Meningen

Wat een draak van een film zeg. Ik heb nog een aantal keren geprobeerd te lachen, maar het was gewoon 90 minuten lang huilen met de pet op. De grappen zijn niet leuk(voor zover ze er zijn) , maar het meest kwalijke is dat de film gewoon geforceerd overkomt.

Er wordt een "bizar" onderwerp verzonnen en vervolgens doen ze er helemaal niets mee. De schrijvers van de film denken dat ze met dit onderwerp alleen al 90 minuten lang mensen aan het lachen kunnen krijgen. Zo werkt dat natuurlijk niet, je moet de film en de personages ook grappig maken, zodat je met ze meeleeft en om ze kunt lachen. Iets wat deze film totaal niet kent.

De personages(allemaal zonder introductie) komen niet natuurlijk over en de dialogen die er uitgemieterd worden zijn ook allesbehalve spontaan en humoristisch. Daarnaast irriteren ze allemaal doordat ze zich allemaal gedragen als een stel pubers. Hebben ze allemaal tegelijk 6 weken vakantie in de zomer of zo? Sudeikis is nog wel de grootste lul van allemaal die jankt om de verkoop van het huis van zijn vader, iets dat overigens een compleet nutteloos plotelement is. Verwend rotkind! Hoe moet ik hier sympathie voor krijgen?

Gevolg hiervan is dat de situaties ook voor geen meter werken. De hele opbouw naar de orgie toe is veel te fragmentarisch en er zit geen enkele bezieling in het barslechte acteerwerk van iedereen. Ook zijn de personages veel te oppervlakkig en stereotype. De climax zuigt, de orgie wordt te preuts in beeld gebracht en de romance van de saaie Sudeikis(raar dat hij hier niet als eerste acteur vermeld staat op de site) slaat al helemaal nergens op en is te lachwekkend voor woorden.

Bizar dat dit stuk drek wel in de bios draait en vele andere betere films de bios overslaan.

Snel vergeten!

1* voor 2 keer grinniken.

A Good Person is een waanzinnig goed geacteerde drama met een schitterende Pugh en Freeman in de hoofdrollen. Maar ook O'Connor (Ryan in de film) in de bijrol speelt haar rol met verve en kan op het lijstje van veelbelovende jonge acteurs.
Laat je niet foppen door de poster en de synopsis, want dit is absoluut geen feel good film en die onwaarschijnlijke vriendschap is er wel soort van, maar gaat met hele diepe dalen. Het is een onvervalst drama over het verwerken van een gruwelijke gebeurtenis en de nasleep daarvan met verslaving, verbroken relaties en het rehabilitatie proces.
De film neemt hierdoor wel een risico en soms is die balans van ellende net even zoek, waardoor je soms snakt naar een luchtig moment waarin het beter gaat. Maar het tekent de film anderzijds wel dat het de platgereden paden uit de weg gaat en dit niet de zoveelste film wordt waarin Morgan Freeman een vriendschap voor het leven sluit en een lieve oude man is.
Jammer dat dit lef aan het einde niet wordt beloond, want het is vrij duidelijk dat ze weer bij elkaar gaan komen door de dingen die je op de achtergrond hoort (Nathan is weer single) . Dat had meer voor de eigen interpretatie opgelaten mogen worden.

Weet eigenlijk niet wat ik van deze film moet denken, tuurlijk is het allemaal gelikt tot in de puntjes het camerawerk is fenomenaal, net als de montage op bepaalde momenten(het begin van de flashbacks/terug gaan naar het verleden de hele tijd), muziek, acteerwerk van de topcast en de hele sfeer die er hangt in de film.

In dat opzicht verdient de film alle pluim!

Alleen het verhaal stond me een beetje tegen, je moet je volle aandacht er namelijk wel bijhouden, want er gebeurt best veel, er zijn veel personages en de film duurt ook extreem lang. Aan het einde moest ik alles even goed aan elkaar vastknopen om te snappen wat er precies allemaal is gebeurt en wat de acherliggende gedachte erbij is.

Verder vond ik het spionnen gedeelte ook wel meevallen, er werd wel heel veel gepraat, maar weinig echte actie, waardor ik toch niet helemaal het gevoel kreeg dat hij ook echt een spion is. Mede dankzij het weer teruggaan op momenten dat je denkt dat er wat ging gebeuren naar 1961 kreeg ik dat gevoel ook wat meer.

The Good Shephers is gewoon een goede film, alleen als het verhaal nou iets simpeler was verteld en op bepaalde momenten wat duidelijker was had ik hier een nog hogere score uit gehaald.

Voorlopig 3*

Jeetje, wat zet Pattinson hier een rol neer zeg. Totaal onherkenbaar en wat een verademing ten opzichte van de rollen waar hij groot mee is geworden.

Good Time is verder een behoorlijk intensieve film die je zintuigen continu weet te prikkelen en daarbij ook lekker gebruikt maakt van een hypnotiserende soundtrack met een behoorlijke eighties vibe.

Pattinson holt van de ene in de andere situatie in het nachtelijke New York en soms verlang je daardoor wel naar een adempauze, maar aan de andere kant is het een bij vlage hilarische ADHD trip met een steengoede Pattinson en vele bijrollen die de film veel kleur geven.

