Meningen

Prachtig sprookje, 1 van de eerste anime's die ik in jaren zie en gelijk een prachtige.

Miyazaki laat zijn fantasie volledig op de vrije loop, wat resulteert in prachtige omgevingen en zeer boeiende, interessante, aparte, maar vooral ook creatieve personages in de film. Dat geeft de film heel veel kleur en magie en laat je dromen van je eigen fantasiewereld.

Jammer dat het laatste kwartier opeens een complete omslag had naar zoetsappig Disney gehalte, anders had ie nog hoger gehaald, want tot dat laatste kwartier waan je jezelf ook helemaal in dit sprookje genaamd Spirited Away.

4*

Het probleem is toch dat de regisseur teveel wilt, wat mij betreft zou het niet misstaan om gewoon dingen weg te laten uit Jane Austin's verfilming. Dit resulteert op het eerste gezicht in een vrij leuke kostuumdrama met een mooie cast, maar schiet gewoon te erg uit de bocht waardoor er steeds maar weer meer drama bijgehaald wordt. Dit wordt op een gegeven moment teveel van het goede. Het vergezochte happy endje doet de film verder ook niet meer veel goeds.

Waarom niet gewoon zo'n verhaal in anderhalf uur proberen te vertellen?

2,5*

Niet mijn genre en deze film maakt dat ook weer duidelijk. De actie is behoorlijk repetitief en slechts een enkele move per gevecht maakt het echt de moeite waard. Vooral de bottenbreek acties. Toch vervelen de vele gevechten en snap ik persoonlijk niet hoe mensen hier geboeid naar kunnen blijven kijken.

Kan er sowieso weinig dat mensen een dag lang aan het knokken zijn, tig keer met hun hoofd tegen het beton geramd worden en vrolijk weer doorgaan met knokken tegen 40 andere tegenstanders. Bij een Schwarzenegger film a la Commando kan ik wel tegen dit soort ongein waar iemand nooit geraakt wordt. Maar bij een langdradige film als dit waar alleen maar gevochten wordt ga je over dit soort dingen peinzen en dat kan uiteindelijk niet de bedoeling zijn.

Voor de rest is de gehele film een herhaling van zetten en is de film terecht ontdaan van enig plot. Des te kutter zijn de pogingen om er wel wat emoties in te gooien...

Probleem is wel dat de film gewoon te lang duurt, waardoor vooral de laatste twintig minuten een hele zit is. Bij dat eindgevecht kon ik al niks meer met deze film.

2,0*

Ik heb de serie niet gezien, denk dat ik dat maar wel eens ga doen na het zien van deze film.

Serenity is natuurlijk wel lekker te pruimen zonder dat je de hele achtergrondgeschiedenis kent(aan het begin komt er wel achtergrondinformatie voorbij), alleen de hele film kom je toch wel veel personages tegen die redelijk oppervlakkig blijven. Ook heb je de hele tijd in je achterhoofd dat het waarschijnlijk allemaal duidelijk wordt als je de serie ziet.

De film zelf is wel aardig, leuk uitgangspunt, prima special effects voor een film zonder megabudget en mooie sets. Wel merk je dus aan het budget dat dit geen peperdure film is, er wordt namelijk best veel gepraat in Serenity, dit moet je wel liggen en het kan hier en daar wel de vaart uit het verhaal halen.

Tegen het einde wordt de actie wat leuker, al blijft het niet zo spectaculair.

Serenity is in ieder geval een leuke kennismaker met dit gegeven, al was het voor mij persoonlijk een betere film geweest als ik de achtergrond zou kennen van veel oppervlakkige personages in de film, dat geeft de boel toch dieptegang, die het nu niet altijd heeft.

Een verhoging zit er denk ik dus wel in, na het zien van de serie. Voorlopig houd ik het op een zesje.

3*

Interessante film, nergens wordt het normaal. Bij de openingsscene had ik het gevoel dat ze de verkeerde film erin gestopt hadden. Dit was gelukkig niet zo...

