Dolls (2002)

M'n eerste film van Kitano.

De film ziet er inderdaad adembenemd uit, dat rood... zo mooi. Verder vond ik het helaas tussen een paar erg mooie momenten hier en daar wat saaiïg, maar zeker de moeite waard.

met dank aan A-film en MM heb ik vanavond deze mooie film mogen aanschouwen.

deze film laat zich het best vergelijken met een schilderij dat tot leven komt. schitterend gewoon. de verhalen dreigen daardoor ondergesneeuwd te worden, maar dat valt gelukkig mee.

twee van de drie verhalen zijn prachtig, alleen het verhaal van die superfan kon mijn interesse niet altijd vasthouden. ik had ook het idee dat ik iets gemist had die superfan lag opeens dood langs de weg .

daarom 4 sterren, ipv een hogere beoordeling.

Goeie en vooral mooie film, maar helaas niet zo goed en mooi zoals de hoogstemmers hier.

Zoals ik al zei is de film vooral erg mooi: mooie stilistische shots, schitterend kleurgebruik, weinig dialoog, maar toch had ik het gevoel dat ik mistte in de film. Ik kon op de één of andere manier niet met alle personages meeleven, wat ik ook al bij Kitano's A Scene at the Sea had.

Wellicht komt het door de te hoge verwachtingen, maar ik kom niet verder dan 3,5*

Leuk en aardig en that's it.

De mooie shots worden tenietgedaan door langdradigheid. De verhaallijn rond Hiro de Yakuzabaas vond ik erg boeiend, en ook bij die fan en zijn idool was ik benieuwd hoe het zich zou gaan ontwikkelen.

Maar die twee zwervers werden - zeker in de tweede helft van de film - mateloos irritant, en ik zuchtte steeds als 1 van de andere verhaallijnen onderbroken werd en zij weer in beeld kwamen.

Met iets meer vaart (zeker in de tweede helft van de film) of misschien een plot twist was deze film veel beter geweest.

Nu ben ik nog erg gul met drie sterren.

Het derde verhaal was mooi, het tweede verhaal mooier en het eerste verhaal het mooist.

Prachtige verhalen. Moderne mythen, al is dat ook niet de goede term. In ieder geval groots, dramatisch en universeel.

De beste Kitano die ik tot nu toe zag. Hij heeft nog nooit zo kwistig met visuele pracht rondgestrooid. Wat een mooie film (in de letterlijke zin). Wat bewijst Kitano hier zijn ongelofelijke talent.

Wat bij A Scene At The Sea nog niet lukte, lukt hier wel. De film zit vol met onuitgesproken emotie. Hier komt het wel over.

4.0*

Ben er nog niet klaar mee, ik zal 'm zeker vaker zien en wie weet hoeveel hoger ik dan misschien uitkom?

Ik heb deze film bekeken in 3 etappes, niet omdat hij me niet kon boeien maar omdat ik op extreem debiele tijdstippen begon met kijken. Zal m dus nog een keer in zijn geheel bekijken want dan komt hij vast en zeker beter tot zijn recht alhoewel ik de film nu al erg mooi vind.

Wat vooral ligt aan de beelden want die zijn simpelweg betoverend. Iemand vergeleek het met een schilderij dat tot leven komt en daar kan ik me wel in vinden. Het blijft ook een typische Kitano film maar dan net ff wat anders, zeker omdat hij zelf eens een keer niet de hoofdrol speelt (in al zn andere film wel, toch?) en omdat er (bijna) geen geweld in voorkomt.

Het eerste en tweede verhaal vond ik erg mooi en goed uitgewerkt maar het derde verhaal blijft een beetje achter, leek me wat afgeraffeld en ik begrijp niet hoe en waarom die fan dood gaat, vond het een beetje gekunsteld. Het eerste verhaaltje gaat misschien ook wat te lang door. Na minutenlang naar een sneeuwlandschap kijken had ik het wel gezien.

Voor nu 4* maar ik ga m van het weekend eens in een keer kijken.

Ps: Japanse popmuziek is het werk van de duivel!

Dolls ... een film waar een paar geweldige scènes voorbij komen, gecombineerd met schitterende kleuren en prachtige beelden (bijvoorbeeld dat schitterende beeld waar Matsumoto en zijn vriendin aan die boom op die berg hangen, aan het einde van de film, met een opkomende zon ... gewoonweg schitterend !). Ook de muziek was uitstekend en voegde nóg meer sfeer aan het geheel toe ...

