Dolls (2002)

Mijn eerste Kitano en ik moet zeggen dat het absoluut naar meer smaakt. Wat een visuele pracht bevat deze film zeg! De drie tragische liefdesverhaaltje bevatten alle drie hun sterke elementen. Ik was vooral onder de indruk van het tweede verhaal. Enorm ontroerend om te zien dat de vrouw na al die jaren nog steeds naar het bankje gaat met eten om daar op haar vroegere geliefde te wachten. Simpel maar effectief.

Ook het eerste en derde verhaal konden mij op een gegeven moment steeds meer bekoren. Ik lees hier regelmatig dat het een lastige film is om te volgen, maar dat vond ik alleszins meevallen. Het acteerwerk is dik in orde, en dat in combinatie met de af en toe echt schitterende beelden en ingetogen muziek, levert wat mij betreft toch een erg mooie film op. Zelfs het “drukke nummer” van de zangeres vond ik nog lekker klinken.

De inleiding en afsluiting van de film d.m.v. het poppentheater vond ik ook erg mooi gedaan. Ik had alleen het idee dat de film qua tempo op het einde wel heel erg inzakte en hierdoor verslapte mijn aandacht op het eind toch een klein beetje, terwijl ik de rest van de film echt meer dan geboeid heb zitten kijken. Maar goed, mijn interesse voor Kitano is na deze film in ieder geval gewekt en ik wil zeker meer van hem gaan zien.

4,0* voor deze mooie film

Begon al bang te worden na de beginscène waarin die poppen vreselijk aan het zingen waren, Dolls niks voor mij ging worden. Gelukkig bleek niets minder waar.

Matsumoto & Sawako: Veruit het interessantste plot maar niet altijd even goed. De scène in het bos is prachtig en de natuur komt er goed door begeleidt door prachtige muziek. Zoals al eerder: Het verhaal was interessant maar vond de uitwerking net iets te pover. Vond het soms nogal saai worden nadat Sawako gek werd tot het touw meedeed. Toppunt hier is de droom. Het touw is een mooie symboliek en de montage is subliem.

Hiro: Beste verhaal van de 3. Het is opnieuw allemaal zo goed uitgewerkt en nog beter dan het eerste verhaal. De montage is opnieuw subliem en hoe Kitano het magnifieke verhaal vastlegt is zeer mooi. Prachtige score, enorm mooi kleurgebruik, doordacht camerawerk. Een uniek stuk dit.

Haruna: Minste stuk op elk vlak. Het verhaal is terug wel van hoog niveau. Succes als het goed gaat en iedereen laat je vallen als je ongeluk hebt. Behalve die ene dan maar verder vond ik het ietsje slapper dan de rest. De cinematografische hoogstandjes en goede score blijven wel behouden.

Los van de verhaaltjes gezien is Dolls een ijzersterk concept waarin alles klopt en zeer mooi is. Hoe de verhalen elkaar kruisen is nagenoeg perfect. Zonder meer het beste werk van Kitano, al moet Kikujiro wel nog passeren.

4,5*

Een meesterwerk

Normaal gezien heb ik het niet echt voor films waar romantiek in voorkomt, maar in deze film is het zo prachtig gebracht. Liefde is niet altijd simpel en dat wordt in deze film prachtig gebracht.

5* en waarschijnlijk een plaatsje in mijn top 10

En Kikujiro was nog wel zo leuk...

Natuurlijk was dat ook een heel andere film van Kitano, maar daar kon ik nog echt van genieten. Met Dolls begon ik aan mijn 2e film van deze regisseur en omdat Kikujiro me zo goed bevallen was en er veelal erg positief over deze film gesproken wordt, had ik eerlijk gezegd toch behoorlijke verwachtingen...

... viel dat even tegen. Ik vond er eigenlijk geen klap aan. De openingsscéne was vreemd en even iets ''anders'' dan dat we gewend zijn. Maar... ik wil mezelf graag openstellen voor andere filmculturen, dus heb ik heeeeel erg mijn best gedaan om hiervan te kunnen genieten (geldt overigens ook van de rest van de film). Dat lukte niet helaas. Na een half uur viel ik echt bijna in slaap, zo saai was het allemaal. Het eerste verhaal deed me echt helemaal niks. Ik voelde geen emotie en bleef maar met een leeg gevoel zitten. Ik snap sowieso al niet waarom Matsumoto zomaar wegliep van zijn trouwerij. Daarna zien we de twee lopen, lopen en nog eens lopen, terwijl ze ondertussen geen woord wisselen. Ja, dat vond ik dus vreselijk saai. De emotie die vele mensen hier wél voelden bleef bij mij dus weg.

