Meningen

Een film die zijn gemiddelde eer aan doet, het concept is vermakelijk en de film levert her en der ook een lachtertje. De transformatie van uberloser naar zelfverzekerde man is leuk in beeld gebracht en die workshops leveren ook een aantal aardige situaties op met al die losers bij elkaar.

Toch bekruipt me het gevoel dat het allemaal wel ietsjes grappiger/onzinniger had gemogen. Het werd me soms iets te serieus, ondanks de leuke en onnozele bijrollen van o.a. Stiller.

3*

Hate him or love him. Ik heb altijd een mixed bag aan gevoelens als ik aan Jack Black denk.

Ik erger me aan het begin van film vaak mateloos aan hem, maar de films zijn vaak dusdanig opgebouwd dat er empathie voor zijn personages wordt gekweekt. Zo geldt dat ook voor the School of Rock.

Het eerste half uur van de film kan voor mij compleet door de plee gespoeld worden. Black is ontzettend irritant, bijzonder onsympathiek en compleet losstaand van de realiteit. Hoe hij zo'n klas ook overneemt, hoe hij aan dat baantje komt en hoe hij met lesgeven omgaat is te ongeloofwaardig voor woorden.

Maar toch wordt het steeds minder ergerlijk. De leerlingen zijn erg leuk en Jack Black verandert steeds meer in een soort van puppy die aandacht nodig heeft.

De film speelt verder wel heel erg op safe en ik had misschien wel iets meer conflicten/moeilijkheden verwacht, maar dat blijft allemaal uit.

Het eindigt allemaal lief en zoetjes, maar de muziek is wel weer lekker. Niet bijzonder allemaal, maar het verschrikkelijke eerste half uur wordt er deels mee vergeven.

2,5*

Een sfeervol filmpje en het Duitse waddeneiland voelt lekker deprimerend aan, maar het is wel een tikkeltje voorspelbaar vanaf het begin. Ik had liever gezien dat we niet vanaf het begin al wisten dat Helena van alles uitspookte. Een mysterie had de film beter gedaan. Toch kon ik het prima uitzitten, want de gebeurtenissen hopen zich in een mooi rap tempo op.

3,0*

Een supervreemde ervaring, kan er eigenlijk niet al te veel over kwijt wat ik nu precies voel.

Aan de ene kant is alles behoorlijk origineel, zijn de dromen echt extreem vreemd en is Bernal echt een heel leuk acteur, wat toch zorgt voor een aantal leuke situaties.

Aan de andere kant verveelt de visuele stijl van die dromen op een gegeven moment ook wel en vind ik Gainsbourg echt een ontiechlijk lelijke verschijning, waardoor ik toch enige moeite kreeg met de romantiek.

Bernal haalt de realiteit en de droomwereld regelmatig door elkaar, waardoor je wel goed moet blijven opletten. Opzich een factor die ik wel kan waarderen, een film die meer vraagt van de kijker dan de gemiddelde romcom. Helaas is het resultaat wat wisselvallig en kan het de klassieker Eternal Sunshine of the Spotless Mind bij lange na niet evenaren.

3*

Leuke film waar uiteindelijk de drama elementen goed uit de verf komen en de thriller elementen bijna niet.
Vanaf het begin heb je eigenlijk al wel door hoe de vork in de steel zit, dat is helaas ook het element dat de spanning een beetje uit de film haalt.
Hetzelfde geldt voor de vele flashbacks, na tig keer weet je het wel. Deze halen ook een beetje het tempo uit de film, wat toch jammer is.
In feite is de film een zoektocht van een moeder die haar kinderen verloren is en op zoek is naar haar kinderen. Tegelijkertijd wordt ze op de hielen gezeten door de gangsters/pooiers die haar eerst in een wurggreep hielden.

Als drama werkt de film gelukkig beter, de rollen worden mooi vertolkt en de ondersteunende muziek is ook uiterst sfeervol. De band tussen Irena en Tea is vertederend en het emotionele einde werkt ook prima.

Als thriller gefaald, als drama ontroerend. Toch jammer, ik had liever de film als thriller de overhand zien hebben.

