Meningen

U2 3D, een concertregistratie, die momenteel in de Nederlandse bioscopen draait. Het is de eerste live- action film ooit welke zowel compleet gefilmd en geproduceerd is met de 3D technologie. Het is een registratie van verschillende concerten tijdens U2's Vertigo Tour in 2006 en de tweede bioscoopfilm van de Ierse rockband na hun geweldige Rattle and Hum uit 1988.

Heb de film gisteren in de bioscoop gezien en dat was toch een erg aardige ervaring. Mooie beelden, goede muziek, geweldige show. Toch is het voor mensen die de DVD "Live from Chicago" hebben gezien weinig nieuws. De tracklist komt grotendeels overeen en ook wat er zich op het podium afspeelt is redelijk hetzelfde. Je zou misschien verwachten dat er aardig wat bijzonderheden de revue passeren tijdens zo'n speciale film, maar dat is jammer genoeg niet helemaal het geval; het gaat 'm enkel om de ervaring van U2 op het witte doek met een 3D'brilletje op je neus.

Toch is deze ervaring zeker wat waard. Waar andere concertregistraties (en dan met name het soortgelijke Vertigo: Live rom Chicago) snel en flitsend gemonteerd zijn, is U2 3D bijzonder rustig opgebouwd. Je krijgt in ieder geval een geweldig kijkje op het podium, het lijkt soms alsof je naast The Edge staat. Hoogtepunten uit de film zijn wat mij betreft Love, Peace or Else, het gevoelige Miss Sarajevo en mijn persoonlijke favoriet The Fly. Voor de echte U2 fan is het in ieder geval een must om dit in de bioscoop te zien, ondanks dat het al met al niet echt vernieuwend is.

"This is the song Charles Manson stole from the Beatles. We're stealin' it back!"

Geweldige documentaire, met prachtige nummers en schitterende beelden. Visueel ziet het er uitstekend uit, Joanou maakt gebruik van een hoop interessante camera- en montagetrucjes en de zwart-wit beelden maken het geheel extra sfeervol. Verder bevat Rattle and Hum bijzonder goede muziek (The Edge' Van Diemen's Land!), de nodige humor en als U2 fan van het eerste uur is het inhoudelijk ook nog eens bijzonder interessant.

Ok Edge, play the blues! 4,5 sterren.

Bijzonder lelijke film; het lijkt wel alsof je 80 minuten naar een mislukt computerspel zit te kijken. Daarnaast afschuwelijk acteerwerk (met name hoofdrolspeelster Jovovich is echt te erg voor woorden), lelijke effecten en ontzettend oninteressant plot vol saaie personages. Een anderhalve ster kan er nog net af, alleen voor de aardige bijrol van Fichtner en de nog redelijk geslaagde score van Badelt. Want verder is Ultraviolet niets meer dan prul van de bovenste plank. Onvoorstelbaar hoe slechts 80 minuten nog zo kunnen vervelen.

1,5 sterren.

Ik kon hier erg weinig mee, in tegenstelling tot bovenstaande Dejima- gangers. Visueel was er erg weinig te beleven, de editing (en dan vooral van de muziek) was erg matig en het plot wist me ook totáál niet te boeien. Ik hield na een kleine drie kwartier dan ook op te proberen de film en diens plot te volgen, ik kon gewoon niet in de film komen. Daarnaast kon ik me de film (zo'n uurtje nadat hij was afgelopen) al bijna niet meer voor de geest halen. Film bleef totaal niet hangen. Erg jammer.

1,5 sterren.

Met alle stripboekverfilmingen en superheldenfilms van de afgelopen jaren zou je verwachten dat men juist nú met alternatieve films als dit op de proppen komt. Maar M. Night Shyamalan kwam al voor al die gekte met een bijzondere superheldenfilm aanzetten. Ik wil de man niet teveel neerzetten als een genie - dat doet hij zelf al genoeg, heb ik het idee - maar het is wel interessant dat hij met Unbreakable een film maakt die vandaag de dag nog steeds fris voelt. Geen superheldenfilm of stripverfilming zoals we die al heel veel zagen. Geen snelle actiefilm, maar een trage karakterstudie van iemand die zijn krachten langzaam ontdekt.

