Meningen

De trailers uit mijn bovenstaande bericht worden opeens een stuk duidelijker voor me nu ik de film heb gezien. Where the Crawdads Sing is in principe een coming of age tienerdrama met de nodige liefdesperikelen. Maar tegelijkertijd biedt het ook een veel volwassener thema met moord(?) en is het een rechtbankdrama. Dit allemaal verpakt in een film met een prachtige omgeving in het moerassige gebied en je hebt een film die misschien tussen wal en schip kan vallen betreft de doelgroep. Het is niet zoetsappig genoeg voor de meiden die van de love interests houden en het is misschien niet rauw genoeg voor de mensen die liever een spannende thriller en rechtbankdrama hadden willen zien. Gelukkig kan ik prima met beide genres omgaan, dus ik kon de film prima uitzitten. Maar ik herken de nadelen wel. De liefdesdriehoek komt net niet goed genoeg uit de verf en de film had bij vlagen echt spannend en meeslepend kunnen zijn, maar ook dat is het weer net niet genoeg.

Toch kan ik onmogelijk om de prestatie van Daisy Edgar-Jones heen en de jongere variant van haar, gespeeld door Jojo Regina. Zij spelen hun rol zo goed dat ik met ze mee kon leven en wat ze voelden. Hierdoor snap ik het gemiddelde ook. Ik twijfel tussen 3 en 3,5. Voorlopig het voordeel van de twijfel omdat deze waarschijnlijk teveel bij mensen onder de radar zal blijven.

3,5*

Ik wist van tevoren dat het redelijk een kinderfilm zou zijn, dus ik liet me maar betoveren en ging me niet ergeren aan de kinderachtige dingen die zich eventueel zouden kunnen bevinden in de film. Gelukkig viel dit reuze mee, al zijn veel handelingen van Max met zijn nieuwe vrienden natuurlijk niet van een echt volwassen niveau

Anyway, ik heb erg genoten van de film, de muziek is prachtig, alle wezens zien er zeer realistisch uit en ik had ook echt het gevoel dat ik een band met ze kreeg. De omgevingen zagen er ook prima uit en het kleine jochie dat de hoofdrol speelt is geknipt voor deze rol.

Heb eigenlijk weinig op of aanmerkingen aan deze film. Ik baal wel een beetje dat ik deze film niet heb gezien toen ik jong was, er zitten teveel leuke momenten in en Carol en zijn click vond ik ook wat magisch hebben. Heb me geen moment verveeld!

4*

Ik ging redelijk blind in White Dog en in het begin dacht ik dat ik waar kreeg voor "mijn geld". Een lekkere pulpy film waarbij een witte hond het nodige slachtvee verslindt.

Al vrij rap gaat de film over op een maatschappelijk probleem. In dit geval verteld in de belichaming van een hond die dusdanig geconditioneerd is dat hij alleen donkere mensen aanpakt. Hoe ga je met zo'n hond om? Is de hond nog te genezen? Racisme is nog steeds een issue.

De op het oog knullige film in het begin snijdt hiermee gevoelige thema's aan voor de VS en ik begrijp best dat regisseur Fuller in het Reagan tijdperk tegen wat problemen aan heeft gelopen met deze film. Reagan was een conservatieve Republikein waarbij het gezin de hoeksteen van de samenleving was. Daarna "the war on drugs" > resulterende in miljoenen "Afro Amerikanen" die in de bak belandden en aan de crack raakten. De cijfers hierover zijn schokkend!

Wanneer je dit in het juiste tijdbeeld plaatst is de film goed en slim in een "Cujo" achtig jasje verpakt. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste ruim 30 minuten van de film moeilijk doorkwam. Maar de tweede helft van de film was gelukkig een stuk beter en het persoonlijke doel van de trainer om de hond te genezen is een strijd die mooi in beeld gebracht is.

Wellicht dat de personages niet even geloofwaardig handelen, ze gaan haast letterlijk over lijken om die hond maar genezen te krijgen. Toch maakt de sfeer en de zenuwslopende score van Morricone veel goed en geeft deze vreemde eend in de bijt toch nog een bepaalde kwaliteit mee.

