Meningen

Ik begrijp dat de film is gebaseerd op een boek, maar wel apart dat er op het einde nog even tussen neus en lippen door gewag wordt gemaakt van de latere, zeer succesvolle periode met Nottingham Forest. Dan lijkt de rest van het verhaal toch ineens wat arbitrair.

Niettemin een hele effectieve film, met een beperkt budget een markant voetbalverhaal neerzetten. Je vraagt je af waarom de BBC daar niet nog wat vaker in investeert.

Opvallend kleine rol van Stephen Graham als Billy Bremner trouwens, net voor zijn echte doorbraak.

Knap gemaakte film qua productie, men slaagt er ook goed in om het geheel niet al te Amerikaans over te laten komen. En dat ligt dus niet alleen aan voor de hand liggende zaken, zoals de kleding en muziek - hoewel ook die goed werken.

De acteurs kunnen zich uitleven, het personage van Valmont is ook echt een kolfje naar de hand van Malkovich. Ook aardig om de jonge Thurman en Reeves te zien in bijrollen.

Het hele gebeuren met de intriges vond ik echter niet interessant genoeg gebracht om een hele filmduur te boeien.

Relatief weinig berichten hier trouwens, bij deze toch vrij bekende film.

Hele leuke cast waarmee je bijna niet de mist ik kan gaan zou je zeggen. Toch gebeurt dat juist wel, want het scenario is middelmatig, het drama oppervlakkig en de humor belegen.

Een film die nergens echt heen gaat. Belegen humor, overbodige scènes. Blijft over Depp en Eva Green die het leuk doen en een groot aantal mooie decors.

Prima klucht met lichte Python- en Mel Brooks-invloeden. Kent een aantal leuke scènes waarbij vooral de dialogen erg goed zijn geschreven. Over de gehele linie is het echter niet pakkend genoeg om het echt goed te laten worden.

Het eerste halfuur was niet heel veelbelovend: een dubbele intro, veel te snelle beelden, wat typische documentairetrucjes...nogal gemaakt en vermoeiend.
Conceptueel was ik ook niet heel erg onder de indruk van de separate verhaallijnen. Je blijft toch zo'n twee afleveringen lang het idee hebben naar twee afzonderlijke documentaires te kijken, met hier en daar wat geforceerde bruggetjes.

Zoals wel vaker met de gemiddelde documentaire of biopic moet de meerwaarde dan toch weer uit de inhoud komen. En die levert dan ook behoorlijk. De typische jaren '70/'80 rocksfeer van Iovine's historie, de jaren '90 hiphopgekte rondom Death Row....en toch nog wel wat interessante persoonlijke ontboezemingen en anekdotes van de hoofdpersonen over deze bekende periodes ( Am I funding free speech or am I funding Hamas? )
Ook leuk is natuurlijk de bijdrage van vrijwel alle belangrijke betrokkenen uit de levensverhalen van Dre en Jimmy. Met speciale aandacht voor D.O.C., die mede dankzij zijn tragische verleden een mooie, bitter-wijze manier van vertellen heeft. Je merkt aan de verhalen en beelden ook dat de hiphop-oudgedienden hun plaatsje in de voorheen conservatieve muziekbusiness wel gevonden hebben.

Gelukkig werd de kijkbaarheid van The Defiant Ones een stuk beter naarmate tijd vorderde, maar de regie van Hughes is toch behoorlijk matig gebleven. Daar had meer ingezeten.

P.S. Dre die Chopin speelt op de piano en op z'n laptop naar Nirvana en Kraftwerk luistert. Misschien helemaal niet zo bijzonder als je op het eerste gezicht denkt, maar het blijft leuk
P.S.2 De soundtrack bestaat voor een groot deel uit nummers die Dre ooit gesampled heeft. Leuke vondst.

De film begint allesbehalve goed, drie kwartier oppervlakkigheid en flauwe humor die ook nog eens oogt als een gladde commercial. Op een of andere manier weet het drama vervolgens toch wat momentum aan de film te geven, waardoor het nog een redelijke feelgood movie wordt.

Omar Sy had eigenlijk wat beters verdiend. En de kleine Gloria Colston is erg sympathiek, ze is trouwens de dochter van één van de leden van de Amerikaanse hiphopgroep Lords of the Underground lees ik net, haha.

Ik ben eigenlijk een beetje klaar met dit soort films die zichzelf heel cool lijken te vinden, met die sepiafilters en alles…

Gelukkig is er veel focus op de heist, die leuk bedacht is en vrij geloofwaardig verloopt. De rest van de film moet het eigenlijk vooral van Butler en in mindere mate Jackson hebben.

Aardige film, die veel heeft te danken aan mooie rollen van Spall en Wilkinson. Weisz vond ik niet bijzonder.

De echte Deborah Lipstadt is nu overigens “ United States Special Envoy for Monitoring and Combating Anti-Semitism” in het kabinet-Biden.

Fijn dat de tijd wordt genomen om de levensfilosofie van de kloosterlingen uit te beelden, maar soms begonnen de traagheid van het verhaal en de herhalende kloosterrituelen voor mij ietwat slaapverwekkend te worden.

Over blijft wel een mooi relaas over religie, tolerantie en menselijke waarden. Met af en toe prachtige plaatjes en dito camerawerk.

Beethoven is in de film overigens ingeruild voor een andere bekende componist.

Deze film bekeken zonder al te veel informatie vooraf. Tijdens het kijken bekroop me het fijne gevoel dat ik destijds bij de film Sideways had. Fijne relaxte sfeer, tragikomische situaties, goed acteerwerk, uitstekende regie en productie. Leuk was het dan ook om te zien dat Alexander Payne achter beide films zit. Moet nu toch maar eens About Schmidt en Election gaan kijken.