4,0*

Na een aantal jaar deze film ook maar weer is een herziening gegeven, raar dat ik hem "maar" op drie sterren had staan.

Het verhaal is leuk, al vond ik het in het begin nogal geforceerd overkomen. De genialiteit van Damon was wel erg makkelijk, had liever een aantal scenes gezien dat hij in de boeken dook in de bieb of zo, nu vroeg ik me eigenlijk af hoe hij nou zo slim kwam en alles wist, aangezien hij elke dag na werk een beetje in de kroeg hangt en ruzie zoekt op straat.

Maar ok ieder zijn meug, dit was gelijk ook het enige minpunt van de film.

Het verhaal is duidelijk, maar vooral ontroerend. Gesteund door de uitstekende cast, ja iedereen acteerde meer dan behoorlijk. Al moet ik zeggen dat ik Williams echt geniaal vindt in Good Will Hunting, wat een prachtige, slimme, maar vooral ook emotionele rol.

Heerlijk om hem samen met Damon te zien schitteren in deze film.

De film geeft perfect weer dat talent niet alles is, je moet ook voor talent dingen doen of willen. Kan best begrijpen dat niet iedereen op een wereldtalent zit te wachten waarbij iedereen vervolgens een hoop dingen van je verwacht. Hoewel je wel kan raden hoe het verhaal loopt is het toch prachtig om te zien hoe de band tussen Williams en Damon sterker wordt. Dat er onder het simpele uiterlijk van Affleck in deze film eigenlijk een sterke personage en een goede vriend schuilt.

Qua diepgang zit het helemaal snor in deze film, dit afgewisseld met mooie muziek, de prachtige beelden en een charmante Minnie Driver maken Good Will Hunting een uitstekende film voor op een avond als dit. De Oscars voor Williams en het script van Damon en Affleck zijn niet meer dan terecht.

4*

edit: zag dat het gemiddelde opeens 0,01 omhoog schoot (12 plekken in de top250)door mijn verhoging, mensen moeten vaker een herziening geven merk ik

Bijzonder klef, vrolijk en zoete film van Ridley Scott.

Je wordt doodgegooid met leuke liedjes, prachtige beelden(de chateau is fenomenaal) en de verheerlijking van Frankrijk. Iets wat overigens wel werkt en mijn volledige aandacht had en waar ik mijn 3 sterren ook op basseer.

Echter vind ik het verhaal zeer zwak en is het romantisch subplotje tussen Crowe en Cotillard volledig uit z'n verband gerukt en nauwelijks geloofwaardig.

Jammer dat Scott niet volledig gebruik heeft gemaakt van z'n talent, want voor de rest is alles verzorgd tot in de puntjes.

3*

Onderhoudende maffiafilm die het vooral moet hebben van de fantastische cast. De Oscar van Pesci is dan ook niet meer dan terecht.

Echter zijn die maffia/gangster films van die films die me niet helemaal weten te pakken, de personages zijn vaak net even over de top en verhaaltechnisch is het niet meer dan een simpel rise and fall verhaaltje.

Stoorde me ook heel erg aan die voice over van die vrouw in de eerste helft van de film. Erg overbodig, niks toevoegend en bovenal ook een heel irritant personage.

Voor de rest neemt Scorsese gelukkig wel de tijd om zijn verhaal te vertellen, wat de personages wel een boel diepgang geeft. Echter zijn er wel weer teveel extra personages die niet meer doen dan simpel beeldvulling zijn. Dat gegooi met namen is een beetje vervelend en ook erg typisch voor het maffiagenre.

Heb me wel prima vermaakt met Goodfellas, alleen het mist de X-factor, waardoor ik niet anders kan concluderen dat dit nog steeds niet mijn genre is en dat ik het zwaar overrated vind.

3,5*

"Are you in a boy band?

No. I'm in a man band. We're all over 30. We call it a man band.

You're men in a boy band."

Wat een rotgemiddelde zeg, dit zijn echt komedies om van te smullen. Waarom komt dat J. Lo en Carell prul wel in de bios vraag ik me soms af.

Dit is gewoon een heerlijk absurde komedie, vanaf minuut 1 wordt de onzin op je afgevuurd en bevat de film heerlijke spoofs op o.a. het westerngenre. Ook worden alle clichés die je kan verwachten uit de kast getrokken, zij het wel in een uiterst idiote vorm die toch een lach op de hand weet te werken.

De cast is goed gekozen en zoals Sjoerd al zegt, met deze mensen kan je ook niet de mist in gaan. Vooral DJ Request is hilarisch, zelfde geldt ook voor de helaas te kleine rol voor Ferrell.

Heerlijk ongecompliceerde komedie waarbij je moet kunnen genieten van alle onzin dat op je afgevuurd wordt. Degene die een film als dit serieus wilt nemen kan er beter niet aan beginnen.

Ideaal met een biertje in de hand en een popcornbak naast je.

Dikke 3,5*

Ben het volkomen eens met IcU.

Een film als dit is echt puur jeugdsentiment, hoe die film ook in elkaar steekt.

