Meningen

Erg aardige film, vooral het eerste half uur is bijzonder sterk. Deze eerste dertig minuten bevatten een hoop erg spannende scènes en het ziet er allemaal erg goed uit. Na een goed half uur wordt het jammer genoeg allemaal wat minder. Die CGI wezens zien er af en toe niet uit en ook de komst van Anna en Ethan deed het verhaal niet al te veel goed.

Maar ondanks deze tegenvallende zaken, weet I Am Legend zeker goed te vermaken. Film leunt misschien ietwat teveel op de schrikmomenten, hoewel ook daar best een paar effectieve tussen zaten. Score van Newton was ook prima, hoewel de vele scènes waar juist géén muziek in werd gebruikt nog vele malen sfeervoller waren. Verder deed Smith het erg leuk, hij weet prima te overtuigen. Z'n hond ook.

3,5 sterren.

Oef!

Ten tijde van de documentaire Never Sleep Again leek het actrice Heather Langenkamp schijnbaar geen slecht idee om ook zelf met een documentaire te komen. De trailer was al te zien op de DVD van Never Sleep Again. De reden voor deze documentaire wordt eigenlijk al duidelijk in een scène uit Wes Craven’s New Nightmare uit 1994, waarin Heather Langenkamp zit te wachten terwijl Robert Englund handtekeningen uitdeelt aan enthousiaste fans. Ook in de Never Sleep Again documentaire haalt ze aan dat de rijen voor Englund bij filmbeurzen altijd veel langer zijn dan die van haar. En ja hoor, dat komt ook uitgebreid naar voren in haar eigen documentaire; I Am Nancy. Voor Englund moet men een nummertje trekken, terwijl Langenkamp hier en daar een fan aan de andere kant van haar tafel krijgt.

In principe heeft de docu - die op filmfestivals draaide, maar eigenlijk thuishoort als een extra’tje op een DVD - een interessant punt; waarom is Freddy toch zoveel populairder en bekender dan de held Nancy? Waarom zijn we zo’n fan van het monster en niet van de heldin? Echter gaat de documentaire hier niet op in, Langenkamp wil in deze documentaire vooral aankaarten dat dit zo is. Op beurzen gaat ze bijvoorbeeld tussen alle merchandise op zoek naar een actiefiguur van haar personage. Conclusie: Die is niet te vinden. Zo wil men in elke scène kenbaar maken dat ze niet zo populair is. Als ze Richard Brooker - Jason uit Friday the 13th deel 3 - vertelt dat ze Nancy speelde in Nightmare on Elm Street, vraagt hij meteen; waar is Robert? Vervolgens wordt er nogal knullig naar een close-up van Heathers teleurgestelde gezicht geknipt.

Ook al lijkt Langenkamp het onderwerp luchtig en met humor te willen benaderen, het wordt steeds pijnlijker. Nancy vraagt aan mensen of ze ooit hun baby Nancy zouden noemen. En aan fans met Freddy-tatoeages of ze ooit gedacht hadden om een Nancy-tatoeage te zetten. Het antwoord dat ze krijgt is steevast ‘nee’. Betreft die tatoeages, de film opent een kwartier lang met een gast die een Freddy tatoeage laat zetten en Heather Langenkamp komt er halverwege even bij zitten om met hem te praten over waarom hij fan is van Nightmare on Elm Street. Het heeft weinig met het onderwerp van doen, maar men moet de documentaire natuurlijk wel vullen. Dat blijkt ook uit de talloze ‘interviews’ met fans op een filmbeurs. Totaal oninteressant, maar horrordocumentaires lijken vaak niet zonder reacties van fans te kunnen. Terwijl ze dit nu juist achterwege mogen laten.

Het is dan ook niet zo gek dat de beste momenten in de documentaire zitten in de fragmenten waarin Langenkamp gaat praten met mensen die er iets mee te maken hebben; Englund en schrijver en regisseur Wes Craven. Englund moet lachen als Langenkamp hem een niet al te charmant stukje merchandise laat zien van haar in de befaamde badkuipscène. Alsnog lijkt hij zich ook een beetje te generen als hij doorkrijgt dat Langenkamp vooral praat over dat ze zo weinig aandacht krijgt. Het gesprek met Craven is eveneens interessant, vooral omdat de filmmaker zo welbespraakt is, niet omdat Langenkamp nu zo’n goede interviewer is.

Qua vorm is I Am Nancy ook maar een karig product. Veel van de beelden lijken met een handycam geschoten te zijn. En bij een interview met Jessica Craven - de dochter van Wes - horen we voortdurend luid het gesmak van de baby die ze in haar handen heeft. Er lijkt niet net als de inhoud ook niet echt nagedacht te zijn over visuele stijl. Een paar montagetrucjes moeten de boel een beetje levendig houden, maar verder is I Am Nancy vooral een product dat thuishoort op een derde schijf van een special edition dvd van de eerste film. Wat mij betreft krijgt Langenkamp een eigen action figure en een fan met een Nancy-tatoeage. Hopelijk lukken die alleen wel iets beter dan deze eigen documentaire.

2 sterren.