Het thema is leuk bedacht en werkt ontzettend goed de tweede helft van de film. Maar om daar terecht te komen moet je je wel door een matig eerste deel van de film heen worstelen.

3,0*

Wat een wanstaltige vertoning levert Emmerich hier. Ik had al hele lage verwachtingen omdat de timing erg ongelukkig is en vooral als mosterd na de maaltijd voelt na Olympus Has Fallen. Dit stigma kan de film totaal niet kwijtraken.

Vanaf minuut 1 wordt het ene na de andere cliché moment op je afgeslingerd en is het een nog tenenkrommender dan de ander, met dat sollicitatiegesprek als dieptepunt. Gedurende de film weet Emmerich de film niet te redden en volgt het ene na het andere vreselijke moment elkaar op. Tatum stelt niks voor als actieheld, Foxx is dramatisch als president. Alles wat volgt is verder te ongeloofwaardig en slecht voor woorden dat je er melig van wordt. Maar dat ze Foxx als president casten in zijn Air Jordan's met hippe uitspraken is niet grappig meneer Emmerich!!

De humor is tenenkrommend slecht en iets waar Emmerich normaal zijn kracht uit put stelt hier ook gigantisch teleur: de special effects. Voor een film dat 150 miljoen moet hebben gekost ziet de CGI er ontzettend belabberd uit en zijn de actiemomenten erg karig en doet de film niets vernieuwends.

Het verhaal is te stupide voor woorden en ondanks dat een film niet geloofwaardig hoeft te zijn kan je gedurende de hele film het gevoel niet kwijtraken dat ze de boel wel erg achterlijk aanpakken. Zelfs met een open geschoten poort weten ze niet op een fatsoenlijke manier het Witte Huis te bereiken en kunnen ze niet eens een handjevol terroristen aanpakken

Ik zie geen enkele reden om deze film nog een keer te moeten kijken. Misschien enkel om met een groep vrienden te lachen om alle slechte momenten, maar meer ook niet.

1,0*

Zit nu ongeveer op een derde van de film, de film kan mij helaas niet goed bekoren.
Ik bedoel, moeten we ons nu sympathyseren met die negers allemaal?
Ik kan me totaal niet in hun vinden, eerder aan die eigenaren van de golfclub, die volkomen terecht dit soort tuig willen weren van hun club, aangezien ze tot nu toe voor niks anders zorgen dan problemen!

Later op de avond het volledige verslag van de film

Edit:
De tweede helft van de film werd voor mijn gevoel iets beter, al bleef het allemaal beneden de maat en gebeurden er zoveel onlogische dingen je kan mij niet vertellen dat als je met polo iemand van z'n paard af beukt, zelf ook geen paard hebt en vervolgens wel scoren dat dat allemaal legaal is?? Verder is het gewoon onlogisch hoe een rijke miljonair opgepakt wordt op basis van een getuigenverklaring van een niet te vertrouwen "gangster".
het hele golfspelletje sloeg nergens op, eerst kansloos achter staan en na een neppe peptalk toch alle sterren van de hemel slaan en de anderen(waaronder een prof niet)

Teveel minpunten in deze film, waardoor hij toch niet overeind blijft.
Verder vind ik de bijrol van Andy Milonakis echt verschrikkelijk irritant, een totaal te verwaarlozen bijrol(gelukkig maar, want dit jochie haalt altijd het bloed onder mijn nagels vandaan) en waren de poep en scheetgrappen richting het einde gewoon totaal niet grappig.

1,5 ster(voor de leuke dames en de redelijke hoofdrol van Big Boi)

Wicked is al jarenlang een enorme hit in het musical landschap. Dit is allemaal langs mij heen gegaan, ook omdat het mij simpelweg niet boeit. Ik ben dus redelijk blanco deze film in gegaan.

Voordat de openingscredits verschijnen moet je een minuut of 10-15 naar het gepiep van Grande luisteren. Echt verschrikkelijk. Ik was ook bang dat elk dialoog gezongen zou worden. Gelukkig viel dat enigszins mee nadat de openingscredits hadden gerold.

Wicked is een sprookje dat zich in een mooi universum van het land van Oz afspeelt en de vele grandioze sets stelen de show in deze film. De origin story tussen de twee dames is ook effectief uitgewerkt, maar dat mag ook wel met deze enorme speelduur.

