I Am Nancy (2011)

Oef!

Ten tijde van de documentaire Never Sleep Again leek het actrice Heather Langenkamp schijnbaar geen slecht idee om ook zelf met een documentaire te komen. De trailer was al te zien op de DVD van Never Sleep Again. De reden voor deze documentaire wordt eigenlijk al duidelijk in een scène uit Wes Craven’s New Nightmare uit 1994, waarin Heather Langenkamp zit te wachten terwijl Robert Englund handtekeningen uitdeelt aan enthousiaste fans. Ook in de Never Sleep Again documentaire haalt ze aan dat de rijen voor Englund bij filmbeurzen altijd veel langer zijn dan die van haar. En ja hoor, dat komt ook uitgebreid naar voren in haar eigen documentaire; I Am Nancy. Voor Englund moet men een nummertje trekken, terwijl Langenkamp hier en daar een fan aan de andere kant van haar tafel krijgt.

In principe heeft de docu - die op filmfestivals draaide, maar eigenlijk thuishoort als een extra’tje op een DVD - een interessant punt; waarom is Freddy toch zoveel populairder en bekender dan de held Nancy? Waarom zijn we zo’n fan van het monster en niet van de heldin? Echter gaat de documentaire hier niet op in, Langenkamp wil in deze documentaire vooral aankaarten dat dit zo is. Op beurzen gaat ze bijvoorbeeld tussen alle merchandise op zoek naar een actiefiguur van haar personage. Conclusie: Die is niet te vinden. Zo wil men in elke scène kenbaar maken dat ze niet zo populair is. Als ze Richard Brooker - Jason uit Friday the 13th deel 3 - vertelt dat ze Nancy speelde in Nightmare on Elm Street, vraagt hij meteen; waar is Robert? Vervolgens wordt er nogal knullig naar een close-up van Heathers teleurgestelde gezicht geknipt.

Ook al lijkt Langenkamp het onderwerp luchtig en met humor te willen benaderen, het wordt steeds pijnlijker. Nancy vraagt aan mensen of ze ooit hun baby Nancy zouden noemen. En aan fans met Freddy-tatoeages of ze ooit gedacht hadden om een Nancy-tatoeage te zetten. Het antwoord dat ze krijgt is steevast ‘nee’. Betreft die tatoeages, de film opent een kwartier lang met een gast die een Freddy tatoeage laat zetten en Heather Langenkamp komt er halverwege even bij zitten om met hem te praten over waarom hij fan is van Nightmare on Elm Street. Het heeft weinig met het onderwerp van doen, maar men moet de documentaire natuurlijk wel vullen. Dat blijkt ook uit de talloze ‘interviews’ met fans op een filmbeurs. Totaal oninteressant, maar horrordocumentaires lijken vaak niet zonder reacties van fans te kunnen. Terwijl ze dit nu juist achterwege mogen laten.

Het is dan ook niet zo gek dat de beste momenten in de documentaire zitten in de fragmenten waarin Langenkamp gaat praten met mensen die er iets mee te maken hebben; Englund en schrijver en regisseur Wes Craven. Englund moet lachen als Langenkamp hem een niet al te charmant stukje merchandise laat zien van haar in de befaamde badkuipscène. Alsnog lijkt hij zich ook een beetje te generen als hij doorkrijgt dat Langenkamp vooral praat over dat ze zo weinig aandacht krijgt. Het gesprek met Craven is eveneens interessant, vooral omdat de filmmaker zo welbespraakt is, niet omdat Langenkamp nu zo’n goede interviewer is.

Qua vorm is I Am Nancy ook maar een karig product. Veel van de beelden lijken met een handycam geschoten te zijn. En bij een interview met Jessica Craven - de dochter van Wes - horen we voortdurend luid het gesmak van de baby die ze in haar handen heeft. Er lijkt niet net als de inhoud ook niet echt nagedacht te zijn over visuele stijl. Een paar montagetrucjes moeten de boel een beetje levendig houden, maar verder is I Am Nancy vooral een product dat thuishoort op een derde schijf van een special edition dvd van de eerste film. Wat mij betreft krijgt Langenkamp een eigen action figure en een fan met een Nancy-tatoeage. Hopelijk lukken die alleen wel iets beter dan deze eigen documentaire.

2 sterren.

Precies zoals ik het ook ervaren heb. Dit is gewoon geen goede documentaire. Het oogt simpelweg goedkoop, ondanks enkele grote namen. Wie verzint het immers om een interview te houden onder het geluid van een tatoeëermachine, minutenlang. Ook de interviews met fans worden tijdens een drukke horrorcon zónder microfoon gedaan, niet te doen.

Ergens is het allemaal een beetje een grap, Langenkamp kan er zelf ook wel om lachen, maar ook is het een beetje beschamend; zelf een documentaire maken over waarom het karakter dat je hebt gespeeld niet populairder is dan je zou willen.

Grappig dat ook Mark Patton, hoofdrolspeler uit deel 2 een documentaire maakte over zijn eigen frustraties. Die is overigens wel wat interessanter en beter gemaakt.