This Is Spinal Tap (1984)

Toch heb ik het idee dat mijn 3,5* niet hoog genoeg is... Overigens is ook de plaat verkrijgbaar: Spinal Tap - Break Like the Wind (1992) - MusicMeter.nl (sorry) en schijnt er een 4 en een half uur durende bootleg versie van deze te zijn; This Is Spinal Tap - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

@Brix. Thx for the heads up. Ga ik zeker checken.

Vreemd; ik, en iedere metaalhoofd die ik ken vinden dit een compleet unieke film.

Ik denk ook wel dat je een metaalhoofd moet zijn om dat te vinden. Maar meer films (inderdaad ''still crazy, en ook ''almost famous'') lijken in dit straatje te liggen, kunnen erg goed zijn, maar het zijn dan drama''s, of komische drama's.

Nou is Spinal tap objectief gezien ook wel een komisch drama, maar voor de metal scene is het een uniek document, ook omdat je oeverloos kan discussieren wie of welke band nu weer op de hak wordt genomen (de bassist van Saxon, de Quo, Manowar. Priest?), en sommige quotes een totaal eigen leven zijn gaan leiden.

In de Aardschok (Metal magazine) heb ik bv nog nooit over al die ander films gelezen, maar Spinal Tap is daar kind aan huis.

Ik geloof dat de film voor iedereen wel leuk zal zijn, maar om veel van de specifieke humor echt te vatten moet je toch wel aardig onderlegd in t metal wereldje zijn.

Ik ga meteen achter die spin off en die bootleg aan, maar dat kan natuurlijk wel weer een afknapper gaan worden . . . . .

Yepsa,

maar dit is natuurlijk wel wel moeiljk als je zoals de kikker m ooit meteen al vijf sterren gaf....

@ askikker: ik dacht dat je doelde op de mockumentary-stijl, dus moet ik je gelijk geven; ik ken ook geen komedie die specifiek over het 'leven' van een hardrockband gaat. Verder ben ik genoeg ingewijd in dat wereldje om alles te kunnen volgen, en ik had ook veel mijn tweede kijkbeurt verwacht, maar helaas. Ik weet niet waar het aan ligt; leuke film, absoluut (net als die andere mocks van Reiner!), maar hoger dan 3,5* sterren kom ik nu echt niet...

Wat ook erg grappig is dat mensen (niet alleen hier, ook een vriendin), die de film niet goed vinden uitgerekend de scene met de cocoon wél leuk vinden.

Die vond ik dus helemáál niet leuk de eerste twee keer dat ik de film zag, vond m ook helemaal niet in het concept van de film passen, maar dat draaide de derde keer gelukkig bij.

Het geniale zit hem in de teksten... Het visuele maakt de film af. Na jaren weer eens opgezet. Met dank aan de "we zoeken de stage" stukje bij de DWDD...

Je moet wel iets met deze muziek uit die tijd gehad hebben, wil je echt de humor er van inzien

4 uit 5

Misschien wel de eerste mockumentary, en dan in ieder geval de bekendste! Iedere minuut is genieten hier, het proces van een mythe van een rockband wordt tot iedere minuut briljant afgebroken hier. Je snapt echt dat bands als Led Zeppelin of Iron Maiden op hun laatste dagen zaten, dit soort onzin kon echt niet meer.

Absoluut een leuke rockumentary over een band in verval. De topper die er blijkbaar in wordt gezien is het voor mij dan weer niet. Daarvoor is het soms wat te flauw en over het geheel iets te geforceerd lollig met bandleden die net wat te veel typetje zijn. Voor mijn gevoel had het iets (bloed)serieuzer, iets droger gemogen. Dan landen grappen toch wat steviger.

Het prachtige pianoliedje bijvoorbeeld. Ook zo één van de betere, maar je voelt 'm aankomen. Neemt allemaal niet weg dat het voldoende geinige momenten heeft (met dito songs). Ook eentje die je ziet aankomen, maar waarvoor ik totaal geen weerstand heb, is die met de cocon. Sowieso mijn held van Spinal Tap, die Derek Smalls. Het zal z'n kop wel zijn.

Verre van. Daarvoor moeten we afhankelijk van hoe je het definieert terug naar de jaren '60 of of zelfs nog een stuk verder. Het was overigens wel Reiner die de term verzon tijdens de promotie van deze film

Dat waarschijnlijk wel. De eerste serieuze hit in zijn soort.

Zep wel, die lag al helemaal op zn kont, maar Maiden zat niet bepaald in zn laatste dagen; integendeel!