De liedjes zijn ook erg aanstekelijk en ook Grande werkte me niet meer op de zenuwen na een tijdje. Af en toe kwam ze lekker dom uit de hoek om het luchtig te houden. Wel heb ik bij musicals als dit altijd dat het me te langdradig wordt. De liedjes dure me te lang en halen het tempo uit de film. Meestal heb ik het na een minuut al wel gezien en gaan ze daarna nog minutenlang door. Hier niet anders. Zeer vermoeiend en de film kent op deze manier 60 minuten aan gebakken lucht in een film van 160 minuten. En heel eerlijk... In de film werkt het aanstekelijk, maar de liedjes doen me echt 0,0. Wat mij betreft hadden ze de tijd beter kunnen uitbesteden aan het neerzetten van de wereld. Waarom zijn dieren de zondebok? En op wat willekeurige momenten met de geiten professor na wordt hier verder amper aandacht aan geschonken, terwijl het wel een belangrijk element is.

Maar dat is vaker het probleem bij musicals. Met wat minder aandacht naar gezing en gedans en meer aandacht naar het uitdiepen van een plot en je hebt zowaar een goede film.

Ik heb me prima vermaakt. Ik snap de aantrekkingskracht ook degelijk. Alleen door al dat zingen en dansen duurt de film mij te lang en krijgt het plot daardoor niet de aandacht die het verdiend. Deel 2 is welkom. Maar een fan zal ik nooit worden.

Heb de waanzinnig mooie nieuwe boxset van Studiocanal binnen gekregen met een gloednieuwe 4k master van deze cultklassieker.

Zelfs na de volledige oppoetsbeurt merk je nog steeds wel dat je hier met een lowbudget film te maken. Ondanks dat de kleurweergave echt prachtig is mis je de scherpte en details wel weer. Toch vreemd, aangezien dit wel op 35mm is geschoten.Kan me haast niet aan de indruk onttrekken dat dit een bewuste stijlkeus is geweest.

Ik merk wel dat ik blij ben dat ik deze nieuwe 4k zie, want gezien de oudere commentaren hier zal het met de eerdere uitgaves vast een stuk minder zijn geweest.

De film is gewaagd in haar knulligheid. Het zit soms (bewust) tegen het melige aan en aan de andere kanr introduceert het horrorelementen. Vooral die liedjes zijn echt bizar als je er naar luistert. Echt super vulgair en best bizar als je bedenkt wie het zingen.

Je kan hier ook meerdere lagen inzien betreft het geloof, maar ik laat me liever leiden door het mysterie. Doordat ik weet hoe het in de remake eindigt is dat verrassingseffect helaas weg. Maar ik geef de film kudos hiervoor omdat het toch niet vaak voorkwam in de jaren 70. Het enige dat me dwars zit is dat die score soms hinderlijk vrolijk is. Potentieel spannende scenes komen daar te jolig over en helaas ontbreekt het hierdoor in de film aan enige vorm van spanning. Dit had anders aangepakt kunnen worden.

De kracht van de mengelmoes van stijlen is tegelijkertijd ook de zwakte van de film.

Ondanks dat alles vreselijk plat, standaard en inhoudsloos is uitgevoerd heb ik me toch prima vermaakt met Wild Child. Dat komt vooral door Emma Roberts, mooie meid en vooral als brunette is ze een pareltje om naar te kijken.

Verhaaltechnisch is het bijzonder vlak en is het nergens verrassend. Al ben ik altijd wel in voor dit soort prettige wegkijkfilmpjes voor laat op de avond.

En als die aftiteling draait denk je maar aan 1 ding....en dat is Emma Roberts

2,5*

Leuke roadmovie!!

Wild Hogs is zo'n film die je altjd wel kan bekijken. Nergens is het een hoogvlieger, maar vermakelijk is het zeker.
De film begint grappig met de intro's van de hoofdpersonages, alle 4 hebben ze zo hun dingen en bepaalde redenen om uit hun dagelijkse sleur te ontsnappen.
De situaties waarin ze belanden zijn ook leuk en weten vaak een lach op je gezicht te toveren.
Dat daarbij een blik vol met sterren is opengetrokken helpt natuurlijk ook, alle 4 de heren(Travolta, Macy, Lawrence, Allen) zijn komisch genoeg om deze film te dragen. Ray Liotta als bad guy is hier ook een leuke vondst!

