This Is Spinal Tap (1984)

Leuke film, bij vlagen hilarisch. De pseudo macho-teksten van de liedjes zijn zeer grappig. Een film waar ik zoveel over had gehoord voordat ik 'm zelf had gezien dat de eerste keer kijken al een soort feest der herkenning was eigenlijk. Ook vooral leuk omdat het de draak steekt met een hoop cliches die ook gewoon voorkomen of echt gebeurd zijn.

3.5*

Kon bij Play.com de Special Edition voor 7.99 Euro op de kop tikken. Echt een koopje!!!! Al tijdens het interactieve menu lag ik helemaal in een deuk!

Ik begrijp werkelijk niet dat deze film in Nederland zo onbekend is gebleven (volgens mij is hij op DVD zelfs niet met nederlandse ondertiteling te verkrijgen; in ieder geval kon ik zo'n versie niet vinden!)

Dik verdiend een 4* , omdat ik eindelijk weer eens blauw lag van het lachen bij een film (met de Stonehenge Scene)

De film heeft erg leuke muziek, toffe dialogen en leuke momenten, maar de film is toch best wel overschat. Zo geniaal als wordt beweert vond ik 'em niet, ik had verwacht schaterlag momenten te krijgen maar die bleven uit, nergens wordt de film 'geniaal'. Misschien heeft dat een beetje met mijn tijdgeest te maken. Toch is de film best leuk en zeker niet slecht. 3*

Echt een hilarische komedie, vol fantastische oneliners, die me net als Thomas83 wat aan The Office doet denken.

Ongelooflijk idiote figuren die met de nodige sérieux worden voorgesteld, hoewel de écht malle zaken er misschien uit hadden gekund ('k denk bijvoorbeeld aan een drummer die in rook opgaat) om de humor nog kracht bij te zetten.

Veel meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt, maar toch nog enkele van m'n favoriete passages uit This Is Spinal Tap:

He was the patron saint of quality footwear.

You can't really dust for vomit.

He died in a bizarre gardening accident... Authorities said... best leave it... unsolved.

It's such a fine line between stupid and clever.

They're not gonna release the album... because they have decided that the cover is sexist.
- Well, so what? What's wrong with bein' sexy?

Veel over gehoord van tevoren en nu eindelijk ook gezien. Ik moet zeggen: leuk leuk ! De rockband en personen dromheen hebben doorgaans gave karakters die de ene cliché-situatie na de andere meemaken. Ondanks dat ik me nooit in de rockscene begeven heb, is het een feest van herkenning. Overigens is Sex Farm wel een uberheersend liedje en die Stonehenge-song was het lolligst.

Eindelijk heb ik dan This Is Spinal Tap gezien. Ik had vaak over deze Rockumentary gehoord en was er stiekem best wel benieuwd naar. De opzet is best leuk en af en toe oogt het als een aardige parodie op jaren60/70 bands. Je kunt duidelijk zien dat er veel aandacht aan details is besteed en in alles lijkt het eigenlijk op een “gewone” documentaire. Er zit aardig wat pogingen tot humor in verwerkt en het ene is beter geslaagd dan de ander. Sommige dialogen zijn erg grappig, anderen juist weer niet. Desondanks is het allemaal wel vermakelijk om te zien hoe alles rondom deze nepband in zijn werk ging en zelfs de muziek is bij vlagen nog best redelijk. Leuk voor een keertje wat mij betreft, maar dan heb je het dan ook wel gezien.

3,0*

Erg grappig. Hoewel ik wel een liefhebber ben van rockmuziek en ook van bands waar Spinal Tap duidelijk een parodie is weet ik over het algemeen weinig over concerten en alles wat er omheen komt kijken, vooral omdat ik zelf nooit naar concerten ga. Dan is het toch een verrassing om achteraf te lezen dat veel situaties gebaseerd zijn op dingen die echte bands overkomen zijn en dat enkele bands de grap van de film niet inzagen omdat het te herkenbaar was. Enkele artiesten zouden zelfs gehuild hebben bij het zien van deze mockumentary. Dat maakt het alleen maar grappiger.