Hier had ik toch echt veel meer van verwacht. De ''This one goes to eleven''-scéne is net als de IMDb rating (die alleen bij deze film ook tot de 11 gaat) hilarisch. Verder is deze 'This Is Spinal Tap' best vermakelijk, maar helaas niet zoveel meer dan dat. Zo nu en dan wat lekkere droge humor en Reiner werkt het idee prima uit.. alleen een beetje jammer dat de film nergens écht wist te imponeren.

en toch hadden ze een punt, niemand weet waar druïden vandaan kwamen en wat ze deden.

Ik denk nog vaak terug aan de geniale quote over dat gardening accident en steeds moet ik weer hardop lachen. Hoe bizar geniaal

De kracht van This is Spinal Tap ligt hem vooral in het mockumentary gegeven. Dit geeft de film zo'n authentieke sfeer mee. Dit valt vooral ook te danken aan de acteurs, die stuk voor stuk geloofwaardige personages neer zetten. Ze komen allemaal oprecht over en dat is het grote geheim van deze film. Het is namelijk niet zo dat er continu dijenkletsers op je afgevuurd worden. Maar die onnozele blikken, de stupide teksten van de songs, het stuntelige gebeuren op, naast en achter het podium zijn zo leuk dat het onmogelijk is om niet af en toe flink te grijnzen.

Dikke 3,5*

Gisteren maar weer eens gekeken en ik moet inderdaad zeggen dat de film hoe vaker je hem ziet, hoe leuker hij wordt. De vele grappen die hier in de reacties zijn langsgekomen zijn geweldig.

Waar ik gisteren hard om moest lachen was het stukje dat Nigel piano speelt en zegt dat hij zwaar beïnvloed is door Bach en Mozart "Mach". En dan een gevoelig stukje piano speelt en dan de titel van het nummer noemt: "Lick My Love Pump"

Haha ja

Genoten! Heerlijk foute humor, waarbij vooral de fenomenale houdingen en gezichtsuitdrukkingen die de mannen aan kunnen nemen eruit springen.

Een prachtig verhaal waarbij alle cliché's van de rock bands uit die periode naar voren komen. Ik kon het ook wel waarderen hoe ze terugblikten naar Spinal Tap in de 60's en 70's.

Gisteren herzien. Toevallig nadat ik ook de VPRO-import over The Eagles had gezien. Uiteraard is de muziek niet te vergelijken, maar de rest komt allemaal erg bekend voor. Voor een onwetend iemand zou de film zelfs 'echt' kunnen zijn, zó goed!

Ja, dat klopt. Via alternatieve kanalen beschikbaar

Typisch een geval van hoe vaker je hem kijkt hoe beter hij wordt. Prachtige Britse humor en boordevol kleine leuke details die je eigenlijk alleen opvallen als je een fan bent van het muziekgenre. Die Nigel is zo'n hilarisch personage. Echt zo'n gozer in de business die denkt dat hij god is maar tegelijkertijd zo dom als het achtereind van een varken.

Prachtige ode aan het hardrock wereldje.

Blijft leuk, he? Spinal Tap.

3*

Herzien, dit keer met ondertiteling, waardoor ik het veel beter kon volgen.

Ik was vroeger behoorlijk fan van metal en hardrock (hoewel, eens metalhead, altijd metalhead!) en er valt dan ook veel te herkennen. Aardig is dat er ook de nodige verwijzingen naar The Beatles inzitten. De liedjes zijn behoorlijk lomp en seksistisch, wat best wel grappig is, maar eigenlijk zit het muzikaal ook best aardig in elkaar. Sterk is ook dat de heren duidelijk echt hun instrument bespelen, want playback bij films over rockmuziek doet toch altijd erg afbreuk aan de ervaring.

Verder aardig acteerwerk, de personages worden als niet al te snugger neergezet, wat leidt tot een aantal droge momenten. Alleen, echt supergrappig is de film ook niet echt te noemen. Aardig om een aantal verwijzingen en clichés op een rij te zetten, maar dat maakt het nog niet altijd even grappig. En verder mis ik een beetje de seks, drugs en drank in deze film. Toch ook iets wat onlosmakelijk bij grote rockbands schijnt te horen.

Uiteindelijk voelt het iets te braaf aan om echt leuk te zijn, maar evengoed leuk om weer eens gezien te hebben. 2,5*.

Oef! Niet best.

Laatst heb ik naar Story of Anvil gekeken, dan kan je eigenlijk niet meer om deze film heen. Toch met enige hoop voor gaan zitten, maar ik vond er helemaal niks aan. 't Is moeilijk om als té jonge niet-metalhead de impact van deze film bij verschijnen in te schatten, maar het zou me niet verbazen moesten er toch wat metal fans met een zuur gezichtje zitten kijken hebben.

