Frantz (2016)

mijn stem
3,63
56 stemmen

Frankrijk / Duitsland
Drama
113 minuten

geregisseerd door François Ozon
met Paula Beer, Pierre Niney en Ernst Stötzner

Het verhaal speelt zich af na de Eerste Wereldoorlog in een klein Duits stadje. Anna is een Duitse weduwe die rouwt om de dood van haar verloofde. Hij kwam om het leven aan het front in Frankrijk. Anna bezoekt het kerkhof dagelijks. Maar op een dag ontmoet ze een mysterieuze Fransman, die bloemen neerlegt bij het graf van zijn Duitse vriend.

  • vanaf woensdag 1 maart te huur
  • vanaf woensdag 1 maart te koop op dvd

TRAILER

6 BERICHTEN 3 MENINGEN
zoeken in:
avatar van kappeuter
 
0
kappeuter (moderator)
geplaatst: 1 januari 2016, 13:36 uur [permalink]
Bij François Ozon:

Francois Ozon’s Next Film ‘Frantz’ to Star Pierre Niney | Variety

“Frantz,” a period drama starring rising actor Pierre Niney (“An Ideal Man,” “Yves Saint Laurent”).

“Frantz” takes place in the aftermath of WWI and centers around the encounter between a young German (Paula Beer) who grieves the death of her fiancé in France, and a mysterious French man (Niney) who visits the fiance’s grave to lay flowers.

avatar van JJ_D
3,5
1
geplaatst: 19 september 2016, 12:26 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Blikken.
Close-ups.
Het gevoel alsof François Ozon niet in gezichten geïnteresseerd is, maar in het landschap voorbij de groeven en kieren en spleten van een gelaat.
Psychologie.
Hoe de psyche zich manifesteert als een traan, bengelend in een pracht van een ooghoek. In een lichte frons, waar het licht schuin op invalt. In een theekopje. En hoe het lepeltje ligt in verhouding tot het kopje.
O ja, ‘Frantz’ is een film van details. En tegelijk is het een heel natuurlijke vertelling. Twee keer lijkt de film te zullen eindigen, en toch doet Ozon gewoon voort. Omdat het verhaal niet tot de laatste letter verteld is. En gelijk heeft hij: pas in de slotseconden besef je dat deze afwikkeling – ondanks alles – de enige juiste is.
Mensen vallen. Staan op. Vallen opnieuw. En, hoe kan het ook anders…staan op. Altijd opnieuw.

Intrigerend is alleszins hoe Ozon met het verwachtingspatroon van de toeschouwer speelt. Adriens homoseksuele geaardheid die eerst wordt gesuggereerd, vertrekt natuurlijk vanuit de perceptie van Anna. Net zoals zij een mysterieuze verhouding tussen haar beide soldaten fantaseert, creëert zij een ideaalbeeld van de Fransoos, waar ze onvermijdelijk op verliefd wordt. Tot ze, doorgedrongen in het hol van de leeuw, te horen krijgt dat “een dierbare nooit kan vervangen worden, toch?” Net dit heeft ze sinds Frantz’ heengaan echter proberen doen. Een plaatsvervanger zoeken. En dus, weet ze nu, moet ze het anders aanpakken. Ze gooit alles radicaal om. Haar melancholie verandert in levenskracht. Haar zwart-wit krijgt kleur. De haren los, de wangen geflusht, wat lippenstift, en zin-in-het-leven zeg! Met de blik op Manets ‘De zelfmoordenaar’, en via dat doek op haar oude leven. Ze ziet de verspilling van jong bloed, in ruwe vegen op doek gezet. En ze begrijpt: uit de as van het verlies zal ik iets nieuws bouwen. Met de trein door Frankrijk heeft ze dat ook aanschouwd: de wonden in het landschap, die actief moeten geheeld worden om verder te kunnen doen.