3*

Ben zelf ook minder positief over deze prent, het verhaal vind ik gewoon zwak en weet niet erg vaak te boeien. Verder is het allemaal ook net even wat te simpel, het einde vond ik dan ook te krom voor woorden. Hoezo ging Jackman er van uit van Johansson niet kan zwemmen, aangezien ze de hele boel al bij elkaar had gelogen. Vond het sowieso al dom hoe makkelijk iedereen voor de gek werd gehouden door Johansson en Allen. Vraag me dan ook af hoe die familie zo rijk kan zijn geworden als ze alemaal zo dom zijn
Daarbij vond ik het acteerwerk voor de verandering ook nog is matig van Johansson. Allens rol vond ik ook niet bijster bijzonder en Jackman...ach ja hij kon er wel mee door.

Nee, dit is toch 1 van de mindere Allen films die ik heb gezien.

2*

Superflitsende film, met geweldig camerawerk en editing waar je u tegen zegt. Scene overgangen zijn werkelijkwaar fantastisch en de humor is echt van een hoog niveau, dat mensen de humor niet leuk vinden is dan ook onbegrijpelijk. De (beeld)grappen vliegen je echt vanaf minuut 1 om de oren en die worden vaak ook geleverd door de extreem sympathieke cast van Scott Pilgrim.

Daarnaast zijn de vele game invloeden die Scott Pilgrim bevat visueel echt fantastisch, het maakt de actie- en muziekscenes ook erg spectaculair. Dit zorgt voor een extreem frisse uitstraling van begin tot het eind. Tel daarbij het leuke verhaal op en je hebt gewoon een vette topper!

Dikke 4*

Inmiddels wel minstens voor de 5e keer gezien en ondanks dat ik de film wel kan dromen qua verhaalverloop heb ik nu geprobeerd te letten op de (kleine) verwijzinkjes die verstopt zitten in de film.

Toegegeven, de openingsscene is nog steeds briljant en de moordenaar is ook stoer. De telefoongesprekken zijn inmiddels legendarisch en de film is verder een feest van herkenning. Het leuke omgaan met alle clichés die horrorfilms kennen blijft een geniale zet van Craven/Williamson.

Her en der is het wel een beetje gedateerd, maar weet de film op een aantal momenten nog prima te boeien. Vooral de slimmigheid in het mindfucken van de kijker is erg vermakelijk. Keer op keer krijg je hints over wie de dader kan zijn, maar steeds wordt die ook weer op een slinkse manier ontkracht en zo blijf je gissen naar de dader. Om in de finale toch verrassend uit de hoek te komen als je de film nog niet hebt gezien.

Met recht nog steeds een klassiekertje te noemen die het slashergenre een nieuw leven heeft ingeblazen inmiddels al weer 15 jaar geleden(wat gaat de tijd toch snel).

4*

Ik heb me prima vermaakt met de film, maar ik mis toch net dat vleugje extra waardoor het echt een indruk weet achter te laten.

Scream 5 weet erg goed om te gaan met alle clichés die dit genre en vooral de eerdere Scream/Stab films kennen. Nergens irriteerde dit en de personages zijn allemaal onderhoudend genoeg geschreven om er wel om te geven. Al vind ik hoe ze verder in het plot gebruikt worden weer niet zo sterk. De achtergrondverhalen worden een aantal keren benoemd, maar het voelt te bedacht en gekunsteld aan om het einde aan elkaar vast te knopen. Een groot geheim is blijkbaar geen groot geheim omdat moekes in een kroeg alles rond heeft lopen bazuinen, maar toevallig heeft alleen 1 dader dit gehoord. Waar is mijn O'rly meme plaatje?

Het enige dat me echt stoorde is ook hetgeen wat ik hierboven ook vermeld bij de quote op A&L zijn recensie. De film is soms zo ontzettend slim en de personages lijken elke keer op het oog erg dom bezig, maar maken dan aan het eind van hun "moment" toch de slimme keuze met de regels van een slasher in hun achterhoofd. Erg verfrissend en fuckt goed met de verwachting van de kijker. Hoe irritant is het dan dat diezelfde personages later wel enorm dom de fout in gaan (Dewey en Chad).