Het tweede verhaal is opzich aardig - vreselijk ongeloofwaardig natuurlijk, maar dat is zo erg nog niet. Leuke scéne wanneer ''de twee'' na die jaren weer naast elkaar op het bankje zitten. Wel jammer dat zowel deze man en die fan opeens zo snel onverklaarbaar aan hun einde komen. De inkt was op bij Kitano zeker. Sowieso vond ik het 2e en 3e verhaal gewoon te kort. Opzich kan ik me goed voorstellen dat mensen dit prachtig vinden. Het touw, blind zijn, voor altijd wachten op je geliefde. Duidelijke metaforen, maar het deed me gewoon niks allemaal. Visueel ook totaal niet geweldig. Dat rood met die blaadjes, tsjah... Opzich een paar leuke beelden, maar meer ook niet. De acteerprestaties waren erg zwak en de muziek van Hisaishi vond ik ook maar matig.

Nee, ik vond er eigenlijk niks aan. Mooie scéne nog wanneer Sawako haar ketting tevoorschijn haalt als ze voor het raam staan, maar dat is lang niet genoeg. Ik voelde echt totaal geen emotie en dat is nou juist zo belangrijk bij deze film. Wat overblijft is een saai geheel, waarna ik met een leeg gevoel de dvd uit de speler haalde. Misschien heb ik het niet allemaal gesnapt, misschien geef ik de film nog wel eens een kans. 2 sterren voor nu.

Mijn eerste Kitano film.

Ik was verwonderd over de film, erg mooie beelden met een prachtig verhaal. Ik wou deze film al een tijdje zien en nu had ik de kans en ik ben blij dat ik het gezien heb.

De eerste 5 minuten vond ik zeer vreemd, dat poppentheater vond ik echt maar niets. Na die 5 minuten vond ik het prachtig, het eerste verhaal vond ik het mooiste. Echt zeer ontroerend. Ik zweeft nog steeds door mijn gedachten.

Het 2de verhaal vond ik het minste, daar werd zelfs even de rust verstoord van de film. Best wel jammer maar toch was het verhaal wel sfeervol.

Het 3de verhaal was dan weer best speciaal, en ook best aangrijpend.

Kortom is het een heel speciale maar wel erg mooie film met een zeer rustgevende sfeer en prachtige muziek. Een aanrader!!

4,5

Heel erg mooi.

Vooral het eerste verhaal was prachtig, de wandelingen van de twee zijn adembenemend mooi, geniale muziek met magische beelden die je meesleuren als geen andere film dat bij mij heeft gedaan.

De andere twee verhalen die door de film verwerkt zitten deden me een stuk minder maar waren alsnog genieten. Kan er haast geen kwaad woord over kwijt, dit is echt een film waar je open voor moet staan om even 2 uur meegesleurd te worden in mooie verhalen die nóg veel mooier tot stand worden gebracht door geniaal camerawerk in combinatie met de briljante muziek.. woorden schieten haast te kort.

De manier waarop de verhalen allen door elkaar verteld worden werkt perfect, het deed alles behalve afbreuk aan de totale kijkervaring, het maakte het een stuk interessanter, Voor nu op 4.5, misschien na een herkijkbeurt ooit nog op 5*.

Heb denk ik nog heel wat om naar uit te kijken, aangezien deze in een box zat met nog zat andere soortgelijke titels die ook erg mooi scoren hier op MM. Het was de aankoop (op de gok) iig nu al waard

Booh, hier vond ik dus echt geen snars aan. Het is leeg ondanks drie losse verhalen, saai met een vervelend (te) langzaam tempo. Het heeft vast wel slim gevonden symboliek, maar het kon me weinig boeien. De film sleept zich toch naar een magere voldoende, want Kitano heeft her en der nog wel mooie plaatjes met lekker felle kleuren weten te schieten.

Net geen topfilm in mijn ogen. Ik vond de drie verhalen te snel afwisselen waardoor je niet echt met de personen meeging. Wel visueel heel mooi en het camerawerk goed. En de eerste scène: pijn aan mijn oren, was geen lekkere binnenkomer. Maar zeker geen slechte film. Viel helaas wel een beetje tegen.

En weer eens herzien.

Ik weet nog wel dat ik het maar raar vond, de eerste keer dat ik de beginscène in het Bunraku theater zag. Je ziet duidelijk de mensen die de poppen laten bewegen. En dan die rare zang van de verteller.

