Dolls (2002)

Raar stereotype wereldbeeld heb jij toch. Ik ben liberaal, ondernemer, draag het liefst een spijkerbroek, rook niet, heb geen baard, hou wel van whiskey en zie kunst vanuit historisch perspectief als een rechtse hobby, het zijn immers de welgestelden die de kunstsector van financiele input voorzien. En overigens hebben alle vrouwen okselhaar, dat goeit daar nu eenmaal of je het scheert of niet.

Vreemd ook dat ontroering je volledig vreemd lijkt.

Prachtige film overigens, dat kan niet vaak genoeg bevestigd worden.

Ps ik ben ook van de AdHd,al noemde men dat vroeger gewoon 'druk'.

...

Ik maakte ooit eens de fout om een recensie af te sluiten door te grappen over wie de prent misschien wel graag zou zien (was bij The 7th Seal geloof ik).

Gezien jij daar een van de eersten was om op te reageren (sommigen vonden het blijkbaar waanzinnig beledigend -en ergens wel terecht), vind ik het erg raar dat je hier nu zelf precies hetzelfde doet.

Goed zullen we die discussie verder laten voor wat het is. Graag weer gewoon over de film nu.

Pijnlijk,

Want ik had hier toch wel op een wat hogere waardering van mijn kant gehoopt maar oi oi oi wat kon ik hier slecht doorheen komen zeg.

Al vrij snel nestelde een 'hoe lang moet ik nog gevoel' zich in me om de hele film niet meer te verdwijnen. Om onverklaarbare reden vond ik er gewoon echt absoluut niets aan en was het vooral vechten tegen de slaap. Slaap, slaap, op een gegeven moment transformeerde de film zich meer als een soort saai schilderij op de achtergrond terwijl het steeds aantrekkelijker werd dit gedrocht toch uit te zetten.

En dat is vreemd, want ik had er best veel van verwacht. Lyrische recensies , een visueel festijn moest het worden. Oké, ik heb best wat mooie plaatjes op kunnen sporen maar op de een of andere manier kon ik er gewoon niet van genieten. Een meeslepend liefdesverhaal verwachtte ik, wat ik kreeg voelde bijzonder koud en afstandelijk aan.

Eenmaal afgelopen komen twee gedachtes in me op, blij dat ik het overleefd heb en tegelijkertijd bedroefd dat ik er niets aan vond.

Jammer, érg jammer. 1*

Misschien eens kijken voor het slaaptijd is? . En Aziatische esthetiek is niet voor iedereen.

Volgende keer gewoon een kneedgummetje dr bij pakken mofedu, snap ook niet dat dat niet standaard bij de dvd wordt geleverd.

Heb normaal niets tegen traagheid, kon het hier op de een of andere manier absoluut niet hebben. Zal het eens met een kneedgummetje proberen Boogeyman

Integendeel; ik heb zelfs een voorkeur voor licht sentimentele films. Maar ik houd niet van pretentieuze crap, zoals in Dolls. Of ga je soms beweren dat er hier sprake is van menselijke emoties? Dan ben ik zeker van een andere planeet, want ik zie werkelijk niets menselijks in die rare en idiote relaties die Kitano ons voorschotelt. Maar ik zal er uiteraard naast zitten, want misschien is het wel heel normaal in huize Reinbo om aan elkaar vastgebonden rond te dwalen door stad en land. Kijk je wel uit als je 's nachts Spangen binnenloopt?

En ik blijf er verder bij dat Dolls niet geschikt is voor Henk en Ingrid, maar wel voor Famke en Alexander.

@Djelle: Wie kaatst kan de bal verwachten. Nu weten een aantal mensen ook eens hoe irritant het is om op pedante wijze reacties te plaatsen. Iets waar vooral een aantal Belgische reageerders een handje van hadden/hebben.

Henk en Ingrid vinden eten van de lokale Chinees culinair en een avondje RTL 4 cultureel. Wat is je punt precies? Wat hebben Famke en Alexander jou ooit misdaan?

Mij stoort het niet hoor. Vind het alleen een beetje dubbelzinnig om zo van je tap te maken over iets terwijl je het elders gewoon zelf doet.

Ach, het hoeft ook helemaal niet geschikt te zijn voor Henk, Ingrid, lord Flasheart en ieder ander voor wie zelfs de meest eenvoudige vormen van symboliek al te hoog gegrepen zijn. En als jij de ontroering die optreed op het moment van herkenning geen menselijke emotie noemt, moeten we maar vaststellen dat je van eedn andere (achterlijke? ) planeet bent. En zeker het verhaal met de fan zat vol emoties die zelfs het idols en xfactor publiek zullen herkennen.