Helaas slaagde de film er echter toch niet in mij van begin tot eind te blijven boeien en ik vond het hier en daar zelfs een beetje saai worden. De film zit goed in elkaar en de verhalen zijn erg mooi, maar het duurde allemaal soms gewoon iets te lang. Mijn verwachtingen waren dan misschien ook iets te hoog, maar Dolls was niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt.

Desalniettemin vond ik Dolls een prima film, die er prachtig uitziet en meesterlijk in elkaar zit.

De film heeft een paar mooie plaatjes en ditto muziek maar is verder behoorlijk leeg. De liefdesverhaaltjes zijn erg oppervlakkig, boeien daarom niet en lieten me dus volledig koud. Lang uitgerekte scènes zijn in films als 2001 en Stalker te rechtvaardigen vanwege de intellectuele diepgang, maar die ontbreekt volledig in Dolls. Om die twee redenen verveelde ik me simpelweg op veel momenten (waar ik, ondanks hun reputatie, geen moment last van heb bij het kijken van de twee eerder genoemde films). Mooi geschoten scènes alléén doen 't 'm niet.

3 sterren voor de sporadische beeldenpracht.

Vooraf wist ik totaal niet wat er van te verwachten. De eerste scene in het poppentheater deed mij dan ook het ergste vermoeden. Na deze scene had ik er echt een hard hoofd in. Wat bleek ik mis te zitten. De rode draad(letterlijk) het verhaal Matsumoto en Sawako is voor mij maar op 1 manier te omschrijven en dat is soms zeggen beelden meer dan 1000 woorden. Visueel zitten er echt enkele onovertroffe scenes in. Ondanks dat er weinig gesproken wordt tussen de twee wist dit verhaal me toch enorm te raken. In de loop van het verhaal worden de andere twee verhalen hierin verweven op een wederom prachtige wijze. Ook de andere twee verhalen wisten me echt te raken en dit in samenspraak met de visueel verbluffende beelden maakt het een van de meest verrasende en intense filmervaringen die ik ooit heb gehad. Ik zet nog niet zo hoog in met mijn beoordeling als ik op dit moment in gedachten heb want ik moet dit nog allemaal even op me in laten werken. Gaat dit zien mensen

4,5 *

Prachtige film, Kitano bewijst hiermee dat hij niet alleen komische films en actiefilms kan maken..Het verhaal is heel mooi en de film heeft prachtige beelden een dikke 5* en een hoge top 10 notering

Echt een draak van een film. Geweldig saai vol voorspelbare symboliek en oversentimentele momenten die eerder ergernis dan medelijden opwekten. Visueel wel mooi geprobeerd, maar de afgelikte kleuren en de gekunstelde settings zijn zeker niet bijzonder genoeg om hem boven de middelmaat uit te tillen, en de repititieve muziek doet ook meer kwaad dan goed. Het ergste is de kleffe troosteloosheid waarmee de film voorbijsleft in een wanhopige poging te verbergen dat hij niet meer te bieden heeft dan een hoopje triestige clichés.

Nee, grapje natuurlijk, het is een heerlijke film, een waar meesterwerk! Maar ik wou Onderhond ook eens laten voelen wat het geeft als je favoriete films afgebroken worden .

Deze dan eindelijk toch eens herbekeken, en hij is mij nog beter bevallen als de eerste keer. De beelden blijven prachtig, maar nu kon ik de verhalen ook beter volgen en alles werd een beetje duidelijker. Ik blijf het tweede verhaal het mooiste vinden. De wachtende dame op het bankje is één van de mooiste personages die ik in lange tijd heb gezien. En dan het einde van dat deel is ook gewoon hartverscheurend.
Voor de rest vind ik het derde verhaaltje ook heel mooi, ook al is het wat aan de korte kant. Ik vond dat ze dit verhaaltje misschien iets langer hadden mogen uitbreiden, en dan een beetje hadden mogen knippen van het verhaal rond Sawako. Dat duurde voor mij net iets te lang.

Het laatste shot van de hele film: Matsumoto en Sawako die aan de tak hangen met de zon op hen schijnend is direct het mooiste stuk van de hele film en zorgt ervoor dat het geen kleine 4* worden,maar zeer dikke 4*. Op dit moment kunnen 4.5* er nog niet af, maar daar kan misschien wel verandering in komen naarmate ik hem wat beter heb laten bezinken. In ieder geval toch een aanrader.

