Meningen

Film over een excentrieke gemeenschap met een terminaal zieke hoofdpersoon, die ik kan omschrijven als een combinatie van hippe arthouse en huildrama. Afzonderlijk zijn die twee elementen nog best geslaagd - mooie stilering en leuke soundtrack - maar het komt nooit helemaal goed samen. Toch niet hele beste regie dan wat mij betreft.

Leuk dingetje: Moses noemt de schuilnaam Tracey Marrow als hij medicijnen gaat halen. Dat is de echte naam van Ice-T.

Weer eens wat anders: mooie maatschappelijke sfeerschets van een kleine Roemeense stad door de ogen van een lokale dokter. De dialogen, waar de film grotendeels op drijft, zijn helaas wel wat monotoon.

Overigens wel schrijnend dat elke film of documentaire die ik zag uit Roemenië in meer of mindere mate over de corruptie in het land handelt.

Heeft de allure van een telefilm, eigenlijk de Franse versie van Jongens. Net als in die film is er plaats voor echte gevoeligheid, wat goed is geslaagd. Aan de andere kant lijkt het drama mij wel wat overtrokken.

Heel aardig. Net als SB stoorde ik mij aanvankelijk een beetje aan de nasynchronisatie, maar aangezien ik de Russische acteurs nooit heb horen spreken, en dus a.h.w. niet beter wist, viel het uiteindelijk mee.
Over de film zelf: er een hangt een beetje een naïeve romantiek om heen, af en toe gecompenseerd met wat meer realistische oorlogsbeelden. De manier waarop Alyosha keer op keer de trein mist en weer terug komt deed mij overigens een beetje aan deze film denken.

Onderhoudend en spannend, maar iets meer context over de DDR en waarom men daar zo graag uit wilde vertrekken had de film goed gedaan.

Originele film met de nodige en gebruikelijke Allen-humor en -dialogen.

Na een tijdje wordt het echter allemaal iets te absurdistisch en flauw.

Ik ben weer eens ontzettend dankbaar voor de manier waarop deze film is opgepoetst, echt een meerwaarde bij dit soort technicolor cinema.

De eerste helft vond ik echt top, goed geschreven met een combinatie van prachtige nummers en decors (die speelhal bij de schoenenpoetser!) en een hilarische storyline met Buchanan als overambitieuze regisseur.

De tweede helft start een stukje minder, aangezien het verhaal wordt losgelaten en er een revue voor in de plaats komt met nummers die ook nog eens irritant oubollig zijn (Louisiana Hayride, Triplets). Maar gelukkig culmineert dit in Girl Hunt Ballet, dat misschien wel het beste is van de hele film. Je ziet daarbij ook dat het medium film iets toevoegt aan de musical, aangezien hier veel meer met camerastandpunten wordt gedaan. Leuk om te lezen dat Michael Jackson dit segment als inspiratie heeft gebruikt voor zijn videoclips, dat valt wel op zijn plaats nu.

Opzienbarend wat voor een prachtige shots Powell en Pressburger weer tevoorschijn toveren, met optimaal gebruik van Technicolor. Er zijn toch weinig regisseurs die hen dat na konden doen.

Ditmaal is de verhaallijn echter wat stroef, ondanks de historisch interessante en accurate thematiek. Dat er bij de gevechten af en toe iets te zichtbaar gebruik wordt gemaakt van studiowerk helpt ook niet echt mee. Opvallend is wel het continue gentleman-achtige respect tussen de Duitsers en de Geallieerden.

Als documentaire niet helemaal geslaagd, want ontbeert een duidelijke focus.

Dit wordt echter grotendeels gecompenseerd door nostalgische anekdotes, oude beelden en een paar mooie scènes. En harde beats

Alleen al die scène waarin Q-Tip uitlegt hoe hij die beat van Can I Kick It voor het eerst hoort, heerlijk Ook leuk om mensen als Pharrell, Pete Rock en Large Professor over die dingen te horen.

Voor de echte fan dus in ieder geval de moeite waard.

Zo’n film die eigenlijk alleen uit Frankrijk kan komen. Niet zozeer qua thema, maar wel qua stijl.

Kwam er aanvankelijk een beetje moeilijk in, maar raakt uiteindelijk een gevoelige snaar.

Vrolijke komedie met wat vindingrijke scènes, maar helaas toch vooral veel oubolligheid. De Funès blinkt uiteraard uit in zijn kleine rol. Iets meer aandacht krijgt zijn latere collega-gendarme, de lummelige Christian Marin.