Lekker vrolijk, avontuurlijk en soms over the top acteerwerk. Ook heeft de film echte sets, zoals hierboven al mooi is beschreven heb je dat tegenwoordig ook niet meer.

Allemaal bluescreens en neppe achtergronden, je mist het fysieke soms tegenwoordig.

Zoals the Goonies worden films tegenwoordig niet meer gemaakt, het zou de gedachte aan the Goonies alleen maar verslechteren.

Dus koop hem lekker op dvd en blijf gewoon van de film genieten zoals ie is.

Stijlvolle film over de upperclass in Engeland.

Het eerste uur is duidelijk bedoeld om de personages veel inhoud te geven, iets wat je uitermate geslaagd kan noemen. Zelden heb ik in een film met zoveel personages zoveel karakterinhoud gezien bij bijna alle rollen.
Erg fraai gedaan! Natuurlijk moet je de cast hier ook enige credits voor geven, mijn god wat heb ik hier een bekende koppen in gezien zeg. Overigens hindert dat totaal niet, het zijn stuk voor stuk prima acteurs/actrices die ondanks hun bekende vertoning totaal niet onecht of gemiscast aanvoelen.

Na het soms te rustige eerste uur wordt de moord gepleegd, dit is erg leuk in beeld gebracht. Vooral omdat een stuk of 4/5 personages tegelijk weg zijn en vlak na de moord weer binnen komen lopen. Dit maakt het des te interessanter om het uit te puzzelen wie het is. Dit in combinatie met de geweldige pianoriddels Northam maken het wel een stijlvol gedeelte van de film.

Helaas vond ik dat gedeelte iets minder sterk, de toevoeging van de agenten is eigenlijk vrij nutteloos en hun onderzoek is ook totaal niet van belang in de film voor zover ik me kan heugen. De climax is een klein beetje teleurstellend, maar dankzij de dieptegang in de personages kan ik er mee leven en begrijpen.

Gosford Park laat me achter met een tevreden gevoel, heb echt het idee dat ik naar een goede film heb gekeken. Alleen is het wat mij betreft niet een meesterwerk o.i.d.

Ruim 3,5*

ik erger me vooral in de prille fase van de film dat ik me dood ging ergeren aan dat wijf.
Die flipte hem al over haar geroddel en aangeven bij de politie terwijl de roddel nog niet in een erge fase was.

Het "verrassende" einde kon je eigenlijk wel zien aankomen!
Al heb ik meer sympathie voor de dader dan de mensen die hem erin luisden aan het einde van de film, die verkrachting was al tijden geleden en dat geroddel vond ik niet echt zo'n stomme spel waard!

Toch is dit wel een lekker wegkijkertje voor een verveelde donderdag avond

2,5*

Mooie, tijdloze film, met een aanstekelijk en vrolijke soundtrack van Simon & Garfunkel. Daarbij heeft The Graduate ook nog een leuke portie humor, gecombineerd met het aanstekelijke acteerwerk van de gehele cast. Was vooral in het begin onder de indruk van Bancroft als Mrs. Robinson, ik denk dat die vrouw destijds elke man op de planeet wel kon verleiden op haar manier. Ook de dochter Katherine Ross mag er zeker zijn en de chemie tussen haar en Hoffman was zeker aanwezig.

Ook is het knap dat een op het oog zo'n luchtige film toch een tamelijk serieus sociaal thema heeft als onderlaag. Immers was dit de periode van de oorlog in Vietnam, rassenscheiding etc.etc.
De periode dat de jongeren in opstand kwamen tegen de oudere generatie(ouders), iets wat toch duidelijk op een luchtige manier naar voren komt in de film.

Waar ik wel mijn twijfels bij heb is al dat overhaaste gedoe na de eerste date van Bejamin(Hoffman) en Elaine(Ross). Ze hebben net 1 date gehad en gelijk gooit Benjamin zijn hele leven overhoop en wilt ie met haar trouwen. Zoals Medicineman al aangeeft was het vanaf dit gedeelte wat minder. De affaire was veel interessanter dan dit standaard liefdesverhaaltje wat we al wel veel vaker zijn tegengekomen in de film.
Echter vond ik het niet irriterend en kon ik nog genoeg genieten van dit mooie koppel tot aan het einde in de bus als ze ontsnappen van de bruiloft.



Zeer aanstekelijk en knap dat de film 43 jaar later nog simpel overeind staat!

3,5*

Gevalletje van teveel verhaal in te weinig tijd.

Van de pacing klopt helemaal niets. Hierdoor ontbreekt overal de spanning omdat er telkens in een sneltreinvaart door de verschillende fases van Jann's carrière geracet wordt. Het toegelaten worden op de GT academy, meedoen aan de races, zijn proflicentie halen ja of nee... Alles wordt er doorheen geramd en van enige spanningsboog is totaal geen sprake, al doet Blomkamp wel een poging.