Gelukkig haalt dit niet mijn algehele gevoel van de film naar beneden en is de film, zoals andere films in deze reeks, erg zelfbewust en speelt het enorm met de verwachtingen en clichés die erbij horen. Vooral wanneer meneer 13 Reasons Why door zijn huis gaat en hierbij een keer of 5 een deurtje opent om vervolgens bij het sluiten van het deurtje bepaalde spanningen te scheppen. Natuurlijk weet elke horrorfan dat dit echt te tenenkrommend is als een film dit doet om zgn eng proberen te zijn. Maar doordat ze het niet 1x doen, maar meerdere malen in een scène komt de komische ondertoon echt goed naar boven. Ik moest flink glimlachen.

Het plot an sich is aardig geschreven, maar het is toch jammer dat er dan een compleet nutteloze kill in zit zoals die bully. Dit is gewoon verspilling van de speelduur en voegt weinig toe. Soms voelt de inspiratie een beetje op. Zoals de dood van Dewey dus. Dat hele ziekenhuis gebeuren vond ik dan weer erg slap en inspiratieloos. Een ding weet ik wel, je kan maar beter niet gewond zijn en in een Amerikaans ziekenhuis liggen. Er ligt namelijk niemand anders behalve jij op de afdeling en er lopen ook geen medewerkers rond. Vooral in een hedendaags ziekenhuis kan de stroom op een afdeling ook niet zomaar eraf gaan. Ziekenhuizen hebben altijd noodaggregaten. Daarnaast heb ik altijd het idee dat Amerikaanse ziekenhuizen niet groter zijn dan een flatgebouwtje. Ik raak enorm verdwaald wanneer ik in het UMCG kom. No way dat je zomaar de juiste persoon kan vinden. Dit kon ik in de jaren 80 nog hebben. Maar anno 2022 trek ik het gewoon niet. En dit kwam niet echt als zelfbewuste humor over. Ik vind het dan ook jammer dat ze hier niet met wat meer humor alles verwerkt hebben. Net zoals die personages die dom dood gaan. Soms voelt het allemaal slim en gevat aan om vervolgens andere zaken enorm clichématig af te werken.

Het klinkt misschien een beetje mierenneuken. Maar het illustreert wel hoe de film voor mij is. De personages boeiden en de humor en zelfbewustheid klopten ook. De legacy characters voegen ook wat toe en krijgen genoeg te doen. Voldoende allemaal. Maar aan de andere kant is de creativiteit soms ook ver te zoeken en blijkt het toch een lastig vraagstuk over hoe je het publiek 2 uur lang geboeid kan houden binnen dit genre. Dan gebeuren er weer allerlei dingen die haaks staan op juist die eerdere "aah, wat verfrissend" momentjes. Dat kan soms erg frustrerend werken, maar het had gelukkig niet de overhand gekregen. Daarom kan ik deze film alsnog aanbevelen voor eenieder die van slasherfilms houdt en is dit een mooie aanvulling op de Scream reeks die nergens de bodem bereikt.

3,0*

Vlotte thriller wat vooral veel leent uit het eerste deel, veel verdenkingen en verdachtmakingen om het de kijker lastig te maken. Maar mist toch eigenlijk vooral het verrassingseffect uit het eerste deel. Ondanks dat het plot dus slim in elkaar steekt heb je vooral een been there, done that gevoel. De openingsscene is goed bedacht, maar mist de spanning van het eerste deel. Wat meer irritante bijrollen en een iets te langdradig einde op het podium.

Overigens wel een leuke twist, zal ongetwijfeld wel met het idee van Friday the 13th part I en II te maken hebben gehad. Waar in deel 1 over het eerste deel werd gesproken over de moeder van Jason heb je in het tweede deel eigenlijk een soort van kopie van de moeder van Jason Voorhees die ook de dader is. . De omgekeerde volgorde van de Friday reeks dus. Verder zitten er ook weer lekker veel knipogen in volgt het qua humor gewon weer het pad van het eerste deel.

Wel jammer dat het soms zo knullig overkomt, want als ze wilden dan hadden ze Campbell wel minstens 10 keer een gat door dr kop kunnen knallen.

Desalniettemin duidelijk minder da het eerste deel, maar alsnog beter dan het gros van de Scream kopieën die er uitgebracht zijn.

Ook deze waardering blijft staan: 3*

Ik merk dat ik met de hele trilogie totaal niet van insteek ben veranderd. Heb alle drie de delen nu herzien en mijn beoordeling blijft hetzelfde bij elk deel.

