Meningen

Aardig vermakelijke film. Deed me qua sfeer hier en daar wat denken aan Dwight H. Little's The Phantom of the Opera. De film bevat niet al teveel actie, maar leunt vooral op het drama en de acteerprestaties. Met dat laatste is overigens weinig mis, de castleden waren prima op dreef. Verder een paar aardige scènes voorbij zien komen (met name de scènes rondom dat Lark Hill instituut en de flashbacks van Valerie). Verder is het allemaal gewoon prima verzorgd en zit het aardig in elkaar. Bovengemiddeld wil V for Vendetta eigenlijk nergens worden, maar desondanks is het allemaal best interessant en aardig sfeervol.

Kleine 3,5 sterren.

Sympathieke, maar niet echt bijster bijzondere film over een klein wijsneusje met gigantische bril. De film ziet er goed en verzorgd uit, straalt aardig wat warmte uit en het wordt allemaal ook vlotjes verteld. Verder is de luchtige toon en de subtiele humor een sterke keuze geweest. De uitwerking van het verhaal liet voor mij jammer genoeg af en toe wat te wensen over, maar verder wist Valentín goed te amuseren.

3,5 sterren.

Meh. Een film met een amusant uitgangspunt en aardige setting, maar er wordt vrij weinig vernieuwends gedaan. Valiant is uiteindelijk toch een brave animatie, waar alle clichés van het genre voorbij komen. Ook lastig om te ontdekken welke doelgroep de makers nu precies wil aanspreken; de knipogen en verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog, het verzet en bekende oorlogsfilms zal voor de allerkleinste kijkers niet veel boeien, maar volwassen zullen het snel gezien hebben als voor de zoveelste keer een duif tegen een muur vliegt of twee duiven tegen elkaar opbotsen. Maar ondanks dat de makers enkel binnen de lijntjes blijven kleuren, de film doet goede zaken qua voice- casting. Met name John Cleese en Tim Curry zijn prima aanwinsten. En ook visueel is het verzorgd. Vooral de achtervolging tussen adelaars en duiven tijdens een grote storm boven een woeste oceaan ziet er prima uit. Maar daar is het bijzondere van Valiant ook wel mee besproken.

2,5 sterren.

Bryan Singer is niet geheel vreemd met de Tweede Wereldoorlog, zoals blijkt in Apt Pupil en de introductie van de eerste X-Men. Voor zijn eerste volledige speelfilm rond WOII koos hij voor het verhaal van Claus von Stauffenberg en de aanslag op Adolf Hitler. Geen slechte keuze, want het verhaal rond deze aanslag is intrigerend genoeg om een interessante en spannende verfilming op te leveren. Mits het in de juiste handen is, uiteraard.

Valkyrie is uiteindelijk nergens bijzonder of bovengemiddeld geworden. Zo is het script niet bepaald ijzersterk, met name door de hoeveelheid vlakke personages en het onvermijdelijke maar imo behoorlijk onnodige sentiment. Bepaalde scènes slaan in ieder geval de plank flink mis. Gelukkig bewijst Singer opnieuw een uitstekende verhalenverteller te zijn en hij maakt er een spannend en goed verzorgde productie van. Valkyrie weet goed te boeien, zit op zich erg aardig in elkaar en ook de score van Ottman is sterk.

Naast deze sterke en zwakke punten blijven er bij Valkyrie nog een aantal zaken over die gewoon in orde zijn. Zo is het acteerwerk prima, maar nergens echt uitzonderlijk. Cruise deed het best aardig, hoewel verre van zijn beste rol. De show werd voor mij echter gestolen door Bill Nighy als Friedrich Olbricht. Nighy was voor mij in ieder geval de enige die echt wist te overtuigen. Verder prima werk van vaste Singer- cameraman Newton Thomas Sigel.

3,5 sterren.