Ik snap niet zo goed waar de aversie vandaan komt tegen de mensen die dit wel een goede film vinden. Alsof hij klassenstrijd vanuit een arbeiderspositie in stand wil houden. Als je Dolls mooi vindt ben je pretentieus en een snob. Hokjesdenker.

En tot slot: whisky komt uit Schotland. Whiskey is Iers.

Ach, laten we het er maar ophouden dat het voortkomt uit frustratie en angst voor het onbegrepenen..

@Djelle: De reacties waarnaar jij refereert zijn van 2,5 jaar geleden. Dat is toch wat verjaard. Ik kan op die manier van elke MM user wel iets tegenstrijdigs vinden. Ik lig daar verder ook niet wakker van.

@Prudh: Het zijn niet 'de arbeiders', Henk en Ingrid of ikzelf die een klassenstrijd aangaan, maar juist de zelfverklaarde arthouse intellectueel. En ga me nou niet vertellen dat-ie niet bestaat, want daar stikt het van op MM. Vanuit een soort misplaatst superioriteitsgevoel worden klassiekers, blockbusters en andere mainstream films regelmatig afgedaan als 'voor het domme volk'. Nu geef ik eens een keertje kritiek op zo'n typisch arthouse product als Dolls en direct zijn de rapen gaar. 'Ons soort mensen' vind je eerder bij Alexander P. en Famke H. dan bij Henk & Ingrid, dus wie is hier nou een hokjesdenker?

@Reinbo: We hadden het over emotie en niet over symboliek. Verschilt nogal. Ik raak niet ontroert van 2 mensen die als ijskonijnen acteren. Zelfde geldt voor het verhaal met de fan: veel te gekunsteld om voor 'echt' te kunnen doorgaan. In Dolls is nergens sprake van normale menselijke interactie. Als je dat niet (meer) kunt zien raad ik je aan om snel een filmstop in te lassen. Anders kunnen ze je straks afvoeren naar instelling voor prettig gestoorden.

Niet echt, maar het is wel logisch als je uitspraken gaat doen over publiek en niet de film an sich dat daar een beetje reacties op komen.

Ik plaatste hier ook een negatieve recensie, is een doodnormale discussie uit gekomen meer niet. Het verschil is dus om het best gewoon bij de film te houden.

Menneke toch, wat een frustratie. Ik mag Henk en Ingrid wel. Henk maakt mijn Saab als hij stuk is en Ingrid kapt mijn haar. Hoe kom je verder bij 'zelfverklaarde intellectueel'? Jij bent degene die liefhebbers van films als deze tot intellectueel bestempelt toch? Je bent een soort van Don Quichot die tegen windmolens strijdt. Verder streeft Kitano met Dolls ook geen realiteit na. Wel emotie. Soms raakt dat je. Soms niet. Heeft wat mij betreft niets met klasse of intellect te maken.

Doe ik normaal altijd. Vond het echter een paar maanden geleden leuk om dat eens een keertje niet te doen. Krijg je in ieder geval eens wat reacties, want de discussies zijn tegenwoordig erg saai op MM (als je het vergelijkt met een aantal jaar terug). Misschien dat jij er zo over denkt, maar ik lees hier genoeg reacties op MM die anders doen vermoeden.

Het is de kunst om daar overheen te lezen. Gewoon blijven oordelen zonder er teveel een (imaginaire) doelgroep naast te plaatsen. Is beter voor je hart

Daarom neem ik elke avond een paar glaasjes rode wijn.

Haha ok heb zelf niet die indruk maar kan ik inkomen.

Vraag is natuurlijk of dit helpt om de kwaliteit van de discussies op te drijven.

Je gaf ook aan niet te begrijpen dat twee mensen aan elkaar geketend door het land liepen, dat was symboliek. het herkennigsmoment en het kapotte balletje is emotie.