Want langzaam, dat is Unbreakable. De film zit boordevol enorm lange shots van personages die met veel pauzes hun zin uitspreken en tussendoor veel staren. Op bepaalde momenten voel je dat de film wel íets meer peper in de reet mag krijgen, maar het levert ook voortreffelijke sequenties op. Eigenlijk zijn alle momenten waarop Willis zijn superkrachten ontdekt en uiteindelijk er ook iets mee gaat doen interessant en sterk uitgevoerd. De dialogen zijn soms wel iets te veel van het kaliber ‘zie mij eens diepzinnig willen doen’. Shyamalan is duidelijk het beste als ie zichzelf zoveel mogelijk inhoudt en dat lukt gelukkig aardig in Unbreakable. Meer dan in de meeste films die hij hierna maakte.

4 sterren.

Verrassend om bij de credits ineens de namen van Joel en Ethan Coen te zien verschijnen. Nu niet meteen de namen die je zou verwachten bij een film als dit. Unbroken is nergens echt slecht, maar veel verder dan degelijk komt het niet. Het vertelling is zo zo en er is eigenlijk niets waar de film in uitblinkt. Soms komt de film met een paar aardige scènes, maar daartegenover komen momenten voorbij waarbij er niets van het glazuur op je tanden overblijft. De muziek dik aangezet, slowmotion, lelijke fades; dat soort werk. Dat die Japanse sergeant oogt en speelt als een James Bond schurk werkt ook niet echt bevorderlijk. De film lijkt een realistisch beeld te willen neerzetten, maar voelt op veel vlakken vooral erg neergezet. Al met al is Unbroken een degelijke film, die je je een week na kijken waarschijnlijk al niet echt meer kan herinneren.

3 sterren.

Vermoeiende film, maar op de meest positieve manier. De gebroeders Safdie schetsen een fijne, vrij rauwe en flink chaotische film met een reeks uitstekende vertolkingen. De geluiden dat Sandler een Oscar nominatie had moeten krijgen leken me een beetje overtrokken toen ik ze eerst hoorde, maar moet toegeven; de man speelt een uitstekende rol. Dat hij met de juiste regisseur prima acteerwerk kan leveren was op zich geen verrassing, maar door de troep waar hij doorgaans in speelt was dit toch wel een verademing. Je leeft met zijn personage mee, waardoor je bijna steevast naar de televisie wil schreeuwen als hij de zoveelste onverantwoordelijke beslissing neemt. De film is eventjes inkomen, maar zeker op het einde zat ik met klamme handjes zowaar op het puntje van mijn stoel.

4 sterren.

Ik verwachte de zoveelste Blade/ The Matrix- achtige film en was eigenlijk zelfs bang een soort Van Helsing gedrocht te krijgen. Gelukkig viel Underworld wat dat betreft nog best mee. Het is niet helemaal mijn genre, maar gelukkig zat het nog best leuk in elkaar en de uitstekende actiescènes en special effects maken het niet al te moeilijk deze film uit te zitten. Desondanks deed het me nu niet bepaald veel en vooral die romance had wel weggelaten mogen worden, wat mij betreft. Tja, verder gewoon leuk voor een regenachtige donderdagavond, maar daar is het wel mee gezegd.

2,5 sterren.

Waar John Gulager niet zo lang geleden met Feast nog liet zien dat een hoop clichés toch een leuke film kunnen opleveren, daar laat Matthew Leutwyler hier zien hoe het ook kan. Zijn Unearthed is echt een wanproduct eerste klas. Alles, en dan bedoel ik ook echt álles, in deze mislukte horror/ science fiction smaakt en ruikt naar clichés, maar Leutwyler weet het ook nog eens bijzonder slecht en inspiratieloos te vertellen. Beroerde montage, rampzalige effecten, de film is véél te donker en het plot weet geen moment te boeien.

