Meningen

Hallström heeft altijd al een brave, zoetsappige kant gehad, maar hier gaat hij wel echt full Hallmark channel.

Professioneel genoeg om de hele speelduur te blijven kijken, maar heel verheffend is dit niet te noemen.

Aardig tussendoortje dat niet kijkt op een cliché meer of minder en zich staande houdt dankzij de cast en de onorthodoxe setting.

Het wordt ook allemaal niet te groot gemaakt, wat dat betreft prima passend binnen BBC Films.

De opbouw is op hoofdlijnen wat clichématig, maar er is met gevoel gefilmd en ook oog voor detail.

Wellicht de meest originele regisseur van eigen bodem levert weer fijn absurdistisch werk hier. Het combineren van thriller elementen met zijn surrealistische en droogkomische aanpak is prima gelukt. Vond de witgrijze decors na een tijdje wel een beetje vervelend om naar te kijken, ook al draagt het bij aan het dromerige gevoel.

Ik vind de films van Van Warmerdam ook bij uitstek een visitekaartje voor Nederland in de internationale arthouse wereld. Vraag mij ook af wat hij kan produceren als hij het budget had van een Yorgos Lanthimos.

Weer een leuke Britse schelmenkomedie in de traditie van de Ealing Studios.

De eerste helft is tamelijk geweldig met Carmichael als loser die steeds een loer wordt gedraaid door alfamannetjes, en vervolgens naar ‘school’ gaat om de trucjes zelf te leren. Ergens nog wel actueel in deze tijd van life coaches en pick up artists.

Jammer dat de tweede helft een stuk minder is, want erg voorspelbaar. Leuke dame die Janet Scott wel.

Het contrast tussen de opnames op locatie en het studiowerk is wel iets te groot helaas. Daarnaast is het een vrij eenvormige vertelling, die het voornamelijk moet hebben van het avontuur in extreme omstandigheden. Die dagboekfragmenten brengen je wel in een bepaalde sfeer. En wat een ontzettende anticlimax hebben deze mannen ervaren…
Zou wel iets zijn voor een moderne remake wellicht.

Dit is inderdaad een gedachte die snel bij je opkomt tijdens het kijken van deze documentaire. De mensen die worden geportretteerd zijn stuk voor stuk creatieve, geïnspireerde geesten; mensen met een missie zou je haast zeggen (los van dat de meesten zich opvallend veel bezig houden met science fiction ). Met een groot enthousiasme bovendien, dat behoorlijk op mij als kijker overslaat.

Het is daarom behoorlijk schrijnend dat deze documentaire mijlenver afstaat van wat hiphop tegenwoordig uitstraalt. Populaire erkenning valt deze artiesten ook niet echt ten deel. Mooi vond ik dan ook die laatste uitspraak van Grand Wizard Theodore: "every a time a dj scratches, he should give me a dollar"

Dat de documentaire louter over het 'element' de DJ gaat heb ik overigens niet als storend ervaren. Niet elke hiphop-documentaire hoeft het gehele spectrum te bestrijken toch?

4*

Heel aardig gedaan, mooie vormgeving. Als je eenmaal de ‘echte’ Finney ziet als jongeman, besef je dat de oude versie heel geloofwaardig is. En de enige keer dat je merkt dat je naar een film uit 1970 kijkt, is bij de bijzondere helscène. Overigens wist ik eigenlijk niet dat het een musical was, maar ook dat gedeelte is prima.

Aanvankelijk, met de lange shot in de auto, was ik wat bang dat dit een zware bedoening zou worden. Maar dat viel uiteindelijk best mee. Ik vind dit eerder aansluiten bij het klassieke ‘wereld cinema’ segment van arthouse, bijna cultureel-antropologisch van aard.

Niettemin had dit alles ook wel in de vorm van een korte film gegoten kunnen worden. 100 minuten is iets teveel van het goede.

Goed uitgevoerd verhaal, hoewel inhoudelijk niet enorm bijzonder. Bovendien lijdt het hier en daar wel een beetje onder sentimentele tranentrekkerij zoals gebruikelijk in die tijd.

