Meningen

Mijn tweede Coen film. Een tijdje geleden mocht ik het prachtige Fargo aanschouwen, gisteren was het tijd voor O Brother, Where Art Thou. En wat heb ik opnieuw ontzettend genoten tijdens deze film, werkelijk geweldig! Heerlijke sfeer, geweldige muziek en de film weet bijzonder goed te boeien; de tijd vliegt voorbij. Verder een hoop leuke bijrolletjes (Stephen Root is altijd geweldig) en George Clooney speelt één van zijn allerleukste rollen.

Pracht van een film. 4,5 sterren!

De torenhoge verwachtingen werden bijna allemaal waargemaakt. Erg leuke film met een paar erg geestige en goed gevonden momenten en heerlijke scènes. De scène met Van 't Hof is inderdaad niet minder dan briljant. Verder een hoop leuke bijrolletjes (Van Huêt, Igawa) en de film deed me (wat Reinbo ook al een beetje aangeeft) af en toe denken aan het werk van Kitano.

Jammer vond ik de niet altijd even goede combinatie tussen humor en drama. Waar een Happiness er bijvoorbeeld perfect in slaagt om humor en drama te combineren, ging het in Ober naar mijn mening af en toe wat moeizaam en stroef. Verder had de film wel iets meer sfeer mogen uitademen en het nogal houterige acteerwerk van Mark Rietman en Thekla Reuten deed de film ook niet veel goed.

Voorlopig een dikke 3,5.

Dit moet één van de slechtst gemonteerde films zijn die ik in tijden heb gezien. Er is echt iets volledig mis met de pacing en timing van deze film. De soundtrack doet weliswaar vermoeden dat de film lekker vlot is, maar dat is zelden het geval. Hele rare keuze van shots die veel te lang staan of juist te kort, qua timing zit de film er steevast ver naast. Inclusief talloze scènes die echt nergens naar toe gaan; van scènes over Tinder tot een inwisselbaar stel dat iets te eten wil bestellen. Op een gegeven moment stapt Cate Blanchett op haar motor. Het volgende shot loopt ze in compleet andere kleding over een zebrapad. Zelden zie je zo'n compleet onlogisch zooitje.

Wellicht is de warrige montage om te compenseren voor het iets te simpele uitgangspunt. Het is eigenlijk nooit een straf om bij een heistfilm naar de uitvoering te kijken, maar het plan van Sandra Bullock en haar team is nergens spannend of bijzonder; het stelt op alle vlakken eigenlijk niets voor. Eigenlijk kabbelt de film de volledige twee uur rustig voort, elk lichtelijk vermakelijk moment steevast afgewisseld met een hoop oninteressant geneuzel. De klus gaat zo makkelijk, er zijn amper tegenslagen en de helft van het team heeft geen enkele meerwaarde. Cate Blanchett speelt een grote rol, maar haar personage doet eigenlijk de hele film geen hol. Van het hele team heeft Rihanna misschien nog wel de leukste rol. Zij en tekenfilmfiguur Helena Bonham Carter hebben op z'n minst nog ietwat kleurrijke personages, de rest is opvallend suf.

2 sterren.

Heerlijke film waar het plezier van de cast en crew gewoon van afspat. De cast is geweldig, het verhaal wordt op een leuke manier gebracht en het geheel ziet er goed verzorgd uit. Maar boven alles is Ocean Eleven gewoon bijzonder amusant, het weet geen minuut te vervelen. Enkel Julia Roberts was voor mij een minpuntje, haar rol kon me totaal niet boeien. Maar verder een heerlijk amusant popcornfilmpje.

4,5 sterren.

Na het behoorlijk tegenvallende Ocean's Twelve is Thirteen inderdaad een behoorlijke verademing. Heerlijk vermaak met een leuk groepje hoofdrolspelers, leuk en boeiend plot, prima muziek, een lekker sfeertje en uitstekende editing. Ook een uitstekende keuze is het geweest om in dit vervolg zowel Roberts als Zeta- Jones weg te laten.

Toch is het derde deel niet zo leuk als de eerste film. Het 'nieuwe' is er inmiddels helemaal af en dat maakte die eerste film nu juist zo leuk. Maar goed, toch is en blijft dit vele malen beter dan het eerste vervolg van twee jaar geleden. En na het zien van zoveel tegenvallende vervolgen deze eerste helft van 2007, ben ik toch wel blij met dit amusante slot van Sodenbergh's trilogie.