Dit is natuurlijk veruit het minste deel uit de reeks. Weinig verrassingen, een erg vergezocht en gemakzuchtig plot(gebeuren rare en onlogische dingen) en een openingsscene die niet zo creatief is als uit de eerste twee delen.

Toch bevat de film gelukkig nog een aantal knipoogjes, zie je Jay & Silent Bob en Carrie Fisher nog voorbij huppelen en is de film bij vlagen ook nog spannend.

Niet zo slecht als veel meuk wat tegenwoordig uitkomt, maar beduidend minder dan deel 1 en ook minder dan deel 2.

2,5* blijft ook staan.

Heb me verrassend vermaakt met Scre4m. De positieve recensies in de kranten en online hebben mij dan ook niet misleid. En dat voor een vierde deel uit een reeks!

De film begint dan ook geweldig met het belachelijk maken van recente horrorfilms en "de film in de film in de film" openingsscene zorgt voor veel lachers en vooral ook originaliteit en veel zelfspot met het genre en Wes Craven zijn eigen Scream reeks. Heerlijk! Dan heb ik het nog niet eens over de lekkere snoepjes die mogen doodgaan in de openingsscene(s).

De rest van de film is ook prima te vertoeven, een aantal spannende momenten maar nergens echt baanbrekend. Al zitten er nog wel een aantal grappige momenten in waar horrorclichés op een fijne manier op de hak genomen worden. Ik vind dit deel sowieso beter werken dan de 2 eerdere vervolgen en soms zelfs ook iets beter dan het eerste deel. Maar vooral de humor werkt erg goed in de film. Daarnaast is het ook allemaal een stuk bloediger dan eerst en komen de moorden iets explicieter in beeld(al is het natuurlijk nog geen martelporn niveau).

Voor de rest veel eye candy, zelfs met kort haar(helaas) is Panetierre nog een heerlijk snoepje en ook Roberts is erg in vorm. De originele cast ziet er ook nog verrassend fris uit en ze acteren allemaal minder knullig dan in de eerdere delen.

Dan wacht je eigenlijk vooral op het einde en die is ook in tegenstelling tot de 2 eerdere vervolgen eigenlijk een stuk leuker. Vooral het verknipte personage van Emma Roberts is echt freaking ge-ni-aal!! Dan moet je echt knettergestoord zijn en dat kwam ook goed over op het scherm. Ik vond het hele gedoe in het ziekenhuis daarna helaas een beetje jammer(en tegelijkertijd ook slordig van Roberts haar personage, ze had Sidney gewoon echt moeten doden ). Ik heb het gevoel dat Craven en Williamson hier hun oren naar de productiemaatschappij moesten laten hangen en er helaas een goed einde aan hebben gebreid. Want mij betreft was de film perfect geëindigd toen Roberts op de brancard lag en eindelijk in de schijnwerpers stond. Eindelijk is niet een happy end. Helaas loopt het allemaal toch nog wel goed af en kan je nog een vervolg niet uitsluiten.

Toch prima vermaakt, is de film beter dan de 2 vervolgen, heb ik ook flink moeten lachen en was de film bij vlagen ook weer lekker ouderwets spannend.

Zeker geen tegenvaller en gewoon bijna net zo goed als het origineel.

3,5*

Helaas een enorme domper. Deel 5 ben ik iets meer gaan waarderen, maar bij het zesde deel gaat het regisseurskoppel finaal de mist in. Na een leuke opening wordt er diep in gegaan op de onderlinge relatie van de zusjes, wat hun personage diepgang geeft. Wat mij betreft ook het sterkste gedeelte van de nieuwe films.
Maar wat de film ook enorm vertraagd en dit een (gevoelsmatig) veel te lange film maakt. Vervolgens worden bijna alle slashermomenten zo enorm belabberd uitgewerkt dat je gewoon merkt dat er 0,0 inspiratie is.
Er worden een aantal segmenten op je afgevuurd die indrukwekkend proberen te zijn, maar als je er over nadenkt is het zo slecht uitgedacht dat de tenen er krom van gaan staan. Hier een aantal voorbeelden:

De sequentie thuis en eindigend op die ladder. Niemand denkt er ook maar aan om 911 te bellen, hoe komt ghostface binnen, heeft Quinn/het zusje hem binnen gelaten, hoe is Ghostface ontkomen? Tara en Chad stonden op de voordeur te bonsen en via de raamkant keken de anderen toe, papa agent heeft blijkbaar een vervangend lijk door een heel flatgebouw gesjouwd zonder dat iemand het heeft kunnen zien.