Wel heel apart, net zoals de meeste films va de Coen brothers, het gegeven is grappig, de cast is fenomenaal, de sfeer is mooi, de dingen die de hoofdrolspeler overkomen zijn bizar, maar toch ook grappig. Soms was het wel tot aan de vervelens toe hoe Larry over zich heen laat lopen, onbegrijpelijk. Tegelijkertijd ook wel er geloofwaardig omdat die man waarmee zn vrou vreemd gaat toch wel erg sneaky is. Echt grappig!

Lastig om deze film te beoordelen, genoeg vreemde dingen gezien, snapte het begin in verband van de rest van de film ook niet helemaal.

Moet hem zeker nog een keer herkijken.

Voor nu een 3,5*

De film oogt goedkoop, de acteurs hebben geen chemie en het hele gedoe is allemaal zo vaag en zo onlogisch als het maar kan dat het een lastige film is om uit te zetten. Wat de tapes uiteindelijk in godsnaam te maken hebben met de flippende Mullan is me een raadsel. Hij leek immer al eerder van het padje af te zijn... Daarmee is de climax suf en voegt juist die tapes qua element al helemaal niets toe. Verder blijft er zo natuurlijk weinig memorabele momenten over.

2,0*

John Hawkes is erg sterk als verlamde patiënt die verlangt naar liefde en de daarbij behorende gevoelens. De film overtuigt als drama, maar weet met het luchtige ondertoontje niet te verzanden in goedkope sentimenten. Dat Hunt hierbij ook een gewaagde rol speelt valt ook te prijzen.

Het verloop van deze soort van biopic is verder wel erg voorspelbaar en het is jammer dat ze het einde weer moeten afdoen met een vlot geschreven verhaaltje van wat erna is gebeurd. Dat doet i.m.o. altijd af aan de (uitgediepte) gebeurtenissen in de film .

Zodoende blijft de film ook niet heel erg hangen, maar kan je de film over het algemeen gewoon sympathiek noemen.

3,0*

Dit is zo'n typisch "een man strandt na autopech in een rustgevend, idyllisch dorpje en vindt daar zijn innerlijke zelf terug" filmpje en biedt wat dat betreft te weinig verassingen om te overtuigen. Dat een golfer ook uitgerekend in zo'n dorpje in the middle of nowhere belandt is bijna te bizar voor woorden. Dat ze daar toevallig allemaal golfexperts zijn gaat er gewoon bij mij totaal niet in. Dat er later in de film steeds meer EO preken voorbij komen doet de film ook niet veel goeds.

Dat buiten beschouwing gelaten zorgt de ideaal gelegen dorp en de wonderschone natuur er toch nog voor dat de film wat dat betreft wel makkelijk uit te zitten viel.

2,0*

Alweer een uitstekend vertolking van Will Smith in en zeer degelijk drama.

De film bevat niet veel vrolijke elementen, het is realistisch, zeer koel en prachtig in beeld gebracht. We volgen Ben Thomas, gespeeld door een fenomenale Will Smith die om onduidelijke redenen mensen allemaal helpt.

De nadruk ligt wel heel erg op de relatie tussen hem en Emily, gespeeld door de charmanta Rosario Dawson. Dat is soms wel een beetje jammer, want o.a. de rol van Woody Harrelson leek me ook wel leuk om wat meer uitgediept te worden.

Nu zie je een zeer charismatische opbouw in de relatie tussen Smith en Dawson, de vonken spetten er op een weliswaar, sombere manier van af.

Hoe verder de film vordert, hoe meer de puzzelstukjes in elkaar vallen in eeen uiteindelijk, zeer sympathiek geheel.
Het einde is mooi en tegelijkertijd zeer ontroerend.
Het feit dat Will Smith 7 willekeurige mensen helpt omdat hij dat auto ongeluk met 7 doden, waaronder zijn verloofde toch zelf had veroorzaakt is heel rechtvaardig. Het is natuurlijk triest dat hij doodgaat, maar wat hij ervoor terug geeft redt het leven van 7 mensen.