Laat ik niet flauw doen en er gelijk een 5* tegenaan lappen. Wát een weelderige, ontroerende, maar onderhuids ook harde en wrange film, waarin ondanks de vele mooie momenten stilletjes aan alle hoop lijkt te vervliegen en de personages in hun zoektocht naar liefde uiteindelijk met lege handen achterblijven. En hoewel het zich niet per se in de film naar voren dringt lijkt egoïsme de oorzaak van dat alles te zijn. Matsumoto dumpt zijn vriendin om zich in een carrière te trouwen, Hiro knijpt er in een prachtige scène stiekem vantussen en laat zijn vriendin achter op een bankje in het park. En beide vervloeken hun beslissing en keren pas terug wanneer het te laat is..

Naast het meeslepende verhaal is 'Dolls' ook visueel een genot om naar te kijken. Ik heb zelden een film gezien waarin gelaatsuitdrukkingen van de personages zó veelzeggend waren. Sawako die zich haar verlovings-ketting weet te herinneren waarna haar gezichtsuitdrukking verschiet van intens geluk naar intens verdriet, godsallemachtig wat schitterend. Nukui die verbeten probeert om de mooiste foto van zijn heldin Yamaguchi helder voor de geest te krijgen. Of de blik van Hiro wanneer zijn vriendin van tientallen jaren terug, die hem niet eens meer herkent, hem een broodtrommeltje aanbiedt omdat ze toch niet meer verwacht dat haar vriend nog ooit langs gaat komen. En daarnaast ook zoveel contrast tussen kille, naargeestige tankstations en ellendige appartementjes aan de ene kant, en de weelderige bloesems, rozentuinen en sneeuwlandschappen aan de andere.

Maar nog even over de 'gebonden bedelaars' die echt als het ware naar de rand van de wereld lijken te lopen. Ikzelf denk dat de wandeltocht van Matsumoto en Sawako symbolisch moet worden gezien... ze vertrokken vanaf die smerige parkeerplaats met een waslijntje aan elkaar geknoopt, daarna stapten ze als het ware uit de realiteit - naarmate de film vorderde hadden ze steeds andere kleren aan, liepen ze in een soort van 'buitenwereldse' omgeving als geesten om de andere personages heen. De eerste en enige keer dat ze werden aangesproken, waren ze weer terug bij af: bij een ranzig tankstationnetje, in vuilnisbakken zoekend naar eten.

Een wonderlijke, schitterende film die niet minder verdient dan 5 dikke sterren. Ontroerend, emotioneel, mooie verstilde beelden, prachtige symboliek.

Een film vol tegenstellingen.

Dat de tegenstelling wit/zwart op een kleurige film als deze van toepassing kan zijn is al ongelofelijk, maar hoe Kitano het hier presenteert gaat toch alle verbeelding te buiten.

Gedurende de hele film grijpen niet alleen verhalen, maar meer nog kleurige en donkere, tragische aspecten door elkaar heen. Niet alleen is dit binnen een scène het geval (rode draad, witte sneeuw, zwarte nacht) maar ook op een meer metafilmisch niveau (oid) is het zichtbaar.

De wonderschone, serene beelden aan de oppervlakte tegenover de diep trieste, tragische verhaallijnen daaronder. De prachtige kleurige natuurlokaties die worden afgewisseld met de grijze stadse omgevingen (inderdaad Yak).

En zelfs wanneer je buiten deze film treedt en even naar de gehele Japanse cinema valt het verschil op tussen de kalme, stille sfeer in Dolls en bijvoorbeeld de manische hand van Tsukamoto. En toch is Dolls misschien nog wel een zwaardere film.

Er malen nog veel meer paradoxen, tegenstellingen en metaforen aangaande deze film door mijn hoofd, maar ik kan ze gewoon niet onder woorden brengen. Zo snel mogelijk herzien, deze.

Voorlopig 4*

Na het zien van Dolls voelde ik me een beetje anders. Misschien wel een beter mens, voor even dan toch. Het was nog niet zo sterk als de serene rust die ik ervoer na Bom Yeoreum, maar het gevoel was wel heel bijzonder. Alleen de hele goeie films zijn tot zoiets in staat.