Voor de dvd-release koos men niet langer voor de titel Valley of the Sasquatch, maar heet de film Hunting Grounds, alsof men het wat subtieler wilde maken. Alsnog is op de hoes van de dvd een grote brullende Sasquatch te zien. Wie echter verwacht dat Hunting Grounds een groot horrorfeest is, komt bedrogen uit. Maker John Portanova wil vooral het drama vertellen van een relatie tussen vader en zoon in barre tijden. Of zoals op de hoes van de dvd staat: Een verhaal met ‘weggestopte gevoelens van schuld en verraad’. Niets van dit komt uit de verf, daarvoor is het script veel te mager en het spel veel te beroerd. De film wordt iets leuker als rond de derde akte de monsters in bruine onesies jagers komen ontdoen van hun ledematen. Het blijft troep, maar het maakt de film nog enigszins vermakelijk. Of ‘dragelijk’ is misschien het betere woord.

2 sterren.

Toch wel opvallend dat Wes Craven hier een horrorkomedie heeft gemaakt waarvan de humor afgrijselijk is, maar de horror juist weer hilarisch. Het maakt dat Vampire in Brooklyn als knullige camp soms wel werkt, al is het om de verkeerde redenen. Het is aan de ene kant een film die het mysterieuze hoofdpersonage van Eddie Murphy serieus lijkt te willen nemen, maar tegelijkertijd doet Eddie Murphy ook wat Eddie Murphy in die periode altijd deed; in outfits klimmen om rare typetjes te spelen. Was dit in een komedie al vervelend, in een horrorfilm is het al helemaal afleidend. Maar het probleem blijft hetzelfde; Eddie Murphy als allerlei typetjes is simpelweg niet grappig.

Eigenlijk is hij als Maximilian, de arrogante mystieke vampier, grappiger dan als hij als priester of sullige dief rondloopt. Maar dat komt ook omdat alles rondom Maximilian en zijn obsessie met Angela Bassett enorm serieus genomen lijkt te worden door Craven en consorten. Dus telkens als er weer een stukje slapstick is geweest - met veelal schreeuwerige humor van Kadeem Hardison en John Witherspoon (die zichtbaar de meeste lol hebben in de film) - gaat Craven weer vol op de rem en wordt alles bloedserieus. De film switcht van Kadeem Hardison die op komische wijze een arm verliest naar een oersaai stuk drama met Allen Payne als één van de saaiste droplullen uit de filmgeschiedenis. Je zou er bijna een whiplash van krijgen. Maar het is toch die enorme toondoofheid van Vampire in Brooklyn die het stiekem enigszins amusant maakt.

2 sterren.

Allemachtig, wat een wanproduct was dit zeg. Vervelende sfeer, vooral omdat meer dan de helft van de film zo donker is dat je geen hol ziet. En wat je wél ziet, is weer niet om aan te zien. Want laten we eerlijk zijn, special effects als dit is toch werkelijk om te janken? Enkel de acteurs zijn echt, de rest komt allemaal overduidelijk uit de PC. Het leek wel één of ander mislukt computerspelletje.

Van Helsing is echter niet alleel lelijk, het is ook nog eens slaap- en irritatieverwekkend. Die drie vliegende bruiden zijn verschrikkelijk vervelend, die relatie tussen Jackman en Beckinsale kon beter in zijn geheel worden geknipt, die zogenaamd grappige sidekick van Van Helsing was gewoon pijnlijk om te zien en die Dracula staat er al helemaal bij als een nat washandje. Nee, na vijftien minuten heb je het wel gezien. En dan duurt dit wanproduct nog lang.

Eén hele kleine ster voor de moeite.

Als fan is een documentaire-reeks als dit natuurlijk sowieso grandioos, maar regisseur/programmamaker Coen Verbraak maakt er gelukkig wel iets meer van dan een simpele reeks interviews met Koot en Bie, aangevuld met beeldmateriaal. In Van Kooten & De Bie Sloegen Weer Toe komen onder andere ook crewleden aan het woord, bezoeken Van Kooten en De Bie oude locaties en plekken als de school waar ze elkaar voor het eerst hebben ontmoet en krijgen we veel nooit eerder vertoond materiaal te zien. Er is een goede balans gemaakt, hoewel je als fan geen genoeg kan krijgen van het materiaal en de verhalen die hier voorbij komen. Een waardig verslag van de leukste komieken die de Nederlandse televisie ooit heeft gekend.