Dat het nog enigszins werkt komt vooral omdat de races echt fenomenaal gefilmd zijn en het geluid dendert door de speakerset van de Doly Cinema zaal. Audiovisueel dus om door een ringetje te halen. Maar omdat er 4 fases van zijn carrière behandeld worden krijgt niks echt de ruimte om te ademen of op te bouwen. De trainingen komen amper aan bod. Nee hoor. Gelijk in de auto mikken en de races rijden, alsof kwalificaties voor races niet bestaan en Jann letterlijk 10 min voordat de race begint voor het eerst de baan oprijdt. De races zijn zoals eerder genoemd wel intensief en mooi gefilmd, maar omdat het er veel te veel zijn komen de races nooit tot leven in het grote geheel. Je ziet een start, een overzicht van wat inhaalacties en hoe hij er per ronde voorstaat en de laatste paar bochten. Het blijft gewoon lastig om zo'n ultiem sportgevoel te creëren met veel te veel races. Dan doet een film als The First Slam Dunk (2022) dit vele malen slimmer. Intensief 1 wedstrijd laten beleven en aan de hand van flashbacks laten zien hoe het team daar is gekomen.

Wat geforceerde familie plotjes en een love interest en je hebt een ras popcorn film. Maar dan wel een die uit balans is en waar de dilemma's nooit echt dilemma's worden. De raceliefhebber zal wel aan zijn trekken komen, want dit is ongegeneerde reclame voor Gran Playstation en racen. Dus als je puur daarvoor kijkt kan ik deze film wel aanraden.

Leuk tussendoortje.

Grandma's Boy is geen hoogstaande film, draait ook niet puur om de oma waar de hoofdrolspeler verblijft. Het gaat meer om de games en de ontstane situaties daaromheen.
Het is allemaal lekker stereotype en de naam van de games doet ook te pijn aan je oren, pijnlijk cliche en verschrikkelijk bedacht.

Dat mag de pret echter niet drukken, er zitten zoveel leuke en onnozele scenes/situaties in. Sommigen slaan echt zo erg nergens op dat het ook nog echt leuk wordt haha(vb. dode katten vinden onder de bank en de oma die Alex laat schrikken )
Leuke bijrollen(die dikke van Superbad is ook weer leuk), en de "geniale" gameontwerper is zo nu en dan ook leuk."how did he see me?"
De oude dames stelen natuurlijk de show, leuke personages!

Verwacht verder geen intelligent plot, want alles is redelijk voorspelbaar. Al mijden ze het onnodige sentiment wel lekker en blijft de film daardoor ook erg luchtig.
Leuk vermaak zonder enige verdere potenties.

3*

Ben het eens met Dutchtuga, de setting maakt de film nog enigszins spannend en geeft de film een leuk sfeertje mee. Maar daar is het dan ook wel mee gezegd, niks aan Grave Encounters is origineel en je hebt alles eigenlijk al wel een keer gezien. Daarnaast zijn veel scares ontzettend voorspelbaar(vooral die bij de badkuip) en duurt de film net even een kwartier te lang. Camfilms moeten niet te lang duren.
Het is maar dat filmen met een handycam in donkere gangetjes in een eng gebouw nooit barslechte cinema kan opleveren, want het is af en toe gewoon wel effectief. Maar voor de rest weet de film niet heel erg te imponeren.

2,5*

Grave Encounters 2 is een redelijk vervolg, maar toch net wat minder dan het eerste deel.

De opbouw is behoorlijk traag, het duurt liefst veertig minuten(!) voordat ze het oude psychiatrische ziekenhuis weer ingaan. Al moet er wel gezegd worden dat de opbouw wel leuk is, vooral momenten met die geheime camera in het gebouw van de studiobaas is erg geinig.
Verder duurt het iets te lang.

Eenmaal in het gebouw gaat de film wel weer lekker los. De film is een stuk intensiever dan deel 1. De scares zijn wel aardig en de geesten hebben echt heel veel dreiging. Wat dat betreft toch de licht overtreffende trap van deel 1.

Dan gaat het einde helaas weer helemaal over de top. De balans verdwijnt en de logica daarmee ook. Ze bouwen het concept van deel 1 iets teveel uit waardoor de spanningsboog verdwijnt. Ik zie het uiteindelijk liever toch wat kleiner, mysterieuzer en subtieler dan gedoe over portalen en weet ik veel wat allemaal dat je uiteindelijk voorgeschoteld krijgt.

2,5*

Had toch een andere film verwacht. Een soort van Open Water in space. Helaas werd dat eenzame al snel ingewisseld voor een eenmansreis van Bullock van ruimtestation naar ruimtestation, waarbij ik het verwachte desolate gevoel een beetje miste. Ook Bullock's "avonturen" misten soms de impact. Ik leefde niet extreem met haar mee, waardoor ik net zoals mlk87 een beetje het idee had dat de film weg gleed en ik nooit in de film gezogen werd.

Maakt dit Gravity een slechte film? Nee, natuurlijk niet. De film ziet er adembenemend uit en volgens mij moeten mensen mij een antwoord schuldig blijven bij de vraag of er ooit mooiere ruimtewandelingen in films hebben plaatsgevonden dan in Gravity. Of dat de ruimte (rondom de aarde) er ooit eerder zo uit heeft gezien.
De film ziet er ongekend mooi uit en af en toe was het (ook dankzij het fenomenale 3D) smullen geblazen van de fantastische uitzichten. Fotorealisme in space heeft een nieuwe definitie gekregen. Doordat de film erg realistisch is hoor je natuurlijk ook geen geluiden bij de fascinerende rampen die plaatsvinden in space, maar worden die wel ondersteund door een muzikale score die je het met een ingehouden adem achterover in je stoel dreunt.