Inmiddels ben ik het veel meer gaan waarderen. Ik zie mezelf nog wel eens naar een echte voorstelling gaan, mocht ik ooit in Japan terechtkomen. Ook al versta ik geen Japans, die zang heeft toch iets. Misschien is het net zoiets als naar opera- of flamencozang luisteren. Dat ben ik ook pas gaan waarderen na er wat langer aan blootgesteld te zijn.

Als inleiding op wat er verder gaat komen, is de Bunrakuscène helemaal essentieel. De verhalen staan vrijwel helemaal los van elkaar, maar de overkoepelende thema's zijn erg interessant. en elk verhaal weet te ontroeren. Alle verhalen mogen dan hun onwaarschijnlijke kanten hebben, op het einde herinneren de Bunrakupoppen ons eraan dat het slechts theater is, terwijl tegelijkertijd de vraag op komt in hoeverre de mens ook niet slechts een pop is in het kosmische theater.

De beelden die ons voorgeschoteld worden zijn echt schitterend. Kitano mag dan zelf toegeven hebben dat het enigszins cliché is om de natuurpracht van Japan door de seizoenen heen te laten zien, ik geniet er niet minder om en ik heb nog geen andere film mogen aanschouwen waarin het mooier is gedaan. Maar ook de scènes in de stad zijn bijzonder vanwege de manier waarop ze opgezet zijn, waarbij de scène met het balletje mijn favoriet is. Een andere favoriete scène is de droomscène van Sawako met de wand van windmolentjes in alle kleuren. Wat mij betreft is er niemand die zulke bijzondere droomscènes tevoorschijn kan toveren als Kitano. Ze zijn altijd bijzonder surrealistisch en hebben altijd een heerlijke vervreemdende sfeer. Gezien mijn waardering voor dergelijke scènes, mag ik me gelukkig prijzen dat Kitano zelfs een keer een andere film heeft gemaakt die vrijwel helemaal bestaat uit één lange droom.

De montage viel me ook op. Die is zonder opsmuk: als iemand een herinnering beleeft, wordt deze flashback niet voorafgegaan door een wazige overgang om de kijker eraan te herinneren dat het een flashback betreft. Fijn dat Kitano vaak snijdt in beelden die de meeste regisseurs zouden handhaven ondanks dat ze niet echt nodig zijn. We zien bijvoorbeeld voorafgaand aan het eerste shot dat Sawako gebonden is, Matsumoto kijken naar een waslijn, maar nergens zien we hoe hij haar werkelijk vastbindt. Ook gebruikt Kitano sommige beelden om te laten zien wat personages waarnemen zonder duidelijke hints te geven dat het perspectief veranderd wordt. Als je even niet oplet, mis je iets, maar dat maakt de herkijkwaarde groter.

De soundtrack is echt schitterend en wordt steeds mooier naarmate je hem vaker hoort. Echt van toegevoegde waarde voor de sfeer en ik blijf het betreuren dat Kitano niet langer meer gebruik maakt van de diensten van Hisaishi.

De film is niet helemaal vrij van minpunten, maar ze zijn klein en schaars en doen niets af aan de uniekheid van deze film. De vijf sterren en de top 10 positie blijven ruimschoots gehandhaafd.

Slaapverwekkend.

Dolls is weer zo'n typisch Aziatisch arthouse product dat hier op de site mateloos verheerlijkt wordt. De film past zo in het rijtje Bin-Jip, In the Mood for Love of What Time is it There? om even een paar bekende namen te noemen. Maar dat het zo erg zou worden had ik van te voren niet verwacht.

De bekende kwalen komen weer om de hoek kijken: nauwelijks dialoog, vreemde personages en een gebrek aan verhaal c.q. een verhaal dat drijft op slechts één dun thema. Vaak is dat eenzaamheid of een gebrek aan communicatie. Nu zou dat volgens Wikipedia 'angst/afkeer voor de dood' zijn; ik heb het er eerlijk gezegd niet uit kunnen halen.

Het begon nog redelijk met het poppentheater en ik hoopte op een traditionele Japanse film à la Kurosawa. Helaas; zodra de hoofdpersoon wegloopt van z'n huwelijk, begint de Japanse gekkigheid. Want vijf minuten later is hij ineens blut en gaat hij zwerven met z'n maffe vrouwtje. Japanse logica blijkbaar. Erger wordt het als blijkt dat Dolls zo'n modieuze mozaïek film is en we geconfronteerd worden met een voorspelbaar (maar wel het meest toegankelijke) verhaal over een oude Yakuza en een verhaal over een gestoorde fan/popidool relatie. Op dat moment had ik het al behoorlijk gehad.