4 sterren.

Meteen na Abre los Ojos maar aan de Amerikaanse remake begonnen. Verwachtingen waren niet al te hoog, maar deze versie viel me niet tegen. Sfeervol, prima acteerwerk van met name Lee, Diaz en Russel en ook visueel uitstekend verzorgd door Crowe. Enige punt wat ik echt jammer vond is dat het moment waarin César in het origineel een agent doodschiet en waarin zijn psychiater zijn leven weet te redden en een kogel in zijn rug krijgt niet in Vanilla Sky werd gebruikt.

Niet zo leuk als het origineel, maar desondanks een sterke film. 4 kleine sterren.

Of ik deze film nu vergelijk met het meesterlijke Spoorloos of gewoon 'los' bekijk, het maakt wat mij betreft weinig verschil. Want de film is niet alleen vergeleken met Spoorloos tien keer niks, ook als je hem als gewone thriller ziet is het niet meer en niet minder dan een waardeloos wanproduct.

Om te beginnen is er het script met een hoop afgrijselijk slechte dialogen, veel onlogische momenten en een paar zeer eendimensionale personages. Dit laatste komt trouwens voornamelijk door het barslechte acteerwerk van de acteurs. Want hoewel we met behoorlijk grote namen te maken hebben; Zowel Bridges als Sutherland, Travis en Bullock bakken er echt helemaal niets van.

Verder heb ik mij een groot deel van de film echt ontzettend lopen ergeren aan de afgrijselijke muziek van Goldsmith. En, last but not least, ben ik, uiteraard, ook erg ontevreden over het einde van deze versie. En dan bedoel ik uiteraard het 'happy' einde, maar ook dat afschuwelijke laatste zinnetje "wij drinken geen koffie meer!"

1 ster voor de moeite.

Varian's War, een prima film met een sterke cast (met als hoogtepunt een verrassend sterke William Hurt) en een boeiend verhaal dat op een uitstekende wijze wordt verteld. Echt heel bijzonder is het allemaal niet, maar gelukkig weten de makers aardig wat spanning in het geheel te krijgen. De film weet dan ook niet te vervelen. Nergens bovengemiddeld (of het moet het acteren van Hurt al zijn), maar desondanks een uitstekende film.

3,5 sterren.

Ik heb zelden iemand zo miscast gezien als Tom Hardy in Venom. De beste man lijkt zich uitstekend te redden als hij zelfverzekerde types moet spelen, maar gaat compleet onderuit in deze film, waarin hij met zijn krakende en piepende stem en sullige vragende blik in zijn ogen de hele tijd verbaasd moet spelen. Geestig hoe velen de film afkraken, maar juist Tom Hardy goed vinden en zelfs zien als hoogtepunt. Niets tegen de acteur - hij heeft voortreffelijke rollen gespeeld - maar hier is ie ronduit slecht. Hardy speelt een journalist die bekend is door zijn goedbekeken video's. Video's waarin hij mensen interviews terwijl hij van een notitieboekje leest. Dat klinkt inderdaad als zeer spannende televisie. We zien Hardy in een relatie - waar de hele film geen enkele chemie voelbaar is - en zien hem op zijn werk. Het duurt gevoelsmatig úren voordat hij eindelijk besmet raakt met het Venom virus en dan zien we Hardy dus vooral rondrennen en verbaasd reageren om alles om hem heen. En ik pik het geen moment.