Achteraf kijk ik met gemengde gevoelens terug naar Gravity. De film weet me met het verhaal niet goed te raken (Clooney's vroege verdwijning is ook een groot gemis), maar op audiovisueel vlak is dit toch een unieke ervaring die ik nog een keer wil beleven.

3,0*

Dit is 1 van de weinige musicals of films met een superklef en voorspelbaar verhaal waar het niet irriteert.

De liedjes werken allemaal stuk voor stuk aanstekelijk en zijn vanaf het moment dat de film uitkwam gewoon instant classics.

Wat me opvalt aan the Great Escape is dat dit geen alledaagse film is.

Gezien het tijdsbeeld waarin deze film gemaakt is verwacht je toch een komische film met een happy end.
Maar ondanks de humor, de lleuke personages de vele leuke ontsnappings pogingen, de inventieve manieren waarop men de tunnels graaft en hun rotzooi loost zit er toch ook een dramatisch tintje aan de film.
Ik vind het mooi dat de ontsnapping zo goed in beeld is gebracht en voor de verandering ook eens de hele ontsnapping toont, dus wat zich er allemaal na de ontsnapping afspeelt.
Waar je verwacht dat iedereen er goed mee weg komt krijg je beetje bij beetje te zien hoe iedereen toch in de kraag gevat wordt, met een dramatisch gevolg voor de 50 doodgeschoten gevangenen. Dit zijn toch momenten dat de film een grote impact heeft.

Zo is the Great Escape eigenlijk een bijzonder knappe film, die humor en drama op een uitstekende manier weet te combineren.

4,0*

The Great Gatsby is een visueel overdonderende film die jou vooral in het begin helemaal murw slaat. Luhrmann weet je met zijn typische bombastische stijl vol felle kleuren, extravagante figuren en waanzinnige decors helemaal in de film te zuigen. Het verhaal gaat over de mysterieuze Gatsby, een figuur die vooral in het eerste uur van de film mythische proporties aanneemt en je eigenlijk doet verlangen naar meer.

Het wordt misschien aan elkaar verteld door de ietwat saaie en nutteloze rol van Tobey Maguire(behalve het koppelen van Gatsby en Daisy en de voice-over komt zijn personage totaal niet tot leven), maar het waanzinnige feestelijke en bombastische eerste uur is een ware lust voor het oog en ook voor je oren. Het is een gewaagde zet dat bij veel mensen kwaad bloed zet, maar bij anderen ook weer warme gevoelens oproept. De keuze om moderne nummers in een klassiek jasje te steken heeft gewerkt bij mij, al had ik het oeuvre van Beyoncé niet persé hoeven mee te pikken(foei Jay-Z). Het zorgt er wel voor dat dit een hedendaagse film blijft, iets wat ik wel waardeer.

Het tweede segment van de film is eigenlijk compleet anders. Waar het eerste gedeelte draait om de introductie van de mysterieuze Gatsby, is het tweede gedeelte een tragische vertelling van de menselijke Gatsby. Het spectaculaire verdwijnt wel een beetje uit de film, al blijft Luhrmann de film visueel tot in de puntjes verzorgen. Toch wordt het minder uitbundig en meer ingetogen. Naarmate we de coole Gatsby beter leren kennen blijkt het eigenlijk een tragisch figuur te zijn en is de chemie tussen hem en zijn grote liefde Daisy eentje die van het scherm spat. De film bevat hier dan ook de meeste maatschappijkritieken. Ondanks dat the Great Gatsby verder wat subtiliteit mist is het stijlvolle einde van de film wel eentje van grote klasse.

Al met al een zeer fijne ervaring om mee gemaakt te hebben. The Great Gatsby komt uitstekend tot zijn recht op het grote scherm en is daarom ook een must om de film op deze manier te ervaren. De 3D lijkt vooral in het begin een leuke toevoeging, maar is later niet meer dan een gimmick(al wordt het nergens hinderlijk). Visueel is het verder een verademing om naar te kijken en ook de charismatische DiCaprio is uitstekend als de mysterieuze, eenzame Gatsby. De film heeft zo wat kleine flaws(er lopen een paar personages doelloos bij), maar worden nergens hinderlijk en zijn ook niet heel belangrijk omdat de main story gewoon op een wervelende manier verfilmd wordt.

Luhrmann is wel een regisseur die mij kan bekoren!

4,0* voor bijna 2,5 uur topvermaak.

Ondanks enkele zeer geslaagde grappen, leuke slapstick en een leuke cast verzuipt de film uiteindelijk toch in de gigantische speelduur. 2,5 uur is en blijft gewoon veel te lang voor een komedie. Juist de speelduur zorgt ervoor dat je niet het gevoel hebt dat de film constant het beoogde niveau haalt en dat is jammer.

2,5*

Oneens met Sjoerdow, een superhelden film hoeft helemaal niet serieus te zijn. Waarom eigenlijk in godsnaam?

Als ik alleen naar bloedserieuze helden a la Batman moet ga kijken word ik ook niet vrolijk.