Het moet dan ook wel gezegd worden dat veel van het succes hier afhangt van een zekere geloofwaardigheid. Veel situaties zijn belachelijk, maar zeker niet ondenkbaar (ik maak een uitzondering voor ontploffende drummers natuurlijk). De acteurs spelen hun rollen voornamelijk serieus, met een strak gezicht, voldaan van zichzelf. Dat werkt hilarisch. Alleen Harry Shearer speelt iets grootser, maar dergelijke rockers zijn natuurlijk ook niet zeldzaam. Mijn favoriet was toch duidelijk Christopher Guest als Nigel. Prachtig hoe die man met zo'n zelfverzekerde, arrogante air de grootste, pretentieuze nonsens uitkraamt. Zit die achter een piano zichzelf te vergelijken met Mozart en Bach (oftewel "Mach"), terwijl hij een liedje (of eigenlijk een trilogie) componeerd genaamd Lick My Pump. En natuurlijk de 'Eleven'-scène, die terecht beroemd is. Ik had al zoveel over die scène gehoord dat ik niet verwachtte dat hij nog echt grappig zou zijn, maar de uitvoering is zo leuk dat ik toch in de lach schoot.

Verder is het gewoon een knappe aaneenschakeling van scènes die eigenlijk allemaal werken. Volgens mij is de film stiekem beter opgebouwd dan het lijkt. Een knap effect is dat net als dat ik wilde dat in Ed Wood de hoofdpersoon die slechte films ging maken ik hier hoopte dat Spinal Tap een succesvolle toekomst tegemoet gingen. Niet omdat ze zo'n fantastische muziek maken, maar omdat ik zoveel sympathie voor ze kreeg. De film is niet alleen spottend, maar heeft ook een hart. De acteurs lijken te houden van de jongens (je kunt het ondanks hun leeftijd nauwelijks mannen noemen) die ze spelen en het is dan ook weinig verrassend dat ze deze rollen nog vaker vertolkt hebben. Het laatste moment, waarin Nigel terugkeert bij de band terwijl ze uit kunnen kijken naar een succesvolle carriére in Japan (waar anders?) is een perfect, idioot kippevel moment. Er is geen reden waarom we zouden moeten geven om deze arrogante mafkezen, maar we houden nou eenmaal allemaal van de underdog, niet?

4*

Heerlijke film. Voor een echte rockfan is dit een film om duimen en vingers van af te likken. Een geslaagde parodie op de leeghoofdige rockers uit de jaren '70 en '80, maar ook op metalbands die per sé een umlaut in hun naam willen (Mötley Cruë, Motörhead). Grandioze optredens (dat met die drie cocons... ), wilde gitaarriffs, parodieën op de Beatles, Donovan (dat Stonehenge-optreden!), Iron Maiden (die schedel), ... Allemaal gelardeerd met hypergrandioze humor. De steeds stervende drummers ('spontane zelfontbranding'... waar halen ze het?), 'this one goes to eleven', hun stomme songteksten, ... En dat allemaal in die fake documentaire stijl. Dit is gewoon de ultieme rockfilm.

Vroeger eens gekeken en ik vond er weinig aan. Het was allemaal saai en flauw en heb maar zelden hoeven te lachen. Het enige leuke moment is dat als de glazen tubes niet omhoog gaan op het podium en ze dus erin blijven vastzitten.

Lekker rock 'n roll hoor, aan een tabakspijp lurken en je neus snuiten als een opa, die vent met snor is hilarisch en de manager is nog het 'ruigste' van het stel. Wat een geforceerde lelijke blikken in de camera tijdens optredens.. Leuke persiflage op het (gemaakte) imago van die bands en eentje die op z'n retour is (Spinal Pap). Ohnee het publiek wordt selectiever..

inderdaad die puntjes boven de N ( ) hangen er maar wat bij, was me nog niet eens opgevallen

Aparte fake docu, is weer eens wat anders. En het is natuurlijk ook wel geinig om Rob Reiner ook voor de camera te zien. Ik kon sowieso het idee erg waarderen van deze film. Een leuke knipoog naar de heavy metal bands van toen, waar ik overigens helemaal niks mee heb verder. Dus waarschijnlijk als je er meer van af weet is het nog leuker om te zien. Ik had ook wel geregeld het gevoel dat een scene of grap te lang doorging. De liedjes waren wel erg geestig. En natuurlijk de band zelf is geniaal. Heel goed geacteerd. Plus er zitten er een paar leuke bijrollen in zoals Billy Crystal en Fred Willard, al zijn het maar minuscule rollen.