Geen briljante film, maar vermaken doet hij wel. En hoe!

4 kleine sterren.

Duidelijk een heel stuk minder dan zijn voorganger.

Ocean's Twelve heeft een erg moeizame start en doet er lang over om ook maar een beetje op het niveau van de eerste film te komen. De oninteressante nieuwe gezichten (Zeta- Jones, Cassel) kregen teveel te doen en deden de film dan ook maar weinig goeds. Hierdoor kwamen personages als Mac en Garcia bijvoorbeeld weer veel te weinig aan bod. Had wel iets beter verdeeld mogen worden, want boeiend waren Jones en Cassel's karakters absoluut niet.

Sowieso was de hele eerste helft van de film maar matig. Het kabbelt wat voort en kwam erg rommelig over. Ook de scènes in Amsterdam (met een hilarisch belachelijk klein rolletje voor Krabbé) waren maar prul. Gelukkig kwam de film na het bezoek aan onze hoofdstad iets meer op gang. De knop werd een beetje bijgedraaid en er kwam wat meer vermaak en tempo in het spel. Onder het motto 'beter te laat dan nooit'.

Uiteindelijk weet het tweede gedeelte van de film alles nog enigszins recht te zetten. De cast is en blijft daarnaast een amusant groepje bij elkaar en de film neemt zich, evenals de eerste film, gelukkig niet al te serieus. De film weet daardoor gelukkig nog goed te vermaken. Als film op zichzelf was het dan ook een amusant tussendoortje; als vervolg op Ocean's Eleven is het echter jammerlijk mislukt.

3 héle kleine sterren voor het vermaak in de tweede helft.

Typische monstertroep, waarin nietszeggende figuren op lachwekkende wijze worden aangevallen door een man in een vrij bespottelijk rubberen pak. Hoeveel de beste man ook met zijn lichaam zwaait om iets te doen met zijn tentakels, het wordt er vaak alleen maar lachwekkender van. Leukste feit aan Octaman is dat het desbetreffende pak het eerste werk is van special effects genie en Oscarwinnaar Rick Baker. Een clip van de film is daarom ook te zien in Gremlins 2. Deze sequenties met het lullige octopusmonster zijn - uiteraard - veruit het leukste element van de film, de rest van de film is nogal futloos en inwisselbaar. Er zijn in ieder geval veel leukere slechte monsterfilms gemaakt.

1,5 sterren.

Clichématig en voorspelbaar, maar wel een erg sympathieke feelgood film. Eigenlijk is de film in alle aspecten sterk tot uiterst degelijk gemaakt, ook al is het 'volg je dromen' plotje niets nieuws. Het sterke acteerwerk valt sowieso op, met name Gyllenhaal en een ijzersterke Cooper zetten goede rollen neer. Verder heeft October Sky een goede vaart heeft, de film vliegt voorbij, en is hier en daar ontroerend en af en toe erg geestig. En af en toe nogal zoet en sentimenteel.

4 sterren.

Het kan soms best een tof idee zijn om vele jaren na een origineel met dezelfde cast een vervolg te maken. Zeker in het geval van The Odd Couple, waar het gouden duo Jack Lemmon en Walter Matthau als oude mannetjes nog een keer samen kunnen schitteren. En het is ook dit duo wat The Odd Couple II naar een hoger niveau tilt. Het script is ok, maar bestaat vooral uit een reeks, soms ietwat vergezochte, sketches met Felix en Oscar in de hoofdrol. De overige personages zijn zelden leuk of grappig. De film is dan ook op z'n leukst als Lemmon en Matthau lekker op elkaar mogen mopperen en talloze geestige dialogen uitspuwen.

Toch had ik het idee dat er iets meer met het verhaal gedaan kon worden. En, wellicht nog wel het meest storend, is dat zoete gedoe rondom die bruiloft aan het einde met die saaie bijpersonages toch een paar stappen te ver. Ook een beetje flauw, dat hele 'bruidegom heeft twijfels'-plotje, op een gegeven moment. Lijkt er heel vlug bijgehaald zonder echt iets toe te voegen. Terwijl het best interessant had kunnen zijn als het ging om twee karakters die totaal van elkaar verschillen, maar er samen uit moeten komen. Zoals onze hoofdrolspelers. Nu is het maar een beetje matig, met nogal nietszeggende karakters. Gelukkig zijn Lemmon en Matthau voortdurend in de buurt om de boel te redden.

