'n film en de symboliek al dan niet snapten.

Kitano zal wel veel meer met de film bedoelen dan hij met een paar woorden in een interview kan zeggen.

. Nog meer wijsheden te melden kappeuter ?

Nou moe. Ik vond wat relativering op zijn plaats. Hoef je niet zo denigrerend te doen.