Maar de focus blijft op het eerste verhaal: rare kwast loopt met maf vrouwtje door het Japanse landschap. Daarmee verklap ik eigenlijk het hele plot, want meer gebeurt er niet. En ja, er zitten hier en daar mooie shots in, vooral van de plantengroei. Maar ik ben geen botanicus en als ik Japanse kers, Japanse esdoorn of een rozentuin wil zien ga ik wel naar de Utrechtse botanische tuin. Daar heb ik geen film van Kitano voor nodig. Des te lachwekkender zijn sommige reacties hier van mensen die menen er een heel verhaal in te zien, terwijl het niet meer dan een schakeling aaneengeregen beelden is. Niet geheel toevallig vaak dezelfde mensen die Bergman afzeiken, terwijl die juist veel meer met het thema 'angst/afkeer sterven' doet.

Dolls is een prima film voor corduroy dragende pijprokers met een ringbaard en vrouwen met okselhaar. Maar voor een gewone jongen zoals ik is dit helemaal niks. 1,5* voor de plantjes.

Mijn tweede film uit de Onderhond top 10 en ook deze valt niet tegen. Wederom is het geen film voor iedereen, maar als je ervoor open staat, zal het je zeker belonen. Zoals al eerder is opgemerkt is het prachtig geschoten, rijke kleuren en goed camerawerk. De verantwoordelijke regisseur kende ik al, van zijn rol in Battle Royale, waar ik 'em ook erg sterk vond.

Ook het verhaal is interessant, het is makkelijk om te zeggen dat de film slechts bestaat uit twee personen die twee uur lang door de film heen lopen. Niets is echter minder waar, want op hun weg naar genezing komen ze verschillende mensen tegen, die ieder hun fouten hebben gemaakt, dit realiseren en het proberen goed te maken, net als de hoofdpersonen zelf.

Deze mini-verhaaltjes in de film worden ook prachtig verteld middels flashbacks en goede ondersteunende muziek. Het kost je ook niet veel moeite om met ze mee te leven. De gedraging zijn wel typisch 'Japans'. Vooral het verhaal van de jongen die zo ontzettend fan was van een zangeres dat hij zijn ogen uitstak toe hij hoorde dat ze verminkt was in een ongeluk, om zo alleen de herinnering aan haar schoonheid te kunnen behouden vond ik het meest indrukwekkend. Nu zijn de fans van Frans Bauer ook fanatiek, maar dit is wel ff een tikkie anders.

De film eindigt, hoe kan het eigenlijk anders in tragedie, Sawako is eindelijk weer bij zinnen en dan lazeren ze van een berg af. En daarmee eindigt de omgekeerde poppenkast.

We vangen hier maar eens aan met een 4,5*

Kneedgummetje.

Een boogeyman met adhd en Dolls, een combinatie die normaal gezien niet helemaal samen gaat. Mijn mede jumpers raad ik dan ook aan om tijdens de film met een kneedgummetje te spelen. Er wordt veel gedult gevraagd van de kijker en met mijn mind occupied elsewhere kon ik dus toch van de film genieten. Tarkovsky bedankt.

Dolls beschikt over een aantal magnefieke scenes: In het park, wanneer het geluid wegvalt, en de wandeling door de sneeuw, beyond perfection. Het 'verhaal' had eigenlijk nog wel minder gemogen en meer bloemmetjes. Verder is het gewoon een mooi geschoten, natuurlijk (liefdes)drama met prachtig sounddesign. Handig zo'n kneedgummetje.