3 ruime sterren.

Erg matig. Oesters van Nam Kee gaat veel kanten op, maar weet eigenlijk nergens daadwerkelijk iets te bereiken. Vooral de gebrekkig uitgewerkte romance tussen de twee hoofdpersonen, waar immers de hele film om draait, valt zwaar tegen. Maar ook een zogenaamd coole soundtrack die grotendeels veel te veel naar de voorgrond wordt geschoven, totaal oninteressante bijrollen (die 'criminele vrienden' van de hoofdpersoon) en een hele reeks belabberde dialogen komen voorbij. De film lijkt een hoop te willen zeggen, maar de makers slaan bijna overal de plank mis. Enkel het aardige acteerwerk en een paar redelijk stijlvol geschoten (maar verder verre van bijzondere) seksscènes maken de film nog enigszins het kijken waard.

1,5 sterren.

Een beetje spookfilm laat je als kijker toch minimaal een paar keer uit de stoel opspringen, maar als zelfs de personages niet onder de indruk zijn van de geestverschijningen is er veel mis met je film. De Singaporese regisseur Kelving Tong maakt zijn Anna - ofwel The Offering, ofwel The Faith of Anna Waters - ingewikkelder dan nodig. De film had prima alleen over hoofdpersoon Jamie kunnen gaan, die de mysterieuze zelfmoord van haar zus onderzoekt, maar nee; de film gaat ook over Jamies nichtje die spoken ziet die niets met het verhaal te maken hebben, een website van de kerk die wordt gehackt en Leviathan die het internet gebruikt om de toren van Babel te laten herrijzen. Klinkt allemaal complex, maar uiteindelijk is The Offering niets meer dan een kopie van een willekeurige J-horror, die gedurende de climax leentjebuur speelt bij The Exorcist. Er zijn maar weinig verrassingen, behalve wellicht het feit dat de effecten beter zijn dan je bij dit soort horrorprul zou verwachten. Maar goed, een drol met een strikje blijft natuurlijk gewoon een drol.

2 sterren.

Er zijn soms van die films waar je op televisie toevallig langskomt en je blijft hangen. Gisteren om 20.30 kwam ik langs ene Office Space en ik besloot te blijven hangen. En daar heb ik geen spijt van gehad, want wat een héérlijke komedie was dit. Het script zit vol hilariteit, gortdroge dialogen en leuke verwijzingen.

Maar vooral de personages vielen me op. Gary Cole als grote baas Lumbergh met zijn trage praten en kop koffie in zijn hand was hilarisch. En ook Bob en Bob (Paul Wilson en John C. McGinley) waren erg droog. Maar het allerleukste vond ik Stephen Root als Milton Waddams. Wat een bríljant personage met een aantal hilarische momenten en uitspraken. "I could set the building on fire."

4 ruime sterren. Eén van de leukste komedies die ik de laatste jaren heb gezien.

Laat het maar aan Joon Ho Bong over om allerlei genres en tonen te mixen en er ook nog goed mee weg te komen. Okja voelt deels als een live-action Ghibli, zeker gedurende de eerste akte met het kleine meisje en haar plofvarken. Maar tegelijkertijd is de film een compleet idiote en kleurrijke satire met de meest over de top typetjes. Was Tilda Swinton in Snowpiercer nog een vleesgeworden tekenfilmfiguur, hier is ze bijna subtiel naast Jake Gyllenhaal in zijn rol als een Freek Vonk on crack. Wie zoekt naar subtiliteit moet even verder zoeken, maar je treft hier wel een uiterst amusante rit bomvol creativiteit.

De film is sterk in zijn rustige momenten, alles rondom Mija en haar supervarken werkt goed - mede ook door de sterke animatie. Maar ook in de actiesequenties werkt de film sterk. Gedurende de derde akte wordt iets zwakker, maar de afsluiting is wederom van hoog niveau. De film heeft a lá de Ghibli films een interessante boodschap en ergens ook fijn dat naast de 'kwaadaardige zakenmensen' ook de demonstranten niet geheel serieus genomen worden (die dude die niets meer wil eten, omdat volgens hem al het voedsel slecht is). Maar los van de boodschap is Okja ook gewoon sterk entertainment.

4 sterren.