Ik hoopte dan ook dat het Venom personage wat goeds zou doen. Want toen de film voor het eerst werd aangekondigd leek het een soort superheldenfilm met een horrortintje te worden. Dat klonk mij interessant, want wie anders dan Venom is ideaal om een wat duistere film te zijn tussen al die kleurrijke Marvels. Maar nee, het mocht niet zo zijn. Ondanks het succes van Deadpool en Logan maakte men de film PG-13 en dus blijft de film braaf. Heel braaf. Maar wat nog veel erger is; de film is uiteindelijk de meest inwisselbare film aller tijden geworden. De structuur is die van een superheldenfilm zoals we ze al veel vaker zaken. Moest steeds denken aan een The Incredible Hulk met Edward Norton; ook zo'n film die niemand zich meer kan herinneren en die ook niemand zal aanwijzen als zijn of haar favoriet. Gewoon een standaard superheldenverhaaltje waarin aan het einde twee nietszeggende monsters met elkaar op de vuist gaan. In het geval van Venom in één van de lelijkst gedraaide actiesequenties, met een schuddende camera en twee CGI gedrochten die wat tegen elkaar aan rammen. De schurk van het verhaal, het liefdesverhaal; het zal je allemaal gestolen kunnen worden. Enkel Venom zelf zorgt hier en daar voor een paar aardige momenten. Moest wel even grinniken om de 'pussy' grap bij de lift. Maar verder was het veelal verveling. En af en toe plaatsvervangende schaamte.

2 sterren.

Intrigerende film, dat op een sterke wijze wordt verteld. De koude sfeer en de trage vertelwijze komt het realistische beeld ten goede. Het maakt de film des te indringender. Maar het meest memorabel van alles is wel de fenomenale werk van Imelda Staunton. Wat een gigantische acteerprestatie was dat.

3,5 sterren.

Mwoah, vond dit een redelijke film, niet echt je standaard komedie. Bepaalde momenten waar erg geestig, maar na verloop van tijd had ik het wel gezien en ging het een beetje vervelen. Nergens echt uitzonderlijk moeten lachen of zo, in ieder geval.

2,5 sterren.

Geheel volgens de traditie van horrorfilmreeksen uit de jaren 80 is dit derde Harold en Kumar avontuur in 3D. Regisseur Todd Strauss-Schulson, die een paar jaar later de amusante horrorkomedie The Final Girls maakte, gebruikt deze gimmick met genoegen en propt zijn film vol met CGI voorwerpen die in slowmotion op de camera afvliegen. Ondertussen blijken Penn en Cho na zeven jaar nog steeds een uitstekende chemie te hebben, in een film waarin alles weer smakelijk ‘van kwaad tot erger’ gaat. Subtiliteit is zoals verwacht weer ver te zoeken en de talloze puberale grappen over seks en drugs vliegen je - vaak letterlijk dus - om de oren. Tegen mijn verwachtingen in was dit derde, en zoals het nu lijkt laatste, deel uit de Harold en Kumar trilogie nog steeds erg geestig. Wat mij betreft keren Penn en Cho samen met scenaristen Jon Hurwitz en Hayden Schlossberg binnenkort terug voor een vierde film.

3,5 sterren.

Sierra McCormick mocht blij zijn dat ten tijde van VFW de kroegen niet allemaal in lockdown zaten, want anders stond ze daar mooi voor een dichte deur met een vracht drugs en talloze agressieve junkies achter haar aan. In VFW krijgt ze hulp van een stelletje heerlijke B-acteurs. Stephen Lang (die hier wederom laat zien meer te zijn dan een beestachtige bikkel, maar ook een verdienstelijke acteur) is de barman en zijn stamgasten zijn William Sadler, Martin Kove, Fred Williamson, David Patrick Kelly en George Wendt. Puur om deze gasten te zien ouwehoeren met een biertje is al een genot, laat staan als ze het lekker opnemen tegen een stel geflipte drugsverslaafden. Dit resulteert in een reeks aangenaam lompe taferelen, maar helaas trapt regisseur Joe Begos ook net iets te vaak op de rem om saaie figuren als die jonge soldaat Shaun tijd te geven. Ook de grote schurk had wel iets leuker gemogen. Anderzijds geeft VFW ons William Sadler die one-liners eruit gooit terwijl hij met een cirkelzaag in het rond zwaait. Meer heb je als filmliefhebber eigenlijk niet nodig.

3,5 sterren.

Een heerlijke aaneenschakeling van sketches, allemaal in de stijl van jaren 80 televisie. De hoofdlijn is een jochie dat zijn videocamera kan aansluiten aan de televisie en zo programma’s kan opnemen en vervolgens krijgen we hilarische flitsen van programma’s als een Bob Ross-achtige schildercursus, Tell Sell reclame, Tussen Kunst en Kitsch met de altijd hilarische Mark Proksch, een true crime aflevering en clipjes uit foute pornofilms als Hot Winter en Sexy Swedish Illigal Aliens from Space: XXX.

