Meningen

Le Bihan heeft blijkbaar zelf een autistische dochter en zet zich in voor autistische kinderen in Frankrijk.

Dit is een degelijke film, die doet wat hij moet doen. Filmisch blijft het verder nogal basic, typisch een kandidaat voor TV5 die veel van dergelijke maatschappelijk bewuste (tv-)films uitzendt.

Best originele film, met intense scènes waarbij Shannon tot zijn recht komt, zoals ook al is gebleken in de serie Boardwalk Empire (zijn collega in deze film speelt overigens ook in dezelfde serie). Chastain doet het inderdaad ook goed, vooral de scène van de nachtelijke aanval na de overmatige pilinname vond ik knap gespeeld van beiden. Sexy slaaptenue heeft ze trouwens

Mooie sfeerzetting ook wel van het dorpje waar de tijd heeft stil gestaan.

Het einde vind ik wel een beetje jammer. Wordt ook iets te Shyamalan-achtig gebracht.

Hele matige film waarin nogal wat oude thrillerclichés maar weer eens van stal worden gehaald.

Kleurrijk en amusant, maar de freewheelende stijl is soms wel iets teveel van het goede.

Zal tegenwoordig wel een stuk beter bij het Westerse publiek resoneren dan medio jaren ‘80 denk ik.

Een fascinerend, boeiend en heel 'eigen' geheel. Mede om die reden ook goed dat er de tijd wordt genomen in deze film, want de toonzetting van een steriele, elitaire muziekwereld is erg knap. En Blanchett als dominante alfavrouw ook zeer overtuigend.

Dit geldt vooral voor het eerste deel van de film, laten we zeggen de eerste pakweg anderhalf uur. Hoe vervolgens de downfall van Tár wordt behandeld vind ik ineens een stuk minder genuanceerd en niet heel bijzonder uitgedacht. Soms zelfs met erg korte bochten.

Mooie plaatjes, leuke cast en een aantal prima scènes. Maar er is wel iets mis met de regie en/of montage, want op sommige momenten raakte ik de draad een beetje kwijt, terwijl het verhaal toch echt niet zo complex is.

Als je de synopsis hebt gelezen, ken je eigenlijk de hele film al. Beetje flauw misschien, maar ik vond dit gewoon echt iets te eendimensionaal.

Ik heb de gerestaureerde versie uit 2010 gekeken en die viel niet tegen. Cultuurhistorisch spektakel van de bovenste plank.

Veel Technicolor kleurenpracht, indrukwekkende sets met ontelbare figuranten en soms verrassend goede special effects. De soap-elementen neem ik voor lief, ze geven zelfs wat meer sjeu aan het verhaal zonder echt afbreuk te doen aan de inhoud.

Hollywood lijkt het maken van dit soort films te hebben verleerd.

Tot nog toe de meest on-Japanse film uit Japan die ik zag. Het kwam op mij over als Kurosawa's variatie op werk van westerse tijdgenoten als Hitchcock en Melville. Niettemin een sterk geheel met een uitmuntende casting. Markant vond ik de scènes in het nachtelijke Tokio van die jaren. Af en toe onverwacht rauw. De thematiek van de klasseverschillen is helaas wat eendimensionaal uitgewerkt.

Heel origineel, met een droogkomische kwaliteit die mij af en toe aan Kaurismäki deed denken. Vanaf het moment dat de hoofdpersonen elkaar echt beter leren kennen wordt het helaas wat minder.
Overigens ook een beetje flauw om weer dat Rain Man cliché van stal te halen bij een personage uit het autismespectrum.

Sfeervolle documentaire, die inhoudelijk wat tegenvalt. Wat ik juist interessant vind aan The Doors - de muzikaliteit - komt alleen oppervlakkig aan bod. Want alles draait weer eens om Jim Morrison, die natuurlijk wel interessant is maar ook wat vermoeiend. Ik had wel iets meer willen weten van de andere bandleden en hun inbreng.

Overigens ben ik niet meer zo onder de indruk van die stukjes waar nummers van de band worden afgespeeld onder begeleiding van die typische jaren '60-beelden (Martin Luther King, Kennedy's). Dat begint nogal een rockdocu-cliché te worden.