De film is eentje uit de Disney stal, dus je kan helaas ook weer de nodige sentimentele momentjes(liefdesperikelen van William H. Macy) en standaard grapjes(vb. met je kop tegen een bord aan knallen tijdens het motorrijden) verwachten. Die zijn vaak redelijk voorspelbaar, maar bij mij werkt het niet irriterend.
Ik wist immers waar ik aan begon.

De aftiteling is trouwens wel geniaal, dat Extreme House Makeover is bijzonder origineel bedacht en zorgt ook voor een goede lach aan het einde van de film.
Hierdoor blijf je niet met een kut gevoel achter zitten, in plaats daarvan heb ik het gevoel gekregen dat ik een goede film zat te kijken.

solide 3,5*

Lekker dat Netflix deze superfoute mysterie film waar ontzettend veel sentiment aan kleeft in het assortiment heeft. Soms ontzettend cringe met Mat Dillon en niet sterk geacteerd. Vooral de vele broeierige shots zijn erg overbodig. Wat dient het voor nut dat je Mat Dillon een minuut lang op zo'n propellorboot ziet cruisen?

Ik weet wat het doel is. Namelijk die broeierige sfeer creëren met de soundtrack en deze beelden. Het werkt op zich aardig, maar het had die momenten niet nodig. Waar deze film natuurlijk in uitblinkt zijn de vele plot twists. Enigszins voorspelbaar als je voorbereid bent op een twistfilm, maar je kan ze onmogelijk allemaal voorspellen. De enorme knipoog die Wild Things geeft naar serieuzere films in dit genre is erg hilarisch en als je die doorhebt snap je de overacting van de houterige acteurs ook wat beter.

Het was een tijdje geleden, maar deze heb ik inmiddels al wel een keer of 5 gezien in mijn leven. Het blijft overeind staan.

3,5*

Wilderness is een geinige horror/thriller dat gore en spanning goed weet af te wisselen. Vooral de keus voor Britse criminelen is grappig, dat zorgt toch voor humoristische en frisse momenten zonder cliché gejank.

Jammer dat het einde geen zak aan is en dat de film een boel aan spanning en originialiteit inlevert.

3*

Echt horror kan ik dit niet noemen, het lijkt eerder op een zwarte komedie. Dat bevredigt dan ook het meest. Het is allemaal best bizar wat er allemaal gebeurt, de grote muizenopstand is vermakelijk, Glover en R. Lee Ermey zijn leuke extravagante figuren die de film ook leuk sieren. De muizen zijn ook overtuigend in beeld gebracht, al had Big Ben wel iets enger uit zn ogen mogen kijken Het idee achter deze rebellerende muis is wel geniaal.

Helaas is het horror gedeelte behoorlijk tegenvallend en wordt er van het gekke uitgangspunt niet altijd even veel gebruik gemaakt. Het had net allemaal iets gekker gemogen wat mij betreft. Nu is het toch nergens echt spannend of heb je het gevoel naar een memorabele film te kijken.

Leuk, meer ook niet.

3*

William Tell is een uit de klauwen gewassen b-film met af en toe beroerde Shakesperiaanse toneelstuk dialogen die erg ongeloofwaardig overkomen. Vooral ook omdat de cast er weinig van bakt. Wat me ook stoort (en dat is niet allen in dezelfde film) is dat iedereen elkaar altijd bij de familieband moet noemen. Elke eerste zin in een dialoog begint bijvoorbeeld met oom, nichtje of zoon. Erg vermoeiend. Laat staan dat alles begeleid wordt met een melodramatische score.

Daarnaast is het onderwerp wel heel erg niche. Nu heb ik toevallig geschiedenis gestudeerd. Maar alles lijkt zo vanzelfsprekend in deze film dat ik me afvraag of de makers wel doorhebben waar we hier thematisch mee te maken hebben. Bij deze film was een uitleggende tekst of voice over bij de start van de film wel een slimmere zet geweest.