De metro. Heel leuk die visuele trucjes. Maar je zult mij nooit in de NY metro vinden, want blijkbaar is er geen verlichting in de wagons aanwezig.

Zo'n Gale die echt te dom is om te poepen. Blijf gewoon in die kast zitten en bel 911. En ook altijd maar dat gedoe met die Ghostface neermeppen en vervolgens wegrennen of te voorzichtig zijn wapen te pakken en vervolgens zelf gestoken te worden.

Het was zo.enorm voorspelbaar. We zaten al gauw op papa politieagent, die waarschijnlijk met zijn connecties ook aan bewijsmateriaal kon komen. Dan gaat de film een aantal keren te opvallend richting Kirby wijzen, maar daar prik je dan doorheen.
Dan proberen ze te shocken met 3 ghostfaces. Maar zoals ik net al zei was dat met die dochter Quinn zo slecht uitgewerkt dat deze reveal ook totaal niet werkt. Zoonlief verwacht je niet na de metroscene, maar het voelt ook een beetje te bedacht om te overtuigen. En ze blijven ook maar lullen en lullen en lullen en lullen. Zo'n finale duurt daarom ook veel te lang en uitgekauwd aan.. En uiteraard is Ghostface standje opgefokt in deze film. Heel veel brute kracht. Zie die Quinn dit niet allemaal doen. Dit mag ook wel geloofwaardiger in beeld gebracht worden.

Dat meta gedoe met de prequel van de sequel en dat het een franchise is voelt uiteindelijk ook te bedacht aan omdat dit nou eenmaal bij een Scream film hoort. Maar vervolgens durft de film geen enkel risico te nemen en overleven bijvoorbeeld alle belangrijke personages. Ook al worden ze tig keer neergestoken. Bij eentje, oké. Maar bij Gale, Chad en Mindy..no way.


Dit laatste neemt de spanning volledig weg omdat er geen consequenties zijn omdat alles toch goedkomt telkens. En dat terwijl er zo hoog van de toren geblazen wordt in de film dat in franchises niemand meer veilig is. De film speelt juist veel te veel op safe daarin.

Het kan mierenneukerig overkomen. Maar wanneer een film begint te irriteren dan kan je er moeilijk omheen. Het duurt te lang waardoor je veelvuldig op je horloge zit te kijken, Ghostface loopt in een te opgefokt standje rond met weinig spanningsopbouw en er zit teveel onlogica in de film waar je tenen echt van krom gaan staan. Dat breekt deeltje zes helaas op. Er zit te weinig creativiteit in. Ondanks wat trucjes blijft het vooral een goedkope afleidingsmanoeuvre om proberen te verhullen dat de makers er weinig kaas van hebben gegeten.

P.s. Achterlijk hoe dat 3D opeens bij deze film door je strot geduwd wordt. Weinig 2D voorstellingen op chille tijden. 3D voegde hier echt helemaal niks toe. Deed vaak ook mijn bril even af. Je ziet eigenlijk amper verschil op de ondertitels na.

Matig filmpje.

De uitwering is natuurlijk niet bijster origineel, maar is vooral in het eerste uur wel fris uitgewerkt in een "modern" jasje.

Bil Murray komt uitstekend over als een moderne gierige vrek Scrooge.

De film blijft echter ook leuk met de eerste 2 geesten(ghost of a christmas past & present), Murray blijft bij z'n standpunt en is dus ook nog steeds onaardig.

Vanaf de 3e geest(ghost of a christmas future) gaat de film bergafwaarts, ik vond dit eigenlijk de minst overtuigende geest, beetje te simplistisch. Dat maakt het des te raarder dat Murray opeens overstag gaat en 180 graden draait in zijn gedrag.

Vreselijk moralistisch en voorspelbaar gedrag, wat totaal uit de lucht komt vallen in mijn ogen.

Jammer dat je ook niet weet of hij zn baan mag blijven houden.