Het dondert, het bliksemt en de regen komt met bakken naar beneden. In dit noodweer ontmoeten we onze hoofdpersonages en meteen aan hun cynische gekibbel wordt duidelijk dat James Whale meer op humor ingezet en minder op de horror. Dat blijkt ook als onze hoofdfiguren willen schuilen in het oude mysterieuze huis. Een duistere Boris Karloff doet open, mompelt wat en sluit de deur weer. ‘Even Welsh ought not to sound like that’ zegt één van de personages. James Whale, die zelf eigenlijk geen zin meer had in een horrorfilm, maar Universal wilde na het succes van Frankenstein het maar al te graag, zorgt dat de knipoog steeds aanwezig is in The Old Dark House, zonder het enge uit het oog te verliezen.

The Old Dark House voelt als een toneelstuk. Op een enkele scène na speelt alles zich af in de woonkamer van het oude huis, waar typetjes komen en typetjes gaan. En dat is de kracht van de film; al die uiteenlopende, kleurrijke types bij elkaar. Van de jolige blaaskaak, zijn naïeve vriendinnetje, een bijdehante praatjesmaker, de mysterieuze butler en het geheimzinnige stel. Er is niet echt één hoofdfiguur, hoewel Melvyn Dougles waarschijnlijk wel de belangrijkste rol speelt. Hij is de praatjesmaker, die graag met iedereen de discussie aangaat. De romance waar hij in terecht komt - en die net als de regel volkomen uit de lucht komt vallen - slaat eigenlijk nergens op, maar gelukkig ligt de focus daar niet teveel. De leukste rollen in The Old Dark House zijn weggelegd voor een geweldige Ernest Thesiger als de statige oude Horece en Eva Moore als zijn norse, dove zus. Aan de andere kant van het spectrum heb je een Philip, het saaiste figuur uit de film. Ook zijn vertolker Raymond Massey vond zijn rol maar kleurloos en daar heeft ie gelijk in; zijn Philp Waverton is maar een onopvallende verschijning.

The Old Dark House is weliswaar geestig, maar Whale houdt gelukkig ook genoeg ruimte voor spanning. Het personage Rebecca Fimm is hilarisch als chagrijnige dove vrouw, maar ze komt af en toe ook opvallend dreigend uit de hoek; zeker in de onderonsjes met Gloria Stuart, bij de meeste mensen vooral bekend als die oude vrouw uit Titanic. Whale zorgt verder voor een voortdurende dreigende sfeer. We horen continu het onweer buiten en het licht in huis komt vooral van kaarsen en de open haard, waardoor Whale veel met schaduwen kan spelen. Maar de grootste voelbare dreiging komt van een mysterieus geheim van Horace en Rebecca. Zo heeft The Old Dark House gaandeweg de climax nog een paar leuke verrassingen in petto. Old Dark House is wat dat betreft 70 minuten lang topvermaak. Het liefst te bekijken op een stormachtige avond. In een oud, donker huis.

3,5 sterren.

Vermoeiende film. Waarom dit soort films - die duidelijk maximaal 80 minuten horen te duren - gerekt worden tot een speelduur van ruim twee uur mag Joos weten, maar het maakt zo’n film echt niet door te komen. De personages zijn dusdanig eendimensionaal dat je na één scène al helemaal klaar met ze bent, maar dan moet het allemaal nog beginnen. Je hoopt op een beetje leuke actie, maar krijgt vooral wat inspiratieloos schietwerk. En dan start er ook geregeld zo’n afgrijselijk popliedje voor dramatisch effect. Die storende factoren blijven hangen, de rest van de film is werkelijk met de snelheid van een kogel het ene oor in en het andere oor weer uitgegaan.

2 sterren.

Nadat ik Oldboy jaren geleden voor het eerst zag, kon ik me enkel het begin en het eind nog wat voor de geest halen. En gisteravond bij herziening begrijp ik ook precies waarom. Oldboy heeft duidelijk drie aktes, waarvan de opening en climax redelijk staan als een huis, maar de tweede akte op den duur erg begint te slepen. De opening en het gedeelte rondom de opsluiting van Oh Dae-su wordt interessant verteld, maar is eigenlijk nog te kort. Want als Oh Dae-su wordt vrijgelaten, begint het veel te lange en warrige onderzoek naar de waarheid. Uiteraard gaat dit gepaard met een paar erg amusante en vooral visueel sterke scènes (het gevecht in one-take, bijvoorbeeld), maar over het algemeen duurt het allemaal te lang en lijkt de film soms stil te staan. De vrij memorabele sequenties, aardige stijl en tamelijk origineel uitgangspunt tillen de film gelukkig wel naar een iets hoger niveau.

