Meningen

Film volgt een uitgangspunt dat me ergens deed denken aan Die Verwandlung van Kafka: een compleet absurd gegeven als geloofwaardig en acceptabel beschouwen. In dit geval dus een filmploeg die een psychopatische moordenaar volgt. Daarmee ontwikkelt zich een uiterst bizarre relatie tussen de personages, maar ook tussen de film en de kijker.

Dit blijkt eigenlijk al sterk uit de plotbeschrijving en de reacties op MovieMeter. De crew wordt niet "langzaamaan medeplichtig", dat is men al vanaf de eerste minuut. De moorden en misdaden worden niet steeds erger, ze zijn al verschrikkelijk vanaf de eerste minuut. Doordat de film e.e.a. anders in beeld gaat brengen naarmate de tijd vordert, wordt er later pas een echte afkeurende reactie gegenereerd.

De ongemakkelijke combinatie van korte, extreme geweldsscènes enerzijds en hilarische humor en intellectuele beschouwingen anderzijds lijkt inderdaad van grote invloed te zijn geweest op de Tarantino's van deze wereld. Dus inmiddels kan de film qua stijl hier en daar wat belegen overkomen.

Niettemin een interessante film dus die je in eerste instantie met een vreemd, naar en leeg gevoel achterlaat. Maar zeker wel tot beschouwing aanzet.

Uitermate onderhoudend vakwerk, met interessante thematiek. Dat er af en toe een overbodige of mindere scène in voorkomt doet daar weinig aan af.

Behoorlijk reactionair werkje, met vaak irritante overacting van Doris. Gelukkig excelleert ze wel als performer en daarom was het toch geen straf om de film af te kijken.

Losjes gebaseerd op de jeugd van de legendarische Calamity Jane. Leuk voor kinderen en onderhoudend van begin tot eind, maar ontzettend opzienbarend is het verder niet.

Als decadente sfeerschets is deze film bijna onovertroffen, niet normaal hoe goed een luie Italiaanse zomervakantie van begin jaren '80 wordt overgebracht.

Maar ook verhaalinhoudelijk is het heel mooi gedoseerd en de casting plus het acteerwerk zijn top.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de muziek.

Wat mij dan afhoudt van een nog hogere score is waarschijnlijk dat het mij minder persoonlijk raakt, in zo'n geval ben je dus vooral aan het observeren, maar wie weet kan dat bij een latere herziening veranderen.

Aardig waargebeurd drama, dat nergens echt opzienbarend wordt, maar dat lag ook niet echt in de lijn der verwachting voor een tv-film als deze.

Wat ik mij wel realiseerde is hoe snel je dergelijke internationale gebeurtenissen weer vergeet, zeker met de beperkte aandacht voor Afrikaanse conflicten (wat ook weer een thema is in de film). En hoe een land als Frankrijk daar als voormalige kolonisator toch een stuk meer mee verbonden is. Zo’n connectie als Nederland heeft met Suriname, daar hebben de Fransen, Engelsen en Spanjaarden er natuurlijk zo’n twintig van.

Aardige film, die een interessant beeld geeft van een politieke campagne in de V.S.

Inmiddels is dit echter wel beter gedaan. Deze komt bij vlagen nogal rommelig over en er is weinig diepgang te bespeuren voor wat betreft de personages.

Wel een Aha-momentje toen bleek dat zij de sporter was die door quarantaine haar wedstrijden zou missen op de Olympische Spelen. En dan vervolgens ook 10 dagen helemaal geïsoleerd vastzitten in een kamer. Wat een mentale lijdensweg .

Afgezien daarvan eigenlijk niet zo’n boeiende documentaire als je niets hebt met het onderwerp.

Het verhaal van Piketty in sneltreinvaart. Op zich worden alle belangrijke punten wel benoemd, maar ik vind de hoeveelheid informatie en talking heads, gecombineerd met een overload aan beeldmateriaal, wel iets teveel van het goede.

Had beter over een paar afleveringen verdeeld kunnen worden, maar dat zal anderzijds minder aantrekkelijk zijn voor een deel van de kijkers.