Al met al een matige kerstfilm, met een leuke eerste helft en een tegenvallend laatste gedeelte van de film.

2*

Geweldig mooie thriller in een goede setting.

Het soort verhaal is misschien niet het meest originele ooit, maar de uitwerking ervan is werkelijk subliem.

De gedachtegangen achter de moordenaar zijn wel zeer origineel en het kat en muis spelletje wat vervolgens plaats vind is ook zeer spannend.

Freeman en Pitt zijn een heerlijk koppel om naar te kijken, niet alledaags, maar toch boeiend.

Kevin Spacey is ook werkelijk geniaal als bad guy en het morele dilemma aan het einde van de film zorgt ook voor diepere gedachtegangen.

Over alles is nagedacht in deze film en dat merk je uiteindelijk ook terug in het eindresultaat.

Se7en is een superspannende thriller die bij het starten van de aftiteling een verpletterende indruk op je heeft gemaakt.

4,5*

The Sea Beast heeft een simplistisch verhaaltje en de boodschap van never judge a book by it's cover is ook weinig subtiel. Maar de makers hebben een fijne setting in een fantasiewereld met piraten (al worden ze niet zo genoemd) en een leuk avontuur op de tropische zeeën. De animatie is bij vlagen heel mooi, vooral het water. Het contrast met sommige monsters die enorm kleurrijk zijn is maakt de film ook net even anders. De karaktermodellen van de menselijke personages blijft wel achterwege.

Verwacht niks bijzonders, maar het vliegt ook nergens uit de bocht. Je krijgt gewoon exact wat je verwacht en dat is soms fijn en geruststellend.

3,0*

Wat een vreemde film is dit zeg. Eigenlijk is de hele film niet zo heel spannend en zijn alle kills erg mak, voorspelbaar en vooral ook heel erg offscreen. Zo erg als in deze film heb ik het zelden gezien. Ook de score is bijzonder irritant aanwezig. Alsof er continu een soort van dromerige sfeer gecreëerd moet worden. Het neemt de spanning weg en soms voelen scenes soms eerder dromerig aan dan dat het echt spannend is. Maar dan opeens die laatste 10 a 15 minuten draait de film wat, weet je hoe de vork in de steel zit en opeens komen er een paar gore kills in beeld. Het contrast met dat dikke uur ervoor is zo groot dat je eerder daardoor geshockt bent, dan van het verhaal dat een impact zou moeten achterlaten. Het zorgt er in ieder geval wel voor dat ik deze verder matige film een half sterretje hoger waardeer dan dat ik aanvankelijk zou doen.

2,5*

Typisch hap, slik, weg filmpje wat niet met erg veel liefde is gemaakt. De cast draait overduidelijk op routine en dankzij de scriptschrijver zitten we het eerste half uur ook nog is met brakke dialogen opgescheept.

Moet zeggen dat het sfeertje me wel meeviel, er worden mooie settings uitgekozen en de nachtelijke tripjes door het bos zijn ook mooi. De dialogen komen na een tijdje ook wat meer op gang en komen ook niet meer over als slechte one-liners.

Toch jammer dat de film het laatste kwartier flink ontspoord. Opeens wordt het allemaal wel erg bovennatuurlijk en de special effects die tentoon verspreid werden deden de film op het einde ook niet meer eer aan, behoorlijk nep allemaal.

Eigenlijk alleen aan te raden voor mensen die de middeleeuwse settings wel kunnen waarderen en ongegeneerd van een simpel werkje als dit kunnen genieten.

2,5*

Ben een beetje in een eighties spree en dit is eindelijk een film die boven de drie sterren scoort en terecht! Wat heb ik mij hier enorm mee vermaakt zeg. Het uitgangspunt is in de basis erg simpel, maar het wordt met zoveel charmes en humor uitgewerkt dat dit echt non-stop plezier oplevert. Het desbetreffende briefje gaat eigenlijk allerlei familieleden rond van verschillende gezinnen en zo wordt iedereen telkens op het verkeerde been gezet. Dit voelt bijzonder origineel aan en het zorgt ervoor dat de bijrollen in deze film er niet zo nutteloos bijlopen als in vele andere van dit soort jaren 80 flicks. Erg grappig hoe dit telkens weer een nieuwe draai krijgt.