Zo. Dat was me een film. Niet bepaald een film om eventjes op te zetten op een vrijdagavond, en zeker geen film van wat ik had verwacht. Dolls is een film op zich. Het neemt onwaarschijnlijk haar tijd, maar straalt geen arrogantie uit van ''Hoi, ik ben anders'' zoals sommige regisseurs nog wel eens willen doen. Wat natuurlijk enorm mooi naar voren komt zijn de karakters die, bijna zonder dialogen, een enorm groot verhaal weten te vertellen. Daarnaast is de film, ik durf te zeggen, perfect gefilmd en gemonteerd. Enorm veel respect voor de makers want wauw: wat zag dit er prachtig, maar dan ook echt prachtig prachtig prachtig uit! Heb geen woorden voor de kleuren die ik heb gezien, pure cinema. Het is wel fijn dat het verhaal in het midden wat meer uitgangspunten krijgt zodat het niet té veel van hetzelfde word. Had afentoe moeite om het verhaal interessant te blijven vinden, maar met wat afwisseling was het prima te volgen. Het is erg tegenstrijdig wat ik van de film vind, het is werkelijk waar zeer goed verfilmd en eigenlijk is het verhaal ook zijn pluim waard, alleen vond het toch een tikkeltje moeilijk om heel erg geconcentreerd te blijven. Wellicht een verkeerd tijdstip uit gekozen, het is wel echt een film waar je voor moet zitten, dit heb ik ook wel gedaan alleen is het gewoon iets te rustig voor een vrijdagavond. Toch een welverdiende 8, misschien wel de mooiste beelden die ik het afgelopen jaar/jaren heb gezien. 4 sterren, en een enorme aanrader voor iedereen die niet bang is voor origineel en eigenwijs cinema!

Zo, alweer mijn zevende Kitano achter de kiezen en de meester had me nog geen enkele keer teleurgesteld. Tot nu. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar uiteindelijk vind ik dit tot nu toe zijn minste. Ik wil Kitano er ook niet op aanrekenen, maar eerder het onderwerp dat me vanaf het begin tegenstond. Toch wilde ik hem een kans geven omdat het zijn beste schijnt te zijn.

Na het lezen van de plot begin ik dus met frisse tegenzin aan Dolls. Het poppen-intro maakte me nu niet bepaald nieuwsgieriger, maar bevestigde eerder wat voor een trage film dit zou worden. Want traag is hij zeker, en stil ook. De film bevat ook redelijk weinig dialoog en kent enorm lange shots. Visueel vaak wel erg mooi.

Maar wat ik het meest jammer vind is dat de film me niet raakt en ik weet ook niet precies waaraan dat ligt. Ik kwam eigenlijk nergens echt goed in de film. De drie verhaaltjes zijn onderhoudend, maar ook wat saai misschien. Ik voelde ook geen enkele keer een klik tussen de verliefde mensen doorheen de film. Het zegt ook genoeg dat ik werkelijk niks voelde bij het overlijden van diverse hoofdrolspelers. Wel een aardige soundtrack verder.

Misschien was ik niet in de juiste bui, maar daarvoor zijn herzieningen. Voor de zoveelste keer een minuut kijken naar een shot waarin iemand wegloopt ging er deze keer goed in. Een trage film als dit moet sowieso van goede huize komen wat betreft verhaal of emotie om mij te boeien, maar dat is bij deze niet volledig gelukt. Jammer.

Na gisteravond Kikujiro te hebben herzien was het vanavond de beurt aan Dolls. Wat zij gemeen hebben is dat ze beiden van Kitano zijn maar daarmee houdt eigenlijk elke vergelijking op. Dolls is een en al triestheid met als dieptepunt het treurige einde van de twee hoofdpersonen die door een rood koord met elkaar verbonden zijn. De road movie Kikujiro daarentegen is een en al opgewektheid. Hiermee laat Kitano wel zien dat hij voor mij wel tot de grootste en meest veelzijdige filmregisseurs behoort en dat niet alleen van Japan. Cinematografisch gezien is Dolls voor mij een absoluut meesterwerk. De beelden van hoe de seizoenen worden weergegeven zijn om in te lijsten. De sfeervolle maar weemoedige soundtrack van Joe Hisashi maken het plaatje compleet. Toch kan ik best begrijpen dat niet iedereen deze film trekt. Dolls is toch wel een stuk minder toegankelijk dan Kikujiro. Voor mij maakt het niet uit. Dolls, Kikujiro en niet te vergeten Hana-Bi behoren voor mij zonder meer tot de beste films van Kitano.

Waardering; onveranderd 5,0*

Drie verhalen, drie achtergronden. Het bleek niet de intigrerende Japanse dosis waar ik me voor schrap had gezet. Paar mooie vertolkingen en een afwijkende invulling van het tempo en de montage maar nergens echt uitzonderlijk. Vanzelfsprekend heeft iedereen zo zijn eigen beleving, kunnen er diepgaande gedachtes aan worden gekoppeld en brengt het poppenspel een extra dimensie. Maar een bijgelovige padvinder ben ik niet dus de verstandelijk gehandicapte Sawako, ontmoetingen in het park en de verongelukte popster hebben me niet kunnen wegblazen. Degelijk en genietbaar materiaal maar niet 'onder de huid kruipend' of grensverleggend.