The Grand Budapest Hotel, de laatste film van Anderson, was mijn favoriet tot nu toe omdat er meer aandacht was voor een echte verhaallijn met dramatische impact. Wat dat betreft is The French Dispatch een stap terug. Sterker nog, Anderson is hier fragmentarischer dan ooit door de opdeling in verschillende verhalen met een shitload aan (bekende) acteurs. Af en toe haakte ik daardoor een beetje af. Verder weet je wel wat kan verwachten: prachtige shots en scènes die kunststukjes op zichzelf zijn, nu zelfs met animatie.

Quirky comedy waarbij het verhaal nogal achter blijft. Is er trouwens een culturele benaming voor deze typisch Britse stijl van hipster truttigheid?

Heb het vermoeden dat er, niet verrassend, tegenwoordig nogal verschillend met dit fenomeen zou worden omgesprongen. Goed bedoeld uiteraard, maar het geheel leek me bij vlagen nogal oppervlakkig en niet helemaal serieus te nemen. Dat had ongetwijfeld te maken met hoe men destijds zo’n onbekende aandoening acceptabel wilde uitbeelden voor een groter publiek.

Niettemin sterk acteerwerk van Woodward, die me overigens af en toe wel wat deed denken aan de jongere Kirsten Dunst.

Begon veelbelovend als een licht ontregelende mix van drama en frisse, atypische humor. Daarom jammer dat de fut er zo snel uit was, de tweede helft van de film brengt eigenlijk niets noemenswaardigs.

Aardig kinderwerkje, maar voor volwassenen niet echt interessant. Ook de animatie en humor laten het grotendeels afweten.

Weer zo’n verraderlijk eenvoudige Ealing comedy. De manier waarop het uitgangspunt uit de doeken wordt gedaan is in feite gewoon knap scenario werk.

Middenstuk van de film is niet geweldig qua uitvoering, het einde maakt dat nog een beetje goed.

Lombard en Benny stelen de show in deze vlotte film. Leuke vondst, dat leden van een theatergezelschap hun acteertalenten inzetten ten dienste van het verzet. De vertolking van Carole Lombard maakt blijkbaar deel uit van een prettige traditie van opvallend sterke en charmante vrouwelijke hoofdrollen in de jaren '40.

Doordat de gehele cast consequent Engels spreekt, worden bepaalde ongeloofwaardigheden verbloemd: dat Mr. Tura zich bijvoorbeeld voordoet als Duitse officier zal normaal gesproken niet gepikt worden door zijn landgenoot. Het lijkt er op dat de makers hier niet te zwaar aan tilden - en ach, misschien wel terecht.

Soms ronduit lelijk geschoten en kitscherig gebruik van filters, dat is eigenlijk hetgene wat het meest opviel bij deze lange film. Wordt uiteindelijk nog behoorlijk bij elkaar gehouden door de cast, met name Bardem.

De visuele stijl en humor van de regisseur blijven leuk, maar de poging om dat te combineren met het realisme van de vluchtelingenproblematiek kwam toch niet bijzonder uit de verf vond ik.

Het fenomeen van volwassen mannen die - met glowsticks in de hand - dansende pubermeisjes staan aan te gapen heb ik vorig jaar ook in Tokio mogen ervaren, in de vorm van een maidcafé. Die staat in Akihabara, de wijk die ook in deze documentaire alomvertegenwoordigd is. We krijgen een kijkje in de cultuur van de zogenaamde 'idols', gefabriceerde popsterretjes met een vaak bizarre kledingstijl en een minstens net zo vreemde fanschare.

Helaas gaat het niet enorm de diepte in en er komt slechts één critica aan het woord, die een mening verkondigt waar 'wij' het gemakkelijk mee eens kunnen zijn. Daarnaast vind ik de voortdurende Westerse aandacht voor deze ongemakkelijke, maar toch ook redelijk marginale subcultuur wel een beetje gaan neigen naar sensatiezucht.

Hele originele film over het extreem geregisseerde leven van een dochter die 'existentieel' geconfronteerd wordt met het random clowneske gedrag van haar vader. Een vervreemdend contrast tussen de leefwerelden is het gevolg, met awkward humor die aansluit aan bij de moderne comedy sinds pakweg 'The Office'. Hüller speelt haar rol voortreffelijk, mooi hoe ze soms bepaalde emoties doorlaat in haar extreem stoïcijnse blik. Parallel wordt ook het verschil tussen het lege, unheimische expatleven en de eenvoudige (Roemeense) realiteit getoond. Dit is wat minder boeiend uitgewerkt, maar geeft toch meer kleur aan het verhaal.