Puntje van kritiek is wel dat de film een aantal slordigheden bevat, met name de gang van zaken rondom de harttransplantatie, het afstaan van een long aan een kankerpatient en de kwal in het ijswater. Ik vond het echter bepaald niet storend in deze film, maar zorgt er wel voor dat ie geen hogere beoordeling krijgt.

Seven Pounds is dus een zeer degelijk drama, met de welbekende relatieontwikkelingen, uitstekende cast en een prachtig, ontroerend einde.

4*

Seven Years in Tibet heeft mij in mijn jeugd geraakt. De vriendschap tussen Harrer en de Dalai Lama is inspirerend en zorgde er destijds voor dat ik me ging interesseren voor de Tibetaanse zaak.

Nu ruim 20 jaar later heb ik de blu-ray bekeken en valt me gewoon ontzettend op dat dit nog een film uit een ander tijdperk is. Het positieve hieraan is dat er daadwerkelijk op locaties is gefilmd en dat zie je aan de film af. De film is volstrekt geloofwaardig in het neerzetten van het bergachtige Tibet en de vele (geheim opgenomen) shots van het Himalaya zijn adembenemend. Geen moment heb je het idee dat je op dit vlak een film zit te kijken. Je waant je in Tibet.

Nadeel aan het feit dat het een jaren 90 film is blijft dat ze toen niet zoveel bezig waren met het spreken van de lokale talen. Iedereen spreekt Engels. Tegenwoordig proberen ze dat beter over te brengen en heb je bv internationale acteurs die iemand uit hun land geloofwaardig kunnen vertolken. Pitt als de Duitser Harrer voelt in het begin ongeloofwaardig, maar Pitt is als acteur groot genoeg om dit je na een tijdje te doen vergeten. Zijn personage kan ik wel waarderen. Hij is zoals hij is en hij wordt niet overgeromantiseerd. Hij was gewoon een kwal voordat hij Tibet bezocht en dat mag best naar voren komen.

Waar de eerste helft van de film een lange aanloop kent en overal rustig de tijd voor neemt, voelt de derde akte erg gehaast aan en verdient de film eigenlijk nog een uur aan extra uitdieping over de onderlinge relatie, maar ook de totstandkoming van het 17 puntenakkoord en wat voor impact dit had.

Natuurlijk blijft de film getrouw aan het boek en stokt het zo rond 1952, misschien dat het ook als positief gezien kan worden dat ik eigenlijk meer wil zien en het jammer vond dat het zo overhaast eindigde.

3,5* blijven netjes staan

Behoorlijke boutfilm die me letterlijk in slaap deed vallen.

Waar het precies aan lag weet ik niet, het zal ongetwijfeld door het ontzettend beroerde begin komen. Daarbij is Amy Smart ook ontzettend gemiscast, ze is leuk voor films als Road Trip en Rat Race, maar daar moet ze het ook bij houden. De film kwam totaal niet geloofwaardig over, daarbij is het verhaal ook te simpel, gebeurde er niets verrassends en werd ik ontzettend duizelig van het hysterisch slechte camerawerk.

Zie dat het dezelfde regisseur als the Blair Witch Project is, merk ook duidelijk de overeenkomsten in het camerawerk, jammer dat het bij TBP zo bedoeld is en dat het hier irritaties opwekt.

Ook de "enge" wezens waren niet zo bijzonder, waarom zijn ze altijd kaal en bleek. Zo zie je al zoveel creeps in films. Ze zorgden gelukkig hier en daar voor een spannend momentje, maar het deed verder niet veel met mij. Behoorlijk mager en de lage score is zeker gerechtvaardigd.

1,5*

Severance heeft genoeg potentie en het komt er qua humor slechts bij vlagen ook uit. Wat dat betreft zijn die Engelsen hier een stel droogkloten. Ook de bazooka scene en het been in de koelkast zijn hilarisch. Qua dialogen zit je toch het eerste kwartier het beste, bij de introductie. Daarna houdt dit echter al snel op.