Tegenwoordig moet ik wel een beetje gapen bij zo’n opgepompte culture clash als uitgangspunt, maar de film blijft toch onderhoudend en dynamisch. Prima rol van El-Hamus.

Sympathieke film, die bovendien goed is uitgebalanceerd, waardoor elke rol goed uit de verf komt. Het laatste half uur, met het dramatische hoogtepunt en de afronding, vind ik iets minder geslaagd.

Een beetje apart verder is de combinatie van naïeve romantiek met psychische problematiek, dat zou men tegenwoordig niet meer zo aandurven lijkt mij.

Dat is een rechtstreekse kopie van Chaplin, uit The Gold Rush meen ik.

In zekere mate autobiografische film van deze regisseur, die nogal traag verloopt maar wel een mooie indruk achter laat. De sfeer is erg Koreaans, maar gesitueerd in de tijd dat het land nog geen massale K-cultuur exporteerde. Hoofdrolspeler Ji-hu Park kan nog wel eens heel ver komen.

Begrijpelijk dat deze film de kampen verdeelt. Twee uur lang traag voortkabbelen en dan ook nog een aantal belangrijke gebeurtenissen weglaten. Diepere lagen en metaforen prima, maar ik vind dat zo'n film ook de eerste keer al genoeg aantrekkingskracht moet hebben om te overtuigen en je aan te sporen om te herzien. En daar schort het, afgezien van de sexy aanwezigheid van Jeon Jong-Seo, toch wel een beetje aan hier.

Vond het allemaal niet echt uit de verf komen, vooral de regie was ondermaats. En deze Britse sterrencast was nogal op de automatische piloot bezig; sowieso heb ik veel van hen ook te vaak gezien de laatste tijd.

Pluspuntje is dat India niet al te gelikt wordt afgebeeld.

Ik vond de sfeer van de film vergelijkbaar met de films van Capra. 'Goudeerlijkheid', teleurstelling, hoop, dat soort onderwerpen. Voor sommigen zal het allemaal wat sentimenteel overkomen.

Het panoramische beeld dat wordt gegeven van de situatie van de oorlogsveteranen sprak mij ook erg aan. Dit gebeurt grofweg op een manier zoals in bekende latere films als Magnolia,Short Cuts,Crash of Amores Perros.

Bovendien erg goed acteerwerk.

Op vele vlakken een bovengemiddelde film, die me behoorlijk heeft verrast. De setting is origineel en sprak mij aan, wellicht ook omdat ik onlangs in die regio ben geweest. Hoe het verhaal daarnaast een minder bekende draai geeft aan de moderne problematiek van migratie en integratie in Europa, inclusief het ressentiment van de lokale bewoners, is knap uitgewerkt. En tenslotte ook meer dan prima gefilmd en geacteerd.

Overigens een leuke film om te kijken voor aspirant "Ik Vertrek" deelnemers

Het begin kent een typische Italiaanse sfeer voor die tijd, met schelmenstreken en de nodige humor. Deze culmineert in de scène op het oudjaarsfeestje, waarin Fellini's latere hang naar extravagantie al wat duidelijker zichtbaar wordt. Helaas neemt de film daarna wat vaart terug, met o.a. wat mager uitgewerkte dramatische scènes. Naar het einde toe herpakt de film zich weer wat meer, maar het wordt nooit meer een echt mooi geheel.

Veel classicistischer dan dit zie je films niet, en Wyler excelleert hierin. Heel knap hoe uitgebalanceerd en gedoseerd hij dit lange verhaal vertelt, ook al kleurt hij nergens buiten de lijntjes.

Inderdaad voornamelijk leuk vanwege de interviews met de mensen die onverwacht bezoek van Murray kregen, met veel beeldmateriaal.

De maker probeert ook de filosofie achter de ogenschijnlijk malle acties van Murray te achterhalen en slaagt daar redelijk in, onder meer door een geloofwaardige link te leggen tussen zijn gedrag en het relativerende karakter van zijn filmrollen.

De documentaire als geheel had echter veel beter gekund.

Burt Lancaster schittert in zijn rol (die blijkbaar niet helemaal waarheidsgetrouw is) en klassieke gevangenisfilmthema's als eenzaamheid en vrijheid komen goed tot uiting. Maar bovenal de transformatie van Stroud tot vogelexpert vond ik boeiend.

Een aantal minpunten van de film: de lengte, de introductie en ontmoeting met Tom Gaddis en het feit dat Stroud's periode in Alcatraz veel korter in beeld wordt gebracht dan die in Leavenworth, waardoor de titel van de film niet echt tot zijn recht komt.