3,5 sterren.

Hmm, dan heb ik toch liever de westerns van Leone. Niet dat dit slecht was, maar het trok me veel minder. Once upon a Time in America is zeker gevuld met een aantal sterke scènes, aardige dialogen en (van een aantal acteurs) prima acteerwerk, maar deze worden afgewisseld met een hoop oninteressante en soms wel erg traag opgebouwde scènes, veel nietszeggende karakters en zelfs matig acteren hier en daar. Daar komt bij dat de score van Ennio Morricone wel erg dik aangezet werd, dat werkte ook alleen maar tegen. Iets meer subtiliteit was niet verkeerd geweest.

Elk segment in de film had wel zijn momenten, maar niets sprong er echt met vlag en wimpel uit. Interessant om eens gezien te hebben, maar daar houdt het voor mij ook wel op. Schijnbaar toch ook niet helemaal mijn genre, ken weinig films in dit straatje die ik echt als grandioos heb ervaren. Het meest dichtbij komt denk ik Miller’s Crossing van de Coens. Once upon a Time in America van Sergio Leone is verder zeker goed gemaakt en bevat best wat memorabele momenten, maar wist me nauwelijks bij de strot te grijpen of in het verhaal te zuigen. Tja, en dan zijn die 230 minuten toch nog best pittig om door te komen.

3 sterren.

Heb de vorige twee films niet gezien, dus echt verwachtingen waren er niet in de bioscoopzaal. Ben (misschien mede daarom) toch best aangenaam verrast, eigenlijk. Fijne actie, leuke humor en een uitstekende Depp, die de show met gemak wist te stelen. Nergens echt bijzonder, maar vond het wel een geestig filmpje, vooral te danken aan Depp's leuke rol.

Kleine 3,5 sterren.

Vrij vroeg in de film zegt Al Pacino hoeveel hij van al dat schieten in films houdt, waarna hij een machinegeweer nadoet. Letterlijk datzelfde geluid kwam uit een jongen naast mij toen de film was afgelopen. Zijn woorden: ‘Vette film, vooral op het eind met die vlammenwerper!’, waarna hij het geluid van dat ding begon te imiteren. Ik blijf het toch bijzonder vinden hoe Tarantino door zo’n groot publiek op handen wordt gedragen. Want ook in Once Upon a Time in Hollywood zitten momenten die iedereen leuk zal vinden, zeker rondom de climax. Maar zo heel toegankelijk vind ik een bijna drie uur durende liefdesbrief aan de cinema van de jaren 60 nu niet. En toch, een ramvolle bioscoopzaal vond het fantastisch. Het blijft bijzonder hoe Tarantino’s films enerzijds toegankelijk en anderzijds alles behalve toegankelijk zijn. Maar - en dat blijkt nu ook weer - Tarantino komt overal mee weg.

Once Upon a Time in Hollywood gaat geregeld alle kanten op. Stijlen als jumpcuts, een verteller in de vorm van een voice-over of splitscreen wordt één keer toegepast en komen daarna niet meer terug. Waar dat bij de één wordt gezien als rommelig of amateuristisch, bij Tarantino is het vaak ineens cool en rebels. De beste man zou continuïteitsfouten nog kunnen verkopen als stijlkeuzes en iedereen loopt er mee weg. Of hij noemt ze gewoon een ode. Want dat is Once Upon a Time in Hollywood; een lange ode aan de oude filmwereld. Wederom vraag ik me daarbij af hoe de film zo’n groot publiek aanspreekt. Ik snap dat cinefielen of mensen die het Hollywood in de jaren 60 hebben meegemaakt hier opgewonden van raken, maar de film voelt ook geregeld als één grote inside-joke. Gevalletje ‘je had er bij moeten zijn’.