Severance is niet consistent genoeg en je houdt eigenlijk zo'n typisch gevalletje van vlees noch vis over. De gore is niet smerig genoeg, de humor mag wel iets dominanter aanwezig en de moordenaars zijn uiteindelijk ook maar een stelletje amateurs.

Snel vergeten.

2*

Wat een vreemde film was dit zeg. Het is allemaal erg onnozel en het is allemaal zo dik aangezet dat het moeilijk wordt om je met het meisje in de hoofdrol te kunnen identificeren. Eigenlijk kis het gewoon 90 minuten lang pure onnozelheid van haar kant, terwijl zij het slimste meisje van de school zou moeten voorstellen. De leuke seksuele intermezzo's maken het kijken van de film nog enigszins dragelijk om naar te kijken.

2,0*

Sex Tape is een film die je echt moet liggen. Ik kan best veel met het uitgangspunt en de complete meligheid die de film overneemt vind ik ook best te pruimen. Al met al natuurlijk niet bijzonder hoogstaand, maar ik heb me voor deze ene keer dat ik de film waarschijnlijk zal zien prima vermaakt.

3,0*

Beetje een onevenwichtige film, dat komt vooral door het irritante en nietszeggende zijplotje van Jackson en de bloedmooie Forlani. Die komt namelijk totaal niet goed uit de verf en zorgde voor lichte irritaties bij mij.

Dat deed een beetje af aan het hoofdverhaal, wat ik een stuk leuker vond. De relatie tussen Keitel en Jackson wordt langzamerhand beter en is toch een verhaal wat de meeste sympathie opwekt in de film.

Door het zijplotje komt niet alles even sterk over en vind ik het gelul over je schrijverskunsten terug vinden ook een tikkeltje over de top, maar het acteerwerk verhult gelukkig nog een boel. Hetzelfde geldt ook voor de bloedmooie beelden van het Toscaanse landschap, waardoor je ondanks het matige script toch nog kan genieten van de film.

2,5*

Vond deze Hitchcock niet zoveel aan, de film is tamelijk saai en weet pas richting het einde een beetje spannend te worden middels het kat en muis spelletje. Voor de rest veel te veel dialogen die niet altijd weten te overtuigen en soms barslechte editing. Vooral wanneer Charlie op een date was met die agent, om na een cut opeens achter het geheim van die agent te komen. Soms had ik het idee dat er gewoon stukken misten uit de film. De koelbloedige oom Charlie vond ik wel overtuigend neergezet, al was het einde wel een beetje lame met die trein.

2,5*

Ik ben blij dat Netflix Shaft aangekocht heeft, terwijl de film in de VS gewoon nog in de bios draait kunnen wij van de film genieten op onze televisie..

Shaft is typisch zo'n film die ik in de bios zou overslaan, maar op Netflix is het wel een titel die ik gelijk zou kijken.

Nu heb ik het origineel en de versie hiervoor nooit gezien, dus ik kan mezelf ook geen grote fan noemen. De film heeft de achtergrond kennis verder ook niet nodig, op wat grootvader/vader/kleinzoon momenten op het eind na. Dit zal vast een feest voor de liefhebber zijn.

Qua plot is het allemaal middle of the road en niet verrassend, maar dat hoeft ook niet. Het is vooral een buddy cop movie. Ik denk dat de film luchtiger van toon is dan de voorgaande films. Ik kan het wel waarderen, maar het zou misschien de die hard fans kunnen afschrikken. Samuel L. Jackson doet waar hij het beste in is en Usher (niet de zanger) speelt zijn rol ook met verve. De chemie onderling is sterk en ook de bijrollen voelen niet onnodig aan. De humor is continu aanwezig en uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met deze grof gebekte film.

Het had misschien wat bloediger gemogen (zal vast met de biosrelease in de VS te maken hebben), want de fucks vliegen je wel om de oren. Ook had het misschien een minuutje of twintig minuten korter gemogen. De film had geprofiteerd van een iets vlotter verloop van de film.

