This Is Spinal Tap (1984)

Vond hem bij de eerste kijkbeurt niet zo bijzonder, maar bij herziening toch wel erg grappig. Misschien wel vooral omdat het er niet heel dik bovenop ligt. Verrassend eigenlijk dat het een Amerikaanse productie is, omdat de humor zo Brits lijkt. De band is een soort Beatles-achtig popgroepje die zich hebben heruitgevonden als een "pop metal" band a la Def Leppard met een vleugje Queen. Als parodie prima te pruimen, maar ondanks dat het muzikaal best aardig in elkaar zat ook niet bepaald goed te noemen. Grappig om ze in hun jonge jaren te zien, meewaaiend met de muzikale tijdgeest. Ik miste alleen nog de gloedvolle ballad, misschien omdat die pas eind jaren 80 echt furore zou maken met Mr Big, Scorpions en aanverwanten.

Film zit vol leuke momenten die allemaal al wel zijn genoemd, maar toch nog even benoemen de cameo van Ed Begly Jr. als John Stumpy Pepys: "One of those things, you know, where the authorities said: best leave it unsolved, really, you know".

Overigens gaat de IMDb score niet meer tot 11, helaas.

Juist! En ik maar denken dat Spinal Tap een bestaande band is en dat ik met dit product en echte docu te zien zou krijgen. Uhm...I gues not. Dat helemaal bevatten gebeurde overigens niet meteen waarop ik na twintig minuten de band toch maar eens natrok op Google. De stuntelige houding van DiMarti met zijn introductie hield ik op pure onkunde....hmmm...oke. Ik dacht al die eerste twintig minuten, wat is hier nu zo bijzonder aan...?

Maar vanaf dan valt alles een beetje op zijn plek. Een fictive superband en hun wel en wee met hun zucht naar roem en alle besognes die een band normaal treft. En de vele spot en parodieeen richting andere bands zijn talloos. Je moet je al haast inlezen op wikipedia waar er allemaal naar verwezen wordt, want anders mis je veel is mijn beleving, zoals hele kleine grappen als bijvoorbeeld de nutteloze trema, een grap richting Motorhead. En hoewel het soms net wat te flauw is zitten er toch een paar hele leuke grappen tussen. Het schijnt voor heel veel andere artiesten best wel erg herkenbaar te zijn geweest en naar ik begreep waren er ook een paar die het niet helemaal konden waarderen.

Hetgeen dat ik aan deze film toch wel het sterkste vind is de prima muziek, want die klinkt echt sterk bij tijden en wijlen, de simpele en flauwe songteksten en titels daargelaten. De cast doet het ook prima, knappe vrouw is dat toch die Fran Drescher, John Steed komt nog even voorbij, maar verder zijn het niet echt bekenden acteurs voor mij. Waarop de onvermijdelijke conclusie komt dat This Is Spinal Tap best leuk is, maar als totaalproduct net wat te wisselvallig blijkt en de vibe die men zo nu en dan weet te vinden niet voldoende doorgetrokken kan worden. Want het evenwicht is wankel tussen de flauwe humor en quasi serieusheid die men probeert aan te voeren, en de daar bij gepaarde balans is er niet altijd. Mijn gevoel achteraf is dan ook een beetje dubbel, dit snel weer zien hoeft van mij niet, toch voor een keer was het opzich wel leuk.

Niet dat ik het allemaal zo geweldig vond, maar ik vond de inventiviteit wel geslaagd. Een soort van fictieve mockumentary waarbij een dus fictieve rockband wordt gevolgd voor en achter de schermen. Best grappig ook, want er komen wel enkele leuke al dan niet aangedikte dingen naar boven. Zo krijgt de film toch een fijne satirische insteek.

Zo heb je bijvoorbeeld enkele leuk scènes met de volumeknop en de scène waarbij men de weg zocht naar het podium. Erg leuke aanpak dus.

Ik ben alles behalve muzikaal aangelegd, maar vond het wel leuke en geslaagde muziek. Mooi verweven in de rest van de film. Leuk dus!

pffffff , wat een lange zit ondanks de korte speelduur , er zit humor in maar meer dan een glimlach kon het bij mij niet ontlokken .

ik snap de invalshoek van de humor maar desondanks werkte het bij mij totaal niet .