3.5*

Dit is een hele vreemde film. Boeiend en geinig. Het aparte is, dat de film gemaakt is in een tijd dat dit soort rocksterren zo ongeveer de maatstaf waren. Daarom komt het allemaal heel natuurlijk over.

Ik denk daarom dat deze film met de tijd alleen maar beter wordt, want als je hem nu zou maken, zou het allemaal al snel fake lijken. Tegenwoordig zou betere beeldkwaliteit, beter camerawerk en betere regie je al snel uit 1984 halen. Met deze film zit je er middenin.

Het is alsof de makers wisten dat muziek en mode uit 1984 ooit hopeloos belachelijk gedateerd zou raken. Wat een visie!

4 sterren!

'k vond hem niet mis, maar 'k had de film toch een pak grappiger verwacht (deze stond in een top van beste komedies aller tijden). Het kwam wel overtuigend over en de liedjes waren goed.

Eens leuk om gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Moest ontzettend inkomen, vond het in het begin ook maar een saaie film. Maar uiteindelijk ontzettend vermaakt met deze gort droge film met humor a la the office. De grappen zijn niet bepaald voor de hand liggend, dus ik denk inderdaad dat ie beter wordt hoe meer je het ziet. Vooral erg gelachen om de scène waar Nigel de verwende rock ster uit hangt, en weigert om de mini-broodjes te eten.

3,5*

Absoluut een leuke rockumentary over een band in verval. De topper die er blijkbaar in wordt gezien is het voor mij dan weer niet. Daarvoor is het soms wat te flauw en over het geheel iets te geforceerd lollig met bandleden die net wat te veel typetje zijn. Voor mijn gevoel had het iets (bloed)serieuzer, iets droger gemogen. Dan landen grappen toch wat steviger.

Het prachtige pianoliedje bijvoorbeeld. Ook zo één van de betere, maar je voelt 'm aankomen. Neemt allemaal niet weg dat het voldoende geinige momenten heeft (met dito songs). Ook eentje die je ziet aankomen, maar waarvoor ik totaal geen weerstand heb, is die met de cocon. Sowieso mijn held van Spinal Tap, die Derek Smalls. Het zal z'n kop wel zijn.

Hier had ik toch echt veel meer van verwacht. De ''This one goes to eleven''-scéne is net als de IMDb rating (die alleen bij deze film ook tot de 11 gaat) hilarisch. Verder is deze 'This Is Spinal Tap' best vermakelijk, maar helaas niet zoveel meer dan dat. Zo nu en dan wat lekkere droge humor en Reiner werkt het idee prima uit.. alleen een beetje jammer dat de film nergens écht wist te imponeren.

De kracht van This is Spinal Tap ligt hem vooral in het mockumentary gegeven. Dit geeft de film zo'n authentieke sfeer mee. Dit valt vooral ook te danken aan de acteurs, die stuk voor stuk geloofwaardige personages neer zetten. Ze komen allemaal oprecht over en dat is het grote geheim van deze film. Het is namelijk niet zo dat er continu dijenkletsers op je afgevuurd worden. Maar die onnozele blikken, de stupide teksten van de songs, het stuntelige gebeuren op, naast en achter het podium zijn zo leuk dat het onmogelijk is om niet af en toe flink te grijnzen.

Dikke 3,5*

Typisch een geval van hoe vaker je hem kijkt hoe beter hij wordt. Prachtige Britse humor en boordevol kleine leuke details die je eigenlijk alleen opvallen als je een fan bent van het muziekgenre. Die Nigel is zo'n hilarisch personage. Echt zo'n gozer in de business die denkt dat hij god is maar tegelijkertijd zo dom als het achtereind van een varken.