Je zou het argument kunnen maken dat zoiets minder een film is, maar meer een uit de kluiten gewassen aflevering van de Tim and Eric Awesome Show, maar voor mij werkte het als film uitstekend. Het is soms wat onsamenhangend, maar regisseur Jack Henry Robbins (zoon van Tim Robbins en Susan Sarandon, die beide ook even kort opduiken) weet nog aardig de boel een beetje aan elkaar te rijgen. Deze 70 minuten zijn zeer de moeite waard, heb geregeld erg hard moeten lachen.

4 sterren.

Amusante en interessante film. Goed spel van de twee hoofdrolspelers Terjima en Omori en de film bevat een schitterende soundtrack. Verder ziet de film er prachtig uit, de plaatjes die worden geschoten zijn voortreffelijk en er wordt een sterke sfeer neergezet. Film was naar mijn mening soms iets te rustig, er gebeurde af en toe te weinig om echt te blijven boeien, maar over het algemeen wist dit aangename en warme romantische drama mij goed te raken.

3,5 sterren.

Vice, oftewel een Michael Moore documentaire, gemaakt door een YouTuber. Want zo oogt deze film van regisseur Adam McKay, met allerlei (vaak opvallend lelijke) freezeframes, een voice-over, geintjes, visuele trucjes en teksten door het beeld. Volgens mij waren die veelal bedoeld om grappig te zijn, ook al heb ik geen moment hoeven glimlachen. Het lijkt alsof McKay er alles aan doet om dit niet te laten voelen als een standaard biografie, dus naast geintjes gooit ie de structuur door elkaar, duwt hier en daar wat echte (of willekeurige) beelden ertussen en komt met een hoop symbolische scènes. Maar de juiste toon weet ie niet te pakken; soms ligt het er allemaal wel héel dik bovenop - en legt de voice-over het ook nog eens netjes uit - en andere keren blijft ie vaag, wat hij waarschijnlijk artistiek noemt. Ondanks dat ik de standaard formule van biografie-films zat ben, denk ik alsnog dat dit verhaal beter tot z'n recht was gekomen dan dit knutselwerkje.

De film voelt als een bij elkaar geraapt zooitje met geen enkele scène die echt bijblijft. Ik kom net uit de bioscoop, maar moet nu al moeite doen de film überhaupt te herinneren. De film lijkt vooral een excuus voor weer een metamorfose van Christian Bale, die weer eens dik of dun wil worden. Hij doet Cheney prima na, maar een geweldige rol zou ik het niet willen noemen. Meer een SNL skit met meer budget, maar ook veel minder grappig. Ook Carell kan een oké acteur zijn, maar hier zag ik geen Donald Rumsfeld, maar ik zag Carell. Rockwell steekt er wat dat betreft bovenuit; zijn George W. Bush is in ieder geval een stuk beter dan Brolin in die andere biopic. Adams is zoals wel vaker ook prima, de rest van de cast boeit niet echt. De cameo's van een Naomi Watts en Alfred Molina begrijp ik nog steeds niet, maar er is wel meer dat ik niet begrijp aan Vice. Met name waarom deze matige film zo hoog aangeschreven staat.

2 sterren.

Geestig dat de Friday the 13th serie al tien jaar stilstaat, terwijl Adam Green met zijn - praktisch identieke - filmserie al bij deel 4 is aangekomen. Als dat zo doorgaat haalt ie de serie nog in. Wie Green een beetje volgt in onder meer zijn podcast weet dat hij trots is op zijn Hatchet franchise, maar toch ook graag andere projecten zou doen. Het lijkt er echter op dat hij vooralsnog vooral moet leunen op het succes van zijn doorbraak Hatchet. Schijnbaar heeft George A. Romero hem geïnspireerd om toch gewoon te gaan met deze reeks. En die kan het weten, die is uiteindelijk ook maar gewoon voort blijven borduren op zijn Living Dead serie. Maar goed, niet dat dat nu kwalitatieve films tot gevolg had.