Compleet idiote en daardoor hier en daar vrij hilarische horrorfilm in de stijl van Rosemary's Baby - en The Omen - met Joan Collins als een moeder met een duivelsbaby. We zien voortdurend shots van een onschuldige baby, maar af en toe ziet Collins even een flits van haar collega, de dwerg die haar vervloekte, áls de baby. Dat soort beelden zijn enorm geestig. Net als de muziek, schijnbaar gedaan door de man die de oorspronkelijke Doctor Who theme heeft gecomponeerd. Voor deze film duwt hij allerlei rare jaren 70 porno muziekjes uit zijn synthesizer. Dat in combinatie met die heerlijk domme dialogen en het knullige spel doet je soms denken dat je naar een jaren 70 porno aan het kijken bent. Maar dan een porno waarin af en toe een baby mensen op allerlei manieren offscreen van kant maakt. Donald Pleasence duikt op in een bijrol als de dokter. I Don't Want to Be Born - of The Devil Within Her of Sharon's Baby of hoe je de film ook maar wil noemen - is gelukkig dusdanig slecht dat het van tijd tot tijd nog best vermakelijk is.

2,5 sterren.

Na het enorme succes van Scream schoten films als dit uit de grond en werd scenarist Kevin Williamson tijdelijk gebombardeerd tot groot genie en de redder van de horrorfilm. Dus om zijn script I Know What You Did Last Summer verfilmd te krijgen hoefde hij niet lang te leuren. Er werd een flinke cast voor aangehaald, want ook al zou je dat nu niet meer zeggen; er was een tijd dat Jennifer Love Hewitt, Sarah Michelle Gellar, Freddy Prinze Jr. en Ryan Phillipe écht grote namen waren. Regisseur Jim Gillespie daarentegen is alles behalve een grote naam, maar dat hoefde ook niet; de grootste naam achter de schermen was toch die van Williamson. De studio wilde niet voor niets de film marketen als 'van de maker van Scream', ook al stak Miramax daar een stokje voor.

Ik meende dat ik I Know What You Did Last Summer al vaak had gezien. Maar schijnbaar zat ik ook met Scary Movie - een film die ik rond mijn middelbare schooltijd vaak zag - in mijn hoofd. Dan dacht ik; ah, nu komt een geestige scène, maar dan bleek ik te denken aan de scène in de parodie. Want I Know What You Did Last Summer is opvallend humorloos, vooral vergeleken met soortgenoot Scream. De personages zijn nogal wandelende dramatische clichés en ook een tikkeltje suf. Zo’n Freddy Prinze Jr. komt niet verder dan een ‘dode Keanu Reeves blik inclusief open mond’. Ik weet nog steeds niet of dat komt door de acteur of het personage. Ik denk beide. Hoe dan ook, het viertal is geenszins memorabel en ook de kleurrijke bijrollen blijven volledig uit. Niet eens een geinige cameo. Dat deed het vervolg dan toch beter.

En soms is de film ook traag als dikke stront. Maar als de visser met haak verschijnt wordt het soms best leuk. De film is net als Scream een soort who-dunnit; ieder personage is verdacht en elk figuur, ook mensen die totaal niet op onze radar zouden verschijnen, krijgen even een moment om sinister te kijken, zodat we hen mogelijk gaan verdenken. Een hoogstaande horror is I Know What You Did Last Summer niet, de film is op veel vlakken eigenlijk best mager. Maar als slasher is het niet onaardig. De film bevat genoeg vermakelijke scènes met de visser met de haak, een best toffe verschijning. Met hem (of haar?) worden oprecht nog wel wat spannende scènes neergezet. Het maakt I Know tot een prima middle of the road horror, niets minder, maar ook zéker niets meer.

3 sterren.

Eigenlijk een perfecte combinatie; Dries Roelvink, Tom Six en een duo uit een SBS6 programma. Niemand verwacht natuurlijk smaakvolle cinema. Sterker nog, met zo’n combinatie wil je juist een smakeloze film. En verrassing; op het gebied van smakeloos vermaak stelt Tom Six niet teleur. I Love Dries is Misery, maar dan van de man die ons ook de Human Centipede trilogie bracht. Het idee is hilarisch: Dries Roelvink is een superster, die wordt ontvoerd voor zijn zaad. Vooral het eerste deel van die zin is bespottelijk. Maar meneer Roelvink beschikt gelukkig over veel zelfspot - in ieder geval meer dan acteertalent. Desondanks doen hij en het SBS6-stel het niet onaardig en Tom Six zorgt bewust - maar ongetwijfeld ook geregeld onbewust - voor een prima portie hilariteit. Maar de film is vooral enorm onsmakelijk. Een hoop poep, pies en sperma-grappen komen in rap tempo voorbij, maar de smerigste scène blijft die waarin de hoofdpersonen tig frikadellen naar binnen werken. Brrr.

2,5 sterren.

Scream had het horrorgenre nieuw leven in geblazen, de klonen schoten als paddestoelen uit de grond en elk succes kreeg meteen ook een vervolg. Het bekendste voorbeeld is I Know What You Did Last Summer, eveneens geschreven door Kevin Williamson en meteen verfilmd na het succes van Scream. En na het succes van I Know werd er meteen een vervolg gemaakt. De aanpak is zoals de meeste horrorsequels die snel gemaakt moesten worden; geef de helden van de vorige film nieuwe vrienden, zet ze op een andere locatie en laat de moordpartijen opnieuw beginnen. En zo werd I Still Know What You Did Last Summer geboren, een film waar de titel technisch gezien al niet van klopt.