Anvil is zo leuk omdat die figuren écht zijn, het groepje in Spinal Tap lijkt meer op een bende flauwe grappenmakers met een dweil op kop. Het oogt goedkoop, met teveel cheap shots. Geen grapjes die uit liefde gemaakt zijn, maar door iemand die buiten de scene staat en niet veel verder komt dan wat dom de draak steken met vanalles wat hij niet begrijpt. Geen idee over de motivatie van Reiner verder, maar had liever een realistischere benadering gezien dat de wat lompe slapstick die Reiner laat zien. Als je naar Anvil kijkt merk je dat beide perfect te combineren zijn.

Ik heb ondertussen ook al een hoop Beatles docus gezien en zag daar heel wat van terug. Begrijp ik niet zo goed want de film gaat toch over een scene die niet zo heel veel met de Beatles te maken heeft. Vooral de scene waar de band split (we have two poets) komt bijna integraal uit een Beatles docu. Lollige verwijzing, maar op mij komt ze compleet misplaatst over.

Ik hou zelf helemaal niet van metal dus persoonlijk aangesproken voel ik me absoluut niet, toch zat ik vaak wat met plaatsvervangende schaamte te kijken. De realiteit (Anvil) was vele malen grappiger dan deze parodie, dus dan heb je gewoon een mislukte mockumentary gemaakt.

1.0*

Gelukkig ben je één van de weinigen die er zo over denkt.

Redelijk vermakelijk, maar meer ook niet. Het was eigenlijk net niet grappig genoeg, waardoor ik helaas niet mee kan gaan met de hype rond deze film. Cast doet het trouwens wel voortreffelijk, maar de humor is toch best flauw, en de 'pijnlijke' stiltes net iets te geforceerd en zonder goed opgebouwde situaties achter de hand. De liedjes waren dan weer wel lekker.

"It's like, how much more black could this be? and the answer is none. None more black."

Rob Reiner's, alias Martin Di Bergi, documentaire over de fictieve Britse heavy-metal band Spinal Tap. Op een geniale manier neemt Reiner het hele concept van een documentaire over een band op de hak.

This Is Spinal Tap is heel erg vermakelijk (in tegenstelling tot veel echte documentaires over bands). Vooral door de geniale conversaties van de band-leden, die acteurs meestal ter plekke improviseerde.

De tekst van de muziek mag dan opzettelijk niet van zulk hoog niveau zijn maar de muziek zelf vond ik nog erg leuk ook. De acteurs die de band spelen hebben allemaal in het echt ook in bands gespeeld en maken alle muziek zelf. Goede 80s rockmuziek maar ook de muziek uit de Beatles/Flower People-periode was erg grappig. Ze hebben ook echt drie albums van Spinal Tap uitgebracht en Spinal Tap maakt nog een gast-optreden in The Simpsons (Ik dacht toen ik ze daar zag ook dat het om een echte band ging).

Er waren toendertijd mensen die geloofde dat dit een echte documentaire was en ze vroeger Rob Reiner waarom hij niet een bekendere band had gekozen. Zelfs echte rockers als Ozzy Osbourne dachten eerst dat dit een echte documentaire was.

Ondanks de lange stukken zonder soundtrack blijft deze 'rockumentary' de hele speelduur lang erg vermakelijk. Erg leuke 80s film die je toch wel een keer gezien moet hebben.

Ook als je 'm niet hebt gezien, overal kom je nog steeds Spinal Tap referenties tegen. Kende de poster en de premisse en kon me nooit echt voorstellen waarom dit zo vaak werd aangehaald door velen. Inmiddels begrijp ik het. Want This is Spinal Tap is een enorm geestige film!

Het is natuurlijk altijd een gok als je acteurs voor een deel laat improviseren voor de camera, maar met komieken als Christopher Guest, Harry Shearer en Michael McKean kom je heel ver. Vooral van die laatste zou je - door serieuze rollen als die in Better Call Saul - soms bijna vergeten hoe geestig de man kan zijn. Ook van regisseur Rob Reiner ken ik vooral het serieuze werk, leuk dat hij hiermee zijn debuut maakte - en ook nog eens een kleine rol speelt. De cast is perfect op elkaar ingespeeld en het is deze chemie waar je vooral van kan genieten. Qua humor bevat de film van alles wat; van droge dialogen tot compleet absurde taferelen; soms voorspelbaar en soms volkomen verrassend, soms is het een glimlach waard, andere scènes slaan echt de spijker op z'n kop. Maar door de toon, interessante vorm en de fun is het onmogelijk deze film te kijken met een zuur gezicht en je armen anderhalf uur over elkaar.

4 sterren.

Een parodie over de tour van een fictieve band. Dat kan best goed uitpakken, maar grappig wordt het in deze film nergens. De personages zijn op zich niet echt interessant en de film als geheel is dat ook niet. Wel worden enkele clichés die bij zo'n (rock)band passen aardig uitvergroot, maar dat is het dan ook wel. Behoorlijke tegenvaller.