Spider-Man is niet serieus, Kick-Ass is niet serieus, Fantastic Four is niet serieus, X-Men is niet serieus, Scott Pilgrim is niet serieus. Ook the Green Hornet past in dit straatje, al heeft deze film toch wel een eigen stijl. Genoeg pretentieloze superhelden films waarbij je niet vermaakt hoeft te worden door de serieusheid.

Een echte superhelden film kan ik het ook niet noemen eigenlijk, het is meer een loser met veel geld die zich voordoet als superheld/schurk.

De film is dus niet serieus en dat valt te merken, de film zit vol kurkdroge humor van Seth Rogen en die kan ik eigenlijk bijna altijd wel waarderen. Het eerste uur heeft de film dan ook veel lachers op de hand van mij(en de bioszaal) en dat is toch waarvoor ik voor een film als dit naar de bios ga. Ik wil vermaakt worden zonder teveel gelul erbij. Daar slaagt de film dan ook prima in. De side-kick van Rogen, Chou is behoorlijk charismatisch en zijn actiescenes zijn behoorlijk vet in beeld gebracht. De vechtscene met Rogen na een ruzie tussen hun 2 is wat mij betreft ook het toppunt van hilariteit.

Ook Waltz lijkt een koning van de bad-guys te worden, net als in Inglourious Basterds komt zijn rol erg goed en vooral ook humoristisch over. Tegelijkertijd blijft hij iets dreigends houden.

Diaz fungeert alleen als beeldvulling en voegt verder bijzonder weinig toe, maar dat neem ik dan maar voor lief.

Verhaaltechnisch is het allemaal niet zo bijzonder, maar dat verwacht ik ook niet van een film als dit. Dan heb ik ook geen zin om hier moeilijk over te gaan doen. Wel vind ik het een beetje jammer dat de film toch op een gegeven moment een iets te serieuze periode kent. Dit haalt de vaart een beetje uit de film en het valt wat uit de toon. Het einde is gelukkig wel weer iets wat typisch in het straatje van deze film past.

Eigenlijk lost deze film mijn verwachtingen wel grote deels in. Veel humor, leuke personages, vette gadgets, nutteloze 3D toevoeging en vooral toch een herkenbare film dankzij Rogen en Gondry als regisseur.

3,5*

De zoveelste nieuwe superhelden film van dit jaar en stiekem verlang je toch naar sequels en dergelijke, omdat je dan misschien niet in dezelfde vallen qua standaard verhaallijnen hoeft te lopen. Wat je nu namelijk hebt is het vaste patroon dat bijna elke superhelden film volgt en na een tijdje begint het gewoon te irriteren. Qua verhaal biedt ook Green Lantern 0,0 nieuws. Belangrijk is dus dat je hier ook op ingesteld bent.

Gelukkig deed ik dat dus en zo kon ik redelijk genieten van de film. Dat er een gigantisch budget in zit kan je ook echt af zien aan de film, de special effects zijn af en toe stunning(al blijft het 3D weer niet van toegevoegde waarde) en de hoeveelheid actie doet de film op zich ook wel goed. Belangrijk voor mij in dit soort blockbusters is ook dat je kan zien dat er lekker veel geld in is gepompt.
Reynolds is ook perfect gecast, hoewel hij een rol speelt dat hij al vaker heeft gedaan past het perfect bij hem. Ook de helft van de grappen kwamen aan en dat is wel is minder bij een blockbuster. Dat kan je eigenlijk allemaal wel op het conto van Reynolds schrijven.

Wel jammer dat het verhaal niet helemaal goed loopt, zoals Drs. Daja al vermeldt voor mij. Het is gewoon suf dat uiteindelijk een redelijk ongetrainde Green Lantern zomaar even (overigens een vet stoere) Parallax verslaat met een slimmigheidje terwijl de ervaren Lanterns en de Guardians zich geen raad ermee weten. Dat tart uiteindelijk toch alle logica.

Dit vergeven houd je toch een gemiddelde blockbuster over dat prima te kijken valt, maar toch ook weer in dezelfde val van clichés loopt. Wel ben ik nieuwsgierig naar een eventueel tweede deel, waar toch ruimte voor over gelaten is in dit deel.

Krappe 3*

Ik heb deze moderne klassieker voor de zoveelste keer bekeken en het is gewoon moeilijk om niet te vallen voor de charmes van deze pracht van een film. De film duurt met 3 uur en 9 minuten ontzettend lang, vooral omdat de film zich op enkele momenten na volledig in het cellenblok afspeelt.

Hoe krijgt Darabont het dan toch voor elkaar om de film van begin tot eind interessant te houden.

Het eerste is natuurlijk het plot. Het mysterie rondom John Coffey wordt langzamerhand uitgebouwd en de empathie die je voor hem, maar ook de andere bijrollen voelt, wordt beetje bij beetje sterker. Er gebeurt ook genoeg, zonder dat de film vol aanvoelt. Al zou een film als dit tegenwoordig toch eerder als serie uitgewerkt worden. De gebeurtenissen die voorbij komen voelen in het begin erg klein aan (zoals Mr. Jingles), maar worden steeds groter en wegen daarbij ook steeds zwaarder voor het verhaal. Er zit een natuurlijke verloop in en niks voelt geforceerd of overbodig aan. Er worden gevoelige thema's aangesneden en het belangrijkste is dat alles echt nut heeft voor de karakterontwikkeling. Alles is er zo op gespeeld dat het einde niets anders kan doen dan je ontroeren.