Over I Still Know What You Did Last Summer kan ik vrij kort zijn; het is een matige slasher met een handjevol geinige momenten, maar meer ook niet. Er is echter wel één ding wat I Still Know beter doet dan zijn voorganger; de film is vermakelijker. Dommer, maar vermakelijker. Het gaat allemaal iets vlotter en er zitten meer kleurrijke bijrollen in, zoals een Jeffrey Combs, Bill Cobbs en zelfs Jack Black als over de top stoner. Het maakt de film net iets minder stoffig. Aan de andere kant is de film ook een stuk minder spannend. Af en toe weet men de visser met de haak nog wel op een leuke manier in te zetten, maar richting de climax wordt de film een beetje vervelend. Het duurt allemaal iets te lang en eigenlijk gaat alles volgens het boekje. Iemand die minimaal twee horrorfilms in zijn of haar leven heeft gezien, kan I Still Know What You Did Last Summer waarschijnlijk tot op de seconde nauwkeurig voorspellen.

2,5 sterren.

De film heeft een bijzonder sterk eerste deel, waarbij Grant en Sheridan op heerlijke wijze elkaar continu in de haren vliegen. Vooral de vele botsingen tussen het cynische doetje en de stoere vrouw uit het leger weten prima te vermaken, de twee acteurs zijn dan ook uitstekend op elkaar ingespeeld. Echter halverwege de film slaat Hawks het roer nogal om als het liefdesverhaal er bij komt. Nogal abrupt lijken de twee ineens verliefd te zijn en beetje bij beetje begint de film minder interessant en scherp te worden en verdwijnt ook de slapstick en flauwe humor. Ook voor mensen die taferelen als Some Like it Hot verwachten, komen bedrogen uit, want slechts de laatste paar minuten van de film zien we Grant als vrouw verkleed. Ook dat is even leuk, maar de Grant uit de eerste helft van de film is echter veel grappiger. Wat dat betreft jammer van de wat magere tweede helft, het eerste deel van deze Howard Hawks komedie was zeker erg geestig. Hoewel zeker niet zo goed als een His Girl Friday.

3,5 sterren.

Vermakelijke actiefilm, met spectaculaire special effects, een goede sfeer, lekker vlot tempo, prima muziek, een boeiend plot en goed acteerwerk, met name van Smith. Gewoon erg goed vermaak, dus ...

3,5 sterren.

Jammer dat er na deze film geen vervolgen meer gemaakt zijn in deze filmreeks. Niet vanwege de kwaliteit, maar was erg benieuwd hoeveel titels ze nog konden bedenken. Dit is nu de laatste film van een trilogie, hoewel je dit voor een groot deel kan beschouwen als een soort reboot/remake; hetzelfde verhaal maar met nieuwe personages. De gebeurtenissen in de vorige twee films worden ergens kort aangehaald. Maar dan blijkt dat schurk Ben Willis uit de vorige twee films wederom de visser met de haak is, maar ditmaal is hij een zombie-visser. Hilarisch. En enorm debiel.

Die twist komt weliswaar pas naar buiten tijdens de laatste paar minuten van de film, maar alle optimisten met een sprankje hoop dat I’ll Always Know alsnog een prima horrorfilm is met enkel een dom einde zullen worden teleurgesteld. De film is op alle vlakken onvoorstelbaar slecht gemaakt. Het acteerwerk is nóg bedroevender dan in de vorige twee films, het script lijkt ter plekke tijdens het filmen in elkaar gezet en de personages zijn domme en suffe figuren. Daarnaast komt men met een extreem hippe, flitsende montage à la de remake van Thirteen Ghosts of Halloween 6: The Curse of Michael Myers. Of het hier wordt toegepast om hip te doen of om te verbergen dat de maker geen enkel besef van timing heeft laat ik in het midden, maar enorm vervelend is het wel. I’ll Always Know is een vervelende, oerlelijke drol.

Auteur Lois Duncan van het boek I Know What You Did Last Summer was al boos dat haar boek werd omgetoverd in een slasherfilm. Zou ze I’ll Always Know What You Did Last Summer gezien hebben? Ze draait zich alsnog om in haar graf. Wellicht komt ze er zelfs uit. Met haak en vishoedje.

1 ster.

Een aangename verrassing, deze animatie. Visueel was de film erg sterk, maar boven verwachting was de film inhoudelijk ook erg goed te doen. De film bevat een paar erg leuke personages (met dat eekhoorntje voorop) en het plot weet prima te boeien. Verder een prima stemcast en uitstekende score van David Newman. Het is allemaal niet erg vernieuwend of écht bijzonder, maar deze goed verzorgde animatie is desondanks heerlijk amusant.

4 sterren.

Na het matige tweede deel klom de Ice Age reeks weer een beetje uit het dal met de vermakelijke derde film. Een blijvende stijgende lijn zit er helaas niet in, want met Ice Age: Continental Drift zakt de reeks weer een stuk naar beneden.