Het zal wel aan mij liggen denk ik. Dolls, een hoog gewaardeerde film hier op MM had ik ooit een kans gegeven en na een half uur gewoon afgezet. Het leek me verre van de beste film die ik toen zag. Nu, anno 2012, de film opnieuw een kans gegeven dankzij het Top Tipper spel. Andere omstandigheden, wat filmjaren rijker en zo goed als mogelijk zonder vooroordelen. In de zelfde ronde van het Top Tipper spel zag ik ook Kikujiro van Kitano en die was wel meegevallen en eerder had ik ook al genoten van Zatôichi.

Dolls begint met een mooi poppenspel met een verschrikkelijk irriterende zang. Geen goed begin voor een film moet ik zeggen. Gaandeweg loopt het wat beter en ik genoot met momenten van mooie scènes. Visueel is dit inderdaad een prachtige film, al zijn er op dat vlak nu ook weer betere films te vinden. Kwestie van smaak natuurlijk. Dat visuele is dan ook de troef van de film want verder wordt het nergens boeiend en spelen de acteurs vrij emotieloos en kabbelt alles maar wat voort. Jammer, want de Oosterse cinema kan me met momenten anders toch wel boeien. Deze dus niet.

Blijft fenomenaal.

Weer herzien en de film boet amper in qua kracht. Visueel blijft het volop genieten. Honderden mooie scenes die geweldig puur en warm aanvoelen. Samen met de score van Hisaishi zorgt het voor een bijna perfecte stilering.

Maar ook de verhaaltjes blijven erg krachtig, de twee bedelaars voorop natuurlijk. Nishijima en Kanno doen het geweldig, de scene waar Kanno zich eindelijk alles weer herinnert is nog altijd één van m'n all-time favorites.

Een geweldig mooie, tragische en warme film. Kitano's mooiste en daarmee ook één van mijn favorieten.

5.0* en een uitgebreide review

Dolls mag bijna het ultieme bewijs zijn dat mijn smaak flink verandert is in de jaren dat ik op MovieMeter zit. Kon ik hier in het begin van 2006 nog helemaal niets mee, nu vind ik het een hele fijne film. Merk ik wel vaker als ik wat meer afwijkende films waar ik aanvankelijk niets mee kon terugzie. Kennelijk heb ik dit soort films een beetje moeten leren kijken, me er een beetje voor leren openstellen.

En je openstellen is toch wel belangrijk bij Dolls, want het is een film die vooral wil dat je met het gevoel mee gaat. De verhaallijnen zijn leuke, moderne fabeltjes, maar missen details en afwisseling. Kitano lijkt daar ook weinig interesse in te hebben en focust zich meer op het ritme van de scènes, waarin een uiterlijke sereniteit de diepere gevoelens verbergt. Het is op de eerste plaats en film over kleuren, over glijdende camera's, over montage en over de muziek van Joe Hisaishi. Dit zou ik gemakkelijk kunnen aanwenden om te zeggen dat de film inhoudelijk flut is en meer een leeg stijlexperiment, maar Kitano is hier één van de weinigen die er ook daadwerkelijk in slaagt stijl in pure liefde te veranderen. Er is een hoop inhoud, alleen niet van het intellectuele soort.

Puur gelet op gebeurtenissen gebeurt er niet veel, maar het voelt uiteindelijk aan alsof er een hoop dingen hebben plaatsgevonden. Het is vooral één grote melancholische bedoeling. Waarschijnlijk is het dan ook geen toeval dat het gaat over drie bijna mislukte liefdes die op het einde nog even kort opleven voordat de dood er voorgoed een einde aan maakt. Zoals het goede sprookjes betaamd is er ruimte voor mysterie (bijv. wat doen de gemaskerde mannen daar en hoeveel herinnert het meisje zich op het einde?) die het geheel verdiepen.

Meer dan fijne herziening dus. Dolls mist voor mij net die ene scène die het werkelijk tot een favoriet maakt, maar verder heb ik niets meer te klagen. Wel wil ik Joe Hisaishi nog even extra noemen, die levert hier echt prachtig werk.
Verhoging naar 4 sterren.

Wat een merkwaardig schouwspel, dat bunraku. Er werd en wordt natuurlijk overal ter wereld verwoed met poppen gespeeld, maar de Japanse poppenkast is wel erg druk bevolkt, met maar liefst drie personen die, in het volle zicht van de toeschouwer, met vereende krachten één pop tot leven brengen.

