Meningen

Inhoudelijk goede en kritische film. Helaas vond ik het naar het einde toe een beetje een vermoeiende zit worden. Dat komt vooral door de intensiteit van het eerste gedeelte, dat veel indruk maakt met scherpe, soms literaire teksten en snelle scènes.

Hier en daar ook wat aparte en experimentele stukken, zoals die spotjes voor Vitajax

Het eerste uur (!) was echt wat te lamlendig, maar vanaf de locatie Rome begint de film steeds meer vorm te krijgen. Die typische toneelmatige dialogen uit die tijd lenen zich altijd goed voor de beschrijving van de historische context, in dit geval het einde van de Pax Romana met nog altijd actuele relevantie.

De speelduur blijft echter te lang en het scenario is soms wat rommelig, ook al slaagt men erin om op de achtergrond de grimmige sfeer van verval continu goed weer te geven.

Een deel van de sterrencast leek af en toe wat misplaatst, maar dat geldt niet voor Plummer die een mooie rol neerzet.

Misschien een beetje cynisch om te zeggen, maar via zijn eigen dysfunctionele familie krijgt de maker een uiterst geschikt verhaal voor een documentaire in de voeten geworpen. Niet de eerste keer dat dit thema behandeld wordt natuurlijk, maar de uitvoering is zeer knap. Veel boeiende observaties en schrijnende scènes.

Prachtige vertolkingen en zeer mooie opnames. Stilistisch gezien was het af en toe helaas een beetje 'too much' en dan vooral de aftiteling en af en toe de muziek. Dat komt inderdaad nogal gimmick-achtig over en doet afbreuk aan de inhoudelijke kanten van de film.

Opvallend moderne en volwassen film over hoe een getrouwde vrouw weer van het leven probeert te genieten, terwijl ze in een scheiding ligt. De stijl is nogal sober, maar dat past wel. De traagheid en de typisch Franse, nogal wollige dialogen zijn iets minder aan mij besteed.

Dit was wel erg statisch en serieus, zelfs gezien het onderwerp. En ik begreep nou niet echt wat de film wilde zeggen, want voor een rechtbankdrama was het verhaal niet enorm origineel.

Wel goed geacteerd en gemaakt verder.

Fijne sfeervolle film, vooral dankzij het rustige tempo, de mooie shots en vooruit, Catherine de Léan.

Beetje jammer is wel dat juist de sleutelmomenten in het verhaal niet altijd even geloofwaardig overkomen, maar enorm storend voor de beleving is dat ook weer niet.

Gezien op TV5, en die zender associeer ik toch wel een beetje met dit type Franse films: eenvoudige productie, maar pretentieus qua opzet. Mathieu Amalric is ook wel

zo’n acteur die er bij past.

Opzettelijk houterige dialogen en vage Bijbel referenties maken het niet bepaald tot een fijne zit.

"Hyperrealistisch", zo benoemde het inleidende commentaar op Canvas deze film. Maar het karikaturale Waalse beeld van lelijke, nooit lachende mensen en afgeragde omgeving ligt er stiekem wel een beetje dik bovenop.

Daarnaast ben ik het met een aantal eerdere comments eens over de speelduur: ook in deze stijl is het niet noodzakelijk om zo lang nietszeggend te blijven. Toch brengt de regie iets extra's en het acteerwerk is zeker sterk.

Overschatte film. Het uitgangspunt is sympathiek, maar je merkt al snel dat er te weinig in het vat zit om er een speelfilm van te maken. Dus wordt e.e.a. uitgesmeerd over 100 minuten met behulp van bekende filmtrucjes.

Wel een erg lieve rol van Naomie Harris.

Qua karakter vond ik dit erg vergelijkbaar met The Eagle Has Landed, ook al is het onderwerp totaal anders. Luchtig, maar toch onderhoudend en degelijk gemaakt. Een combinatie waar de filmmakers van tegenwoordig een stuk meer moeite mee hebben.

De combinatie van de naturelle performance van Katie Jarvis en de manier waarop je haar karakter Mia van dichtbij volgt en sympathie dan wel empathie voor haar krijgt, is echt een schot in de roos.

Daarnaast kent de film meerdere mooie scènes en een goede ontwikkeling, die helaas wordt afgebroken door de inbraak/kidnap-scène zoals al eerder aangegeven hierboven. Overigens vond ik het een ook een beetje vreemd dat die Connor zoveel tijd met Mia's gezin kon spenderen, terwijl hij thuis een vrouw en een kind heeft. Maar goed, dat kan mij toch niet afbrengen van een mooi cijfer

Fijn en documentair gefilmd op interessante locaties. Helaas wordt het niet bijster originele plot ook nog eens weinig overtuigend gebracht.