Met één van de voornaamste problemen dat naar mate de serie vordert, er steeds meer karakters bij komen en dat geen van deze ook maar een beetje leuk is. Ging het de eerste film nog prima af met slechts de vier dieren en een kind, inmiddels is het aantal karakters niet meer bij te houden. Ongetwijfeld positief nieuws voor de supermarkten en andere winkels waar de knuffels verkocht worden, maar ik werd die oma (blegh, Wanda Sykes), die mol, Manny's dochter en haar vrienden al vrij snel behoorlijk zat. En dan laten ze een karakter als Buck, één van de leukere karakters uit het derde deel, juist weer achterwege. Ook jammer dat Diego ook een geforceerd romantische partner moest vinden, daar werd het nu ook niet bepaald beter op. Alles loopt precies zoals je het verwacht.

Dan hoop je dat de oude karakters de boel nog een beetje weten op te leuken, maar ook op dat gebied lijkt de koek echt op te raken. Zo beginnen de taferelen van Scrat al behoorlijk te vervelen en lijken ook de drie hoofdpersonages niets meer te doen dan zichzelf te herhalen. Verder is Ice Age: Continental Drift weer een vreemde combinatie tussen totaal over the top slapstick humor en niet door te komen moralistisch geneuzel over vriendschap en familie. Ook van die dingen die we al zo vaak eerder hebben gezien, alleen al in de Ice Age reeks komen die elementen keer op keer maar voorbij. Een frisse wending zou in dat geval een stuk beter zijn. Gelukkig is de animatie weer prima in orde, ziet alles er goed uit en komt de film met een handjevol geestige momenten. Alleen wel typerend dat een klein vogeltje met één regel tekst meer indruk achterlaat dan de meeste karakters.

2,5 sterren. Niet minder dan deel 2, maar desondanks vrij matig.

Een flinke verbetering ten opzichte van The Meltdown. Meer actie, veel betere humor en minder irritant geneuzel of plotseling zingende beesten. En tja, de animatie is opnieuw tot in de puntjes verzorgd. Het is en blijft een voorspelbaar verhaal en na drie films lijkt het er ook sterk op dat alles wel zo'n beetje met de karakters is gedaan, maar gelukkig is Dawn of the Dinosaurs als vervolgfilm prima geslaagd. De film is lekker vlot en kleurrijk en lijkt zich ook meer op de wat oudere filmkijker te richten. Gecombineerd met het feit dat je niet elke dag een derde deel uit een filmserie krijgt die stukken beter is dan het eerste vervolg, verdient Ice Age: Dawn of the Dinosaurs wel wat eer. Niets briljants en niet zo amusant als het eerste deel, maar desondanks best een bioscoopbezoekje waard.

3 ruime sterren.

Het zal voor het verhaal wel niet al teveel uitmaken, maar toch eerst The Meltdown maar eens gekeken voor Dawn of the Dinosaurs. Deel 2 van Ice Age was in ieder geval een flinke stap terug. Eigenlijk is enkel de sterke en goedverzorgde animatie overgebleven, want op andere vlakken is de film een stuk minder dan zijn erg aardige voorganger. Voorspelbaar en mierzoete plotontwikkelingen, irritante en totaal niet grappige nieuwe karakters (die twee buidelratten) en dan die vervelende liedjes er tussendoor. Gelukkig ziet de animatie er voortreffelijk uit, duurt de film maar even en is er redelijk wat tijd voor het kleine eekhoorntje en zijn eikel. Die blijft ondanks alles toch amuseren.

2,5 sterren.

Sympathieke en charmante film. Maar volledig eens met bovenstaande reactie, het einde toont foto's van homostellen met een kind, waarmee ik het gevoel kreeg dat de film wilde laten zien dat homo's best voor een kind kunnen zorgen. Dit was in de jaren 80 misschien nog vooruitstrevend geweest, maar anno 2018 is zo'n boodschap toch wel erg achterhaald. Snap weinig van die keuze, niet in de laatste plaats omdat de film voor mij ging over hoe een kind terecht zou komen in een huis met een flamboyante Steve Coogan en zijn wankelende relatie met Paul Rudd. Dat dit twee mannen zijn resulteert weliswaar in een handjevol typische homo-grappen, maar gelukkig heeft de film meer te bieden dan dat.

Vooropgesteld zijn Steve Coogan en Paul Rudd een voortreffelijk stel. Hun gekibbel en ruzies zijn geloofwaardig en hier en daar hilarisch. Coogan speelt een fijn typetje als onverantwoordelijke beroemdheid en niets lijkt hem ook maar een zak uit te maken. Een mooi contrast met de sympathieke Rudd, die zich wel snel zorgen maakt en dat botst vaak. Maar er zijn ook momenten dat het juist wel goed gaat tussen de twee; mijn favoriete sequentie is het moment dat Coogan en Rudd op gesprek moeten komen bij de docent en beide hun lach niet kunnen inhouden. Het joch is uiteraard belangrijk voor het script, maar ergens speelt hij ook niet zo'n belangrijke rol; het is vooral een kijkje in de relatie van Coogan en Rudd. En die twee acteurs dragen vrij makkelijk dit komische drama op hun schouders. Nergens echt uitzonderlijk en zeker die credits met foto's hadden achterwege kunnen blijven, maar verder een erg fijne film.

3,5 sterren.