Prima vermaakt voor een avondje Netflix en Samuel L. Jackson straalt echt plezier uit.

3,5*

Leuk, maar het is net even te. Dat komt vooral door de iets te overdreven/poëtische dialogen en het ongeloofwaardige einde wat even net teveel inlevingsvermogen vereist.

Waar de Oscars vandaan komen is natuurlijk wel duidelijk. Paltrow speelt een fantastische rol en Fiennes is ook geloofwaardig. De aankleding van de film is verder ook fraai en kosten nog moeite zijn bespaard om de film er prachtig uit te laten zien. De tot stand koming van Romie+Juliet is ook mooi in beeld gebracht en en zorgt toch dat dat einde niet zorgt voor een onvoldoende.

3 dikke sterren.

Fase 4 van Marvel is op Disney+ inmiddels in volle gang en ook de bioscopen beginnen nu eindelijk een beetje op stoom te raken met Black Widow en nu met (het betere) Shang-Shi als tweede film.

Ondanks het compleet andere thema kan je vooral de eerste 45 minuten voelen dat dit een typische Marvel film is. Heel veel luchtige actie en veel humor die on point is. Erg vermakelijk en de gevechten zijn het beste wat Marvel tot nu toe ooit heeft geboden. En tegelijkertijd bij vlagen ook een mooie ode aan "Wire fu" (denk aan Crouching Tiger bv). De acteurs voelen zich als een vis in het water betreft hun rol en zelfs Akwafina valt prima binnen dit universum. Niet dat ik iets tegen haar heb, integendeel. Maar ze is wel een bepaald type actrice die je niet zomaar overal kwijt kan.
In de tweede akte, na drie kwartier ongeveer, zakt de film wat in. Iets wat eigenlijk wel vaker een kwaaltje is bij superhelden films. Het tempo zakt compleet weg en er is heel veel expositie. Ben Kingsley redt dit gedeelte van totale saaiheid.
Vervolgens komt het eindgevecht in de derde akte weer lekker op gang en kan je wat Marvel betreft genieten van actie en spektakel. En ja, ook een kwaaltje van veel Marvel films (al had Suicide Squad hier ook last van) is toch het gebrek aan een echte bad guy. Nadat papa is bijgedraaid is het vechten tegen een groot en kwaad monster, meer niet. Niet heel enerverend, maar "a Dance with Dragons " (pun intended) maakt het nog enigszins goed.

Tel hierbij een post credit scene die eindelijk weer wat interesse weet op te wekken en je hebt een prima aftrap van fase 4. De tien ringen blijken een baken te zijn, maar voor wat? Kwaadaardig of goedaardig?.

Denk dat Marvel inmiddels wel een abonnement bij heeft op 3 of 3,5 sterren films.

3,5*

Standaardwerkje in het feel good genre met is een verfrissende cast.

Voor het verhaal hoef je het niet te doen in deze film, weinig verassingen en zelfs soms een beetje overdreven hoe makkelijk het gaat allemaal.
De cast is echt een pluspunt voor mij, Ken Leung speelt echt een hele frisse rol met hier en daar ook sterke grappen(vond de taxi scene geniaal, iedere keer naar de verkeerde plek gereden worden vanwege het taalprobleem) Zeer overtuigend gespeeld.
En Hayden Panettiere, tsja, valt niet veel over te zeggen. In mijn ogen is ze echt een natural beauty, een typisch meisje dat je "girl next door" is, waar je verliefd op zou kunnen worden. Verder speelt ze ook heel solide als verliefd, 16 jarig meisje.

Als je liefhebber bent van dit genre, is deze film gewoon een aanrader, want het is allemaal lekker fris en fruitig en de cast is een keertje wat anders. Als je hier geen liefhebber van bent, laat Shanghai Kiss dan maar lekker liggen, want het is verder weinig verassend en het einde is ook voorspelbaar en heel erg (lekker) feel good.

3*

Toegegeven, ik had de film een stuk slechter verwacht, maar nergens haalt Shark Night ook maar het niveau van een film als Piranha(in een vergelijkbare setting).