Vervelende rotzooi. 1 ster.

Het zou niet moeilijk zijn om het wanproduct uit hetzelfde bouwjaar en over dezelfde ramp van ene Oliver Stone te doen vergeten, maar dat United 93 van Paul Greengrass zo'n sterke film is geworden, heeft me wel verrast. Vooral de opbouw is sterk; Greengrass geeft ons het eerste uur niet veel meer dan de doodnormale dag zoals ie voor iedereen op 11 september 2001 ook was met doodnormale mensen. Maar omdat we weten dat er iets gaat gebeuren zit je als kijker vrijwel vanaf het begin op het puntje van je stoel. De rauwe, realistische stijl die Greengrass hier toepast is ook zeer op zijn plaats. Het maakt de ervaring extra heftig, je zit niet naar een door Hollywood veel te geromantiseerd of sentimenteel werkje te kijken (*kuch* World Trade Center!). In United 93 komt er geen John McClane de terroristen aanpakken en de dag redden en dat maakt de film aangrijpend en spannend. Erg goed gemaakt en ook prima geacteerd door de (godzijdank) onbekende acteurs.

Erg knap. 4 sterren.

Inmiddels gaan er veel beelden rond over de erbarmelijke omstandigheden in slachthuizen, waarin dieren op gruwelijk wijze worden behandeld. Met die beelden in je achterhoofd ogen de taferelen in Our Daily Bread gek genoeg minder heftig. Nu lijkt Nikolaus Geyrhalter ook niet te schreeuwen in zijn documentaire hoe slecht het allemaal is, hij kiest voor een volledig observerende film over ons voedsel in het algemeen. En ja, daar hoort ook het slachten van varkens, koeien en kippen bij. Ook al gaat het niet puur om die slachtingen, dat zijn natuurlijk wel de fragmenten in deze film waar je na het kijken over praat. Kan me niet voorstellen dat iemand na het zien van deze documentaire als eerste reactie heeft: ‘Man, wat fascinerend om eens te zien hoe komkommers worden geteeld’.

Maar met scènes rondom komkommers of aardappels schetst Geyrhalter wel een bijzondere vergelijking. We zien mensen op dezelfde stoïcijnse manier omgaan met paprika’s als met levende wezens. Sterker nog, het lijkt alsof men appels zorgvuldiger behandelt dan schattige kuikentjes. Overigens is het niet ondenkbaar dat je voor de mensen ook medelijden kunt krijgen; zo worden - waarschijnlijk zwaar onderbetaalde - mensen in een aftands busje in een aspergeveld gedropt, waarbij je bij het zien van hun werkwijze al last van je rug kan krijgen. Maar goed, het zijn vooral de beelden waarbij met dieren wordt omgegaan als een levenloos product dat wel even binnenkomt. Wat dat betreft heeft Geyrhalter een fascinerend verslag gemaakt, eentje die je prima op alle middelbare scholen zou kunnen vertonen als lesmateriaal.

Als film heeft Our Daily Bread wel wat minpuntjes. De stijl wordt veelal geprezen en ik vind de strakke totaalshots ook interessant gekozen. Echt mooi of uitzonderlijk vond ik de meeste shots niet (eerder effectief), maar stilistisch gezien was dit een prima keuze. Het is alleen onbegrijpelijk - en enorm jammer - dat Geyrhalter niet altijd consequent is en deze stijl niet overal doorzet. Soms krijgen we ineens beelden die totaal niet matchen met de rest, alsof hij het soms zat was en de camera maar even in de hand nam. Het klinkt misschien als een kleinigheid, maar juist bij een film met zo’n typerende stijl valt het meteen op als men daarvan afwijkt. Verder is Our Daily Bread logischerwijs geen hele makkelijke zit. En dan niet vanwege de expliciete beelden, maar eerder de rest. Zo fantastisch vond ik het nu ook weer niet om minutenlang naar een paprikaplukker te kijken. De film had van mij de helft korter gemogen, dan was het effect wat mij betreft hetzelfde gebleven.