Geheel volgens de traditie van een slasherserie als Friday the 13th is Victor Crowley - ofwel Hatchet 4 - weer meer van hetzelfde. De premisse van de films is simpel: Een mismaakte en ondode driftkikker in tuinbroek jaagt op tieners in een moeras. Het principe is dus onveranderd, maar Victor Crowley is qua toon wel anders. De vorige drie Hatchet films waren horrorkomedies, maar daar leek Green de backstory van zijn eigen creatie (veel te) serieus te nemen. In Victor Crowley daarentegen is de serieuze toon verdwenen en staat komedie voorop. Enkel hebben de voorgaande Hatchet films al bewezen dat humor niet Green’s sterkste kant is. Althans, niet als het puur humor aangaat. Victor Crowley zakt geregeld naar bedenkelijk niveau, dat meer past bij een komedie van Seltzer en Friedberg (je weet wel, Date Movie, Epic Movie … dat niveau). In de eerste paar scènes van Victor Crowley komt een grote hoeveelheid snot, tieten en penissen voorbij.

Maar goed, die puberale onzin is nog altijd leuker dan saaie personages in een vliegtuig zien. En dat is Victor Crowley voor een groot deel. Ik gok dat dit komt door budgettaire beperkingen, maar in de film zitten de hoofdpersonages gevoelsmatig meer dan de helft van de tijd in een kapot vliegtuig te ouwehoeren. Ook daar is de humor niet geslaagd en de personages zijn duidelijk enkel een messenblok voor Victor Crowley. De film wordt dan ook pas leuk als deze geflipte heikneuter aan het werk gaat en bloed, ingewanden en ledematen de revue passeren. Dan heeft Green weer een hele stapel compleet over de top moordpartijen en ranzigheid voor de kijker en dát is nu net waar hij goed in is. Het is jammer dat deze films vaak gepaard gaan met vrij inspiratieloze scripts, want met een leuker script is Green ongetwijfeld in staat een leuk horrorfeest te geven. Jammer genoeg geeft hij nu enkel vrij matige partijtjes, met hier en daar een opleving. Desondanks zal ik de uitnodiging voor een vijfde fuif gewoon weer accepteren, want vervelend is het ook weer niet en op een Friday the 13th feest lijken we voorlopig ook niet te hoeven rekenen.

2,5 sterren.

De regisseur van verscheidene korte horrordocumentaires en -reportages (en een paar horrorfilms) vertelt het bijzondere verhaal van de Video Nasties. Een leuk onderwerp, want naast het idiote verhaal rondom de enorme ophef over deze producties zijn de producten zelf natuurlijk ook geweldig om te zien. Ik smelt in ieder geval vrij snel als ik een blik werp op die prachtige video- covers of beelden zie van zo'n überslechte film. Want wat is er nu heerlijker dan zo'n een bombastische trailer van een slechte film, waarin de donkere stem en extreem grote letters de kijker waarschuwen voor de gruwelijkheden die ze gaan zien. En dat alles in die onvergetelijke VHS kwaliteit.

Maar qua docu is deze Video Nasties niet meer dan aardig. West houdt het voornamelijk bij 'talking heads', terwijl het onderwerp zich eigenlijk voor veel meer leent. Af en toe komt er een kleine intermezzo of trucje om de hoek zetten, maar het is toch vooral mensen aan het woord. En jammer genoeg niet altijd de meest interessante sprekers. Zo'n Martin Barker of Graham Bright hebben veel interessants toe te voegen, maar vele anderen kwamen vrij nutteloos over. Had dan liever wat makers aan het woord gehad. Of gewoon iets meer beelden gezien. Op zich is het tof hoe West veel dingen alleen heeft gedaan, maar het resulteert tevens in een wat karige en vergeetbare reportage. Ze zijn er in ieder geval beter.

3 sterren.