Het begint allemaal wel leuk en aardig in een genre waar ik wel van houd. Een stel tieners maakt een tripje naar het huis ergens aan een meertje. Ik houd persoonlijk wel van die onderlinge ruzie'tjes en relaties van mensen. Ook de "hilbillies" zorgen nog voor prima vermaak in het begin, die camera in de badkamer

Helaas begint het haaien gedoe al vrij rap nadat het groepje is gearriveerd in het huisje. Ik had toch liever nog een feest nachtje willen zien in dat huis. Daardoor krijg je ook een betere band met de personages. Nu worden ze gelijk vanaf het begin in mootjes gehakt en daardoor kon het me geen reet boeien wat er met ze gebeurde. Je kan natuurlijk als argument aangeven dat een film als dit geen diepgang nodig heeft, maar ik houd zoals ik al eerder zei van zo'n tiener genre. Wat dat betreft had ik gezien het begin van de film liever ook geen haaien film gezien.

De haaien zijn vrij lelijk geanimeerd en komen helaas overduidelijk uit de CGI machine. Ook de dooie hamerhaai op het strandje zag er behoorlijk fake uit naar mijn mening. Ook verwacht je vanaf het begin van zo'n slachting ook een heerlijke massacre, op wat enkele uit het water springende haaien na gebeurt er eigenlijk niks bijzonders in de film verder. Het "thriller" gedeelte vind ik ook maar zo zo.
Verder verdient zo'n film eigenlijk ook een "R" rating, het was qua nudity allemaal maar soft, enkel wat side-boobs gezien. Zo'n film moet eigenlijk juist wat verder gaan, helaas is het eindresultaat wat braafjes verder.

Jammer, ik had liever eigenlijk geen haaien film gezien. Maar op het leuke begin, de supermooie Paxton in bikini en het zomerse sfeertje na heeft de film het vooral in het horror gedeelte laten liggen.

Gelukkig is de film ook zo voorbij voordat je het weet en is dit verder een prima filmpje voor tussendoor.

2,5*

De eerste 75 minuten zijn een ware aanfluiting, zoals Otherfool ook al aangeeft heb ik nog nooit zoveel verschillende weersomstandigheden gezien in één film. Het sloeg per seconde om en vanuit de ene hoek schijnt de zon en vanuit de andere hoek is het een ware storm. Een schande hoe hier stock footage wordt aangemengd met werkelijk geschoten beelden. Het verschil in beeldkwaliteit fluctueerde hierdoor ook continu. Waardelozer heb ik het nog nooit gezien.

Dan heb je ook nog typetjes als Tara Reid en die vader Mc Allister uit Home Alone, die blijkbaar zo diep gezonken zijn dat ze in dit soort producties op komen draven. Vooral Tara Reid schrok ik van, die heeft het dieptepunt echt bereikt, vooral ook nog qua uiterlijk

Daarbij moet gezegd worden dat een hele hoop bullshit aan het einde het plezier nog licht heeft vergroot. Ze gingen daar meerdere malen over de schreef met de logica. Zo erg dat het stiekem hier nog voor een hoop gelach heeft gezorgd. En zo moet Asylum productie helemaal zijn, niet alleen het laatste stukje..

1,0*

Vanavond was het dus zover, een kratje bier werd open getrokken en we gooiden deze slechte film er maar in. Gelijk hadden we, wat is dit ontiechlijke syfy rommel zeg.

Werkelijkwaar alles is tenenkrommend, de editing, het acteerwerk(hoe verzin je sommige acteurs zeg), het verhaalis te belachelijk voor woorden en als toppunt natuurlijk de CGI. Sharktopus leek uit een oud playstation spelletje te zijn gelopen. Dat er geen budget is oké, maar dit kan ik gewoon niet meer verkroppen. Zelfs de slangen in Anaconda 3 en 4 zagen er nog beter uit. Ook is deze film helaas te low budget om er nog een stel tieten tegenaan te gooien, dus houd je eigenlijk geen enkel positief gevoel over aan de film.