3 sterren.

Een indrukwekkende film, met als sterkste punt het formidabele acteerwerk van Bruno Ganz als Hitler. Sommige momenten in de film zijn erg fascinerend, maar omdat de film toch iets te lang duurt, zitten en hier en daar ook momenten die totaal niet boeiend zijn. Desalniettemin is Der Untergang zonder meer een uitstekend oorlogsdrama ...

3,5 sterren.

Mijn zesde De Palma en meteen ook de beste die ik tot nu toe van hem heb gezien. De film was, in tegenstelling tot mijn verwachtigen, geen moment saai en de twee uurtjes vlogen voorbij. Verder een uitstekend portie acteerwerk met een indrukwekkende Costner, Connery en Smith en niet te vergeten Garcia. De Niro viel me wat tegen.

Het plot was verder simpel, maar wist prima te vermaken en verder zag de film er ook uitstekend uit. Prima muziek ook. Wat dat betreft erg weinig op The Untouchables aan te merken. Was een zeer amusante tussendoortje. 4 sterren.

Het blijft volgens mij een flinke klus om prachtig drama subtiel te combineren met redelijk simpele hap-slik-weg humor. En toch komt Pixar er opnieuw prima mee weg. De opening (met een zeer aandoenlijke Carl en een schitterend kijkje in zijn leven) is zonder meer geweldig, zeker één van de beste momenten die Pixar heeft voortgebracht. Maar uiteraard vergeet Pixar de kleintjes niet en dus worden er na verloop van tijd wat pratende beesten en gekke typetjes bijgehaald.

Toch stond het me allemaal lang niet zo erg tegen als ik in eerste instantie had gedacht. Hoewel het verhaal rond Carl (en Russell) vele malen interessanter is dan het gedoe rondom een ouwe vent in een zeppelin en de jacht op zo'n idiote vogel, het blijft allemaal toch prima vermaken. Up bevat een prima tempo, een paar uiterst geestige scènes en doet gewoon wat ie moet doen; amuseren als een dolle. Oké, het is jammer dat het niveau van het begin niet wordt gehaald, maar verder is dit opnieuw heerlijk vermaak. Up naar het volgende Pixar- pareltje.

4 sterren.

Wat een uiterst aangename verrassing.

Whannell is vooral bekend als die acteur en scenarist van onder meer Saw en Insidious en hij mocht als regiedebuut de derde Insidious regisseren. Maar dat hij als regisseur dit in zich had, was tamelijk verrassend. De plot is niet heel uitzonderlijk; het is een soort Death Wish/ The Crow met een Black Mirror- saus. Maar dan met een hele sterke uitvoering. De vergelijking met Venom wordt vaak gemaakt, niet alleen omdat de plot enorm overeenkomt, maar ook omdat de hoofdrolspeler erg lijkt op Tom Hardy. Maar waar die film enorm faalde, is Upgrade een geweldige film geworden. Op alle fronten is dit zoveel malen beter dan zo'n inwisselbaar dom filmpje als Venom, dat ik me echt verbaas dat zo'n film groot wordt uitgebracht en dit amper te zien is, zeker in Nederland.

Upgrade is stilistisch sterk en bevat een paar erg interessante gevechtsscènes. Het is strak geschoten, hier en daar lekker bruut en is bovenal enorm vermakelijk. Het script bevat op een paar verrassende momenten zelfs een smakelijk portie humor, had niet verwacht dat er op veel momenten nog best gelachen kon worden. Het drama werkt, de actie werkt en qua humor doet de film het dus goed. Daarnaast speelt Logan Marshall-Green een voortreffelijke rol. De film heeft daarnaast een voortreffelijke pacing; elke scène is een genot om naar te kijken. Wat dat betreft zonder enige twijfel één van de vermakelijkste films van het jaar en één van de leukste sci-fi's die ik de afgelopen jaren heb mogen aanschouwen.