Het hoofdverhaal is verder niets bijzonders, maar wordt op een degelijke manier uitgewerkt. Zorg voor wat knappe dames in de hoofdrol en je hebt een succes. Overigens geloof ik niet dat iemand als een zus naar Lori Loughlin kijkt zoals zij in deze film eruit ziet. Wat blijft het toch een knappe dame. Hetzelfde mag uiteraard gezegd worden van de charmante Kelly Preston, die toch vaker op een goede manier dit soort rollen weet te vertolken.

Het einde speelt wat meer op safe en alles eindigt zoals het zou moeten, maar de aanloop bevat iig genoeg humor en wat frisse ideeën dat dit zeker één van de betere coming of age films uit dit tijdperk is die ik de laatste tijd heb gezien.

3,5*

Ik heb de 1993 versie gezien en die is wat mij betreft wel beter dan deze. Waar het vooral aan ligt is de natuurlijkheid van de personages die de 93 versie uitstralen en wat je een beetje mist in deze vrij oude variant. Het lijkt eerder op een toneelstuk waar behoorlijk overdreven in geacteerd wordt, ook zijn de vele Britse accentjes van de acteurs verschrikkelijk nep en doet het de kijk ervaring niet heel veel goeds.

Verder is de productie wel redelijk en is de overgang van het zwart/witte gebeuren naar de fleurige tuin vol kleuren erg origineel en weet de film uiteindelijk richting het einde nog een glimlach op je gezicht te toveren.

2,5*

Erg mooi in beeld gebracht jeugdsprookje over het meisje dat na het overlijden van haar ouders bij haar oom in het gigantische landhuis mag gaan wonen. In eerste instantie voelt ze zich erg eenzaam, maar langzamerhand weet ze de deur naar de geheime tuin te vinden.

Het is erg mooi in beeld gebracht hoe de kleine Mary Lennox langzamerhand meer emoties gaat tonen en prachtige vriendschappen sluit met Dickon en Colin(haar neefje) die ernstig onder de duim wordt gehouden. Ook zijn ontwikkeling is een prachtig emotioneel plaatje.

De film is lekker zoet, bevat prachtige beelden van de mooie tuin(al had die wel een iets promintere rol mogen hebben van mij) en prachtig acteerwerk over de gehele linie.

Zelfs het prachtige einde is ontroerend, zelden komt zo'n waardeloze vader (10 jaar zijn zoon verwaarloosd) zo goed weg met zijn daden uit het verleden. Prachtig gefilmd en zeker een van de betere films voor de jeugd!

3,5*

Ik heb redelijk nostalgische gevoelens naar de 1993 versie, maar bij deze 2020 versie miste ik een ziel. Er wordt geprobeerd om er een vermakelijke film van te maken en het verhaal lijkt allemaal trouw te zijn aan hetgeen wat ik kende. Ik vond alleen visueel de film af en toe wat too much met de Avatar achtige wereld en de personages werden net even te vlak geacteerd. Ik denk toch dat dit verhaal beter werkt in de nostalgische oude films, want ondanks dat Munden zich gelukkig nog weet in te houden met de CGI meuk, kon ik helaas niet echt in de film komen.

2,5*

Mooi drama met een leuke cast vol bekende koppies en een thema die op voorhand eigenlijk al ontroerd. Het mooie huis en het tijdsbeeld waar het verhaal zich afspeelt zorgt bij mij sowieso altijd al voor veel plezier.

Enige minpunt is dat de personages soms iets teveel hooi op hun vork krijgen, er gebeurt eigenlijk teveel in de film waardoor niet alles goed afgesloten wordt naar mijn mening.

Voor de rest weinig te klagen, raar dat dit verder een redelijk anonieme film is.

3,5*

The Secret Life of Walter Mitty is een aparte, dromerige ervaring. Aan de hand van de trailers verwacht je toch een redelijk uitbundige film en dat is vooral in het begin ook het geval met de dagdromen van Walter Mitty. Ben Stiller wist van tevoren waarschijnlijk ook dat hij deze gimmick niet teveel kon herhalen, dus aan de hand van het verhaal worden de dagdromen logischerwijs ook steeds minder en jaagt Walter Mitty als het ware zijn dromen na. In dit geval gaat het dan ook niet per se om het missende frame 25, maar om de zoektocht naar zichzelf.