Prachtige beelden zijn er te zien van de ruïnes van Nazi-Duitsland en een uitstekende rol van Clift, die naar mijn mening veel beter speelt dan de rest van de cast.

Ik vond de film nogal traditioneel overkomen, wat niet slecht uitpakt. Het geheel is mooi gebalanceerd uitgewerkt en blijft van begin tot eind onderhoudend. Iets meer originaliteit was geen overbodige luxe geweest alleen.

Overigens kan ik de tv-serie-opmerkingen wel begrijpen, dat idee had ik soms ook wel tijdens het kijken. Komt denk ik door het terughoudende camerawerk en de statische, kleine locaties (met als uitzondering die stadionscene).

Wat al vroeg in de film opvalt is het literaire script, dat ook in de Engelse vertaling heel intens maar toch vloeiend overkomt. Ik vond het bijna jammer dat ik het originele Japans niet kon verstaan.

Het verhaal zelf wordt zeer mooi opgebouwd en is standvastig in zijn morele verheffing, zoals dat nog kon in de jaren '60. Mooie uiteenzetting over eeuwige dilemma's, façade en hypocrisie.

En dan heb ik het nog niet gehad over het panoramische portret van de Edo-periode.

De minimalistische cinematografie is zeer efficiënt binnen de ruimtes van paleis, met mooie camerastandpunten en effectief gebruik van close-ups. Het latere duel met windvlagen in de buitenlucht biedt een sterk contrast.

Een op alle fronten zeer indrukwekkende prent, die mij nu nog meer doet uitkijken naar The Human Condition.

Apart dat deze film niet veel bekender is, gezien het onderwerp en de kwaliteit. Ik had er in ieder geval nog nooit van gehoord.

Natuurlijk erg heftig thema, maar dat vind ik op zichzelf nooit genoeg om een goede film te zijn. Dat is hij echter wel, met name door prima regie. Sterk is ook de onderkoelde rol van Berthelsen als geheim agent (denk ik?).

Een verhaal met relatief weinig 'actie' misschien, maar Lumet lost dat op door de ontwikkelingen via een veelheid aan korte snelle scènes te tonen. Slechts voor de belangrijkste stukken neemt hij rust en geeft hij ruimte aan Pacino's acteervuurwerk. Knap gedaan.

Prachtige beelden verder van dat typische, bijna failliete New York uit de jaren '70 waar zowel de straten als de inwoners aan verval onderhevig zijn.

Om nog even terug te komen op de korte scènes: die geven dus ook ruim baan aan de fascinerende verkleedpartijen van Serpico. Ik hoopte op Google Afbeeldingen een collage terug te vinden, maar dit is het beste wat ik erover kon vinden: klik.

Typisch staaltje politieke paranoia op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, een tijd waarin veel vergelijkbare films uitkwamen (Manchurian Candidate, Fail Safe, Dr. Strangelove uiteraard...).

Ondanks de sterrencast blijft het acteervuurwerk wat spaarzaam en is de film hier en daar wat stoffig, ook in vergelijking met andere filmkrakers uit de jaren '60.

Niettemin een prettige spanningsopbouw. En leuk om March en Gardner in rollen op oudere leeftijd te zien.

Erg mooi en vakkundig gefilmd, hetzij misschien iets teveel in de romantiserende Oscarfilmstijl uit de jaren '90. Ook de cast doet het heel aardig, maar qua scenario zwalkt de film een beetje. Vooral aan het begin gaan de zaken veel te snel, terwijl andere scènes later juist wat langdradig overkomen. Daardoor komen sommige - in principe interessante - thema's niet helemaal goed uit de verf.

Zeer relevante film en compromisloos gebracht door McQueen. Door het afstandelijke onderwerp en de verknipte karakters is het soms wel moeilijk om helemaal in de film op te gaan. Dat effect bereikt de film m.i. dus niet, hoewel dat gezien de inhoud ook een lastige opgave is natuurlijk. Helaas schiet het ook nog wat uit de bocht via de opeenvolgende scènes van de homobar en de zelfmoordpoging.

Zeker wel aardig, met de bekende Aardman-knipogen en -humor.

Vond het vaak wel wat snel gaan, misschien word ik oud.