Fuck it, 4,5 sterren.

Ooh, die jaren 90 slashers. Nadat Scream het destijds bijna dode subgenre weer tot leven bracht, kwamen de klonen met bakken uit de lucht vallen. Bekendste voorbeeld is I Know What You Did Last Summer, maar Urban Legend is een prima tweede als rasechte Scream-kloon. Een highschool-slasher met natuurlijk de grote vraag ‘wie is de moordenaar’? Het was de tijd van een soundtrack vol rock-popliedjes. Een tijd waarin een mobiele telefoon nog bijzonder was. En een tijd waarin Joshua Jackson nog een ding was.

Urban Legend is amusant, zeker met een nostalgiebril op. Maar een goede film is het absoluut niet. De film zit volgepropt met goedkope jumpscares en verschrikkelijke personages. Het viel me op dat praktisch alle personages in Urban Legend enorme douchebags zijn, zeker de manier waarop ze reageren op de sterfgevallen om hen heen. Iedereen behalve Alicia Witt, die dan weer ongelofelijk saai is en elke vorm van charisma lijkt te missen. Tara Reid heeft meer charisma, maar is dan weer de meest afgrijselijke actrice van het stel. Het acteerwerk in Urban Legend is niet best, maar Reid spant echt de kroon. Het script van Urban Legend zit vooral vol toevalligheden en slecht uitgevoerde ironie. De film is braaf, voorspelbaar en op veel vlakken zelfs simpelweg dom. Hoe Rebecca Gayheart na de twist ineens als een cartooneske schurk acteert is even dom als hilarisch. Wat dat betreft heeft Urban Legend - soms bewust, soms onbewust - z’n geinige momenten. Zo is het best leuk om bekende horrorkoppen als Robert Englund en Brad Dourif in een bijrol voorbij te zien komen. Zelfs totaal inwisselbare slashers hebben soms hun charme.

2,5 sterren.

Aardig idee en de oude acteurs zijn inderdaad geinig. Sowieso tof om Jules Royaards weer eens in een rol te zien en ook John Leddy, Hero Muller en Coby Timb komen langs. Stuk voor stuk acteurs die ik voornamelijk ken van bekende Nederlandse komedieseries. Dus best geestig om ze nu, na vele jaren, samen in een serieuze film te zien.

De uitwerking van Urfeld daarentegen is hier en daar vrij rampzalig. De dialogen zijn echt ver-schrik-kelijk, met als gevolg dat eigenlijk geen enkele acteur echt tot zijn recht komt. Toch blijft het verschil tussen getalenteerde en minder getalenteerde acteurs wel duidelijk; een Leddy of Royaards houden zich nog redelijk staande tussen die flutdialogen, maar een Finn Poncin is puur en alleen maar erg vervelend. Verschrikkelijke rol, erg jammer dat hij het hoofdkarakter van de film moest worden. Zijn vriendin en zoon zijn niet veel beter, overigens. Verder wordt alles in Urfeld zo ontzettend simplistisch en alles behalve subtiel gebracht, dat ook daar weinig lol aan te beleven is. Alles wordt uitgesproken en de karakters doen wat ze moeten doen, maar blijven verder erg plat.

Uiteindelijk best jammer van het erg magere script, want met het idee en de rollen had best veel gedaan kunnen worden. Nu is Urfeld niet meer dan een paar aardige vertolkingen en een paar aardige scènes, gemixt met de meest belabberde dialogen en een vervelende hoofdrolspeler.

2,5 sterren.

Eindelijk weer eens een film waar ik niet meteen na het zien wist wat ik er nu van vond.