Prachtige ode aan het hardrock wereldje.

Herzien, dit keer met ondertiteling, waardoor ik het veel beter kon volgen.

Ik was vroeger behoorlijk fan van metal en hardrock (hoewel, eens metalhead, altijd metalhead!) en er valt dan ook veel te herkennen. Aardig is dat er ook de nodige verwijzingen naar The Beatles inzitten. De liedjes zijn behoorlijk lomp en seksistisch, wat best wel grappig is, maar eigenlijk zit het muzikaal ook best aardig in elkaar. Sterk is ook dat de heren duidelijk echt hun instrument bespelen, want playback bij films over rockmuziek doet toch altijd erg afbreuk aan de ervaring.

Verder aardig acteerwerk, de personages worden als niet al te snugger neergezet, wat leidt tot een aantal droge momenten. Alleen, echt supergrappig is de film ook niet echt te noemen. Aardig om een aantal verwijzingen en clichés op een rij te zetten, maar dat maakt het nog niet altijd even grappig. En verder mis ik een beetje de seks, drugs en drank in deze film. Toch ook iets wat onlosmakelijk bij grote rockbands schijnt te horen.

Uiteindelijk voelt het iets te braaf aan om echt leuk te zijn, maar evengoed leuk om weer eens gezien te hebben. 2,5*.

Oef! Niet best.

Laatst heb ik naar Story of Anvil gekeken, dan kan je eigenlijk niet meer om deze film heen. Toch met enige hoop voor gaan zitten, maar ik vond er helemaal niks aan. 't Is moeilijk om als té jonge niet-metalhead de impact van deze film bij verschijnen in te schatten, maar het zou me niet verbazen moesten er toch wat metal fans met een zuur gezichtje zitten kijken hebben.

Anvil is zo leuk omdat die figuren écht zijn, het groepje in Spinal Tap lijkt meer op een bende flauwe grappenmakers met een dweil op kop. Het oogt goedkoop, met teveel cheap shots. Geen grapjes die uit liefde gemaakt zijn, maar door iemand die buiten de scene staat en niet veel verder komt dan wat dom de draak steken met vanalles wat hij niet begrijpt. Geen idee over de motivatie van Reiner verder, maar had liever een realistischere benadering gezien dat de wat lompe slapstick die Reiner laat zien. Als je naar Anvil kijkt merk je dat beide perfect te combineren zijn.

Ik heb ondertussen ook al een hoop Beatles docus gezien en zag daar heel wat van terug. Begrijp ik niet zo goed want de film gaat toch over een scene die niet zo heel veel met de Beatles te maken heeft. Vooral de scene waar de band split (we have two poets) komt bijna integraal uit een Beatles docu. Lollige verwijzing, maar op mij komt ze compleet misplaatst over.

Ik hou zelf helemaal niet van metal dus persoonlijk aangesproken voel ik me absoluut niet, toch zat ik vaak wat met plaatsvervangende schaamte te kijken. De realiteit (Anvil) was vele malen grappiger dan deze parodie, dus dan heb je gewoon een mislukte mockumentary gemaakt.

1.0*

Redelijk vermakelijk, maar meer ook niet. Het was eigenlijk net niet grappig genoeg, waardoor ik helaas niet mee kan gaan met de hype rond deze film. Cast doet het trouwens wel voortreffelijk, maar de humor is toch best flauw, en de 'pijnlijke' stiltes net iets te geforceerd en zonder goed opgebouwde situaties achter de hand. De liedjes waren dan weer wel lekker.

"It's like, how much more black could this be? and the answer is none. None more black."

Rob Reiner's, alias Martin Di Bergi, documentaire over de fictieve Britse heavy-metal band Spinal Tap. Op een geniale manier neemt Reiner het hele concept van een documentaire over een band op de hak.

This Is Spinal Tap is heel erg vermakelijk (in tegenstelling tot veel echte documentaires over bands). Vooral door de geniale conversaties van de band-leden, die acteurs meestal ter plekke improviseerde.

