Meningen

Shot to shot remakes blijven toch altijd een verhaal apart. Want hoe beoordeel je een film die praktisch gelijk is aan het origineel? Bij Quarantine kwam dit probleem echter niet naar voren. Want ondanks dat de film uiteraard veel overeenkomsten kent met het origineel, de film is desondanks overduidelijk van een heel ander niveau. En niet in positieve zin, jammer genoeg.

Met als voornaamste struikelblok dat Quarantine teveel oogt als een geregisseerde speelfilm in plaats van een gevonden document. De 'look' van de film is veel te gelikt, het neemt al het realisme weg. Sowieso werd die sterke claustrofobische sfeer hier nergens gehaald. Daarnaast zijn er nog die veel te dik aangezette (en bijna lachwekkende) geluidseffecten en het bijzonder matige acteerwerk van alle acteurs. Toch jammer dat in een film waar alles realistisch hoort over te komen, de regisseur de B-acteurs wanhopig in de steek laat.

Al met al blijven er een paar effectieve momenten en een aantal aardige scènes over. Jammer genoeg zijn dit allemaal letterlijk gekopieerde momenten uit het origineel, waardoor Dowdle en consorten eigenlijk maar weinig credit verdienen. Waar [Rec] de spijker precies op zijn kop wist te slaan, daar slaan zij met hun matige uitvoering Quarantine de plank behoorlijk mis. Een paar scènes zijn aardig nagedaan en de film kent welgeteld misschien één aardig origineel moment, maar verder is dit een duidelijk gevalletje van jammer, maar helaas.

2 sterren.

Zag hem tijdens de Horror Night en had flink problemen om mijn ogen open te houden. Ik ben al niet dol op vampierfilms, maar dit maakt het niet beter. Saai plot, weinig interessante personages en ook het acteerwerk is erg matig. Vond alleen die aanval bij het concert nog wel aardig. Voor de rest was dit behoorlijke rommel.

1 ster.

Jean-Claude bedenkt het verhaal, Jean-Claude regisseert en Jean-Claude speelt de hoofdrol. En Jean-Claude lijkt geen van allen te kunnen. The Quest is een belachelijk product geworden. Oersaaie gevechten met de meest idiote slowmotion shots, een erg slechte dubbing, lelijk camerawerk en het acteren leek al helemaal nergens op. Lompe gevechten in beeld brengen lukt hem blijkbaar nog tot op zekere hoogte, maar acteurs regisseren is niet één van Van Damme's kwaliteiten, zo blijkt.

Maar van alles is het script nog het meest waardeloos. We krijgen uit het niets een paar onzinnige flashbacks met de hoofdpersoon als zielig jongetje. Wat we daar verder mee moeten, zal wel altijd onduidelijk blijven. Wilde Van Damme nu zó graag zijn zoontje in de film hebben? Verder slaat de rol van Janet Gunn als (hoe kan het ook anders) journaliste helemaal nergens op, zelden zo'n zinloze rol in een film gezien. En de dialogen, plotwendingen en karakterstudies zijn van hetzelfde niveau, dus dat is wel duidelijk. Het enige pluspunt dat ik kan bedenken is de best geestige rol van Roger Moore, de enige persoon in de film met wat charisma. Geen idee wat hij in deze film moest, maar dankzij hem was The Quest nog enigszins om uit te zitten.

1 ster voor Moore.

Redelijke TV-film, overduidelijk een product van Garris. Niet al teveel sfeer en de nogal softe verhaaltjes missen elke vorm van spanning. Het eerste segment is redelijk. Lloyd schmiert er flink op los als de excentrieke verhalenverteller, maar echt overtuigen doet ie niet. Zijn eerste verhaal, Chattery Teeth, overtuigt eveneens niet al te best, mede doordat er maar weinig met het principe wordt gedaan. Sbarge en Mitchell doen het nog best aardig en het verhaal rond hun karakters is niet eens zo slecht, maar de actie rondom het gebitje valt erg tegen. Daar zat duidelijk meer in.

Het tweede verhaal, The Body Politic, had gelukkig vaste Garris- acteur Frewer in de hoofdrol. Zeker niet zijn beste rol, maar hij weet er zeker wat van te maken. Desondanks een uitgangspunt dat we veel beter uitgewerkt zagen in onder andere Evil Dead 2: Dead by Dawn en Idle Hands. Het kwam hier allemaal nogal matigjes uit de verf, hoewel Frewer's performance veel goedmaakt. Het maakt van Quicksilver Highway een redelijke verzameling verhalen, hoewel nergens bovengemiddeld. En tja, dat verwacht je toch wel een beetje met namen als Barker en King.

2,5 sterren.

Eerste aangename verrassing: Meteen als de film begint ontdek je dat het hier niet gaat om een langgerekt oorsprongsverhaal. De premisse deed me verwachten dat het een gevalletje Signs zou worden - en daar had ik weinig zin in. Maar nee, A Quiet Place opent meteen in een soort post-apocalyptische wereld, waar men al gewend is om stil te leven. De premisse is simpel, maar blijkt enorm effectief. En bijzonder, want niet vaak zie je een film zo stil en met amper een zin dialoog. Je merkte dat het publiek in een bioscoop ook gedwongen wordt zo stil mogelijk te zijn, want er vallen nogal wat doodse stiltes. Daar wordt goed mee gespeeld en, hoe goedkoop of voorspelbaar ze soms ook zijn, de jumpscares werken daardoor vaak wel.

De cast doet het uitstekend, Blunt is sowieso een fijne actrice en Krasinski doet het als regisseur/acteur ook voortreffelijk. En ook hun kroost in de film, waaronder een doof meisje dat lijkt op Jeroen Woe en een jochie dat een enorm scala aan bange gezichtsuitdrukkingen heeft, zijn sterk. Maar niet alles aan A Quiet Place is een schot in de roos. De monsters zijn dreigend, maar het design is nogal lui. Niet dat ze lelijk gemaakt waren, maar vond het weinig inspirerend hoe de monsters er uiteindelijk uit zagen. Verder ontspoort de film tegen het einde. Met name het voorspelbare opoffering van vaders met dat zoetsappige 'ik hou van je' had van mij achterwege kunnen blijven. Net als moeders die nog even stoer het monster neerknalt met een shotgun. Op zulke momenten wordt de film teveel een 'film', helaas. A Quiet Place deed me meerdere malen denken aan 10 Cloverfield Lane: Een teleurstellend slot, maar verder enorm spannend, intrigerend en soms zenuwslopend, met maar heel weinig middelen.

3,5 sterren.