Dolls is een ontroerend liefdesfilm. Drie verhalen komen bij elkaar, worden bij elkaar gehaald door de hoofdgeschiedenis van de gebonden bedelaars. Het scharlaken koord vormt als het ware een lus, een cirkel om de twee subverhalen. Met dit touw weeft Kitano op ingenieuze wijze de drie liefdes tot één geheel, waarin alles bij elkaar hoort. Schitterend is hierbij de montage waarmee op natuurlijke wijze dromen en gedachtes worden uitgebeeld en vloeiend relaties worden gelegd tussen gebeurtenissen van eerder en later.

In andere reacties op deze film las ik over thema's als 'gedoemde liefdes' of het 'met lege handen achterblijven'. Voor mij zijn de liefdes echter perfect. Het is de diepste liefde, zonder hartstocht. 'Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij', om het met de woorden van de Bijbel te zeggen. Ook het derde verhaal, van de toegewijde fan Nukui, dat door sommigen als het minste wordt gezien, vind ik prachtig. Dat liefde blind maakt wordt hier letterlijk in beeld gebracht.

De schoonheid van deze film is niet te beschrijven. Het is vooral de rust die ligt in de lange takes. Daarnaast zijn nog te noemen de fraaie motieven in camerabeweging, de mooie shots in een al even mooie omgeving en nogmaals de montage.

Natuurlijk moet ik deze film herzien. Genieten. 4,5*

Nadat eerder Aziatische films als Tales of 2 Sisters en Spring, Summer... laatstleden al voor slaperige oogjes zorgden, scoort Dolls op de snooze-o-meter bij mij nog het hoogst. Het tergende tempo waarin de 3 simpele liefdesverhaaltjes worden verteld zorgt voor een ergerniswekkende kijkervaring.

Ik haal uit de verhalen ook niet de diepere laag die er ongetwijfeld zit (en waar anderen op deze en andere sites over spreken), daarvoor is Kitano me al in een eerder stadium kwijtgeraakt. De eindeloze shots van zich langzaam voortbewegende personen blijven daardoor leeg en nietszeggend.

Voor de bij tijd en wijle prachtige beelden (die kleuren!) nog 1 sterretje.

Dolls, een film van twee uitersten. Aan de ene kant een film van een ongekende schoonheid, aan de andere kant een slaapverwekkend gedrocht.

Ik had redelijk hoge verwachtingen, en op één gebied werden mijn stoutste verwachtingen zelfs overtroffen. Voor de rest was Dolls echter een grote teleurstelling. De beginscène is werkelijk afgrijselijk. Een stel bediende poppen met een geluid erbij dat hoogstwaarschijnlijk muziek zijn moet. Dit klonk echter nog aangenaam in verhouding tot het mannetje dat zonodig meekrijsen moest. Ik had hier geen idee of het nou komedie of serieus bedoeld was. De scène die hier op volgt ziet er werkelijk prachtig uit. De locatie, de kleuren, de bewegingen, de emoties op de gezichten.. Op dit punt ben ik er maar even goed voor gaan zitten, want dit kon nog wel eens iets geweldigs worden.

Ik kwam bedrogen uit, de toon bleek gezet in (het contrast tussen) deze twee scènes. Ik was overdonderd door de ongekende schoonheid van het gros van de scènes, Kitano blijkt een geweldig filmer! Dit bleek echter het enige wat de film mij te bieden heeft. Ik heb het idee dat Kitano zich meer heeft gericht op het visuele aspect van Dolls, dan dat hij zich bekommerde om de verhaalstructuur. Belachelijk, lachwekkend, onlogisch en bovenal allerverschrikkelijkst saai zijn de gevoelens die bij mij achterblijven. Volgens mij heb ik het abstracte thema van Dolls deels gemist, maar als ik dit wel volledig meegekregen had was het zonder twijfel geen plezierigere middag geworden. De manier waarop emoties hier getoond worden zullen ongetwijfeld heel subtiel zijn, maar dit was wel verdomd subtiel zeg. Na anderhalf uur had ik het wel gehad met het paar dat alleen maar schijnt te lopen en te lopen en te lopen. Aan het begin was het nog ontzagwekkend, maar een hele film lang? Nee.. Met alleen maar mooie beelden houd je mij geen 2 uur bezig, ik zie graag ook nog wat andere raakvlakken.

Ik was een half uur lang geboeid, maar daarna lukte het mij niet meer niet slaperig te worden van Dolls. Om de fantastische cinematografie maak ik er een 2.5* van, maar die staan zeker niet voor het vermaak. Dolls is niet veel meer dan een bewegend schilderij.