Het verhaal had zich wat eleganter mogen ontwikkelen en de verschillen in levenswijze worden niet enorm subtiel gebracht. Toch heb ik wel kunnen genieten van de algehele sfeer en een paar leuke scènes.

Zelf moest ik denken aan de ontspannen films van Alexander Payne (About Schmidt, The Descendants). En ook wel een beetje aan The Kelly Family.

Opvallende film qua vorm, zowel vanwege de modernisering van Carmen als qua zwarte cast. Hoewel dat dus eigenlijk al gold voor de oorspronkelijke musical van Hammerstein. Het idee achter die all-black casting ontging mij inhoudelijk wel een beetje, maar soit.

Uiteindelijk stelt de film toch ietwat teleur door de wat stijve uitvoering. Productie en regie zijn echter wel zo professioneel dat alles nog prima smaakt. Dorothy Dandridge straalt als een soort Halle Berry avant la lettre.

Moet het vooral hebben van het authentieke en broeierige sfeertje, want voor de rest voegt de film weinig toe.

In het begin ergerde ik me ook aan het amateuristische niveau, gelukkig werd dat gaandeweg beter.

Behoorlijk rauwe en enge film, niet in het minst door het zwart-wit en de creepy orgelscore.

Erg goede rol van die Hilligoss vond ik. Regie en vooral montage (low budget) zijn echter wat matig.

In ieder geval erg mooie beelden en heb bij vlagen goed gelachen, maar ik kan hier als geheel toch niet heel erg veel mee.

Gewoon te nietszeggend. Een behoorlijk originele ervaring die niet verveelt, vandaar ook drie sterren, maar echt goed wil ik het niet noemen.

Heel behoorlijke productie met prima spanningsboog, die duidelijk een aantal moderne en beproefde technieken uit Hollywood gebruikt. Weinig mis mee verder, want beter goed gekopieerd dan slecht bedacht. Het verhaal is helaas iets te simpel en ongeloofwaardig.

De film is overigens mede gefinancierd door Line, een in Azië populaire Whatsapp-variant. En daar komt aardig wat product placement uit voort.

Lastige film. Ik ergerde mij aan het begin vrij lang, met name aan de vorm, maar ook wel aan de hoofdpersoon, wat vrij ongemakkelijk is gezien het onderwerp.

Ik moet echter toegeven dat er in het laatste stuk een aantal erg krachtige scènes zitten.

Per ongeluk was dit mijn tweede film binnen een week over pedofilie (na Buiten Is Het Feest)…beetje jammer.

Interessant om te zien hoe een plan wordt gesmeed om het volk te bedriegen.

Verder was de docu wel teveel gekleurd, ik heb geen slecht woord over Chávez gehoord, terwijl Amerika er steeds met de haren bij werd gesleept.

Eigenlijk een nogal eenvoudig (veel geïmproviseerde dialogen?) en commercieel opgezette (die Twitter placement wtf?) film, maar blijkbaar kan het toch werken als je een sterrencast hebt die er wel zin in heeft, met wat extra snufjes sfeer in de vorm van muziek, eten en pittoreske beelden.

Die maizena scène was wel even bizar haha..

Erg soepel en professioneel gefilmd, bijna in Hollywood stijl. Van wat ik er van lees lijkt het verhaal slechts losjes op de echte Chocolat te zijn gebaseerd.

Die Thierrée vind ik naast Sy prettig acteren, kende hem helemaal niet. En helemaal aardig als je erachter komt dat hij Chaplin's kleinzoon is.

Op zich wel een originele film, met humor die zowel curieus als flauw tegelijk is. Maar ik was er na een tijdje wel klaar mee.

De vergelijking met The Wonder Years begrijp ik ergens wel, maar dat niveau weet deze film nooit te halen.

Qua stijl soms iets té sober, maar wel een krachtige film over de impact van het geweld en de misdaad in de Mexicaanse samenleving op de maatschappij en, vooral, op families en individuen.

Een aangrijpende, maar ook stoere rol voor Arcelia Ramirez.