Je zou zeggen dat dat dodelijk is voor de suspension of disbelief, maar een mens is wat dat betreft misschien welwillender dan je denkt. Ik kan me nog herinneren dat ik altijd verstijfd van spanning op mijn stoeltje naar The Thunderbirds zat te kijken, tot vermaak van mijn iets oudere broertje en zusje, vanwege de overduidelijk door het beeld zwabberende touwtjes.

Maar Kitano zegt in het interview op de AE-dvd ook iets over de 'Puppet Master', die de poppen bestuurt; en dat je die misschien ook het Noodlot kan noemen, waaraan de mens onderhevig is. Wie weet is de Japanner zich daarvan meer bewust, en heeft bijvoorbeeld de westerling wat meer een notie (of de illusie, zo je wilt) van zoiets als een autonoom handelend individu. En wordt die notie verstoord door een zichtbaar aanwezige poppenspeler.

Ter relativering van dat misschien wat al te scherpe oost-west onderscheid: Kitano grijpt voor de vormgeving, de sfeer van de verhalen in Dolls terug op die verhalen uit de bunraki-traditie van meer dan een eeuw (of nog langer) geleden, en suggereert in genoemd interview dat het fatalisme, het extreme handelen en het tegelijkertijd schijnbare gebrek aan actieve, positieve handelingscapaciteit van de personages, en hun daaruit voortvloeiende tragiek, ook de hedendaagse Japanner vreemd zal zijn.

Niettemin zal dit in zekere zin een oer-japanse film zijn, met referenties en symboliek die mij grotendeels ontgaan, maar Dolls is gelukkig veel meer. Het zit vanaf het begin vol met filmisch ijzersterke scènes, ontroerende en schrijnende momenten, en gaandeweg brandt de dooltocht van de bound beggars (en dan toch zeker vanaf de herfst) zich in mijn ziel. En dat komt vermoedelijk dan toch omdat Kitano dat 'noodlot' zodanig verbeeldt, dat Dolls aan iets wezenlijks weet te raken. Zoiets als: het noodlot van de mens is, dat hij dat noodlot, door zijn handelen, of eigenlijk gewoon door zijn onontkoombaar zijn zoals hij is, over zichzelf afroept.

Kitano laat zich in het interview wat verleiden tot gepsychologiseer, maar de film zelf is daar wars van: geen karakterontwikkeling, geen kletspraatjes; alleen het langzaam maar onstuitbaar voortrollen van het noodlot, op het ritme van de seizoenen. De beelden 'vertellen' het verhaal, of de verhalen, die heel verschillend lijken, maar toch een gemeenschappelijkheid hebben. Prachtig bijvoorbeeld hoe Kitano de verhalen van de eenogige popster en de blinde fan enerzijds verbindt met die van de, met de (ook al niet veel ziende) blikken op oneindig, voortsjokkende beggars anderzijds. En natuurlijk de schitterende eindscène, die weer teruggrijpt naar het begin.

Een schoonheid van een film.

Met een glas whisky (Famous Grouse, Schots dus zonder -e-) op de film gekeken. En lees NRC en behalve de Saab voldoe ik behoorlijk aan je beeld, maar ben het toch redelijk met je recensie eens.

De film laat me ook koud. Dat komt deels door de manier van het verbeelden van liefde, en deels door het kille (en zeg gerust: slechte) acteerwerk. Daarnaast sleept de film behoorlijk. Kudo's voor de mooie muziek en af en toe mooie shots en fraai camerawerk en soms mooie fotografie (vooral de schitterende kleuren, al is het ook al te vaak gewoontjes gefilmd en soms zelfs lelijk), Jammer, want ik kom deze film maar al te vaak tegen in de top-10 van velen, dus ben er echt voor gaan zitten, maar hier kan ik eigenlijk niks mee. 2,0* (en dan ben ik mild).