Hypergestilleerde esthetische film van Kitano die, nadat ik 3 films van hem heb aanschouwt, wel heeft bewezen oog te hebben voor mooie plaatjes. Qua kleur en compositie ziet het er allemaal zeer gelikt uit toch vind ik dat Kitano vaak balanceert op een erg dun lijntje tussen kunst en kitsch. In Dolls lijkt het scheidslijntje soms dunner dan ooit.

De verhaaltjes, een soort van japanse folklore, na wat ik begrepen heb zijn aardig en zijn leuk met elkaar verweven. Dat de film gebasseerd is op een traditioneel japans poppenspel blijkt wel uit de minimale expressie van de hoofdpersonen die als een soort levende poppen lijken te fungeren. Ook het veelal ontbreken van enige "achtergrondruis" versterkt dat gevoel nogeens.

Toch moet ik zeggen dat ik over de uitwerking niet alleen maar mijn hulde kan uitspreken. Het verhaal over het zangeresje vond ik zelfs ronduit matig (over die muziek wil ik het helemaal niet eens hebben... brrrr) en bij het gebeuren rond de twee aan elkaar gebonden geliefden wat leuk begon kreeg ik op het laatst toch haast een Gerry flashback, en maar lopen... en lopen... door het bos... door de sneeuw....

Mooie plaatjes maar toch de minste van de 3 Kitanos die ik gezien heb vooralsnog krijgt de man het voordeel van de twijfel en staat Dolls op een voorzichtige 3.5*

Een film als Dolls heeft altijd een zeker risico. Als een film bestaat uit een aantal verhalen, dan moeten ze je allemaal aanspreken. Bij Kar Wai Wong's 'Chunking Express' deed het tweede verhaal mij bijvoorbeeld niks en dan stort meteen de hele film een beetje in elkaar.

Dolls leek aanvankelijk dezelfde kant op te gaan. Ik vond de verhalen wel interessant genoeg om te volgen en de beelden mooi genoeg om naar te kijken, maar het raakte mijn gevoel niet.

Gelukkig veranderde dat toen het derde verhaal begon. Het verhaal over de toewijding en de liefde van fans voor de zangeres. Ik vind dat sowieso vaak een interessant onderwerp, omdat ik mij ook weleens verbaas als ik sommige mensen bij een concert zie staan of de keren dat ik bij een signeersessie was.

En toen zat ik opeens compleet in de film en ging het van mooi naar mooier naar mooist. Het idee dat het eerste uur werd gezaaid en dat de rest van de film wordt geoogst. Uiteindelijk werd het tweede verhaal even prachtig en begon de wandeling door de natuur mij echt te raken.

Voor nu 4*, maar ik heb het idee dat een herkansing een extra dimensie kan geven.

Wat een lastige film om te beoordelen. Ik weet niet goed wat ik er nou mee moet. Kort gezegd: de film pakte me niet. De liefdesverhalen waren opzich wel sterk, overtuigend is iets anders. De metaforen waren overduidelijk, met o.a. het aan elkaar 'gebonden' zijn, het weglopen voor je problemen, het blind worden om een ander te kunnen zien, het ik-zal-altijd-op-je-wachten. Maar de film liet veel te veel van hetzelfde zien, is geen moment to-the-point, werd daardoor nogal drammerig en erg saai. Vooral dat onophoudelijke geloop kwam na een tijdje eerder inspiratieloos dan emotioneel over. En dat was eigenlijk steeds waar de schoen knelde. De emotie ís er wel, maar je voelt er maar bar weinig van. De relaties lijken eerder platonisch dan romantisch. Sommige dingen begreep ik ook niet echt, zoals het veelvuldig in beeld brengen van dingen als blaadjes en riviertjes. Ja, de jaargetijden gaan voorbij, maar is dat alles?

De relaties voelden gewoon niet bepaald echt aan. De 2 'bijverhalen' kregen te weinig tijd op het scherm en leken afgeraffeld te worden aan het eind; waarom worden ze nu allebei doodgeschoten? Om een einde te hebben ofzo? Het was natuurlijk lichtelijk ironisch dat het gebeurde, en het shot dat het (rode, en naar de kleur van de film ofwel liefde verwijzende) bloed werd weggespoten, zoals de liefde was gestorven werd daar mooi bijgezet. Dat vond ik een sterk shot. Verder had het allemaal bar weinig om het lijf en was het te saai. Of misschien komt dat doordat ik het gevoel had een aantal dingen niet begrepen te hebben, omdat het verhaal niet al te uitzinnig was maar er wel een hoop aandacht aan details werd besteed. Het maakt me eigenlijk ook allemaal niet zoveel uit. Ik sta niet bepaald te springen voor een herziening.