Verder ziet de film er visueel prima uit en kan ik desondanks het bovenstaande best prima door de film komen omdat de wereld er wel overtuigend uit ziet.

Jammer dat de film niet echt een duidelijke doelgroep voor ogen heeft of snapt wie dit eventueel wel leuk zou vinden. Deze film is geruisloos in de bios gekomen en zal er ook geruisloos weer uit verdwijnen.

Behoorlijke tegenvaller

Heb de film al aardig lang in mijn collectie, alleen van een goede kijkbeurt is nauwelijks sprake. Waar ik me bij de 1e beurt al nauwelijks kon concentreren had ik er nu ook weer last van.

Dacht eerst dat het aan mezelf lag, maar het kan ook wel is aan Willow liggen.

Wat Willow mij vooral voor gevoel geeft is dat het te graag episch wilt zien. Mij geeft het meer een wannabe LOTR gevoel als ik eerlijk mag zijn. Veel gestrooi met rare namen, lelijke mythische wezens(honden met een masker op, trollen wat niet meer is dan mensen met een apenpak aan) en lilliputters/dwergen wat door moet gaan als een soort van Hobbit volkje.

Het werkt gewoon allemaal niet, het is allemaal veel te kinderachtig en her en der komt het ook veel te gedatteerd over. Daar verandert plaatjes van het ubermooie landschap en de mooie muziek van Horner niks aan.

Helaas, geen episch avonturen gevoel wat ik wel zou moeten krijgen.

2*

Mooi stukje jeugdsentiment, alleen voelt het hier en dar een beetje gedateerd aan. Vooral in het acteerwerk en het verhaal merk je dat, het eerste half uur ligt het er net even te dik bovenop hoe arm Charlie wel niet is en zo.

Wat ik wel leuk vind zijn de scenes in de chocoladefabriek, vrolijk en kleurrijk allemaal. De Oompa Loompa's zijn veel leuker en hebben ook leuke liedjes dan in het nieuwe deel.

De andere liedjes die werden gezongen in de film vond ik vn minder niveau en interesseerden me minder.

Al met al een leuke jeugdherinnering en her en der ook nog geslaagde scenes en de Oompa Loompa's vind ik geniaal. Helaas voelt het her en der gedateerd aan, is het acteerwerk ook niet altijd even goed en zijn niet alle liedjes even leuk.

3*

Het concept is best aardig en leuk bedacht. Wat zich ook uitbetaald in het begin, Bosworth is een leuke dame en komt erg charismatisch over. Tot dusver niks mis. Totdat Grace zijn rol een beetje begint te irriteren. Dat je gevoelens hebt oké, maar je hebt hem eigenlijk de hele film niets sympathieks zien doen behalve zeuren. Beetje jammer eigenlijk, zo krijg je meer sympathie voor de anderen dan voor degene om wie het eigenlijk draait. Dat is nou niet bepaald de bedoeling van een romcom. Dat het allemaal zo verspelbaar als de pest is maakt me niet uit. Dat is nou eenmaal iets wat bij het genre hoort, alleen ze zijn wel een beetje te preuts in deze film.

Gelukkig zaten er nog een paar leuke grappen in en heeft de charmante Bosworth mij nog wel 1,5 uur weten te vermaken.

2,5*

Wat begint als een sfeervolle, koele en mysterieuze horror/thriller eindigt een beetje in een sof gedoe. Dit is zo'n typische film dat barst van de potentie, maar waar de makers lastig hebben om er een spannend en boeiend einde aan te breien. Zo begint Wind Chill heel mooi, maar zorgt de ijzige wind in de film dat het ook heel snel als een nachtkaars uit gaat.

2,5*

Sheridan weet van een film met een middelmatig verhaal toch nog wel een bovengemiddeld leuke film te maken.

Want face it, de film doet nergens wereldschokkende dingen die je nog niet eerder hebt gezien. Het plot is ook rechtlijnig en daardoor gebeurt er niets verrassends in de hele film.

Wind River is vooral een sfeervolle film. De prachtige natuurbeelden worden ondersteund door een door je ziel snijdende soundtrack. De leegte van zo'n immens besneeuwd gebied weet vanaf minuut 1 onder je huid te kruipen. Dat Renner en voornamelijk Olsen daarbij een sterk optreden neerzetten doet de film ook erg goed .