Het tweede dat natuurlijk speelt en wat ik eerder al een beetje benoemde, zijn de personages. Elk personage dient zijn nut. Het cellenblok zit gelukkig slechts vol met een paar boefjes, waardoor elk hun eigen karakter heeft en een bepaald aandeel in de film en het plot heeft. Met natuurlijk Michael Clarke Duncan in de absolute glanzende bijrol. Ook Sam Rockwell krijgt een kans om zich volledig uit te leven, maar het voelt nergens overbodig en vooral ook onnodig aan. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de wachters, onder leiding van Tom Hanks. Oké, Hanks is de meest prominente, maar toch krijgt iedereen zijn kans om te shinen. Doug Hutchison als Percy is misschien wat onderbelicht in het bejubel van de film, maar man o man. Zelden vind ik een klootzak zo goed neergezet. Zelfs zo goed dat je op sommige momenten haast met hem te doen krijgt, ondanks dat het een sadistische zak is.

En dat is eigenlijk wat the Green Mile doet. Het is een soort van modern sprookje in een cellenblok voor ten dood veroordeelden. Het zorgt voor een lach en een traan en een vleugje magie. De film is op sommige momenten erg zwaarmoedig en weemoedig, maar tegelijkertijd krijg je er een warm gevoel bij.

Ik kan werkelijkwaar niks bedenken wat ik anders aan de film had willen doen.

Er is een soort drieluik van jaren 90 films die tijdloos zijn en mij (en vele anderen) altijd weet op te beuren. Naast deze film zijn dat Forrest Gump en the Shawshank Redemption. Toevalligerwijs is er een overlap in acteurs en het bronmateriaal tussen deze drie films.

5,0*

Had de film wel iets slechter verwacht.

De sfeer is opzich wel lekker, de cast is leuk en ik vind Stiller ook goed in zijn rol zitten.

Helaas weet het verhaal niet altijd te boeien en lijkt de film op niks af te sturen, net zoals het personage van Stiller, er zit totaal geen lijn in en er valt geen pijl op te trekken. Ondanks dat hij ook best cool kan zijn in de film.

Leuk tussendoortje, maar zal hem wel weer snel vergeten zijn.

2,5*

De film had eigenlijk struggles on the highway moeten heten.

Ik ging eigenlijk met best aardige verwachtingen de film in, want van een lekkere cheesy rampenfilm ben ik absoluut niet vies. De film begint daarom ook nog aardig en ondanks dat het clichématige Amerikaanse gezinnetje met problemen (wat verder absoluut geen toegevoegde waarde heeft voor het plot), kon ik prima mee met de film. De film kent een aantal morele dilemma's die best persoonlijk aankomen. Wat als je uitgekozen wordt om gered te worden, maar je vrienden en familie niet?

Er volgen wat hectische momenten rondom het vliegveld en vanaf dit punt verdwijnt het tempo compleet uit de film.

De dreiging van de komeet verdwijnt naar de achtergrond en de film wordt erg klein gehouden. Dit zal ongetwijfeld in het straatje passen van mensen die niet van rampenfilms houden, maar ik kan er eigenlijk weinig mee. De personages worden te weinig uitgediept om dit aspect van de film goed uit de verf te laten komen en op een gegeven moment begint het enorm te vervelen te vermoeien. Alles lijkt zich op en rondom auto(snel)wegen af te spelen en de ene na de andere klootzak komt op het pad van het gezinnetje om de film wat spanning mee te geven. De film is op dit moment ook meer bezig met het afronden van deze plotelementen dan de brokstukken van de komeet die op de aarde afkomen..

Pas richting het einde komt er een klein beetje tempo in en bij het einde hebben ze zoiets van, laten we eens zien of we nog wat van het budget op het scherm kunnen toveren.

Misschien dat ik het budget eerder had moeten bekijken, want met 36 miljoen dollar hoef je natuurlijk geen Roland Emmerich praktijken te verwachten. Maar ik had toch op iets groters gehoopt. Het concept is goed, de uitwerking laat toch echt te wensen over.

2,0*

Vroeger kwam Gremlins altijd rond kerst op televisie, dus dat was altijd smullen. Echter boycot de Nederlandse televisie deze prachtfilm al een aantal jaar. Als je kijkt wat voor crap er soms 3 keer per jaar op komt doet mijn hart van binnen toch een beetje pijn omdat in maart Gremlins al 5 jaar niet meer op televisie is geweest.

Ik heb het recht maar in eigen handen genomen en ben zelf maar aan de herziening van de 2 delen begonnen.

Aan Gremlins hangt een laag van puur sentiment, waar veel sentiment films bij een herziening knullig aanvoelen. Oke, toegegeven. Het acteerwerk voelt in het begin soms een beetje knullig aan en de film zit boordevol stereotypes. Zo'n uitvinderspa is echt iets uit die jaren en vrag me ook echt af of ze dr wel echt waren. Of mrs. Deagle, het wandelende kreng. Erg stereotype.