Net als 'Kikujiro' (1999) een film van Takeshi Kitano waarin excessief geweld en wrange ironie een minder prominente rol hebben. Hier neemt de regisseur klassiek Japans poppentheater als leidmotief rond drie eigentijdse verhalen over de liefde in al haar verschijningen: kastenverschillen en de boze blik van oordelende anderen; het onbeantwoorde smachten naar een liefde die misschien nooit komt; en de obsessieve/dwangmatige liefde naar een onbereikbaar ideaalbeeld. En dat allemaal met schitterende sfeershots van ruisend kersenbloesem, maagdelijk witte winterlandschappen, en een absurdistische droom-sequentie om de cinefiele vingers bij af te likken. 'Dolls' (2002) balanceert op het randje van kitscherigheid en sentimentaliteit, maar Kitano blijft snoeiharde plaagstootjes uitdelen waardoor de kijker uitgenodigd wordt om de karakters bijna uit te lachen. Meer nog dan dat hij de schoonheid van die romantische liefde bezingt - zoals in de verschillende cultuurverwijzingen die hij erin verwerkt - toont hij een ander soort schoonheid van de liefde. Die treurige maar meelijwekkende menselijke worsteling om te begeren en begeerd te worden, terwijl het zelden tot meer leidt dan hartensmart, melancholie en frustratie.

Visueel zeer sterk met tevens een knappe, originele opbouw en verweving van de verhaallijntjes.

Het is een film over liefde, trouw en ontrouw, spijt en besef en drama.

Veel innemende scènes, waarvan heel wat met de tocht van Matsumoto en Sawaka maar het levert een pak schitterende beelden op met veel kleurenpracht, waarbij de seizoenen enig mooi zijn weergegeven. Zeker niet zonder emotie en zo vind ik persoonlijk de passages op de bank met de oude yakuza en de hoopvolle vrouw, toch heel, heel mooi en teder.

Bijzonder knap, tenslotte de laatste scène met de poppentheaterfiguren waarbij hun gezichten betekenis krijgen.

De vertolkingen kon ik alleen maar bewonderen.

Eigenlijk stond "Dolls" van Stuart Gordon aangekondigd op Sundance TV, maar dan bleek dat het deze experimentele arthouse film van Kitano was. Had ik kunnen raden...

Dan toch maar gekeken nu hij toch op de digicorder stond maar vond het een tegenvaller. Zelfs her en der doorgespoeld, vooral in de laatste tien minuten met dit eindeloos doorwandelen van dat aan elkaar vastgebonden koppeltje. Visueel op een paar scènes na niet veel specialer dan andere drama's in dit genre; snap niet waarom dit als zo sterk wordt ervaren ... Narratief wel een aparte structuur met de kruising van de drie verhaallijnen, maar het probleem is dat de film geen echt doel heeft om naar uit te kijken en de personages door hun laconieke optreden weinig medeleven opwekken. Verbondenheid, grenzeloze liefde tussen man en vrouw lijken zo'n beetje de kern van dit relaas te zijn maar ik vond hier niet mijn ding in: te droog.

Dolls is een aangrijpende film over liefde, trouw en verdriet aan de hand van drie liefdesverhalen. Vooral het koppel Matsumoto en Sawako boeide me het meest waarbij Matsumoto zijn hart volgt en de gevolgen wenst te dragen voor zijn foute keuzes in het verleden.

Visueel is Dolls erg knap mede doordat Kitano gebruik maakt van de prachtige natuurpracht van bloeiende Japanse kerselaars en nog meer van dat fraais. De montage is sterk met de afwisseling tussen de drie verhalen, al betrapte ik me erop dat ik steeds wou terugkeren naar het duo Matsumoto en Sawako. Cinematografisch erg sterk en ook de soundtrack is erg sfeervol en innemend.

In vrees dat deze van Kitano niet echt mijn ding is. Nochtans hebben de 3 liefdesverhalen wel genoeg potentieel, maar het pakte mij niet.

De eerste verhaallijn met de 2 bedelaars die aan elkaar vasthangen met een touw krijgt duidelijk de meeste screentime, maar dit verhaal wordt erg afstandelijk gebracht dat ik amper sympathie met deze mensen had. Voor mij is dat wel essentieel om van een dergelijk liefdesverhaal te kunnen genieten. Ze slenteren zich doorheen de film naar plaatsen die hun (stukgelopen) relatie hebben gevormd, maar nergens kreeg ik enige binding met de personages.

Het verhaal rond de vrouw die iedere zaterdagmiddag naar hetzelfde bankje gaat in de hoop dat haar liefde ooit terugkomt, heeft wel een zeker potentieel, maar het krijgt naar mijn gevoel niet de nodige screentime. Hetzelfde kan zeker gezegd worden over het derde verhaal met de blinde man die zijn popidool opzoekt. Ook dit verhaal wordt erg karig uitgewerkt waardoor ik amper voeling ermee kreeg.

Kitano lijkt niet helemaal mijn type regisseur te zijn met 2x 2*, 1x 2.5* en 1x 3.5*.

2*