Een stuk compacter en sterker dan de remake van Carpenter. Zag die toevallig een paar dagen terug en me toen meteen ook maar aan het origineel gewaagd. Net als de remake is ook van deze Village of the Damned het begin wellicht het sterkste stuk van de film. Vond de opening, waarin alle inwoners van Midwich op mysterieuze wijze in slaap vallen, vooral hier erg geslaagd. Sterk in beeld gebracht en de sfeer zit er meteen goed in. Verder prima vertolkingen van George Sanders en Michael Gwynn. Verder is het af en toe zeker wat knullig, houterig en gedateerd, maar toch blijft de film op opvallend veel vlakken zelfs nu nog goed overeind staan. Met name qua sfeer en cinematografie zit wel goed.

3,5 sterren.

De jaren 90 gaan sowieso niet de boeken in als het decennium waar John Carpenter zijn beste films maakte. In the Mouth of Madness was ijzersterk en Escape from LA bijzonder vermakelijk, maar het ging wel duidelijk bergafwaarts. Van slechte films kun je echter niet spreken (die kwamen pas later), maar een The Thing of Halloween was ook niet meer vanzelfsprekend. Village of the Damned is dan ook een film die daar precies middenin valt; het is geen ramp om te zien, maar we kunnen geenszins spreken van een nieuw meesterwerk van de geliefde horrormeester.

Village of the Damned heeft een sterke opening en best een spannend uitgangspunt. Helaas moet de suggestiviteit en subtiliteit op een gegeven moment plaatsmaken voor nogal flauwe taferelen en effecten. Waar Carpenter juist een ster is in het uiterste halen in het minimale, daar ligt alles er hier te dik bovenop. Het wordt soms te simpel en flauwtjes gebracht, waar Carpenter als geen ander suspense zou kunnen neerzetten. De vertolkingen wisselen van redelijk (Reeve, Jason) tot belachelijk (Hamill) en de karakters zijn allen niet bepaald boeiend. Het vermaakt allemaal gelukkig nog wel en het sfeertje is prima (beetje Stephen King- achtige setting en plot). Uitzonderlijk is het echter nergens.

3 sterren.

Unbreakable en Sixth Sense vond ik uitstekend, Signs vond ik een flinke teleurstelling, waar ik maar weinig mee kon. The Village zit daar voor mij persoonlijk wat tussenin. De film begon erg leuk, sterke muziek en ook goed geschoten beelden. Visueel was het prima in orde. Ook op het acteerwerk was erg weinig aan te merken.

Toch werd er naar mijn mening teveel tijd besteed aan het introduceren en uitdiepen van de personages en het verhaal uit te leggen. Het plot is nu niet bepaald erg ingewikkeld en de personages zijn niet al te boeiend, dus zoveel tijd was wat mij betreft echt niet nodig. Wat later krijgt de film gelukkig wat meer vaart en zelfs spanning, met als hoogtepunt de scène waarin Howard wordt opgejaagd in het bos. Goed gefilmd ook.

De ontknoping viel me daarentegen weer een beetje tegen, dat had van mij niet per se gehoeven. Verpesten deed het de film overigens ook niet, als je het mij vraagt. Dat is trouwens mijn gedachte voor de hele film; van veel dingen was ik totaal niet ondersteboven, maar écht slecht vond ik het ook zeer zeker niet. Wat dat betreft blijft mijn score ook maar mooi gemiddeld.

3 sterren

Net als Calvaire van meneer Du Welz is zijn Vinyan een film waarvan een aantal plaatjes je nog een behoorlijke tijd bijblijven. De eerste keer dat Béart haar zoontje in een visioen ziet was bijvoorbeeld kippenvelverwekkend, zonder twijfel één van de sterkste scènes uit de film. Visueel is de film sowieso erg knap; op cinematografisch vlak is het tot in de puntjes verzorgd en Du Welz schept een bijzondere sfeer. De film begint goed en gaat er tevens uit met een onvergetelijke knaller. Een slot dat bij de meeste kijkers waarschijnlijk wel even blijft hangen.