Prima film om met vier man op de bank af te kraken met een biertje erbij(al is het wel flink doorbijte richting het einde). Elk ander verstandig mens zou ik op elk ander moment/situatie afraden om dit wanproduct ooit te gaan kijken.

0,5*

Crush (of hier ook wel Shattered genoemd) is een bijzonder merkwaardige film. Er lopen relatief grote namen in de film rond, maar het geheel voelt erg amateuristisch aan. Vooral de editing in de flashbacks vanaf (ongeveer) minuut 40:30 ziet er echt bizar slecht uit. Het lijkt net alsof het beeld skipt, de boel vastloopt en er dingen tussen weg geknipt zijn. Blijkbaar is het lastig als editor om een film vloeiend te maken.

Het plot zelf is wel grappig en wekt de nieuwsgierigheid, maar het weet de spanning niet lang genoeg vol te houden en vanaf de helft van de film doet de film allerlei clichématige dingen en het richting het einde een langzame dood.

2,5*

Tot mijn grote schaamte had ik deze film nog nooit eerder gezien, altijd maar uitstellen en uitstellen.

Nu heb ik hem eindelijk bekeken en ik vond het werkelijk waar prachtig!
Wat een gevoel, acteerwerk, camera, decors.
Gewoon heerlijk allemaal!
Het verhaal is natuurlijk niet het beste aller tijden(hoe Andy in de gevangenis beland), maar dat is wat mij betreft ook ondergeschikt aan de rest.

En wat het einde betreft, je kan het ongeloofwaardig vinden, maar ik vind van niet.

Als je ziet hoe hij al die zaakjes regelt voor de bewakers, hoe hij gematst wordt bij een celinspectie, hoe de bewakers die verkrachters aanpakken VOOR Andy...allemaal van die dingen die er toe hebben geleid dat zijn cel niet de controle heeft gehad die andere cellen wel zouden hebben gekregen

5 sterren!

Net zoals deel 1 een erg vermakelijke film en de humor past gewoon erg binnen de context van deze film. Vooral omdat het eigenlijk om een zooi jongeren gaat die de held uithangen. De cast heeft charisma en kan de film met gemak dragen. Ook de dreiging van de antagonisten komt goed over en onder leiding van Helen Mirren en Lucy Liu zetten zij dit overtuigend neer. De film bevat verder genoeg actie en spektakel en de balans tussen de rustmomenten en de actie set pieces vind ik ook prima in orde. Waar de film mij verliest is de urgentie. Marvel en DC hebben de laatste 10 a 15 jaar een universum gecreëerd waarin ze je altijd naar meer laten snakken. Nu het bij beiden als een kaartenhuis in elkaar dondert zit je ook naar deze film(s) te kijken met het idee van, waarom kijk ik hier eigenlijk naar? Ik mis gevoelsmatig daarom ook een echte impact. Het is allemaal erg leuk en vermakelijk. Maar het durft nergens echt risico te nemen en iets verrassends te doen, ondanks dat de film ook nergens echt de fout in gaat (al had Shazam wel dood mogen blijven voor de impact en daardoor had de film nog meer gewicht gehad). Het is veilig binnen de lijntjes. Het viel me bij deze film pas echt op hoe veilig de film is qua geweld en actie. Allemaal prima en ik begrijp het zeker. Maar als we eerlijk zijn. Wie herinnert zich dit nog over 10 jaar? Dit is gewoon weer een van de zovele superheldenfilms die zonder probleem een prima biosavondje opleveren, maar een permanente indruk laat het niet achter.

Bogdanovich zit al lang in het vak en met deze film probeert hij zich "Woody Allenesk" te profileren. Er wordt een blik bekende acteurs open getrokken en probeert deze op allerlei markante manieren op het scherm te toveren. Vooral het eerste gedeelte van de film is wat warrig en zelden weet hij diezelfde magie te vinden die ik bij de Allen wel vaker vindt. De film herstelt zich nog enigszins en de waanzin komt steeds leuker samen. Maar uiteindelijk voelen veel dialogen en personages te nep en te geacteerd aan om me volledig te pakken.