Dit levert in het vervolg eigenlijk een verrassend "kleine" film op zonder veel uitbundige uitspattingen, maar wel met ontzettend veel audiovisuele flair en subtiele humor.

Ben Stiller is gegroeid als acteur en als regisseur.

4,0*

Aparte, maar vermakelijke film.

Het 1e uur wordt je echt geconfronteerd met absurde, grappige situaties tussen Lee Holloway en Mr. E. Edward Grey.

Ook werkt de drama goed dankzij de uitstekende rollen vertolkt door Gyllenhaal en Spader. Zij zorgen ervoor dat de vele dialogen ook doorspekt worden met de spanning.

De tweede helft van de film is het net even te langdradig en kakt Secretary helaas in. Het einde is me net eventjes te happy Hollywood om deze film echt een toppertje te maken.

3*

Inderdaad een pakkend drama dat vooral realistisch en grauw aanvoelt door de goede personages. Ieder is zo gekweld door zijn/haar verleden. De acteurs schijnen met Leigh 5 maanden lang gerepeteerd te hebben en dat valt te merken aan de film. De dialogen ogen stuk voor stuk realistisch en het is moeilijk om niet gepakt te worden door het verhaal.

Visueel stelt het allemaal niet zoveel voor, komt erg grauw over. Maar dat is denk ik ook de bedoeling, het is immers een deprimerende film.

Dat is dan ook mijn kritiekpunt, het is allemaal soms net even te veel van het goede. In dit geval dus teveel van het slechte. Her en der een leuke/positieve scene maakt de film toch een stuk makkelijker om te kijken.

Desalniettemin een prima drama van Leigh, waarbij je wel tegen een hoop dramatiek bestendig moet zijn. Anders zou ik deze film mijden als de pest(wat Inland Rabbit bijvoorbeeld beter wel had kunnen doen )

3,5*

See no Evil, Hear no Evil is een heerlijke foute jaren 80 film met Wilder en Pryor die enorm in vorm zijn en een goede chemie met elkaar hebben. De film is bij vlagen te idioot voor woorden. Iets dat je wel moet kunnen waarderen, aangezien er genoeg op de film aan te merken valt als je voor realisme gaat. De film kent in het middengedeelte wel een dipje en voelt af en toe wat traag aan, maar op het einde wordt het allemaal weer goed gemaakt.

3,0*

De herziening viel flink tegen, wat vooral te wijten valt een het absurd slechte verhaal wat van de hak op de tak springt zonder ook maar enige bezieling in de film en in de dialogen. Zwaar ongeloofwaardig! Het enige wat de film redt zijn de interacties van Chucky en Tiffany, die kurkdroog overkomen. Dat zoontje was verder strontvervelend en het is jammer dat dit meer een parodie is op de Child's Play reeks dan een volwaardig deel. De horror was dan ook ver te zoeken in dit deel, iets wat het origineel wel sterk maakte.

2*

Wetende dat dit een drama is met luchtige momenten erin ben ik de film gaan kijken. Ik schrik toch wel erg van het gemiddelde hoor. Zijn de verwachtingspatronen dan zo verschillend geweest bij mij t.o.v. anderen?

Ik vind Seeking a Friend for the End of the World toch een erg fijne film om te kijken. De film is erg warm en niet al te zwaarmoedig dankzij toch wat luchtigere momenten.

Maar bovenal is Seeking a Friend... toch een erg romantische film over een man en een vrouw die elkaar vinden op het moment dat het einde van de wereld nadert. Carell en Knightley zijn in vorm en vormen dan ook het kloppende hart, want hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken, ze weten de steeds sterker wordende band tussen hun 2 overtuigend over te brengen naar de kijker en daar draait het om.

Het einde is dan ook ontroerend en uiteindelijk toch lastig om geen brok in de keel te krijgen.

3,5*

Typisch Ferrell werkje, dat vooral het eerste uur bijzonder vermakelijk is dankzij alle nonsens van Ferrell. Helaas valt het laatste half uur bijzonder tegen, wordt de film een beetje te flauw en kan Semi-Pro lang niet het niveau halen van het grotere broertje Anchorman.

2*