Een solide film, ik geef hem 4*

ps Volgens mij klopt de omschrijving niet helemaal. Stroud is niet meteen veroordeeld tot Alcatraz, daar kwam hij pas na ruim tien jaar terecht.

Toffe documentaire van het mediabedrijf Mass Appeal, met rapper Nas als mede-eigenaar. Zij weten wel hoe je een moderne draai geeft aan zoiets.

Rick James is natuurlijk een ideaal onderwerp, met zijn extraverte cultstatus en rise&fall-levensgeschiedenis. Niettemin is het eerste gedeelte van de docu misschien nog wel het meest opzienbarend, wanneer uit de doeken wordt gedaan dat hij in de jaren '60 als Amerikaanse deserteur in Canada terechtkomt en zijn muziekcarrière begint via onder meer The Band en Neil Young.

Het is inderdaad verfrissend dat Inarritu de mozaiekfilm hier losgelaten, ook al hebben zijn films me altijd geboeid. Vrolijk zijn die werken nooit geweest, maar Biutiful schiet qua zwartgalligheid behoorlijk door richting het gebied van Requiem for a Dream of Lilja 4 Ever. Vooral de situatie rondom die kinderen, met ook nog een zielig kijkend jochie is 'stomach turning'

De enorme opstapeling van ellende werkt voor mij helaas wat contraproductief (zo'n 'ja nu weten we het wel'-gevoel). Mede omdat het niet echt geloofwaardig is dat zoveel ongeluk zich kan concentreren. Wellicht moet ik de film nog eens zien om een verborgen reden of symboliek te zien.

Over blijft wel een zeer intense, goed geregisseerde film met uitstekend acteerwerk.

Via de vorm van een gepolijste tienerfilm zien we juist de ongemakkelijke omgang met autisme achter de voordeur. Best een geslaagd concept, hoewel er uiteindelijk toch weinig nieuws wordt geboden. Toni Collette voegt, met haar specifieke charisma, wel echt iets toe aan al haar scènes.

Geen verrassing om te lezen dat dit een remake is van een Deense film. Deed me o.a. nogal aan Festen denken, qua opbouw, stilering én inhoud. En in dit geval ook een vleugje Simon van eigen bodem.

Veel meer dan dat wordt het helaas ook niet. De film is uit 2019 en verre van opzienbarend meer op het gebied van deze thematiek.

Gelukkig kijkt het prima weg en heeft het de beschikking over een bovengemiddelde cast. Moet wel eerlijk zeggen dat ik na ongeveer een uur pas doorhad dat Kate Winslet de oudste dochter speelde!

Cast doet het leuk en de tijdsbeelden zijn aardig getroffen. Maar toch miste ik iets. Ik denk dat script en regie iets ambitieuzer hadden mogen zijn.

En inderdaad is het duidelijk te merken dat Rachel direct betrokken was bij de productie. Deed me een beetje denken aan hoe Ice Cube en Dr Dre de credits naar zich toe trokken in Straight Outta Compton. Om maar even een vergelijking te maken die misschien niet zo voor de hand ligt

Goede rol van DiCaprio en zeer mooie beelden. Het verhaal is ook vrij aardig en probeert volgens mij vooral de blinde jacht op de diamanten te tonen, gezien alle offers en vertrouwensbreuken

Een groot probleem is echter, naast de vervelende rol van Connelly, dat de realistische weergave van de politieke situatie moeilijk zijn plaats weet te vinden tussen de drama/thriller-elementen. Of juist andersom. Dat zorgt er voor dat alles niet even goed wordt overgebracht op de kijker.

Kortom: The Constant Gardener meets The Treasure of the Sierra Madre

Ontzettend langdradige film. Het thema van ontwrichte, gelaten samenleving en doelloosheid is mij wel duidelijk maar dat is al zo vaak beter gedaan dan hier. Spannende intriges waren er voor mij niet bij, daarvoor leunt de film teveel op (pseudo-)intellectuele dialogen en shots.

2* voor een aantal mooie beelden, 60s-sfeer en het coole optreden van The Yardbirds

ps Het audio-commentaar van de auteur op de DVD is overigens erg aardig. Leuker dan de film zelf .

Elvis op de Tiki-toer. Als geheel wel lollig qua sfeer, zoals meer van die Hawaii-dingen uit de tijd. Helaas is het verhaaltje te gezapig en ook de liedjes zijn grotendeels erg verwaterd. Hoogtepunt van de cast is Angela Lansbury maar die kan de film ook niet redden.