Zo heb ik de film makkelijk kunnen uitzitten en kan ik niets anders zeggen dan dat Sheridan in ieder geval op basis van deze film een bijzonder goede sfeerzetter is. Het enige dat me wat weerhoudt om hoger te scoren is toch dat de film plotmatig wel middels een checklist afgevinkt lijkt te worden, waardoor ik (voor mijn gevoel) toch naar een aantal overbodige scènes heb zitten kijken.

3,5*8 m

Qua chaos op het slagveld scoort Woo een dikke voldoende. Het bloed en de ledematen vliegen je om de oren, dat scoort toch een dikke plus. Qua verloop van het verhaal worden er ook relatief gewaagde keuzes genomen door verschillende personages het veld te laten ruimen. Natuurlijk niet gigantisch bijzonder, maar het viel me bij deze film wel op.
Verder is het soms een beetje te zoetsappig en verliest Windtalkers af en toe vaart, maar het viel gelukkig nog wel uit te zitten.

3,0*

Pijnlijke bedoening toch vooral en onbedoeld hilarisch. Het plot is te stupide voor woorden. "Hee, je wordt gestalkt. Misschien moet je even tot rust komen in murder forrest" Er worden ook te veel irrelevante zijplotjes geïntroduceerd waar niks mee gedaan wordt, waaronder dus het hoofdpersonage. Personages gedragen zich dom, vooral wanneer ze op die bovenste verdieping verstoppen en overduidelijk Winnie beneden zien lopen en denken dat het hun vriendin is. Zo onzinnig allemaal. Nooit afvragen waar hun vriendin blijft en gelijk de telefoons wegdoen terwijl er nog iemand onderweg is. Elke 5 minuten gebeurt er wel iets doms. Het is ook een onmogelijk lange lijst om op te noemen. Verder is het gewoon jammer dat de regisseur niet zo goed is in het regisseren van horror. Het ontbreekt compleet aan spanning. Potentieel spannende scènes worden binnen 10 gelpen compleet aan gort geslagen door onkunde. Alles gaat ook veel te lang door, waardoor ook telkens elke vorm van spanning verdwijnt.
Winnie en Knorretje zien er gewoon uit als twee dikke hillbillies met een masker op. Het voelt gewoon nep. Het einde voelt als laatste minpunt ook erg onaf aan.

Nee.. Dit is een film dat teert op een leuk concept. Maar eigenlijk mag dit nooit in de bioscopen verschijnen. Dit heeft amper genoeg kwaliteiten om voorbij "straight to dvd"te komen.

Enkel een klein plusje voor de sfeervolle setting.

Standaard sportfilmpje met het gebruikelijke groepje tieners dat nog niet goed met elkaar samenspeelt, elk hun eigen probleempjes heeft en en coach die op zijn retour is. Weinig verrassingen in dat opzicht, net zoals het verloop van het verhaal wat je vanaf minuut 1 ook kan uitstippelen en soms niet diep genoeg gaat.

Films als dit moeten het dan ook van hun uitstraling hebben en die zit wel snor. Rockwell is in vorm als basketbalcoach en de meiden onderling hebben ook wel chemie. De interactie tussen Rockwell en de groep meisjes is ook wel te pruimen, vooral in het begin ws het leuk met die feminist in het groepje.

Voor de rest weinig verheffend, liefhebbers van dit typisch Amerikaanse genre zullen zich wel vermaken.

2,5*.

Interessant en sfeervolle hilbilly drama dat zich op het eerste gezicht presenteert als een mysterie, maar uiteindelijk meer een stijvolle psychologisch drama is in een fraaie, desolate omgeving. De stereotypjes werken allemaal aanstekend en de rol van Hawkes en Lawrence zijn behoorlijk goed

Het is alleen dat de algehele indruk niet heel memorabel is, daarvoor zit er niet echt een scene in die erboven uit steekt.

Prima film verder.