Prima thriller, met een erg degelijke cast en een goede spanningsopbouw. Het verhaal is simpel, het is vrij letterlijk het 'And Then There Were None' verhaal van Agatha Christie. Maar het blijkt wel weer dat - mits goed aangepakt - dat gegeven zich uitstekend leent voor een vermakelijke thriller. De vertelling hoe deze tien vreemden tijdens een storm in een motel terechtkomen is goed uitgevoerd en houdt je goed bij de les. De personages zijn weliswaar vooral simpele karikaturen, maar de cast is sympathiek genoeg. Het eerste uur van Identity is duidelijk het sterkst, als alles wordt opgebouwd. Vervolgens komen er allerlei wendingen, die in mijn ogen geen van allen nodig waren, maar het gaat te ver om te stellen dat deze wendingen de film compleet vergallen. De toon wordt wat gewijzigd en het wordt er niet bepaald spannender van, maar over het geheel blijft Identity van begin tot eind een alleraardigste thriller.

3,5 sterren.

Ontzettend boeiende film, die in eerste instantie vooral in het oog springt door zijn voortreffelijke cast. Want zeg nu zelf, een film met Paul Giamatti, Phillip Seymour Hoffman en George Clooney; wie wil dat nu niet zien? Gosling houdt zich prima staande en doet het goed als hoofdpersoon, terwijl mijn twee all-time favorieten Giamatti en Hoffman voor de zoveelste keer bevestigen wat ik een hele tijd wist. En ook Clooney is op dreef. Vooral achter de camera.

De timing van zijn film is sterk, het script zit goed in elkaar en vooral de subtiele keuzes die worden gemaakt voor bepaalde scènes is een erg aangename verrassing. Dingen worden niet tot vervelens toe voorgekauwd, de afweging wat je wel en niet moet laten zien of vertellen is hier erg sterk gedaan. De scène waarin Clooney na zijn speech een telefoontje krijgt van Molly was bijvoorbeeld geweldig. En zo zit de film vol met spanning, ondanks dat er vrij weinig gebeurd. Je hebt elk moment het gevoel dat de film je ontzettend kan verrassen, zonder dat er gebruik wordt gemaakt van een geforceerde twist. Maar het is en blijft vooral een prachtige acteursfilm, waarin iedereen zich van zijn beste kant laat zien.

Flinke 4 sterren.

Staat nog steeds als een huis, deze overheerlijke horrorkomedie. Was vroeger al één van mijn grote favorieten, maar zelfs na al die jaren is dit nog steeds bijzonder smakelijk. Men neme één van de beste scènes uit Evil Dead 2 en brei er een hele film omheen. De film pretendeert geen seconde een serieuze horrorfilm te willen zijn en dat wordt al duidelijk als we in de openingsscène Fred Willard tegenkomen als Antons vader. Dan weet je al dat je het allemaal niet zo serieus hoeft te nemen. Devon Sawa is een fijne hoofdrolspeler als de luie Anton, met fijne bijrollen voor de schattige Jessica Alba, de stoere Vivica A. Fox en de geestige klootzak Jack Noseworthy. Maar de show wordt gestolen door de chemie tussen hoofdrolspeler Sawa en zijn beste vrienden Seth Green en Elden Henson. Had graag talloze sequels of spinoffs met deze gasten gezien.

Het uitgangspunt van Idle Hands is enorm simpel en godzijdank blijft dat de hele film zo. De hand van een luie jongen wordt bezeten door de duivel, punt! Normaliter zou een film als dit stilvallen als een personage - als dat van Vivica A. Fox - uitleg komt geven, maar dat gebeurt hier niet. Ook een liefdesverhaaltje haalt vaak bij dit soort films het tempo eruit, maar de romantiek tussen Sawa en Alba zorgt geenszins voor oponthoud. Sterker nog, het is zelfs erg leuk gedaan. Idle Hands is heerlijk vlot, met een soundtrack vol rockmuziek van onder meer Mötley Crüe, Rob Zombie en The Offspring - die laatste band heeft zelfs een rolletje in de film. Idle Hands bevat nog best aardige effecten - slechts een paar CGI momenten zijn wat gedateerd - en de humor is vaak heerlijk fysiek, als een goede, gitzwarte klucht. Wat dat betreft doet de film de scène uit Evil Dead 2 heel veel eer aan.

Fuck it, 4,5 sterren.

Petje af voor Gerrit van Elst, die met dit boeiende en van tijd tot tijd aangrijpende verslag een kijk in het privéleven van zijn ouders en ook van zichzelf geeft. Van Elst toont hier geen gelikte en vlotte realitysoap, waar alles over rozen lijkt te gaan, maar laat de echte en keiharde werkelijkheid zien en dat is soms best even slikken. Want ondanks dat je eigenlijk naar vreemde mensen zit te kijken, je begint bijzonder snel mee te leven met dit gezin.

Het werkt, zoals Kapp ook al zegt, inderdaad veel beter als je eerst de korte film van 29 jaar geleden bekijkt en vervolgens de complete documentaire. Het is onvoorstelbaar hoe de rollen van verzorgers en kind plotsling omgeruild zijn in die kleine 30 jaar tijd. Vooral de scènes met dementerende Gerritje zijn vaak ontroerend en bijzonder. Eén van de 'hoogtepunten' is wel het moment waar Gerritje met haar zoon haar ouderlijk huis gaat bekijken en teleurgesteld is dat haar moeder, die al meer dan 50 jaar is overleden, niet klaar stond met een kopje thee.