2,5*

Ook dit was weer een schitterende Kitano-film. Alleen miste ik wel Kitano's aanwezigheid van wat ik van hem gewend ben. Maargoed.. Ik hou niet echt van romantiek maar dit was toch wel uitgesproken KUNST! Die hele mooie scenes en beelden en sfeer met een heerlijk muziekjes op de achtergrond en beginnend met die poppentheater. Ik had trouwens eerst verwacht dat de drie verhalen 1 voor 1 verteld werden maar de verhalen werden gewoon met elkaar vermengt. Het begint allemaal met die man die zijn geschockeerde vriendin met een rood lind meesleept. Daartussen in krijgt ie allerlij dromen over dat hij en zijn vriendin gaan trouwen maar daar zit eigenlijk gewoon niks in Dat verhaal van die oude Yakuzalid vond ik ook erg mooi verzonnen en gemaakt. Ook wel geinig dat die vrouw waarmee hij vroeger op het parkbankje lunchte nog 30 jaar later elke week op die yakuzalid wachte. Toch komt ie later evengoed bij haar zitten maar die vrouw weet dan nog niet dat hij het is. En dan krijg je echt het gevoel: KOM OP MAN!!!! ZEG NOU DAT JIJ HET BENT....ZEGGE ZEGGE!!!!!

Voor de rest is dat verhaal van die zangeres ook goud waard. En dan die blinde fan. Die geinige vent in die rolstoel vond ik ook grappig als ie er weer eens aan komt.

Ook dit is een echte aanrader voor de Kitano fans. Kitano zelf zit er niet in maar alle acteurs in de film spelen gewoon de sterren van de hemel. Ik ken de acteurs niet maar ze deden het echt perfect. Met daarnaast nog een heerlijk sfeertje en muziek. Het einde is ook mooi waneer de poppen en die man en die vrouw aan het lint bijelkaar worden gehaalt.

Schitterende film. Ligt trouwens voor 5 euro bij van Leest. Ik zou zeggen: koop hem en je zult er geen spijt van krijgen.

5*

Haha ja Lost In Translation moet toch een foutje zijn.

Goed, mijn 2e keus om mij verder te verdiepen in de aziatische arthouse zou dus een Kitano worden. Dit werd dus Dolls, mede omdat ik hier in dit topic dat dit visueel wel zo'n prachtig meesterwerk zou zijn. Dan daarbij ook nog een film met gevlochten verhalen, dus ja, wat wil je nog meer.

Ik had ietsje beter op moeten letten in dit topic en bij de genre anduiding. Daar stond duidelijk drama/romantiek. Nu is dat geen probleem omdat ik een Eternal Sunshine Of the Spotless Mind (genre te vergelijken, zeg te maar?) ook erg goed door kon komen, maar ik hield af en toe mn hard vast. Er zat wel erg veel dramatiek in, gelukkig werd het nergens te sentimenteel en hoefde ik geen lekbakje onder mn beeldscherm te hangen om alle liters tranen op te vangen.

De film zelf dan. Niks te veel gezegd, visueel overdonderend. Extreme kleuren. Als iets rood moest wezen was iets echt rood en was iets wit dan was het ook echt wit, zelfs op mn pc beeldscherm deed het al bijna pijn aan mn ogen, maar ik denk dat dit op dvd nog veel beter uitkomt.
Met name het touwverhaal was zeer sterk. Als mensen bijna nuiks anders doen dan lopen en je toch geboeid blijft kijken, dan is dat sowieso al superknap gedaan.. De zijverhalen boeien me tot nu toe iets minder, vooral het popsterverhaal,maar daar hoor ik al meerderen over. Verwacht echter wel dat het een groeifilm is, dus ik bekijk t zeker nog eens.

Ook moet gezegd worden, dat hoe gek t ook klinkt, deze film voor mij ontoegangkelijker was dan Miike's Gozu, die ik dus als eerste heb gekeken vandaag.. Weet zelf ook nog niet waar dat precies aan ligt. 4* om mee te beginnen.