3,5*

Ach, het was wel een aardig niemandalletje voor een vroege middag voorstelling in de bios. Alleen ik keek nu eerst War for the Planet of the Apes vanochtend, volgende keer kan ik dat beter omdraaien.
Wish Upon valt alleen aan te raden icm met bv een Pathé Unlimited of thuis achter de buis.

Leuk om Philippe weer eens te zien, de high school setting kan ik altijd wel waarderen. Het is ook een verademing om te zien dat het gepeste meisje ook gewoon terugvecht, dat draagt wel bij aan een realistischer beeld. Verder weinig verassingen. Ondanks dat zo'n eind wel typisch is bij een film als dit schrok ik toch wel even van het plotselinge gebeuren.
Wish Upon had misschien wel spannender gekund, maar ik ben allang blij dat de film niet vol goedkope jumpscares zit en ook geen tijd verspild met waar de film om draait. Hoogtepunt van de film was toen de doos open ging en de vader of de vriendin er in de lift aan ging. Leuk gedaan!

Nergens verrast, nergens wordt de film echt goed, maar nergens had ik ook meer verwacht en zakt het niet door een ondergrens.

2,5*

Een behoorlijk foute film met best een uitgekauwd verhaal, inclusief irritante handelingen van personages.

Waar de film het vooral van moet hebben is de hilbilly killer, die meer screentime heeft dan in het eerste deel. Jarratt heeft veel charisma en met zijn vele foute oneliners weet hij de film toch vooral naar zijn hand te zetten. In combinatie met een aantal lekkere gore scenes blijkt Wolf Creek 2 toch een redelijke opvolger van het eerste deel te zijn.

3,0*

Wolf Man is na Nosferatu een tweede klassieke monster verfilming in een maand tijd. Nosferatu is duidelijk wel de betere film. Vooral omdat er een eigen visie achter zit met Robert Eggers. Leigh Whanell heeft vooral achter de schermen furore gemaakt en na the Invisible Man (die Ik wel beklemmende vond) is dit zijn tweede film als Regisseur gemaakt. Wat opvalt is dat hij goed gebruik maakt van de sfeervolle en bosrijke omgeving. Deze voelt ook echt beklemmend aan met af en toe erg mooie shots.

Echter wordt het nooit echt eng en richt hij zich vooral om de dramatiek van de hoofdrolspelers. Voor horrorfilm begrippen werkt dit prima en sommige elementen (tussen vader en dochter) werken erg goed. Ik vind het jammer dat je niet op het puntje van je stoel zit, want er zit veel potentie in veel scènes en dat wordt er niet altijd even goed uitgehaald.

Toch wordt het nooit slecht en vinden er leuke perspectiefwisselingen plaats en ziet de monster make up er lekker ranzig uit. Dit voegt vooral veel toe aan het realiseren van de film dat het niet een cgi feest is.

Niet een retespannende film, wel een film die onderhoudend genoeg is om van begin tot eind boeiend te blijven.

Scorsese weet met the Wolf of Wall Street een heerlijk vlotte en doldwzefilm te maken.

Het rise and fall verhaal heeft zelf weinig om het lijf en echt diepgaand wordt the Wolf of Wall Street ook niet. DiCaprio geeft zelf ook al aan in de film wanneer hij tot de kijker spreekt dat het hele gebeuren te ingewikkeld is om aan de kijker uit te leggen, maar dat ze i.i.g. fout bezig zijn. Dit levert de eerste helft van de film een vlotte film op waar de party's je om de oren vliegen en alle op het oog leuke dingen van dit leven de revue passeren.

DiCaprio speelt de rol van zijn leven, maar ook de bijrollen van o.a. Hill werken stuk voor stuk perfect in de film. De trip met de quaaludes zijn erg sterk en vooral die erge trip deed mee een beetje denken aan Fear and Loathing..

De tweede helft gaat het iets meer de "serieuze" kant op en krijg je uiteraard het fall gedeelte. Dit werkt minder sterk omdat het eerste gedeelte één groot feest is en er bewust niet dieper wordt in gegaan op het feit dat ze fout bezig zijn. Daardoor verloor de film mij een beetje richting het einde en duurde het allemaal net even te lang. Een fall komt voor mij geloofwaardiger over wanneer Scorsese wellicht de toon in de eerste helft hadden veranderd en meer aandacht zouden hebben gegeven aan de criminele activiteiten en het onderzoek van Kyle Chandler zijn personage naar Jordan Belfort.