Verder gooit Tarantino weer al zijn fetishes erin. Dus we krijgen veel - héél veel - shots van rondrijdende auto’s onder een mopje jaren 60 muziek. Denk dat twintig minuten van de film bestaat uit rijdende shots van auto’s. Verder bevat de film een scala aan blote voeten en natuurlijk enorme dialoogscènes die een sfeer neerzetten, maar de plot niet echt verder helpen. Schijnbaar is Tarantino bang dat hij nooit meer een western kan maken als hij zich aan zijn ‘ik wil maar tien films maken’ regel houdt, dus doet hij dat hier er ook even bij. Prima scènes allemaal, maar ze hebben zo weinig met de rest te maken, dat ze ook onnodig voelen. Sowieso vraag je je bij Once Upon a Time in Hollywood steevast af waar het naar toe gaat. De film doet alsof de Manson familie een belangrijke rol speelt, maar het wordt er eerder met de haren bij gesleept. Once Upon a Time is een film over Rick Dalton, een acteur op zijn retour. Tweede hoofdrol is voor zijn stuntman, waarvan men zegt dat hij zijn vrouw heeft vermoord. Maar na een paar regels tekst wordt daar nooit meer over gesproken. Margot Robbie krijgt in het promotiemateriaal veel aandacht, maar speelt eigenlijk maar een veelal onbelangrijke bijrol. We zien haar dansen, haar koffer inpakken of een film kijken, that's it.

Met Once Upon a Time in Hollywood levert Tarantino over het algemeen weer een prima film af, maar eentje waar vooral het einde memorabel is. In tegenstelling tot een Inglourious Bastards - nog steeds één van zijn beste films - waar de film vol zit met spannende scènes, zijn de eerste twee uur van Once Upon a Time eigenlijk niet zo memorabel. Prima gemaakt, maar ze vallen in het niet bij de krankzinnige climax. De eerste twee uur van de film leunt grotendeels op DiCaprio, die ook een erg sterke rol speelt. Pitt vond ik daarentegen nogal vlak, pas later in de film wordt zijn rol iets leuker. Verder zit de film vol met typische Tarantino-acteurs als Kurt Russell, Bruce Dern of Michael Madsen, die even verschijnen voor een scène, maar verder ook weinig indruk maken of belangrijk zijn voor de plot.

Overall is Once Upon a Time in Hollywood verre van Tarantino’s beste film, maar alsnog geen straf om naar te kijken. De film is een flinke zit en boeit zeker niet de volledige twee uur en 40 minuten. Maar - net als bij Pulp Fiction - als Tarantino de boel een beetje spannend maakt, werkt het goed. Het einde is leuk. En DiCaprio een uitstekende lead, hij speelt in ieder geval een stuk beter dan in Django Unchained. Alsnog zou ik dolgraag eens een film van Tarantino zien van 90 minuten. Maar gezien hij steeds zegt nog maar één film te willen maken, is de kans waarschijnlijk groter dat dat meteen zijn langste film aller tijden wordt. Dus nóg meer gesprekken, jaren 70 muziek en blote voeten.

Vooruit, 3,5 sterren.

Een geweldige film, ik was zeer onder de indruk!

Vooral ontzettend sterk geacteerd, met voortreffelijke rollen voor Brad Dourif, Christopher Lloyd, Danny DeVito en natuurlijk een geweldige Jack Nicholson. Prachtige rol. Het verhaal was compleet en prachtig uitgewerkt, het wist me geen moment te vervelen en ik heb aan één stuk door geboeid zitten kijken.

5 sterren.

Redelijke film, maar niet veel meer. De cast is oké en het script bevat gelukkig een aantal aardige momenten, maar veel grappen zijn voorspelbaar en de personages hadden volgens mij een heel stuk leuker gekund. Wat dat betreft is One Night at McCool's zeker niet slecht, maar het blijft allemaal wat karig, met een dergelijke cast was volgens mij meer te doen.

2,5 sterren.

Tweede kijkbeurt en eveneens enorm goed bevallen. Het is even inkomen, maar One Two Three wordt gaandeweg steeds leuker en leuker. En steeds sneller, tot op een moment waarop alles echt in een razend tempo voorbij vliegt. Billy Wilder geeft ons - zoals geen ander dat kan - een achtbaanrit van jewelste; men rent en vliegt door het beeld en de scherpzinnige dialogen en beledigingen volgen elkaar in een ongekend hoog tempo op. Je moet niet vies zijn van klucht-achtige films, karikaturen en voortdurend schreeuwende personages, maar vervelen is er in ieder geval niet bij.

4 sterren.

Zoals Narva al zegt, best geinig om de twee Johnny's samen in één film te zien. Maar daar is het positieve aan De Onfatsoenlijke Vrouw ook meteen mee gezegd. De film bevat zwakke dialogen, is visueel erg lelijk en bovenal oersaai. Het lijkt wel of de makers geen enkele moeite hebben gedaan om het geheel een beetje interessant te houden. Snel vergeten, dit.