Op technisch gebied is Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik simpel, maar tactisch. Op het gebied van camera- technieken, montage en muziek is zo weinig mogelijk gedaan en is alles zo eenvoudig mogelijk gehouden, zodat de nadruk vooral ligt bij de inhoud. En Van Elst zorgt er ook goed voor dat dit portret boeiend blijft tot de laatste seconde, mede door er af en toe wat humor in te stoppen. En als de film dan eindigt met opnieuw een bijzondere en ontroerende scène, is het duidelijk; een documentaire die dichter bij de waarheid ligt als dit, kom je waarschijnlijk maar zeer zelden tegen.

Ik laat het nog even bezinken, voorlopig 4 hele dikke sterren.

Sluit me grotendeels aan bij de mening van Jordybeukeboom. De film bevat werkelijk schitterende shots, maar is af en toe wel ietsjes te traag, waardoor er af en toe, zeker rond het einde van de film, een saai moment ontstaat. Het bijzondere is echter dat al die schitterende scènes stuk voor stuk bleven hangen en daardoor ruimschoots de wat trage momenten weet te compenseren.

Naast die werkelijk magnefieke shots (met als hoogtepunt de prachtige schommel- scène) bevat de film ook een leuk portie humor en werkelijk fantastisch acteerwerk van hoofdrolspeler Takashi Shimura. Shimura zet op een geweldige en zeer overtuigende wijze een kwetsbare oude man neer, die in een paar seconden tijd mijn sympathie al had gewonnen. Wilde de film eerst dik 3,5 sterren geven, maar nu ik zo aan de film terugdenk en die prachtige scènes in mijn hoofd rondspoken, besluit ik toch maar om voor de 4 sterren te gaan.

4 sterren.

The Illusionist zal waarschijnlijk nog lang te boek staan als 'die andere goochelaars-film', met als gevolg continu vergeleken te worden met Christopher Nolan's trukendoos uit hetzelfde jaar. En zet je deze twee films naast elkaar, vallen de overeenkomsten ook best op. Maar de verschillen eigenlijk nog veel meer. Alle sterke ingrediënten van The Prestige ten spijt, The Illusionist heeft twee grote voordelen tegenover zijn genregenoot; Paul Giamatti in een kleine hoofdrol en Jessica Biel in plaats van Scarlett Johansson als de onvermijdelijke vrouwelijke lead. Vooral die eerste weet toch geregeld een film in zijn eentje te redden.

Wat betreft het uitgangspunt is The Illusionist toch meer een lief, onschuldig liefdesverhaal in sprookjesvorm zonder al teveel poespas. Erg indrukwekkend is het niet en het zit allemaal ook niet erg bijzonder in elkaar; qua script is The Illusionist alles behalve uitzonderlijk. Een stuk beter is het visuele aspect, waarbij de art-department en de DOP voortreffelijk werk leveren. In combinatie met de schitterende score komt een schitterend plaatjesboek tot leven, de dromerige en magische sfeer wordt goed neergezet. Daarnaast is het acteerwerk van de drie hoofdrollen meer dan uitstekend, ook Norton doet waar hij goed in is en intrigeert. De rest is niet al te bijzonder en meneer Sewell gaat er zelfs af en toe nogal over met zijn spel. Wat dat betreft is The Illusionist zeker geen vlekkeloze film. Maar de kijker een mooi gemaakte en amusante illusie voorschotelen is Neil Burger zonder meer gelukt.

3,5 sterren.

De film begint als een redelijk gemiddeld horrorfilmpje, maar toch heeft de film al vanaf die introductie meer sfeer en spanning dan menig andere horror. De film begint lekker donker en mysterieus en blijft dit zo goed als de hele film. Sterker nog, de film wordt alleen nog maar duisterder en spannender. Vooral als Lucas en Clementine voor het eerst merken dat er iets mis is in hun huis, begint de film lekker op gang te komen en de spanning te stijgen.

Maar helaas zakt de film op een gegeven moment toch ietwat in. Toegegeven, door de ideale speelduur van beneden de 80 minuten is de film nooit saai, maar het wordt allemaal wel wat minder sterk tegen het einde. Vooral erg jammer vond ik dat de makers al behoorlijk snel weggaven dat de moordenaars gewone kinderen waren. Ik had liever gezien dat ze dit tot het allerlaatste moment geheim hadden gehouden. Desalniettemin komt het einde toch nog behoorlijk hard aan.

3,5 sterren.

Ik zie het woord 'degelijk' vaak terugkomen in recensies en berichten bij deze film. En logisch, want dát is The Imitation Game; een erg degelijke film. Het is een film die enorm mis had kunnen gaan bij een verkeerde casting van het hoofdpersoon, maar men heeft hier gelukkig voor Cumberbatch gekozen. Ondanks dat een Mark Strong en Charles Dance opvallende verschijningen zijn, Cumberbatch steelt in elke scène de show en steekt met kop en schouders uit boven de overige acteurs. Met name Keira Knightley, die ik maar vreemd gecast vond. Had in ieder geval niet het idee dat een Joan Clarke eruit zou zien als een fotomodel. Maar goed, het is en blijft Hollywood, dus er moeten schijnbaar een paar mooie mensen in. The Imitation Game is verder prima, ondanks dat er niet heel veel spannends gebeurd. Je hoeft geen spannende oorlogsfilm te verwachten, want de film is vooropgesteld een drama met veel dialogen. Maar gelukkig dialogen die vaak wel boeien. Dus tja, een erg degelijke film. En daar is niets mis mee.