Laatst ook herzien en die krappe 4,5* zijn uitgegroeid tot een film die nu tegen de middenmoot van mijn 4,5* `s aanschurkt. Het begin vond ik nu niet saai, maar qua kleurenpracht ver verwijderd van de vlucht die de film neemt nadat Sawako tijdens een pikzwarte nacht bijna onder de bumper van een fel oplichtende roze ( of was het paars? ) trucker terechtkomt. De muziek kan ook niet altijd overtuigen, ik vond de muziek teveel op de achtergrond aanwezig en gewoon niet zo mooi als in Kikujiro en Sonatine.

Hierna volgden er naast uitmuntende shots, waarbij ik de nachtelijke oversteek over een riviertje in de duisternis, het moment waarop we Matsumoto en Sawako vanaf een grote afstand vanuit het bos een brug over zagen steken en de sneeuwscenes tot mijn favorieten reken, nog 3 verhalen die op een fraaie manier in elkaar verstrengeld waren en qua impact meer invloed op mij hadden dan na mijn 1ste kijkbeurt. Vooral de deja vu van het koppel dat op het punt stond om te trouwen oogden indrukwekend, evenals het einde.

45 minuten, langer heb ik het niet volgehouden. Dat Dolls hier geruime tijd in de top 250 heeft gestaan is alleen maar een bevestiging dat ik die lijst voortaan beter links laat liggen, want vanuit mijn oogpunt bekeken hangt die aan elkaar van wansmaak en overschatte arthouse. Alvorens mensen dit persoonlijk gaan opvatten, er even aan toevoegen dat het eerder een boutade is dan een waardeoordeel. Maar ik blijf Dolls hoe dan ook een slechte film vinden.

Waarom? Wel, na zo'n 45 minuten ingedommeld terwijl ik er eigenlijk veel zin in had. Ik verwachtte een visueel festijn maar ik kreeg eigenlijk een kleurloos liefdesverhaaltje dat zich liet kenmerken door statisch camerawerk en onrealistische vertolkingen. Zou best kunnen dat het nadien nog wat werd, maar wat ik zag hoort sowieso bij het slechtse dat ik al ooit gezien heb. Hoe goed de rest van de film ook moge zijn, die eerste 45 minuten veeg je niet zomaar weg.

Toegegeven, veel moeite heb ik verder ook niet gedaan om achter symboliek of wat dan ook te zoeken. Geen idee of die er al was, maar laat me er even vanuit gaan dat dit het geval was. Dus ja, allicht dat Dolls voor het juiste publiek de juiste film is (hoe verklaar je anders zo'n hoge score?), maar mij boeide het geen bal. En alvorens mensen me gaan bestoken met argumenten als "je hebt de film niet uitgekeken" ... nee, dat klopt inderdaad. Maar als het eerste deel dermate slecht is dat je als kijker afhaakt, dan wil dat toch ook wat zeggen...

Eerlijk gezegd kon het plot me weinig boeien.

Maar…

Origineel en gevoelig vond ik het in ieder geval wel! En visueel is het zeker smullen. Iets wat ik niet achter Kitano had gezocht! (ik ken hem alleen als gewelddadig acteur!).

Sowieso mag je volgens mij aan het plot zelf je interpretatie geven, iets wat ik ook altijd kan waarderen. Ik heb dus genoten van de film en kom dus uit op 4*.

Ik treed het bericht van niethie hierboven bij. Het is alweer lang geleden dat ik een film zag die zo knap geregisseerd was als deze. Een veelheid aan scènes zijn echt prachtig van compositie, en ook de vloeiende, traag inzoomende camerabewegingen vallen op. Verder zijn er maar weinig films met een mooier kleurgebruik dan deze. De creatieve en frisse ideeën spatten er zo vanaf.

Acteerprestaties mogen er inderdaad ook stuk voor stuk overtuigend worden genoemd, en ook de muziek is erg mooi.

Kanttekening is evenwel dat de film heel wat inspanning van de kijker vraagt (had de plotomschrijving vooraf niet gelezen, ik raad iedereen aan om dit zeker wel te doen). Het verhaal (of de verhalen) evolueren érg traag, en omdat er erg weinig gesproken wordt heb je als (Westerse) kijker niet altijd evenveel houvast over wat er precies gaande is in bepaalde scenes. Een aantal personages worden ook nogal abrupt geïntroduceerd (al dan niet in verleden of heden) zodat deze soms moeilijk te plaatsen zijn.

Ontroerend is het echter allemaal wel, zonder in de val van het melodrama te trappen. Toch moet deze film het vooral hebben van zijn visuele flair, in plaats van de originaliteit van het verhaal.