1 ster.

Ryan Gosling staart naar zijn handen. Ryan Gosling staart naar een vrouw. Ryan Gosling staart weer naar zijn handen. En Ryan Gosling staart weer naar een vrouw.

Had er bij Drive al wat moeite mee, maar dat eeuwige gestaar in de ruimte, dat zogenaamd diepgaande momenten moet opleveren, zijn hier echt dodelijk vermoeiend. Only God Forgives lijkt plot volledig te hebben ingeruild voor cinematografie en sfeer. En eerlijk is eerlijk, op dat gebied komen best wat aardige plaatjes en sequenties naar voren. Maar verder zie ik de hele tijd een regisseur die bij zichzelf denkt; "oeh, laat ik eens lekker artistiek en vaag gaan doen." En dus gooien we er af en toe maar wat karaoke-scènes of ellenlange shots van gangen bij. Soms kan ik dat prima hebben, hier vond ik het echter vooral oervervelend. Het minimale plotje en de nietszeggende karakters helpen ook niet echt. Enkel Pansringarm heeft hier en daar z'n bad-ass momenten. Tussen een eeuwig starende Ryan Gosling door.

2,5 sterren.

Aardige film, voelt aan als een spannend jeugdboek. Vooral halverwege de film, als het allemaal goed op gang is gekomen, laat de film ijzersterke momenten zien. Eén van de hoofdoorzaken hiervoor is toch wel het acteerwerk. Lakemeier is een aangename verrassing en de bijrollen, met name van Van Wageningen en Thiry, worden ook prima ingevuld. Verder zet Koolhoven een uitstekende sfeer neer. Écht mooie plaatjes blijven uit, sfeervolle scènes kent de film echter genoeg. Vooral in die kleine momenten. De scènes dat Michiel door het ijs zakt en wordt geholpen door een Duitser of dat zijn vader hem leert scheren duidelijk de beste scènes uit de film.

Daartegenover staat dat de makers de plank soms finaal misslaan. De score van Donaggio was op zich prima, maar was op aardig wat momenten veel te aanwezig. Dat kon wel wat subtieler. Ook het gebruik van slowmotion, als Michiel naar zijn vader toe rent, was teveel van het goede, waardoor die scène bij mij totaal niet meer werkte. En dat einde bij die brug was ook een dieptepunt. Maar eerlijk is eerlijk, desondanks is Oorlogswinter een goedgemaakte en stijlvolle film, zeker één van de betere oorlogsfilms van vaderlandse bodem die ik tot nu toe heb mogen gezien.

Kleine 3,5 sterren.

Erg amusant luchtig vermaak-filmpje. Uitstekend acteerwerk, met een erg grappige Black en ook een erg leuke Lithgow. Het plot stelt misschien weinig voor, maar is desalniettemin erg vermakelijk en goed voor een klein anderhalf uurtje lol. Ook zit de film vol erg grappige typetjes en personages en leuke bijrollen en cameo's.

3 en een halve ster.

Intelligente en goedgemaakte film. El Orfanato is op veel punten erg goed verzorgd, zowel visueel als inhoudelijk lijkt er veel aandacht in gestoken. Qua verhaal krijgen we een sterk script voorgeschoteld dat gelukkig maar weinig leunt om simpele jump-scares, maar zich vooral richt om onder je huid te gaan zitten en je een onderbuik-gevoel mee te geven. Er worden weliswaar wat clichés van stal gehaald om dit te bereiken, maar desondanks voelt het allemaal nog wel fris. Het einde was vooral erg sterk, erg goed verteld ook. El Orfanato is duidelijk een film waarbij er in principe niet veel gebeurd, maar je als kijker wel op het puntje van je stoel blijft balanceren, omdat overal een onheilspellend of intrigerend moment op de loer ligt.

Een sterk voorbeeld vind ik het gedoe rondom het medium en de séance, elementen die ik veel voorbij zie komen en keer op keer de film naar beneden halen (Insidious, Paranormal Activity, Drag Me To Hell). Hier was het voor de eerste keer dat ik dergelijke scènes echt goed vond passen en ook vond bijdragen aan de sfeer. Sterker nog, die hele séance was wellicht één van de sterkste momenten uit de film. Daarnaast ziet de film er ook fantastisch uit. Kleurgebruik, setting, cinematografie; allemaal puik in orde. Alleen de muziek ging me hier en daar nogal wat over de top, dat had wel een paar toontjes minder gekund, naar mijn idee. Maar verder zeer onder de indruk van deze Orfanato.