Voornamelijk indrukwekkend vanwege de erg nabije beelden van het leven in Oost-Aleppo, in de hoopvolle revolutieperode alsook daarna tijdens de belegering.

Over de (complexe) politieke context en de beweegredenen van de revolutionairen kom je niet al teveel te weten.

Niet gehinderd door kennis van zaken aan deze film begonnen en ik moet zeggen dat ik mij erg heb vermaakt.

De stilering is uitstekend, met Mad Men-eske jaren ‘60 detaillering en ook een prima soundtrack. Leuke bijrollen in de vorm van Iacocca en Beebe.

Goed: Lemmon en Matthau, de dialogen, de one liners. Mooi gefilmd ook af en toe.

Minder: het plot, de verhaallijn van Judi West, de speelduur

Als som der delen dan toch niet heel goed.

Toch wel heftig hoe al die opnames van dichtbij je zo mee kunnen voeren in de chaos en angst. Het beeld van een zooitje ongeregeld - van hardcore fascisten tot aan complotwappies - dat opgejut is door kwaadwillende populisten moet natuurlijk alle alarmbellen laten afgaan voor andere landen met vergelijkbare bewegingen. Niet in het minst de demonstraties van onze eigen yogagekkies-Forumfascistenalliantie.

Een combinatie van streekroman en sociaal-economische geschiedenis. Het ruige 19e-eeuwse plattelandsleven is opvallend mooi gestileerd, op een manier die mij deed denken aan Far from the Madding Crowd, een film die ik om die reden ook goed kon waarderen. Aan de karakters is beduidend minder aandacht besteed, maar heel erg storend is dat ook weer niet.

Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten, maar deze film heeft mij wel behoorlijk ingepakt. Eigenlijk een nogal amodieus verhaal, dat heel soepel loopt en mooi gebruik maakt van verschillende kunstvormen als muziek, schilderkunst en poëzie.

Boeiende film. Veel moderne maatschappijkritiek (overwerkte freelancers, eenzaam individualisme, gephotoshopte schoonheidsidealen) gemengd met subtiel gebrachte romantiek en deadpan humor. Verveelt bijna geen moment, hoewel het laatste kwartier een beetje inzakt.

Curieus detail: de charmante hoofdrolspeelsters zijn beide half-Belgisch. Wel een beetje jammer dat ze vrouwen moeten spelen die tien jaar ouder zijn, zeker gezien de onderwerpen die de film behandelt.

Best grappige en opvallend brutale komedie. Moet het niet van regie en scenario hebben, die beide wat rommelig zijn, maar wel van de leuke cast en mooie sfeerschets.

Was mij eigenlijk een beetje ontgaan deze film, maar bleek bij het kijken toch wel een iconisch jaren ‘50 werkje, met name in visuele zin. Overigens is hij deels juist gebaseerd op de gelijknamige musical van 30 jaar eerder.

Hepburn heeft een op haar slanke lijf geschreven rol van intellectueel boekenmeisje dat als model wordt gescout. Haar dansje in het Parijse avantgardistische café is hilarisch. Van Astaire ben ik nooit zo’n fan geweest, maar hier doet hij het vrij aardig als ervaren fotograaf. Als romantisch duo zijn ze helaas niet echt een succes.

Tenslotte ook leuk om de songbook klassieker ‘S Wonderful terug te horen, die ook al aanwezig was in de oorspronkelijke musical.

Echt slecht is het niet te noemen, maar voor 150 minuten film is het verhaaltje toch wat te standaard, de humor wat te flauw en de muziek niet opzienbarend genoeg. Dan krijg je wel eens de neiging om verder te spoelen.

Zag overigens best wat parallellen met A Star Is Born.

Ben niet zo'n Mad Max liefhebber, maar Fury Road vond ik vrij aardig. Dat geldt echter niet voor Furiosa. Af en toe heel knap gefilmd, vooral de grote actiescènes, maar het deed mij allemaal weinig. Werd helemaal niet meegezogen in het verhaal, wat misschien ook niet zo gek is omdat die grotendeels lijkt te ontbreken.

Qua impact niet te vergelijken met de laatste Dune.

Ik vond het eerste half uur erg leuk met een heerlijke sfeerzetting en droge humor. Daarna wil het drama iets teveel, de tegenslagen voor Fusi worden iets te talrijk. Gelukkig wordt het nergens overdreven, maar dat hij bv. wordt opgepakt vanwege pedogedrag had van mij niet gehoeven.