Voorlopig 4, na herziening waarschijnlijk halfje erbij.

Pas m'n tweede Kitano na de misdaadfilm Brother en deze keer komt de Japanner met 'n heel andere prent aanzetten: Dolls is één brok melancholie. De cinematografie is bij momenten fabelachtig en de van tristesse doordrongen soundtrack mag er ook wezen. Alleen weet de regisseur geen sfeer te scheppen waar ik in mee kan gaan, hoe dat precies komt weet ik niet (het zal wel aan mij liggen ). Jammer want velen worden duidelijk wel betoverd door Dolls.

Mijn 2e Kitano ben ik een beetje met een verkeerde verwachtingen begonnen.Ik wist totaal niet wat ik er van kon verwachten en had er ook verder nog niets over gelezen.Ook had ik een iets minder "zware" film verwacht, en was daarnaast ook wat moe.Ik weet nu iig wat ik de volgende keer kan verwachten.

Een film waar ik dus heel moeilijk echt in kon komen door mijn verkeerde verwachtings patroon.Af en toe had ik echt zoiets van "Ik zet hem zo uit".Toch bleef ik stug volhouden met het kijken en kreeg later iets meer de smaak te pakken en zo kreeg ik dus toch nog iets heel moois voorgeschoteld.De verhalen, voor zover die er inzaten bleven mij eigenlijk vrijwel aldoor wel boeien, maar het mooiste verhaal vond ik toch wel die van de twee 'geliefden' die door een rode draad met elkaar verbonden waren.Die andere 2 zouden me bij herziening misschien wel iets beter bevallen.De themas die door de film heenzitten kwamen redelijk goed over op mij en daar kon ik, ondanks dat ik er toch niet echt helemaal inzat wel wat mee.Op het einde als die 2 voor het restaurant staan en zij zich wat kan herinneren kreeg ik toch wel even een brok in mijn keel.Prachtig gedaan jammer ook dat het, nu ze elkaar weer hadden gevonden, zo tragisch moest eindigen .

De beelden die je te zien krijgt zijn stuk voor stuk erg mooi.De kleuren die daarbij gebruikt worden zijn dat ook, van heel somber tot erg kleurrijk.Goede regie en een schitterende soundtrack van Hisaishi.
Daarnaast is Dolls zeker een film die kan groeien in waardering.

Voorlopig toch nog een 3.5*

Het poppenspel was gewoon een mooie start van de film, niks mis mee en het was ook geen overdaad schaadt gevalletje.

Moet toegeven dat Dolls één van de mooiste films is die tot nu toe op mijn beeldscherm werd getoverd. Indrukwekkende kleuren die met regelmaat voorbij en langszij kwamen en de compositie en camera standpunten zijn werkelijk van een hoogstaand niveau. Dit alles in een prima tempo al had ik wel het gevoel dat het tempo afnam in het laatste gedeelte.

En dat gevoel had ik ook wel nodig, want ik zat helaas teveel te puzzelen mede door flashbacks waardoor ik grip op de verhaallijnen verloor. Best zonde, was daardoor flink de draad kwijt en het was waarschijnlijk simpeler dan ik dacht.

Volgens mij is dit toch een zwak punt van Kitano die ik bij meerdere films van hem tegenkwam. Aleen is dit dan wél weer een film die ik volgend jaar wel weer eens wil herzien om me nog meer op het schouwspel te kunnen richten. (Lukte me prima hoor, maar toch...). Toch geef ik Kitano niet volledig de schuld, 't ligt voor een deel misschien bij mezelf.

Wel weer fijn om een rijtje mooie acteurs bijelkaar te zien die stuk voor stuk een must zijn om te zien acteren.

De muziek was dik in orde, mooie klanken tegen het lounge-achtige aan. Eén nummer klonk nogal bekend, weet ook niet zeker of het ergens op leek van een bepaalde Cd.

Verder heb ik totaal geen moeite gehad met langdradigheid of iets in die geest, sterker nog, vond het vrij vlot gaan en totaal niet "zwaar".

Na afloop was het zelfs jammer dat ie al weer was afgelopen en zie dit zowel als een min als een plus punt.

Punt komma en tot de volgende keer. Voorlopig 4 sterren die naar boven toe neigen.

.

Mooie ingetogen film. Op visueel gebied meer dan groots. Camerawerk is extreem verzorgd en het gevoel voor kleur is ongekend. Helaas deden de verhaallijnen me niet altijd even veel.

Toch 3.5*