De tekst van de muziek mag dan opzettelijk niet van zulk hoog niveau zijn maar de muziek zelf vond ik nog erg leuk ook. De acteurs die de band spelen hebben allemaal in het echt ook in bands gespeeld en maken alle muziek zelf. Goede 80s rockmuziek maar ook de muziek uit de Beatles/Flower People-periode was erg grappig. Ze hebben ook echt drie albums van Spinal Tap uitgebracht en Spinal Tap maakt nog een gast-optreden in The Simpsons (Ik dacht toen ik ze daar zag ook dat het om een echte band ging).

Er waren toendertijd mensen die geloofde dat dit een echte documentaire was en ze vroeger Rob Reiner waarom hij niet een bekendere band had gekozen. Zelfs echte rockers als Ozzy Osbourne dachten eerst dat dit een echte documentaire was.

Ondanks de lange stukken zonder soundtrack blijft deze 'rockumentary' de hele speelduur lang erg vermakelijk. Erg leuke 80s film die je toch wel een keer gezien moet hebben.

Ook als je 'm niet hebt gezien, overal kom je nog steeds Spinal Tap referenties tegen. Kende de poster en de premisse en kon me nooit echt voorstellen waarom dit zo vaak werd aangehaald door velen. Inmiddels begrijp ik het. Want This is Spinal Tap is een enorm geestige film!

Het is natuurlijk altijd een gok als je acteurs voor een deel laat improviseren voor de camera, maar met komieken als Christopher Guest, Harry Shearer en Michael McKean kom je heel ver. Vooral van die laatste zou je - door serieuze rollen als die in Better Call Saul - soms bijna vergeten hoe geestig de man kan zijn. Ook van regisseur Rob Reiner ken ik vooral het serieuze werk, leuk dat hij hiermee zijn debuut maakte - en ook nog eens een kleine rol speelt. De cast is perfect op elkaar ingespeeld en het is deze chemie waar je vooral van kan genieten. Qua humor bevat de film van alles wat; van droge dialogen tot compleet absurde taferelen; soms voorspelbaar en soms volkomen verrassend, soms is het een glimlach waard, andere scènes slaan echt de spijker op z'n kop. Maar door de toon, interessante vorm en de fun is het onmogelijk deze film te kijken met een zuur gezicht en je armen anderhalf uur over elkaar.

4 sterren.

Een parodie over de tour van een fictieve band. Dat kan best goed uitpakken, maar grappig wordt het in deze film nergens. De personages zijn op zich niet echt interessant en de film als geheel is dat ook niet. Wel worden enkele clichés die bij zo'n (rock)band passen aardig uitvergroot, maar dat is het dan ook wel. Behoorlijke tegenvaller.

Je moet van de humor houden....

... Als ik het hierboven zo lees althans. Persoonlijk vind ik Spinal Tap een bijzonder grappige film, ondanks dat ik hem al wel tien keer gezien heb. De droogkomische humor die af en toe absurd over de top gaat, past heel goed bij de karakters die hier neergezet worden.

Absurde podiumervaringen worden afgewisseld met interviews die weliswaar realistisch beginnen, maar steevast volledig absurd eindigen. De nonchalante houding van de band maakt het extra grappig. De humor ligt voor een groot deel in wat er niet gezegd wordt: een verbaasde blik, of het stilzwijgen na een vreemde uitspraak.

Wat deze film boven een flauwe parodie uit tilt is de geloofwaardigheid waarmee het gebracht wordt. Want alle verhalen daargelaten: het leven on the road van een rockband wordt hier vrij treffend in beeld gebracht: het reizen, de hotels, de backstage ruimtes, de toerbus, het podium... alles komt langs waardoor het documentaire-gevoel alleen maar toeneemt.

Vermakelijk, bijzonder goede muziek voor een fictieve parodieband, en uiteindelijk zelfs nog even een emotioneel momentje. Fijne film om weer eens gezien te hebben.