Aan de andere kant zou dit het plezier van de eerste helft van de film ook bederven.

Zodoende kan deze film uiteindelijk ook niet "perfect" zijn voor mij en ben ik al met al dik tevreden met dit eindresultaat

4,0*

Ben het eens met Sjoerdow boven me!

Prima film, in het begin een aantal effectieve schrikeffecten, prima sfeer door de hele film ,lekkere ouderwetse look en muziek, ouderwetse weerwolf transformaties en prima acteerwerk van vooral Weaving en Hopkins inderdaad.

Tweede helft van de film verdwijnt de spanning helaas een beetje en doet het hier en daar denken aan An American Werewolf in London. Ook zit er helaas weer dat liefdesverhaaltje in wat voor mij niet echt werkt, had er helaas wel iets meer van verwacht dus. Zoals Sjoerdow hierboven ook al meldt, wat is nou het echte nut van de zigeuners in deze film? Had niet echt een idee dat ze uiteindelijk belangrijk waren voor het verhaal. Ook vond ik Del Toro niet helemaal op zijn plek als Engelsman, als weerwolf zelf heeft hij wel een bruikbaar uiterlijk.

Uiteindelijk een prima tussendoortje wat het moet hebben van de prachtige settings/sfeer en niet van de echte horror.

3 *

The Woman in Black is in tegenstelling tot Eden lake -een shock horror- een vrij klassieke horror. Dit resulteert in een zeer voorspelbaar plot van begin tot eind, wat helaas toch het kijkplezier een beetje vergalt. Aangezien dit soort films al 100 keer eerder zijn uitgevoerd moet je ook naar de uitvoering kijken en die is wel oké.

De sfeersetting is behoorlijk creepy en de scenes in het oude landhuis leveren daadwerkelijk kippenvel op af en toe. De verplichte scares zijn ook aanwezig en werken over het algemeen wel, al mag je de sound editor wel de meeste credits hiervoor geven.

Verder weinig verassingen en een einde dat ook niet al te bijzonder oogt.

Middle of the road stuff en dat is toch jammer met het brute regiedebuut Eden Lake als voorganger.

2,5*

Wonder Boys is een af en toe kurkdroge film, afgewisseld met dramatische momenten die ervoor zorgen dat de film redelijk in balans blijft. De droge situaties uiten zich in Douglas, die belandt eigenlijk van de ene in de andere bizarre situatie, maar door de serieuze sfeer komt het wel realistisch over.

Jammer dat een aantal rollen niet zo heel goed uit de verf komen(Katie Holmes), waardoor de film op het drama elementen soms wel iets dieper had kunnen gaan.

Nu blijft het vooral een vrolijk allegaartje.

3,0*

In tegenstelling tot de standaard zuurpruim hierboven heb ik stiekem wel genoten van Wonka. De liedjes zijn erg aanstekelijk, erg grappig en vaak ook erg gevat. Dat schrob schrob werkte echt hilarisch. Ik vind deze film juist wel de charme pakken van de oude Wonka film met Gene Wilder. Chalamet is erg charmant en voldoet prima als Willy Wonka en ik kan wel 100 uur naar Oempa Loempa liedjes luisteren zoals ze in 1971 ook waren (en de Depp versie niet had).

Er zitten veel van die typische charmante dingen in de film die ik bij dit verhaal verwacht en vaak lag ik toch ook wel flink te lachen door de dik opgezette personages en situaties.

De film kent door de vele muzikale intermezzo's soms wel wat saaie stukjes die de vaart uit de film halen. Niet elk liedje is even leuk, maar over het algemeen pakken ze wel de juiste sfeer. Het verhaal is wel iets te weinig om bijna 2 uur te rechtvaardigen. Ik had daarin iets meer aansluiting verwacht op wat wij kennen vanuit de films en boeken. Maar dit voelt wel duidelijk als een eerste film en een tweede film/verhaal moet wel die aansluiting kennen. Afhankelijk van dit succes is dat dus nog maar even afwachten. Maar ik teken er wel voor!