4 sterren.

Hoe kun je in hemelsnaam een film over zombie Bin Laden maken en er dan tóch voor zorgen dat je film zo saai als een stuk nat schuurpapier is. Een hele prestatie. Met zo'n titel en uitgangspunt zou je op zijn minst een hoop lol verwachten, maar Osombie mist werkelijke alle charme die een film als dit nodig heeft.

Waar je verwacht dat de film met een hoop gore, lompe over-the-top actie en lekker flauwe humor ons met gemak die 90 minuten doorsleept, daar begint de film na de openingsscène al vrij snel slaapverwekkend te worden. We ontmoeten een zooi personages met de diepgang van een aardappel en krijgen vervolgens 80% van de film de meest oervervelende dialogen tussen deze nietszeggende karakters voorgeschoteld. En deze personages zijn stuk voor stuk zelfs zo eendimensionaal, dat er zelfs niet eens stereotypen ontstaan. Geen enkel karakter springt eruit of lijkt iets anders dan de ander, allemaal inwisselbaar als wat. En toch willen de makers dat we met tranen in onze ogen meeleven als soldaat #4 het niet haalt en daarom een veel te lange scène als afscheid opeist.

Maar goed, met 80% van oeverloos gezever tussen bordkartonnen soldaatjes, hou je natuurlijk 20% actie over. Verwacht alleen geen spetterende actie, want de makers kennen maar één trucje; zombies van een afstand door het hoofd schieten. Zo kan men met After Effects wat bloed toevoegen en klaar is kees. En dus krijgen we tussen het gezellige keuvelen af en toe een scène waarin soldaten wat in het rond schieten en zombies doodleuk neervallen. Keer op keer op keer. Erg spannend! Verder worden af en toe nog de meest bespottelijke scènes toegevoegd (ongetwijfeld om tijd te rekken), zoals een zinloze ontmoeting met een tamelijk lelijk jochie (die we daarna nooit meer zien) of het hilarische moment waarop het vrouwelijke personage na het verlies van een collega met haar zwaard gaat dansen bij ondergaande zon.

En hoe zit dat dan met zombie Bin Laden? Ach, met een beetje geluk duikt de man hier en daar heel even op. Want ja, slaapverwekkend gezeur tussen oninteressante personages is toch ook leuk?

1 ster.

Redelijk sterke en sfeervolle spookfilm, leek wel een beetje op een hedendaagse The Innocents. Vooral twee momenten in de film blijven me bij; het geweldig opgebouwde moment dat de oude vrouw in de communie- jurk van het meisje zit en natuurlijk de briljante climax. Dat die bedienden geesten waren zag ik wel aankomen, maar de uiteindelijke climax kwam als een verrassing. Voortreffelijk.

Desondanks doet de film te weinig met het werken naar deze climax toe. Het eerste uur is weinig interessant en op een paar spannende momenten na is het voornamelijk wachten op de finale. Vooral dat gedeelte met de terugkeer van de vader deed me maar bar weinig. Kwam voor mij een beetje over als tijd vullen. Maar goed, die paar erg spannende en sfeervolle momenten en uiteraard de climax deden de film gelukkig bijzonder veel goeds.

3,5 sterren.

Het meest angstaanjagende van deze film over ouijaborden en uitdrijvingen van kwade geesten is nog wel het feit dat hier volwassen mensen aan hebben meegewerkt. Met geen enkel oog voor camera, licht of geluid wordt dit amateuristisch werkje nog verder naar beneden gehaald door een hoofdrolspeler een monotone stem waar iedere kwade geest nog van zou indutten. En alsof dat nog niet slaapverwekkend genoeg is; de hele film lopen personages van hot naar her - hun gezichten grotendeels niet zichtbaar door het gebrek aan belichting - en brabbelen voortdurend onzin - hun dialogen grotendeels onverstaanbaar door gebrek aan goed geluid. Naast lopen en lullen gebeurt er werkelijk niets. Of nou ja, na een uur speelduur valt er een prullenbak uit zichzelf om, het hoogtepunt wat betreft de spanning en sensatie.

0,5 sterren.