Uitstekend alternatief voor It’s A Wonderful Life op de kerstavond, met vergelijkbare catharsis momenten. Een vloeiend script met fijne dialogen en bovengemiddeld acteerwerk. Zelfs de schaarse decors waren indrukwekkend.

Een film die de complexe sociaal-politieke situatie in een - opzettelijk niet nader genoemd? - Afrikaans land toont vanuit het oogpunt van een gezin op de vlucht. Helemaal geen verkeerd uitgangspunt dacht ik, maar helaas schort er heel wat aan de uitvoering. Het kwam mij nogal low budget over: houterig acteerwerk, kitscherige dialogen en wat clichématige regie.

Interessant onderwerp en best mooie cinematografie. En weer eens wat anders, zo’n Nagorno-Karabakh. Maar de film is desondanks onnodig traag en vrij saai. Jammer.

Een enorm kalme sfeer lijkt er rond de film te hangen, mede dankzij de reclamekiekjes voor de mooie Santa Ynez-vallei en de aandacht voor de wijngenieters. Het lijkt wel alsof je er zelf op vakantie bent.

Maar de diepgang in de film is zeer sterk, als voorbeeld die scene op de avond waarop Miles dronken zijn vrouw gaat bellen: erg goed. De slapstickscene met de portemonnee is natuurlijk grappig, maar vond ik er niet helemaal in passen.

Al met al zeer geslagde film, met een heel eigen uitstraling. Leuk dat zo'n Academy dat ook heeft opgemerkt.

Beetje vreemd op te stemmen hierop, want is het wel echt voor 90% een live concert ervaring en geen film. Maar wat een show zeg, dat viel me wel op. Heb nooit een optreden gezien dat hierbij ook maar in de buurt kwam denk ik.

En een uitblinkende Sheila E!

Leuke korte film die verschillende thema's op een sympathieke manier bij elkaar brengt. Jammer dat we niks meer hebben gehoord van Hulya Kavuk, voor zover ik kan zien.

Hoe de Spaanse burgeroorlog en de daaropvolgende dictatuur doorwerken naar het heden blijft een interessant en schrijnend gebeuren. Na de dood van Franco heeft er een democratische transitie in het land plaatsgevonden, waarbij men noodgedwongen amnestie verleende aan alle partijen teneinde de stabiliteit te behouden en het land voor politieke chaos te behoeden.

Dat waarheidsvinding en een zoektocht naar gerechtigheid onherroepelijk eens aan de oppervlakte zouden komen was onvermijdelijk en deze documentaire geeft weer dat dit proces zich al steeds meer in een ontwikkeld stadium verkeert.

Helaas laat de documentaire na de broodnodige historische en sociale context te geven, waardoor de inhoudelijke urgentie van het geheel niet helemaal goed overkomt. Dat is jammer, want men slaagt er wel in de emotionele rollercoaster van de betrokkenen van nabij weer te geven.

Behoorlijk geslaagd. Weer eens Hollywood film die gelaagd is, zonder de toegankelijkheid te verliezen. De sfeer van de South en de regionale muzikale cultuur is goed getroffen en de dubbelrol van Jordan is netjes gedaan.

Minpuntje vond ik de score, die klinkt regelmatig erg lelijk en ongepast.

Ratna is een zeer geloofwaardig personage en wordt extreem goed neergezet door Shome. Had ik wel Oscarmateriaal gevonden.

Verder ook een prettige compacte film, die op een moment suprême een toch wat onverwachte en dus verfrissende wending neemt.

Deed me in die zin als down-to-Earth romantisch drama ook wel denken aan Dabba (2013). Dit type Indiase film zou ik graag vaker zien.

Eerste helft is nogal rommelig en komt niet helemaal uit de verf. Daarna herpakt de film zich, maar er had meer ingezeten. En hoewel er prima wordt geacteerd, vond ik de casting niet altijd even gelukkig…if that makes sense.

Ondanks de mooie locaties slaagt men er niet goed in de sfeer te creëren die bij een film als deze hoort. Ik mis toch wat chemie tussen de personages hier en daar. Dan blijft er er een wat gemiddeld en flauw verhaaltje over.

Gewoon goed gemaakte film, maar veel te braaf en standaard om echt te boeien.