Normaal gesproken kan ik films prima in hun tijd plaatsen en dat meewegen in mijn beoordeling. Maar bij deze, waar de special effects erg centraal staan, is dat een stuk lastiger. Die typische vroege jaren '80 fantasy-uitstraling heeft nog wel iets nostalgisch, maar de stop motion en andere speciale effecten zijn toch echt vrij belachelijk. Op het campy af.

Overigens vond ik het nog wel leuk om de mythe van Perseus en Andromeda eens gevisualiseerd te zien, maar die wordt hier en daar wat 'opgeleukt' voor de sensatie. Met o.a. een kraken en een robotuil, die het midden houdt tussen R2D2 en Robin uit Bassie en Adriaan. Tja.

Denk dat dit vooral leuk is, als je het uit je kindertijd kent.

Bepaald ongezellige film, maar dat is niet geheel onverwacht gezien het onderwerp. Vanwege de nadruk op de sombere, trage en serieuze sfeer lijkt er echter iets te weinig tijd te zijn om er een soepel lopend verhaal te maken. Daardoor wordt het af en toe iets te langdradig.

Bijrollen van o.a. Wendell Pierce (The Wire) en Vernee Johnson (Fresh Prince of Bel Air).

Het is hierboven niet genoemd, maar ik had het idee dat Varda met deze film wilde tonen hoe intens je een (korte) periode in afwachting van een medische diagnose ervaart. Een interessant en herkenbaar uitgangspunt, maar helaas niet helemaal bevredigend uitgewerkt.

Los daarvan kijkt de film inderdaad ook vrij prettig weg als tijdsbeeld, met de mooie beelden van Parijs en evenzo fijne muziek. En er is ruimte voor (licht) experimentele shots, zoals die ook in haar volgende film Le Bonheur zouden gaan voorkomen.

Haha nee! Die soldaat vond ik juist sympathiek. Deed me ietwat aan Dudley Moore denken.

Ideaal om op Nieuwjaarsdag ‘even’ mee te pakken. Erg lang, dat zeker, maar ik moet zeggen dat er niet veel overbodige scènes in zitten. Ik begrijp dat er materiaal was geschoten voor twee films, maar ook in de huidige vorm was hij wellicht beter geschikt geweest als miniserie.

Enfin, mooi om dit boeiende stuk geschiedenis eens in filmvorm zien en in grote lijnen toch accuraat. Opvallend vond ik wel dat Augustus, toch één van de belangrijkste figuren uit de Romeinse historie, als een soort bad guy wordt afgebeeld.

Prima werk van de gehele main cast, met name Rex Harrison als Caesar. De entree van Cleopatra in Rome moet wel één van de meest epische scènes ooit zijn.

Niet over de gehele linie even boeiend, maar Winterbottom, Coogan en Brydon staan hier wel duidelijk aan de vooravond van hun latere Trip films.

Naast het samenspel van de acteurs zijn ook de improvisatie en semi-vrijblijvendheid al erg herkenbare elementen.

Typisch een product van zijn tijd. Vooral de eerste helft van de film overtuigt. Leuk om zowel Trintignant als Schneider in hun jonge jaren te zien bovendien.

Coming To America is zo'n film waar ik altijd even blijf hangen als ik er langs zap op tv. Charmant en luchtig, met hele grappige accenten. Dit vervolg oogt nogal goedkoop, en teert erg letterlijk op de eerste film. Alle nieuwe castleden zijn eigenlijk irritant, met uitzondering van Snipes wiens karakter en verhaallijn eigenlijk wel meer potentie had. Tot overmaat van ramp wordt het gebrek aan inhoud ook nog eens opgevuld met allerlei revue-achtige performances. Jammer.

Drie uur lang intellectualistisch gewauwel door een irritant, nicotineverslaafd en in zichzelf gekeerd groepje vrienden dat deel uitmaakt van de Parijse bourgeoisie. Je moet maar durven als regisseur. Toen kon dat in Frankrijk nog, I guess.

Zitten wel goede elementen in, maar vond het uiteindelijk vooral een grauwe en ietwat vervelende film over een uitgekauwd thema. Met bovendien een nogal overdreven einde.