Van een film over rouw naar een film over wroeging naar een film over de littekens die zowel vriend als vijand tijdens de Wereldoorlog hebben opgelopen, in een tijdperk waarin de volgende wereldbrand al onderhuids begint te broeden: ‘Frantz’ zit vol interessants, en zit zowel cinematografisch als wat de delicate geluidsmontage betreft erg knap in elkaar. Ozon dringt evenwel niets op. Hij legt het allemaal tussen de plooien van wat een meeslepend verhaal is.

‘Frantz’, vertelkunst van de hoogste orde?

(3,5*)

Oh, nog een PSje: zijn jullie onderweg ook jullie sympathie voor Adrien verloren? Hoe hij zich vergeving durft toe-eigenen? Hoe hij het als een recht beschouwt de ouders van diegene die hij heeft vermoord onder ogen te mogen komen? En hoe hij Anna, aan het slot, zijn liefde verklaart en tegelijk zegt zich te zullen conformeren naar de wensen van zijn moeder? Dat is toch puur egoïsme, verstoken van elke voeling met de ander?

4,5
1
geplaatst: 15 november 2016, 18:26 uur [permalink]
Prachtige film! Meeslepend verhaal.

avatar van wibro
4,0
0
geplaatst: 20 december 2016, 08:03 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Mooi weergegeven (na)oorlogsdrama waarbij het zwart/wit zeer goed gekozen is. Alleen de flashbacks en enkele scènes met Adrien en Anna zijn in kleur. Ook het acteerspel van de hoofdrolspelers is verder uitstekend, vooral dat van Paula Beer in de rol van Anna.
Dit drama gaat vooral om vergeving, iets waar na het einde van de 1e Wereldoorlog nu niet bepaald sprake van was. Integendeel zelfs. De Duitsers die de nederlaag niet konden verkroppen hadden het al over een revanche en dat zou helaas 20 jaar later werkelijkheid worden. Toch laat deze film mij met enkele vragen achter. Bij het zien van de laatste scènes in zwart/wit waarin wij zien dat Anna afscheid neemt van Adrien met de woorden “het is te laat” verwachtte ik dat de aftiteling zou volgen. Schitterend einde dacht ik maar …. de film wás nog niet afgelopen. Er volgde nog een laatste scène in kleur waarin we zagen dat Anna en Adrien elkaar weer gevonden hadden. De film eindigde met de beelden van het paar met op de achter-grond het schilderij van Manet.. Dit kitscherige einde vond ik zonder meer zwak en had voor mij helemaal niet gehoeven. Maar nu begin ik mij toch af te vragen of de laatste scène niet gewoon fictie is en wat we zien misschien niet meer dan een wens van Anna. Dus al met al toch wel een zeer geslaagde film van Ozon die wel het e.e.a. overlaat aan de interpretatie van de kijker.

4.0*

avatar van Redlop
3,5
0
geplaatst: 16 januari, 18:07 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Het is een remake van Broken Lullaby (1932), of in ieder geval een bewerking ervan.
In het origineel werd de Franse soldaat verliefd op de verloofde van de Duitse soldaat die hij neerschoot.
In Frantz ligt het allemaal iets anders en wordt er (zoals wibro het terecht stelt) veel overgelaten aan de interpretatie van de kijker.
Ik vermoedde vroeg in de film een homorelatie tussen Frantz en Adrien, maar dat idee kwam vooral omdat het een film van Ozon is. Adrien wordt niet verliefd op Anna, wel andersom. De kwestie Duitsland - Frankrijk in een notedop?
Dan is er een sleutelrol voor het schilderij Le suicide van Édouard Manet waar Frantz door gefascineerd was.
Muziek lijkt uiteindelijk de vete tussen Duitsland en Frankrijk te overstijgen, de momenten waarop Ozon het zwart/wit in kleur laat overgaan. Mooi gedaan. 3,5*

avatar van Dogie_Hogan
4,5
0
geplaatst: 5 februari, 09:12 uur [permalink]
Boven verwachting! Einde kwam toch nog als een verrassing. Hoewel, Arien wordt hoe langer de film duurt steeds onsympathieker.
Duitse cast op hoger acteerniveau dan Franse cast, zeker de 21 jarige Paula Beer.