Meningen

De film concentreert zich erg op de inhoud en het statement; daardoor is er inderdaad ietwat weinig ruimte over voor diepgang van de karakters. Toch heb ik mij hier weinig aan gestoord, omdat ik het in dit geval niet als een groot gemis beschouw.

De film is helder, goed geacteerd (Morant zelf deed me overigens sterk denken aan Michael Caine) en bevat mooie opnames. En doet wat hij moet doen.

Het had natuurlijk wat cleverder uitgewerkt kunnen zijn, maar toch een erg aardig idee in een prima jasje.

Ik heb volgens mij relatief weinig films in dit genre gezien - ik moet nog aan m’n eerste Black Mirror beginnen - dus het perspectief voor mijn beoordeling is wat smal wellicht.

Prachtige film en gerechtvaardigd een klassieker, naar mijn mening. De film is bijna geheel opgenomen in een kamer en drijft op de sterke dialogen en fantastische acteerprestaties, in een toneelachtige sfeer.

Op zich wel interessant, iemand die opgroeide in de jaren ‘40 en nog midden in een progressief leven staat rond 1980. Apart, maar wel geloofwaardig. Bening speelt de rol ook met verve, toch wel één van mijn favoriete actrices ben ik achter gekomen. Fanning doet het ook leuk trouwens.

De film ziet er verder ook mooi uit, maar als tijdsbeeld vond ik hem minder goed getroffen: het lijkt toch vooral een alternatief, tijdloos hipster universum van Mills te zijn. De stijl deed me ook denken aan die andere ex-clipregisseur, Spike Jonze, met nog een klein snufje Wes Anderson.

Scoort bijna in alles voldoende. Bijna, want met zo’n standaard verhaal kun je niet echt meer aankomen. Was 20 of 30 jaar geleden leuker geweest I guess.

Ietwat vreemde combinatie tussen de humor van Alan Partridge en een documentaire over Madchester, maar bij vlagen werkt het goed.

Ik had al vaker gelezen over Factory Records en dat gedeelte keek prettig weg. Toch het meeste vermaakt met Steve Coogan. Die kop die hij trekt bij uitspraken als She was Miss United Kingdom, but that's not what attracted me to her

Blijkbaar legde ik niet als enige de link met Turks Fruit. Dit is de broeierige, Latijnse variant en dat is meteen de reden waarom ik deze hoger beoordeel. Heerlijk escapistische scènes van twee vrijbuiters in een romantisch Frankrijk.

Net als bij die Nederlandse tegenhanger is de dramatische component in het verhaal wat teveel van het goede: overdreven en weinig serieus behandeld.

Verrassend dat er blijkbaar een versie bestaat van een uur(!) langer. Daar ben ik nog wel benieuwd naar.

The 39 Steps is vlot en onderhoudend, met veel humor. In vergelijking met films uit dezelfde periode vond ik hem helemaal niet zo gedateerd, maar juist een bewijs van het innovatieve talent van Hitchcock (hoewel ik The Lady Vanishes van een paar jaar later wel minder vond).
Met terugwerkende kracht lijkt dit inderdaad een soort voorstudie voor North By Northwest.

Wat mij nog opviel: bij het Schotse echtpaar zegt de vrouw op een gegeven moment "he's asking if there's a a reward if you get catched". Da's toch wel de eerste keer dat ik dit hoor in plaats van 'caught'.

Matige film die een beetje wordt gered door de rollen van Myers en Hayek. Rest van de cast is niet bijzonder en het verhaal is flinterdun.

Toch bleef het geheel voor mij wel redelijk vermakelijk omdat ik het hele Studio 54-gebeuren altijd wel fascinerend vond. 2*

Ik vond de vorm wel aardig gekozen en bij vlagen werkt het ook best goed. Een beetje kort is het wel, maar dat past prima.

Mooi om te zien dat Schippers als 20-jarige al helemaal hetzelfde is in zijn doen en laten als later in zijn carrière.

Thematiek wordt goed behandeld, maar jammer dat de film teveel gebruik maakt van een Hollywood plotsjabloon. Daarnaast is Shannon helemaal op zijn plek hier. Dat kan niet gezegd worden van Garfield, die vrij zwak speelt.

Nou, ik vond hem dus tegenvallen. Het eerste halfuur vond ik - afgezien van een detail als het inderdaad mooie kleurengebruik - maar saai; de overdreven blije Tautou en 'hippe' shots deden me bar weinig.

Vanaf het tweede gedeelte vond ik het interessanter worden, leuk om te zien hoe alles in elkaar past (alhoewel een beetje geforceerd 'bedacht' allemaal). Maar naar het einde toe wordt het helaas weer minder. Een 2,5* dan maar.

Ik las hier pas dat het echt om een waargebeurde episode ging, maar dat is precies wat er door mijn hoofd ging bij het kijken van de film: de verbeelding van een psychologische casus achter zo’n “krantenbericht”.

Regie en cast zijn zeker in orde, maar het is filmisch en verhaaltechnisch wat beperkt.

Een schooldirecteur die, samen met gepassioneerde collega’s, met hart en ziel zijn best doet om de achtergestelde jeugd in een Noord-Franse regio van goed onderwijs te voorzien. Tegengewerkt door de economische realiteit en de arrogante bureaucratische overheid.

In alles een Franse kopie van Ken Loach, ware het niet dat deze film op elk vlak een niveau minder is.

Na de totalitaire dystopie van L'Aveu, richt Costa-Gavras zich hier op de autoritaire politiestaten van Zuid-Amerika, jarenlang het achterland van de Amerikaanse veiligheidsdiensten. En de grenzen van de democratie. Deze keer verloopt het verhaal ietsje vlotter, maar blijft de basis vergelijkbaar. De soms bijna juridisch geformuleerde teksten uit het scenario, met opvallend veel bijzinnen, dragen niet altijd bij aan het realismegehalte. Zeker niet in de meer informele situaties. Maar dat neemt niet weg dat de discussies tussen de politieke tegenstanders op deze manier wel tot op hoog niveau uitgewerkt zijn en veel stof tot nadenken bieden.

Enfin, geen films om kort voor het slapen gaan nog even snel mee te pakken, die werken van Costa-Gavras. En volgens mij is dit het einde van een trilogie politieke films met Yves Montand?

Inderdaad, naast de inhoud vielen mij deze filmische hoogstandjes ook erg op.

De gelijkenis met Call Me By Your Name is dermate dat het personage van David niet alleen inhoudelijk, maar ook fysiek lijkt op die van Armie Hammer. Wanneer David overlijdt is wat mij betreft de angel wel zo'n beetje uit het verhaal, het drama dat volgt kabbelt maar wat voort zonder bijzonder te worden. En dat duurt nog best lang. Lichtpuntje is Valeria Bruni Tedeschi, die met haar expressieve spel nooit echt tegenvalt.

Leuke setting verder natuurlijk en de soundtrack heeft een paar leuke klappers, maar ook missers (Sailing? Pff).

Begint niet heel bijzonder als een soort Flodder met de Franse slag, waarbij Lafont wel vakkundig de Tatjana-rol voor haar rekening neemt. Eindigt op een serieuzere noot, maar dat werkt nog minder. Behoorlijk matig dus.

Eigenlijk wordt er niet veel nieuws gebracht in deze documentaire; het is voornamelijk de rust, menselijkheid en herkenbaarheid die het hem doen. 3,5 *