4*

This Is Spinal Tap is een briljante mockumentaire uit 1984, geregisseerd door Rob Reiner. In de film wordt de fictieve Britse rockgroep Spinal Tap gevolgd door documentairemaker Marty DiBergi (Rob Reiner zelf) tijdens een dramatisch verlopen tournee door de Verenigde Staten.

Het is een erg geestige film, waarin alle mogelijke rockclichés uit de kast worden getrokken: een rel met de platenmaatschappij vanwege een aanstootgevende hoes, teruglopende bezoekersaantallen, stupide opmerkingen tijdens interviews, afgelaste concerten, een signeersessie waarbij niemand op komt dagen, technische problemen tijdens een optreden, en uiteraard een hoog oplopende ruzie tussen de bandleden.

Om enkele scenes heb ik werkelijk zitten schaterlachen: de scene waarin de band in de catacomben verdwaalt op weg naar het podium, de scene waarin de band per ongeluk geboekt wordt op een keurig bedrijfsfeest, en de meest hilarische scene uit de film tijdens het live opvoeren van het nummer 'Stonehenge', waarbij er een piepklein monumentje omlaag komt en er vervolgens twee dwergen verschijnen die eromheen gaan dansen.

Hoewel het allemaal bijzonder grappig is, gaat de film nergens echt over de top; het blijft allemaal redelijk subtiel. De film duurt slechts 82 minuten, en dat is eigenlijk genoeg om de aandacht vast te blijven houden. Ik heb in ieder geval 82 minuten lang met een enorme glimlach op mijn gezicht gezeten. 4,5*

Herzien. Dit is en blijft de beste mockumentary ooit, met heerlijke personages, hilarisch foute muziek en geweldige grappen, die na 35 jaar nog steeds werken. De vrij subtiele aanpak zorgt er verder voor dat één en ander nergens te flauw of te overdreven wordt. Kortom, klassieker!

Je moet er voor in de stemming zijn, zoveel is wel duidelijk. Maar dat was ik niet, en dan blijft er maar weinig over. En ja, de situaties zijn best grappig hier en daar, maar ook wel wat aan de te subtiel-homeopatische kant, en dan is het een saaie boel als je daar niet bij voorbaat van in de schaterlach vliegt.

Wat me niet helpt is dat de beelden toch wat jaren-80 flets aandoen. En dan die absurde rotkoppen met dat vieze lange haar nog, bleh. Maar het moet gezegd, een of twee van de nummers zijn best leuk.

Suffe Reiner.

Na het zien van zijn recentere film Flipped die een goede indruk op me achterliet besloot ik wat dieper te graven in de carrière van Reiner. Ik heb veel van zijn bekendere titels wel zo'n beetje gezien en slechts enkelen maakten indruk. Verder vind ik hem als regisseur niet heel speciaal, en deze film vind ik zelfs een grote misser.

Wellicht dat de humor veel mensen heeft getrokken en dat de weergave van de desbetreffende wereld treffend is, maar ik kan er niet zoveel mee. Ik heb weinig voeling met de omgeving die hier in beeld wordt gebracht en kan me er dus moeilijk in verplaatsen. Bovendien was ik wel klaar met de personages van de film na enkel 15 minuten. Denk ook dat dit veel beter had gewerkt als korte film. Een anderhalf uur was werkelijk een hele opgave.

Lang duurt het niet, maar zo voelt het wel. Humor die me na enige tijd niet echt meer trok vult de film op en als "documentaire" vond ik het al helemaal verschrikkelijk. Natuurlijk is het nep, maar als dit als documentaire bedoeld was in het kader van 't verhaal dan vind ik het behoorlijk mislukt. Eerder willekeurige momentopnames dan een gestructureerd geheel van een band die niet helemaal lekker is in de bovenkast.

Soms nog wel aardig en de aanpak is leuk, verder een nogal vermoeiend gebeuren waar ik weinig mee kon lachen. Vervelende personages, soms iets te makkelijke grapjes en nooit echt het gevoel dat ik naar de werkelijke wereld zat te kijken. Meerdere echte bandleden hebben aangegeven dat ze zich kunnen herkennen in deze film. Ik dus niet, en ik kan er dus maar weinig mee. Helaas.