Ik had geprobeerd zo weinig mogelijk over Us te weten, wat in het geval van een film als Us vrij essentieel is. Ik baalde al dat ik tijdens een eerdere bioscoopvertoning de trailer al te zien kreeg. Want Us werkt als geen ander als je totaal geen voorkennis hebt. Alsnog zit de film gelukkig vol verrassingen, Us is geen traditionele horrorfilm die loopt zoals je zou verwachten, telkens word je door Jordan Peele op een ander spoor gezet. Dat maakt de film op zijn minst enorm intrigerend. Was zijn fenomenale regiedebuut Get Out al een frisse horrorfilm, die was in vergelijking relatief eenvoudig en duidelijk in opbouw. Us is een stuk minder voorspelbaar, je blijft gissen tot het einde wat er gaat gebeuren. Een fijne gewaarwording.

Verder weet je met de achtergrond van Peele dat de film momenten van humor zal bevatten, maar gebaseerd op de trailer had ik toch vooral een serieuze horrorfilm verwacht. Dus dat de film veel meer humor - een stuk meer dan in zijn regiedebuut - bevat, was al verrassend. De personages zijn erg leuke figuren en de cast is voortreffelijk, de vier hoofdpersonen zijn ijzersterk en de dynamiek binnen het gezin werkt goed. Peele is niet overal even subtiel, zo zijn de vrienden van hoofdpersonen Adelaide en Gabe heerlijk overdreven rijkelui, met onder meer een rol van Tim Heidecker uit de sketchshow Tim and Eric. De film bevat, zelfs als de spanning toeneemt, grappen die niet zouden misstaan in een komische sketch. Tegelijkertijd houdt Peele de boel spannend. Wat dat betreft is Us een bijzondere horrorkomedie met een toon en balans tussen horror, humor en drama die je niet heel vaak ziet.

Us kakt misschien een tikkeltje in als het mysterie gaandeweg naar de achtergrond verdwijnt, maar het blijft gelukkig allemaal sterk. De film bevat voldoende actie, maar Peele is toch vooral het sterkst in scènes met pure spanning of juist luchtige personage-momenten. Us werkt als een film om lang over na te denken, maar dat hóeft gelukkig niet. Het is fijn dat er gaandeweg steeds meer puzzelstukjes op z’n plaats vallen, maar tegelijkertijd zijn puur die losse, mysterieuze puzzelstukjes ook genoeg om enorm van Us te kunnen genieten. Ik had twijfels toen ik begreep dat Peele al zó snel na Get Out met een tweede film zou komen, dit kon toch nooit zo sterk worden als zijn regiedebuut. Zo tof als Get Out vond ik Us ook niet, maar het komt - verrassend genoeg - behoorlijk in de buurt.

4 sterren.

Amusante misdaadfilm? Ja. Een uiterst memorabele wending? Zeker. Een meesterwerk? Meh.

The Usual Suspects is vooral bekend vanwege één belangrijk element. Een element dat overigens uitstekend werkt en niet voor niets inmiddels vrij legendarisch is geworden. En dan heb ik het niet over het accent van Benicio Del Toro - hoewel die ook erg geestig is. Maar haal dit element weg en je houdt in mijn ogen niet zoveel over. De cast is uitstekend, het groepje hoofdrolspelers is fijn kleurrijk en iedereen, en met name Spacey, speelt een overtuigende rol. Maar het uitgangspunt hoe het groepje criminelen bij elkaar komt en samen gaat werken komt maar mager uit de verf. De film stijgt in ieder geval nergens naar bovengemiddeld niveau en blijft vooral een degelijke misdaadfilm met prima vertolkingen, tot dat einde. Het einde is tof, goed uitgevoerd en memorabel, maar het maakt The Usual Suspects als totaalproduct nu niet meteen tot een meesterwerk. Dat einde blijft wel bij, maar de rest van de film ben ik altijd opvallend snel weer vergeten.

3,5 sterren.