3,5 sterren.

Een pijnlijke film op twee manieren.

De eerste helft van The Impossible is verrassend goed. Ik had gedacht op een vrij lange introductie, met ergens halverwege de ramp, maar het gaat al opvallend snel mis. Deze tsunami is visueel fantastisch in beeld gebracht. Zo’n ramp had vrij makkelijk een hoog Roland Emmerich-gehalte kunnen krijgen, maar de aanpak van J.A. Bayona is een heel stuk beter; hij laat je vergeten dat je naar een film kijkt en gooit je als kijker middenin de chaos. Naomi Watts en Tom Holland - nu een superster, toen een kindacteur in zijn eerste film - zijn erg overtuigend, met name Watts zet de paniek en pijn heel realistisch neer. Haar zien struggelen en met name het beeld van de open wond in haar been komen wel even binnen. Dat was pijnlijk op een enorm sterke manier.

Het tweede deel van de film wordt gaandeweg pijnlijk op een vervelende manier. Daar begint het drama het over te nemen en wordt de film op veel momenten te vervelend sentimenteel. Ewan McGregor is een uitstekend acteur, maar de scènes met hem gaan geregeld een beetje over de schreef. Dit zit ‘m vaak vooral in de overige rollen, van die veel te ‘oh, wat zijn we allemaal goed en liefdevol voor elkaar’ types. Zo’n scène waarin al die mensen zeggen dat hij moet bellen naar huis had een ijzersterke scène kunnen zijn, maar het wordt veel te zoet gepresenteerd. Datzelfde geldt voor de finale, waarin de hele familie elkaar wel op érg toevallige wijze terugvindt en in de armen sluit. Het mag dan op ware gebeurtenissen gebaseerd zijn, zulke momenten zijn in elk filmscript gewoon niet goed. Eigenlijk zou het in elke andere film gewoon als ‘lui’ bestempeld worden, al die toevalligheden. Aan het einde van de rit heb je het idee dat je een prima film hebt gezien rondom een gezin in paniek, maar voor een sterke film over de (gevolgen van een) tsunami, is eigenlijk enkel de eerste helft de moeite waard.

3 sterren.

"You're an inanimate fuckin' object! "

Lange tijd geleden dat ik zo heb genoten en gelachen bij een film. In Bruges combineert een paar hele bijzondere dingen op voortreffelijke wijze met elkaar, ken maar weinig films die dat zo goed kunnen. Zo werkt de combinatie van heerlijke humor, drama, misdaad en zelfs actie geweldig, de timing is perfect en de dialogen zijn meesterlijk. Tranen sprongen me soms in de ogen bij momenten als de karateslag voor meneer dwerg of het gekibbel tussen Fiennes en Farrell tijdens hun shootout in het hotel. Eigenlijk kent de film teveel van dit soort momenten om op te noemen.

Verder werkt de cast ook perfect mee. Fiennes leeft zich uit, Gleeson is zoals altijd in topvorm en Farrell is hier de grootste verrassing. Zonder meer de beste rol die ik tot nu toe van 'm heb gezien. Maar daar houdt de complimentenregen voor In Bruges nog niet op, want visueel is de film ook adembenemend. Brugge wordt prachtig in beeld gebracht, de meeste shots zou je zo op een ansichtkaart kunnen afdrukken. En in combinatie met de oorstrelende muziek van Carter Burwell (die man blijft me keer op keer verbazen) wordt het bijna een sprookje. Een hilarisch, geweldig geschreven en prachtig uitgevoerd sprookje. Met een sfeer die zijn weerga niet kent.

5 sterren. For fucking Bruges.

Bijzondere toon, deze kunstzinnige horrorkomedie. Doet een beetje denken aan een luchtige variant van de remake van Suspiria. Het uitgangspunt van een kwaadaardige jurk had vrij makkelijk kunnen resulteren in een lompe, domme pulpfilm, maar in de handen van Peter Strickland is het allemaal enigszins classy en experimenteel. Deed me denken aan een film als Death Bed: The Bed That Eats, ook zo’n knotsgek uitgangspunt, maar de uitvoering is kunstzinniger dan je zou verwachten. De gekkigheid zit een beetje door de film verspreid. Zo begint het verhaal rondom het personage van Marianne Jean-Baptiste nog best normaal, maar op een gegeven moment kijk je naar een masturberende man die kijkt naar vrouwen die een menstruerende etalagepop strelen. Geen flauw idee of Strickland daar een bijzondere betekenis achter heeft zitten of dat het gewoon lekker raar doen is.

Zelf vond ik dat vreemde gedoe in de winkel zelf interessant noch grappig, maar in de kleine momenten is In Fabric soms enorm geestig. Denk aan Office Space-achtige praktijken met van die managers die onze hardwerkende hoofdpersoon steeds van het werk houden voor allerlei kulgesprekken. En wat te denken van het tweede verhaal, een stuk luchtiger dan de eerste. De manier waarop mensen worden gehypnotiseerd als ons hoofdpersoon praat over de techniek van wasmachines is vervreemdend en erg komisch. Daar ging de film qua stijl weer richting een Survive Style 5+. Het moge duidelijk zijn; In Fabric is een heleboel. Visueel soms erg indrukwekkend, hier en daar enorm komisch en met een uitstekende cast. Maar alsnog moet je er wel van houden, ik kan me genoeg mensen voorstellen die hier absoluut niets mee kunnen.