2,5*

Eigenlijk best een tegenvallend gemiddelde, terwijl ik me kostelijk vermaakt heb met deze prent. Tuurlijk, het is allemaal niet hoogstaand , maar de situaties zijn lekker absurd zonder dat het ongeloofwaardig wordt en daardoor kon ik ook blijven genieten van She's out of Control. Daarnaast is die 80's vibe goed aanwezig en is dit eigenlijk best een ondergewaardeerd en onderschat prentje.

3,0*

Zoals de trailer al deed vermoeden is dit een erg geslaagde film.

Het genre is natuurlijk al helemaal leeggemolken, dus moeten films als dit het meestal van de hoofdrolspelers en de grappen hebben. Die zijn weer helemaal dik in orde bij She´s Out Of My League, de film is erg sympathiek en vooral het 1e uur is het regelmatig lachen bij leuke grappen en situaties.
Baruchel is ideaal als een nerdie jongen die de onweerstaanbare Alice Eve onbedoeld voor zich wint. Vooral de scene in het restaurant met het rode jasje was hilarisch.
De film bevat ook weer de typische vriendengroep+familie, niet bijster origineel, maar wel zeer vermakelijk. Ook deze personages komen veelvuldig op een grappige manier uit de hoek.

Het laatste gedeelte van de film leent zich natuurlijk voor het gebruikelijke liefdesverhaaltje in de film, ze krijgen eventjes ruzie, maar komen toch weer bij elkaar.
De film heeft echter dankzij de humor wat mij betreft al zoveel krediet opgebracht dat ik me er niet meer aan kon storen. Overigens vind ik het ook altijd wel fijn als het goed afloopt in dit genre, dat is toch wel de reden waarom je zo'n flm kijkt he.

Vooral de bloedmooie Eve, klunzige Baruchel, de vele bijrollen en de geslaagde grappen maken She's out of my League een bijzonder prettige film om je mee te vermaken!
Dit type romcom(I love you man, Knocked Up etc.) is sowieso wel een genre dat me wel bevalt, altijd lekker veel grappen en een leuke afloop. Zorgt bij mij altijd wel voor een hoger cijfer en deze film zal ongetwijfeld nog wel een aantal herzieningen krijgen! Ideaal voor een avondje samen op de bank.

4*

De film scoort bij mij eigenlijk alleen vanwege de charme van Bynes en de rest van de cast. Voor de rest is het eigenlijk best pijnlijk zo af en toe, snap het hoge gemiddelde ook niet zo.

Ik ben best bereid om door het stupide plotje heen te prikken, maar als het zo ongeloofwaardig wordt gebracht kan ik er natuurlijk niks mee. Het jongetje proberen uit te hangen gebeurt veelste overdreven waardoor Bynes eigenlijk nooit als een jongen overkomt, laat staan door die belachelijke metamorfose. In plaats van een bloedmooie meid ziet ze er nu uit als een bloedmooie meid met kort haar. Hoe kan je daar nou in godsnaam een jongen in zien vraag ik me af. Dat kan echt niet hoor, maak dan op zn minst de metamorfose wat beter.

Het slapstick gehalte is gewoon te hoog en dat is jammer, dat haalt de film zo af en toe gewoon geweldig naar beneden.

Verder een paar leuke bijrollen en uiteraard de trieste Amerikaanse blik op het voetbal. De spelregels in de film kloppen van geen kant en de winnende bal die ze erin knalt is natuurlijk ook zwaar vanuit buitenspel positie(op het moment dat Tatum die bal per ongeluk terug kopt staat zij nog steeds op die strafschopstip een aantal meter achter de achterste linie), kan me best irriteren aan dat soort domme foutjes/foute blikken op voetbal in dit Amerikaanse films.

Voor de rest een redelijk standaard tienerverhaaltje en een leuke cast. Die redden de film van de ondergang.

2*