U2: Rattle and Hum (1988)

Geweldige film, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat ik U2 geweldig vind.
Hoogtepunten zijn voor mij de kerk in new York en het bezoek aan Graceland.

Als U2fan vind ik hem geweldig.

Daar ben ik het als U2-fan compleet mee eens.

Gewoon een heerlijk en vermakelijke film met mooie opnames, goede performances, lekkere songs........
Met favo's als 'Pride', 'Exit', gospelversie van 'I still haven't found' etc etc.....Ook mooi vind ik de eenvoud in het nummer gezongen door The Edge 'Van Diemen's land'. Mooie beelden erbij.......ja hoor, geslaagd werk, ook voor een (eens zo grote) fan als ik. 4 *

Fan van U2 en daarom een heel lekkere concertdocu. Gospelkoor, Streets, Bad zijn favoriet.

Waarschijnlijk zal U23D 1000x maal intenser worden. Ik kijk er heel erg naar uit!

Had al een beriggie geplaatst, maar enfin.........wat mij aan deze film bovenal goeddeed was een meest rebelse versie van Sunday bloody sunday. Het was na Live-aid een kraker van een hit waarmee de doorbraak van U2 definitief bevestigd werd. Maar waar ik ook kwam, wat ik maar hoorde, op (toen nog) school, werk, van vrienden: alles was SBS! Ik was aanvankelijk erg te spreken over de eindelijke erkenning voor de ieren, maar het liep in mijn ogen veel te veel uit de hand. De song SBS kon ik niet meer aanhoren! Werd er krankjorum van. Maar de media toonde geen mededogen en kreeg me zelfs zo ver dat ik U2 helemaal zat werd.( Het was voor het eerst dat ik besefte hoe relaxed het eigenlijk was toen ze nog onbekend waren) Mijn manie werd erdoor regelrecht gereduceerd tot een gewone voorkeursband en de song was iets waar ik op kotste. Toen kwam deze in '88 en leerde ik deze uitvoering van SBS kennen. Enerzijds is deze versie poetischer, anderzijds vliegen de vonken er bruut vanaf en dat deed me wel goed.
Zo, dat is eruit (lol), kennelijk zat het bij mij dieper dan ik zelf dacht als ik zo me verhaal terug lees. De film had ik al 4 * gegeven geloof ik, want het is nog altijd een mooie muziekdocu van een band die tegenwoordig behoorlijk hoog de moed in de schoenen heeft zitten, maar nog altijd mensen weet te roeren.

Mooie documentaire en prachtig in zwart wit gefilmd. Goede muziek uit de jaren 80.

U2 op hun hoogtepunt.

Goed album, maar nooit eerder de docu van begin tot eind gezien. Sporadisch ooit wel fragmenten opgepikt, dus ik had tijdens het kijken wel een aantal herkenningsmomenten.

De docu is vooral veel muziek (duh), maar ik had gehoopt dat daartussen wat meer aandacht voor de band zelf zou zijn. Dat viel dus tegen, want de keren dat er gesproken wordt is niet veel of zinnig. Interessant is wel de invloeden van Amerikaanse muziek in hun songs. U2 was in een periode belandt waarin de band veranderd en ze maakten hierna nog een keer een geweldig album. Tot aan Achtung Baby ben ik dan ook liefhebber van hun muziek, hun latere werk blijft toch minder.

Muziek in de docu is uiteraard fantastisch. De live versie van With or Without You is sterk uitgevoerd en in beeld gebracht. Bullet the Blue Sky vind ik ook een geweldig nummer, met een hoofdrol voor The Edge.

4*