Hij heeft anders wel een beetje gelijk! Ik ben zelf ook maar een eenvoudige lul en vond deze film schitterend, maar kan me ook prima voorstellen dat mensen er niets mee hebben: vooral als dit je eerste Aziatische film is, zoals het de mijne was destijds. Het gaat ook niet om begrijpen, ik moest ook een paar keer met mijn ogen rollen de eerste keer toen ik hem zag, maar dat bleek de verkeerde instelling. Je moet het gewoon voelen en doe je dat niet: nou dan is dat jammer, maar begin dan geen kruistocht tegen Aziatische films en haar liefhebbers in het algemeen! Dan kan ik ook flauw gaan doen en zeggen dat ik het ironisch vind dat dit alles van een Bergman-fan afkomt... Als ik de stukjes bij diens films doorlees voel ik me namenlijk ook vaak dom omdat ik er altijd het idee bij krijg dat je als kijker ervan over een gigantisch intellect moet beschikken wil je er voor de volle honderd procent van genieten en er over mee kunnen praten, zelfde geld voor het werk van Tarkovsky, zelfde clubje vaak, ed. Maar je hoort mij toch ook niet zeggen dat dat allemaal Alexander's en Femke's zijn die daar naar kijken en ze zelfs hoog in hun persoonlijke top 10 hebben staan?

Zo. Dat was me een film. Niet bepaald een film om eventjes op te zetten op een vrijdagavond, en zeker geen film van wat ik had verwacht. Dolls is een film op zich. Het neemt onwaarschijnlijk haar tijd, maar straalt geen arrogantie uit van ''Hoi, ik ben anders'' zoals sommige regisseurs nog wel eens willen doen. Wat natuurlijk enorm mooi naar voren komt zijn de karakters die, bijna zonder dialogen, een enorm groot verhaal weten te vertellen. Daarnaast is de film, ik durf te zeggen, perfect gefilmd en gemonteerd. Enorm veel respect voor de makers want wauw: wat zag dit er prachtig, maar dan ook echt prachtig prachtig prachtig uit! Heb geen woorden voor de kleuren die ik heb gezien, pure cinema. Het is wel fijn dat het verhaal in het midden wat meer uitgangspunten krijgt zodat het niet té veel van hetzelfde word. Had afentoe moeite om het verhaal interessant te blijven vinden, maar met wat afwisseling was het prima te volgen. Het is erg tegenstrijdig wat ik van de film vind, het is werkelijk waar zeer goed verfilmd en eigenlijk is het verhaal ook zijn pluim waard, alleen vond het toch een tikkeltje moeilijk om heel erg geconcentreerd te blijven. Wellicht een verkeerd tijdstip uit gekozen, het is wel echt een film waar je voor moet zitten, dit heb ik ook wel gedaan alleen is het gewoon iets te rustig voor een vrijdagavond. Toch een welverdiende 8, misschien wel de mooiste beelden die ik het afgelopen jaar/jaren heb gezien. 4 sterren, en een enorme aanrader voor iedereen die niet bang is voor origineel en eigenwijs cinema!

Wauw.

Mijn eerste ervaring met Japanse speelfilms was meteen een hele goede. Voor mij lag de drempel altijd erg hoog, vooral vanwege de taal (die ik ondertussen wel gewend ben van de anime) en omdat ik dacht dat alle Aziaten op elkaar lijken. Ik was bang dat ik de hoofdpersonen niet uit elkaar zou kunnen houden. Dat was gelukkig absoluut niet het geval, want het waren erg verschillende mensen.

Allereerst vond ik het visueel echt prachtig. De locaties, het kleurgebruik, het camerawerk; het was allemaal erg prettig voor het oog. Dat was waarschijnlijk ook de reden dat ik meteen geboeid zat te kijken, want het verhaal vond ik in het begin van de film nog niet echt interessant. Daar kwam gelukkig wel snel verandering in.

Wat een prachtige verhalen! Het waren geen liefdesverhalen die ik normaal gewend ben om te kijken, maar dat maakte het juist zo fijn. Er zijn weinig dialogen en de rust die het filmpje daardoor uitstraalde was erg fijn. Ook de symboliek in het verhaal was erg mooi en ontroerend.

Het acteerwerk was geweldig! Er waren dan wel weinig dialogen, maar de lichaamstaal en de gezichtsuitdrukkingen waren zo goed, dat de dialogen ook helemaal overbodig zouden zijn geweest.

Ook de muziek was prachtig en hielp erg mee om de rust in de film te houden. Ook de stukken zonder muziek waren erg mooi. Het was allemaal erg goed op elkaar afgestemd en dat maakte alles heel prettig.

Het einde bezorgde me een enorme brok in mijn keel en heeft me erg ontroerd.

Prachtige film!

5*

Hmmm...ofwel was ik te vermoeid ofwel heb ik hoe dan ook een boel gemist wat velen hier blijkbaar in de film terugvinden. Want eerlijk gezegd vond ik Dolls een beetje aan de saaie kant, en tegen alle verwachtingen in voorlopig zowat mijn minst favoriete Kitanofilm (en dat is niet noodzakelijk omdat de film geen humor/geweld bevat, want puur op zich kan ik dit soort "zachte" films zeer zeker waarderen).