3,5 sterren.

Deze film is me echt 100% meegevallen. Ik had nogal lage verwachtingen van de film en besloot hem vanmorgen maar eens te bekijken ...

En hoewel ik me absoluut niet interesseer voor voetbal, bleef het verhaal me tot het einde wel boeien. Het verhaal is misschien ietwat voorspelbaar, maar dat hou je toch bij dit soort producties. Vermakelijk was het in ieder geval wel.

Het acteerwerk was ook uitstekend, vooral Acda en van de Velde waren goed. Ook leuke bijrollen voor Peter Blok en Erik van Muiswinkel als trainer. Verder zaten er scènes in de film, die er erg mooi uitzagen (zoals bijvoorbeeld de scène waarin Remco door het bos fietst met zijn vader achterop).

Lekker tempo, goede sfeer en muziek, leuke humor en af en toe ook best ontroerend. Goede film, veel beter dan ik had verwacht.

3 en een halve ster !

Visueel zonder meer een prima documentaire, maar inhoudelijk kon het me eerlijk gezegd vrij weinig boeien. Grabsky geeft het geheel een rustig sfeertje en weet het op een prima manier in beeld te brengen, maar ik vond het allemaal niet echt heel bijzonder gebracht. Vooral al die historici die Mozart's werk noot voor noot doornemen ervoer ik nu niet bepaald als interessant. Leuk voor de grote liefhebbers, maar verder is dit het beste gewoon te vermijden. Want dan duren die twee uur behoorlijk lang.

2 sterren.

Sure, dit is verre van een Texas Chainsaw Massacre, maar onder het genre biografiën van legendarische seriemoordenaars is dit toch een heel stuk beter dan een Gacy, Dahmer of Ted Bundy. Grootste voordeel van de film is het optreden van Steve Railsback met een erg sterke rol als Gein. Verder is niet niet echt bijzonder, maar het is wel leuk eens te zien.

Erg sterk. In the Name of the Father is zo'n acteursfilm waarbij uitmuntende acteurs als Daniel Day-Lewis en Pete Postlethwaite zich helemaal kunnen geven. Vooral prettig dat de film het een stuk subtieler en minder sentimenteel aanpakte dan ik had verwacht. Je verwacht een beetje zo'n mierzoet Amerikaans sausje (zoals ook in de trailer), maar dat blijft gelukkig uit, Sheridan weet telkens de juiste toon te vinden. In de verkeerde handen was zo'n scène met die brandende papiertjes een verschrikking geworden, maar hier is het één van de krachtigste momenten uit de film.

4 sterren.

Oef. Ik had Inception altijd hoog staan, maar een herziening deed de film niet veel goeds. Was ik destijds in de bioscoop overdonderd - want dat doen Nolans films vaak in de bioscoop - op een handjevol effectief spektakel blijft er niet veel staan. Vooropgesteld zijn de personages in deze Nolan behoorlijk saai. Het personage van DiCaprio (‘Domkop’) is maar een futloos figuur en dat hele gebeuren rondom zijn vrouw Mal is niet bepaald interessant. Inception bevat een hoop Mal gedoe, if you will. Ook wordt DiCaprio neergezet als een genie en ‘het beste in zijn vak’, maar we zien eigenlijk maar weinig waarom hij nu zo goed is in wat hij doet. Ondanks dat hij duidelijk de belangrijkste persoon in het verhaal is, voor mijn gevoel liep hij de hele film maar een beetje mee. De rest van zijn team doet veelal het werk. Van dit team is Joseph Gordon Levitt aangehaald om enkel alles uit te leggen. Dit doet hij aan het personage van Ellen Page, die twee zijn nonstop aan het ouwehoeren over hoe alles in elkaar zit. Via hen lijkt Nolan koste wat kost alles te willen uitleggen over zijn gecompliceerde verhaal.

Eigenlijk is Inception een soort Mission: Impossible; een team gaat een missie uitvoeren met een hoop uitleg, waar je als kijker vrij snel klaar mee bent. Na het zoveelste ‘droom in een droom in een Limbo in een droom’ gedoe ben je wel klaar voor wat actie. Die actie komt er ook, maar ook die stelt wellicht wat teleur. Een paar scènes zijn nog steeds indrukwekkend, met name de dichtklappende stad en - vooral - het hele zweefgevecht in het hotel met Joseph Gordon Levitt. Je verwacht echter dat naar mate de film vordert de gevechten en actiescènes steeds spectaculairder worden, maar de ‘final battle’ met de sneeuwscooters is eigenlijk belachelijk underwhelming. Sowieso valt op dat Nolan maar een paar keer goed gebruik maakt van de creativiteit en speelsheid van dromen, vaak is alles eigenlijk vrij inspiratieloos. Je onderbewustzijn dat wordt bewaakt zijn gewoon simpele mannen met geweren, die je in praktisch elke actiefilm rond ziet lopen. Ook al voelt Inception aan de premisse een pak creatiever dan een gemiddelde Mission: Impossible, in praktijk valt dat eigenlijk vies tegen.

Wat dat betreft heeft Inception best wat interessante ideeën en een paar simpelweg uitstekende visuals, maar is qua personages, setpieces en look eigenlijk opvallend grauw, saai en grijs.

3 sterren.