The Titfield Thunderbolt (1953)

Deze film heeft toch wel wat. Een oude trein, een oude bus, een concurrentiestrijd. Technisch valt er altijd wel wat aan te merken op zo'n film. Toch grappige plezierige film.

Is dit van Ealing?

Een 'feel good' movie zoals alleen de Engelsen die kunnen maken.

Kijk ook eens naar 'Genevieve' , 'The railway children' en 'Swallows and amazons'.

Klopt is van de Ealing Studios.

The Titfield Thunderbolt - eis.bris.ac.uk

Erg lang geleden dat ik deze film heb gezien. Nu dan, voor een tweede, misschien derde keer, weet ik niet meer. Bij het begin had ik echt wel mijn twijfels. Na een traag vrij lang intro verandert de film steeds meer in een misschien niet superkomische maar wel één met een glimlach.

De opnamen op locatie zien er goed uit, met mooie natuuropnamen. Deze worden veelvuldig afgewisseld door studio-opnamen die minder overtuigend zijn. Maar goed, oude film, laat maar gaan. Het middelste gedeelte met de loc die over straat rijdt is wel het meest ongeloofwaardige maar tegelijkertijd ook het grappigste gedeelte uit de film. Ook de manier waarop ze de loc uit het museum halen, op zo'n manier ??, meestal grenst zo'n museum toch aan een spoorlijn. Mooie locomotief trouwens die ze als vervanger inzetten. .

De acteurs waren ok en leuk om Sid(ney) James, bekend van o.a. Carry on, in deze film te zien, op zijn stoomwals, in een trouwens toch vrij serieuze rol. Het enthousiasme van de mensen is ook leuk gedaan. 4.0.

Hele leuke feel good movie met een prima vermakelijk verhaaltje.

Goede acteurs en mooi gefilmd.

3,5 ster

Het eerste gedeelte van deze plezierige, optimistische (ondanks alles) typisch Britse komedie, is het beste. Daarna wordt het toch wel wat overdreven en gezocht, maar daar zullen de makers zich niet aan gestoord hebben. Het blijft een volkse film met gewoon vertier als enig doel.

Terzijde, verrast dat in 1953 reeds, het idee van al dan niet nationaliseren van de Britse spoorwegen genoegzaam bekend was.

Ik had er een hard hoofd in maar deze film ook nog maar eens een herkijkbeurt gegund maar denk dat het hier wel bij blijft. Grootste probleem is toch wel de enorme gedateerdheid, waarmee komedies toch al gauw te maken hebben maar deze wel heel erg.
Pluspunt is dat hij in kleur is. De film begint veelbelovend, de kennismaking van het kleine plaatsje en met schitterende opnamen van het puffende treintje door het landschap en ook de latere wedstrijd tussen de trein en de bus ziet er prachtig uit. De confrontatie van James en zijn stoomwals vs loc is zelfs hilarisch. En zijn we hier bij het probleem dat de film voor mij eigenlijk nauwelijks bekende namen heeft, laat staan komieken/komische acteurs. De saamhorigheid van de mensen blijft charmant om te zien en dat blijft de hele film wel het sterkste. Maar de traagheid en weinig inspirende dialogen doen de film geen goed (meer). Al is het gegeven, een klein zijlijntje in werking houden, (ook al zijn kleinere vervoersmaatschappijen juist weer actueel) te mager om de gehele speelduur amusant te houden. En de film gaat halverwege sterk achteruit. Ongelofelijk weinig stemmen weer voor zo'n ouderwetse woensdag/zaterdag ? middagfilm. 3.0/2.0

Het aantal keren dat ik mijn favoriete Ealing-komedie heb gezien loopt inmiddels in de dubbele cijfers, en ik heb er nog steeds geen genoeg van. Prachtige opnames van een Engeland dat niet meer bestaat en wellicht ook nooit bestaan heeft, ongetwijfeld wel qua natuur maar waarschijnlijk niet qua gemoedelijkheid, ongecompliceerdheid en arcadische landelijkheid. De roze bril dient opgezet te blijven om ten volle van deze komedie te genieten, met dank aan de joie-de-vivre van Stanley Holloway (wiens slappe lip vandaag-de-dag gewoon alcoholisme zou heten, maar dát zou natuurlijk nooit door de predikant en de landjonker worden aangemoedigd), het degelijke spel van de andere acteurs, en de vlotte plot, grappige personages en soepele dialogen van Ealing-huisschrijver T.E.B. "Tibby" Clarke. 83 minuten lang verblijf ik in een harmonieuze pastorale omgeving, prachtig tot leven gewekt door cameraman Douglas Slocombe, later verantwoordelijkheid voor het camerawerk van zulke verschillende films als The servant, Jesus Christ superstar, The great Gatsby (1974) en de eerste drie Indiana Jones-films. Ja, in Slocombe's Engeland zou ik goed kunnen wonen.

        Gezien op de StudioCanal-Blu-ray uit 2013, waarvan de prachtige gerestaureerde transfer de kleuren mooi laat uitkomen, met helaas als nadeel dat de zeer matige achtergrondprojectie nu eveneens des te beter uitkomt (op mijn oude VHS-kopie waren de randjes die de personages "scheiden" van de achtergronden aanzienlijk minder goed te zien). En op de een of andere manier laat deze Blu-ray mijn speler vaak “hangen”, zodat het apparaat noch op de afstandsbediening noch op de bediening via de toetsen op het front zelf reageert en ik hem alleen maar aan de praat kan krijgen door even de stekker van de speler uit het stopcontact te halen en er daarna weer in te steken.

Jammer dat ie niet loopt als een trein

Van woede komt de stoom uit m'n oren!

Kak! begon te vroeg! (Was net lekker op stoom gekomen )

Ik had hetzelfde . Al had ik het pas door toen die na een halfuur al afgelopen was. Ook doezelde ik meerdere keren weg (mede door de warmte). Van wat ik wel gezien heb leek de film best de moeite waard.

Weer zo’n verraderlijk eenvoudige Ealing comedy. De manier waarop het uitgangspunt uit de doeken wordt gedaan is in feite gewoon knap scenario werk.

Middenstuk van de film is niet geweldig qua uitvoering, het einde maakt dat nog een beetje goed.