De film vliegt af en toe wel heel veel kanten op, met een aantal mindere scènes die de vaart uit de toch al lange zit halen. Maar daarnaast ook een paar uitstekende scènes die bijna op zichzelf bekeken kunnen worden (Whitney Gluck, het naaktfeestje).

Normaal gesproken hecht ik niet zoveel belang aan herziening, maar dit lijkt me wel een goede kandidaat. Ik kan me voorstellen dat er wel een hogere score inzit als dingen nog beter op hun plaats vallen.

Leek mij geen veelbelovende kandidaat voor een boekverfilming, wat dat betreft heeft men er nog redelijk wat van weten te maken. Een aardige touch was bijvoorbeeld om de favoriete muziek van Tonio ook echt een rol te geven in de film. Prima acteerspel verder van Lodeizen; van Bokma's rol was ik minder gecharmeerd (sowieso vind ik hem wat minder de laatste jaren). Productioneel gezien wordt het Telefilm niveau niet helemaal ontstegen.

Prima blockbuster wel, hoewel ik de beoordelingen wat overdreven vind. Het hele nostalgische, sentimentele gevoel dat om de film heen hangt werkt best goed. Cruise doet zijn ding zoals hij dat kan en stelt weer niet teleur. De actiescènes zijn indrukwekkend, met name de executie van de missie. Hoewel het gedeelte waarin Maverick en Rooster elkaar in de sneeuw ontmoeten en gaan terugvliegen nogal uit de bocht vliegt ineens.

Dat deze film woke zou zijn begrijp ik niet helemaal, men doet er juist van alles aan om het ongecompliceerde Amerikaanse patriottisme en de bijbehorende mannetjesputterij van de jaren '80 uit het origineel terug te halen (met succes).

Overigens had ik nog wel een reboot van Take My Breath Away verwacht...?

Er zitten een paar leuke grappen tussen, maar over het algemeen is dit toch een flauw kluchtverhaaltje. Waarom zoveel tijd daar in investeren? Ik had liever wat meer dansscènes gezien. Dat is uiteraard ook waar Astaire en Rogers in excelleren; als acteurs brengen ze niet echt iets extra’s.

Deze thematiek is niet zo origineel meer, maar de film stijgt toch boven de middelmaat uit door de kundige regie van de veelzijdige Ozon en fijn acteerwerk van de cast.

Ik dacht trouwens wel dat ik naar Juliette Binoche zat te kijken ipv Geraldine Pailhas, ben ik de enige? Curieuze gelijkenis.

Zowel maffia- als rechtbankfilms waren een tijdje geleden voor mij, dus aardig om weer eens zoiets mee te krijgen.

Favino (onder meer bekend van Suburra) is charismatisch als Buscetta en de film weet bij tijd en wijlen de meer smoezelige kant van Italië cq Sicilië prima op te roepen. Daarnaast was ik eigenlijk niet zo bekend met dit toch wel belangrijke stukje Italiaanse geschiedenis, dus interessant om te zien.

Toch zijn regie en scenario niet fantastisch te noemen. De film springt af en toe van de hak op de tak, sommige keuzes lijken overbodig (dat stuk met mooie beelden van Rio lijkt er alleen maar in te zitten voor de Braziliaanse financiering) en nogal wat karakters worden matig uitgewerkt.

Op zich een sympathieke en sfeervolle filmbiografie over Bert Trautmann. Ik heb vroeger regelmatig over hem gelezen in voetbalboeken en verhalen in Voetbal International en zo. Maar er lijkt ook weer niet zoveel te gebeuren om een gehele speelduur van twee uur te rechtvaardigen.

Productioneel gezien een beetje BBC / tv-filmniveau en Mavor is ondanks haar knappe verschijning niet heel goed gecast.

Allesbehalve subtiel - en soms wordt de boodschap van de film zelfs letterlijk uitgesproken door de personages - maar als gehele filmervaring toch heel behoorlijk geslaagd.

Marxistische kritiek voor het grote publiek, of zo.