Nergens vond ik de echte ontroering, de echte uitgebeende gevoelens. Het was allemaal behoorlijk steriel, en soms ook zelfs een tikkeltje clichématig (zoals bij het verhaal van de oude yakuza). Er was te weinig opbouw en het tempo van de film lag me net iets te laag dan goed voor haar was.

Er valt naar te kijken, de film bevat bv. enkele mooi gefilmde sequenties, maar op geen enkel moment had ik het gevoel naar een bijzondere film te kijken. Erg jammer, want van deze film had ik meer verwacht. Voorlopig een ietwat schrale 2,5*.

2,5*

Prachtig, meeslepend, krachtig. 5 sterren. Bedankt voor de tip Black Math Had dit echt niet willen missen.

Zo, alweer mijn zevende Kitano achter de kiezen en de meester had me nog geen enkele keer teleurgesteld. Tot nu. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar uiteindelijk vind ik dit tot nu toe zijn minste. Ik wil Kitano er ook niet op aanrekenen, maar eerder het onderwerp dat me vanaf het begin tegenstond. Toch wilde ik hem een kans geven omdat het zijn beste schijnt te zijn.

Na het lezen van de plot begin ik dus met frisse tegenzin aan Dolls. Het poppen-intro maakte me nu niet bepaald nieuwsgieriger, maar bevestigde eerder wat voor een trage film dit zou worden. Want traag is hij zeker, en stil ook. De film bevat ook redelijk weinig dialoog en kent enorm lange shots. Visueel vaak wel erg mooi.

Maar wat ik het meest jammer vind is dat de film me niet raakt en ik weet ook niet precies waaraan dat ligt. Ik kwam eigenlijk nergens echt goed in de film. De drie verhaaltjes zijn onderhoudend, maar ook wat saai misschien. Ik voelde ook geen enkele keer een klik tussen de verliefde mensen doorheen de film. Het zegt ook genoeg dat ik werkelijk niks voelde bij het overlijden van diverse hoofdrolspelers. Wel een aardige soundtrack verder.

Misschien was ik niet in de juiste bui, maar daarvoor zijn herzieningen. Voor de zoveelste keer een minuut kijken naar een shot waarin iemand wegloopt ging er deze keer goed in. Een trage film als dit moet sowieso van goede huize komen wat betreft verhaal of emotie om mij te boeien, maar dat is bij deze niet volledig gelukt. Jammer.

Kitano zal nooit mijn vriend worden, daarvoor staan zijn films echt te ver van mij af. Zelfs blijkbaar bij een film die het vooral van ontroering moet hebben en waarin het (exploitatieve) geweld en de geforceerde humor niet voorkomt.

De film valt erg in herhaling en ik vind de drie verhalen die op zich zelf wel mooi zijn, niet echt goed genoeg uitgewerkt. Zelfs bij scenes die bedoeld zijn om bij weg te nijmeren en het drama en het romantische gegeven op je in te laten werken, blijf ik toch tegen een oppervlakte aan staren waarin alle ingredïenten al snel uitgespeeld zijn.

Verder ziet het er allemaal best mooi, maar ook sober en hypergestileerd uit. Wat speelsheid en levendigheid is misschien wel het belangrijkste wat ik hier mis. Ik snap trouwens wel dat Kitano hiermee een filmische variant op een Japans poppenspel heeft willen maken, waardoor die afstandelijkheid wel een functie heeft, maar toch kon ik er niet in mee gaan.

De droomscene was trouwens wel erg gaaf. Ik zat te hopen op nog zo'n voltreffer, maar alleen de eindshot maakte die belofte nog een beetje waar. Maar toch is het allemaal net niet bevredigend genoeg helaas.

Een tamelijk emotieloze film met veel statische houterige acteurs. Soms mooie beelden.

Maar het leek wel of ik naar een theatervoorstelling van het Holland Festival zat te kijken. De zeurderige stem van die poppenspeler in de eerste 5 minuten werkte al direct op mijn zenuwen. Echt geraakt werd ik ook nergens, daarvoor zijn de verhaaltjes te banaal en bedacht. Het verhaal rond het geketende stel had een beter lot verdiend, daar had veel meer uitgehaald kunnen worden. De fotografie maakt ook veel goed maar uiteindelijk was ik blij dat de film er op zat.

Emotieloos