Enkel jammer dat ik na de opening blijkbaar iets te hoge verwachtingen kreeg. Door de visuele pracht was het prima kijkbaar, maar inhoudelijk deed de daadwerkelijke zoektocht in het middenstuk me maar weinig. Vooral de personages lieten me koud, waardoor het op een bepaalde moment eigenlijk enkel kijken naar geniale shots werd. Ook geen ramp, maar gezien het ijzersterke begin en eind had het wat mij betreft wel ietsjes meer mogen zijn. Desondanks ben ik er redelijk van overtuigd dat de film nog wel gaat groeien. Calvaire waardeer ik inmiddels ook stukken meer dan bij de eerste kijkbeurt en om eerlijk te zijn verwacht ik hetzelfde bij Vinyan.

3,5 sterren.

Erg sterk drama met vooral voortreffelijke vertolkingen. Richard Jenkins was al een favoriet van me, speelt altijd geweldige bijrollen in amusante komedies. Maar de beste man laat zich in The Visitor van een hele andere kant zien en is zonder meer fenomenaal. Briljante vertolking, zijn uitstraling is nagenoeg perfect. Die man zou wat mij betreft een Oscar mogen krijgen voor deze rol.

Alles is verder sterk in beeld gebracht en het verhaal blijft, op een paar ietwat mindere momenten na, goed boeien. Script bevat een paar uitmuntende dialogen en een portie subtiele humor. Vooral een prachtig moment is de scène wanneer Walter een gesprek heeft met een collega en je hem zachtjes op de tafel ziet trommelen. Kleine scène die misschien weinigzeggend lijkt, maar het deed mij echt wat.

4 sterren. Sterke film met bijzonder sterke rol van Jenkins.

De combinatie van oorlog en komedie in film is niets nieuws. Maar Roberto Benigni combineert in zijn La Vita È Bella meteen twee héle grote uitersten; kinderlijke, clowneske klucht en de Holocaust. Het is eigenlijk absurd hoe goed en opvallend smaakvol de film is geworden. De film is duidelijk opgedeeld in twee delen, met het eerste deel als romantisch verhaal tussen de hyperactieve Benigni en zijn 'prinses'. Wie overigens denkt dat Benigni vooral een rol speelt, zou zijn toespraak bij de Oscars voor deze film moeten zien; de man is van zichzelf gewoon een enorm blij ei. Het sprookjesachtige liefdesverhaal is charmant en heeft hier en daar wat Chaplin/Marx broers kwaliteiten. Uiteraard, het is allemaal kinderlijk en simplistisch met een script vol toevalligheden en grappen van het kaliber kapotte eieren en rare valpartijen, maar dat mag een charmant sprookje hebben.

Het tweede deel van de film is een enorme omslag, ondanks de kleine stukjes rassenhaat die in het eerste deel voelbaar waren. Ineens zitten onze hoofdpersonages in een trein richting een concentratiekamp. De enorme gekkigheid van de klucht is daarmee wel klaar, maar verwacht niet ineens een realistisch en bloedserieus oorlogsdrama; de film blijft ook hier een sprookje met de nodige humor. Met al zijn goede bedoelingen probeert een vader zijn zoontje te beschermen, want tja; wie kan een kind nu zulke gruwelijkheden uitleggen? En het lukt Benigni nog steeds met sterke komische scènes te komen in dit tweede stuk. Maar ook dramatisch werkt het wel, een mooi moment is de scène waarin Benigni beseft dat de dokter hem helemaal niet wil helpen, maar een raadsel opgelost wil hebben. Dan voel je heel duidelijk dat Benigni meer is dan een clown.

4 sterren.

Uitzonderlijke film, die je vanaf de eerste seconden vastgrijpt en vervolgens weigert je los te laten tot het einde. De prachtige shots en heerlijke muziek zorgen voor een bijzondere sfeer en het acteerwerk maakt het plaatje af. Zowel de vader als de twee kinderen spelen erg sterk en natuurlijk hun rol, met name Ivan's mimiek en spel weet je als kijker erg aan te grijpen. Verder een in eerste instantie simpel verhaal, maar perfect uitgewerkt en geeft je echt stof tot nadenken.

Prachtige film, steeg zelfs ver boven mijn hoge verwachtingen uit. 5 sterren.