Gelukkig kon ik hier zo doorheen kijken, want met de introductie van Gizmo heb je gelijk 1 van de schattigste film personages uit de geschiedenis. Denk dat iedereen vroeger wel een Gizmo knuffel heeft gewonnen op de kermis(vraag me trouwens ook af of je ze nog steeds kan winnen op de kermis, zal wel niet met deze jammerlijke Spongebob generatie )

Ook de introductie van de Gremlins is geweldig. Deze wezens zijn doorspekt van baldadigheid gemixed met humor. Iets wat mij zelfs op mijn 22e zeer kan bekoren.

Het verhaal is zelf een beetje simpel, maar je kan het ook positief zien. De aandacht ligt waar het hoort te liggen en onnodige bijzaken vind je nauwelijks. Ook wordt de film ondersteund door de geweldige sfeervolle muziek, die de film overduidelijk een eigen identiteit geeft.

Heerlijk stukje sentiment met geweldige Gremlins. Als ik later kids zou krijgen is dit zeker een kersttoppertje die ik ze niet zal onthouden.

3,5-> 4*

Chaos, chaos, chaos en meer chaos.

Gremlins 2 is overduidelijk op de komedie tour gegaan en dat is flink te merken. Er zitten weinig tot geen horrorelementen meer in de film en in plaats daarvan zijn de Gremlins nog gekker en zitten er ook veel parodieën op het eerste deel 1 in. Denk bijvoorbeeld maar aan Cates die nu een slechte ervaring heeft op Lincolns verjaardag en de videoband recensie. Erg over de top allemaal en bij mij werkt het gelukkig wel. Ik zou overigens ook best begrijpen als iemand dit niet leuk zou vinden.

De ene Gremlin is nog gekker dan de ander en zo heb je dus een aantal hilarische momenten, zoals de intelligente Gremlin die erg goed weergegeven is. Ook de grappen en grollen in de wolkenkrabber haalt vaak een slapstick niveau. Iets wat de film echt een lekker flauwe look meegeeft.

Het is een vervolg en gelukkig hebben ze niet hetzelfde verhaal herkauwd. Al hangt hier geen fijn (kerst)sfeertje in de film en de soundtrack uit deel 1 vond ik toch wat leuker. Het verhaal is verder wel erg basic en de maatschappijkritiek is wel erg overduidelijk in beeld gebracht.

Niet dat dit deert, want zodra Gizmo in beeld komt ben ik gelijk weer verkocht. Hij is nu extra lief gemaakt en richting het einde is hij zelfs stoer. Geweldig, alleen een beetje jammer dat zijn screentijd wel relatief weinig is. Dat had wel iets meer gemogen.

De special effects zijn wel ietwat verouderd, net zoals in het eerste deel. Maar Gizmo ziet er toch beter uit en de Gremlins ook. Je merkt wel dat dit nog voor het CGI tijdperk is. Dus dat neem ik de film verder ook niet kwalijk.

Al met al prima vermaak, maar je moet wel tegen een hoop onzin kunnen. De film neemt zichzelf namelijk niet serieus.

3,5*

Perkins is een beetje een vreemde regisseur. Zijn vorige film met de onmogelijk lange naam kon ik absoluut niet pruimen. Erg stilistisch, maar compleet inhoudsloos en slaapverwekkend saai. Veel valse spannende momenten en extreem lang uitgerekte scènes.

Met Gretel & Hansel heeft hij weer een uiterst vreemde en stilistische film gemaakt, te beginnen met de aspect ratio van 1.55:1. Dit zorgt voor een vreemde gewaarwording op het bioscoopscherm, waar je aan de zijkanten gewoon teveel ruimte overhoudt. Ik vind het ook weinig toevoegen. Ik vraag me af wat de reden hiervoor is geweest.

Qua sfeersetting werkt de film wel heel goed. Perkins weet een naar toontje neer te zetten en dat ongemakkelijke onderhuidse gevoel blijft je de hele film achtervolgen.

In het begin kon ik de mysterie rondom het huis van de heks prima pruimen en werkte de beklemmende sfeer gewoon goed. Al vond ik die Hansel maar een irritant jochie. Echter voelt het hele plotje een beetje stuurloos aan. Waar wil Perkins naartoe werken? Ik mis daarin een echte climax. Die opgebouwde spanning moet tot uiting komen en uiteindelijk slaagt Perkins daar maar deels in.

Met gemak een gigantische verbetering t.o.v. zijn vorige film, maar het moet her en der nog gefinetuned worden. Vooral qua plot enopgebouwde spanning goed uitbouwen valt er nog wat te verbeteren, maar als hij deze opwaartse lijn doortrekt gaat het wel goedkomen met Perkins.

2,5* (maar wel een ruime)

The Grey is een visueel fraaie film met angstaanjagende wolven(hoezo zien ze er nep uit?), prachtige omgevingen en een beklemmende sfeer waarin de wolven continu op de loer liggen.

Dat er tussendoor wat onnodige karakter uitdieping in zit dat veel tijd van de speelduur vreet moet je maar op de koop toe nemen.

3,0*