Inhoudelijk is The Descendants net iets minder dan Sideways, en Clooney doet dramatisch gezien toch wat onder voor bijvoorbeeld Giamatti. Daar tegenover staat dat de rest van de cast erg geloofwaardig overkomt. Shailene Woodley is inderdaad een charismatische belofte. Ook Beau Bridges vond ik in zijn spaarzame scènes erg leuk.

Met de blik van nu echt een schaamteloos naïeve en vrij amateuristische film. Zeker in de mainstream kom je dit soort niemendalletjes niet heel vaak meer tegen. De film scoort wél erg aardig qua sfeer en stilering. Met een beetje fantasie kun je wel links leggen met Jarmusch en Lynch uit die tijd. Ik had ook graag iets meer tijdsbeeld van New York gezien, eigenlijk stak alleen die maffe Danceteria scène er echt bovenuit.

Hier nog een leuke lijst met cameos.

Laurie Metcalf vond ik ook vrij onherkenbaar trouwens.

Drijft nogal erg op het cliché van het romantische contrast tussen grote stad en platteland, maar goed gemaakt is-ie wel.

Met name Darroussin doet het goed, hij deed me denken aan Billy Bob Thornton.

Prima interpretatie van het dagboek. Het geheel had wel iets ingekort kunnen worden, tot pakweg twee uur dunkt me. Dat geldt met name voor de romantische scènes, die sowieso al net iets te Hollywood zijn.

De feitelijke onjuistheden in de verfilming vind ik van ondergeschikt belang voor het verhaal en de boodschap, en stoorden mij dus absoluut niet.

Prettig onderhoudend op een conventionele manier. Dat de film daarbij nog wel eens wat gladgestreken overkomt neem je dan maar voor lief. Echt iets voor André Rieu liefhebbers zeg maar.

Daarnaast zitten er echter ook wat knullige scènes in de film die minder acceptabel zijn. Met name in de tweede helft bij het dirigeren. Denk dat er wel iets meer in de film gesneden had kunnen worden, want hij duurt lang genoeg.

Aardig uitgangspunt natuurlijk en op zich niet slecht gemaakt en geacteerd. Jammer alleen dat er zo’n mager en voorspelbaar scenario wordt gebruikt.

Eigenlijk niet zo’n heel bijzonder verhaal, met nogal wat liberale stokpaardjes. Ik vind die religie vs individualisme thematiek echt een beetje uitgekauwd.

Gelukkig zijn de hoofdpersonen uitstekend gecast, met name bij Weisz zit haar rol als gegoten. Zij trekken de film nog prima over de streep.

Wel weer wat typisch dat de ‘controversiële’ lesbische relatie inclusief seksscène wordt uitgebeeld door twee actrices die niet onaantrekkelijk zijn voor de heteroseksuele mannelijke kijker. Gebeurt toch een stukje minder vaak met twee mannen…

Fantastische productie. Helaas weet Lean er geen dramatisch beklijvend verhaal van te maken, ook al baseert hij zich op de roman van Pasternak. De introductie van het eerste uur is, mede dankzij de prachtige beelden en de politiek-historische context, erg boeiend. Het laatste uur, dat meer draait om de romantische afhandeling, is echter nogal soapy en saai. Het 'picture perfect' koppel Sharif & Christie is dan ook wat bravig. Rod Steiger is de enige acteur die echt indruk weet te maken, hoewel het kleine bijrolletje van een jonge Klaus Kinski wel leuk is (en erg typisch).

Leuk onderwerp, maar als documentaire had er meer ingezeten. Regie en spanningsboog konden beter.

De goedmoedige provinciale achtergrond van de bandleden, het toch aardig aanwezige drugsgebruik en de snelle verjonging van de fans zijn terugkerende bestanddelen en blijven het meest hangen. En ook het verschil tussen de twee voormannen, de zelfverzekerde hitmaker Vrienten en de dromerige romanticus Jansz, komt vrij goed naar voren.

Op zich nog wel een origineel concept, maar ik krijg altijd de kriebels van die Hallmark-zoetsappigheid en visuele gladheid. Toch wel verbaasd over de goede kritiek op deze film.

Ook mij deed deze film veel aan Brutti, Sporchi e Cattivi en Fellini denken, vooral Amarcord. De vrolijke chaos van Kusturica is er weer in overvloed. Dat kan ik soms erg goed waarderen, maar het wordt ook best vaak vermoeiend. Zeker met deze lange speelduur.

Qua vormgeving wordt het niveau van Black Cat, White Cat nog niet gehaald, maar je ziet beslist al de voortekenen. Het is vooral de hele typische Balkan/zigeuner-sfeer die blijft hangen en ongetwijfeld erg iconisch is geworden.

Vroeg me daarnaast ook af hoe dit werk is gevallen in de Roma-gemeenschap. Kusturica heeft daar zelf volgens mij geen banden mee? Zou tegenwoordig toch erg gevoelig liggen deze objectificatie...

P.S. de actrice die Azra speelt is uiteindelijk na de Joegoslavische oorlog onderzoeker in Nederland geworden. Bijzonder verhaal.

De formule van de serie was heel sterk en het lukt het de films redelijk goed om daar aansluiting bij te vinden. Deze editie zit wel iets te vol met plotjes om het merendeel van de cast iets te gunnen, dat komt natuurlijk niet altijd goed uit de verf.

De filmopnames zijn een leuk idee en het bezoek aan Frankrijk levert mooie plaatjes op, hoewel ik af en toe wel iets teveel het gevoel kreeg dat ik naar een glossy magazine aan het kijken was.

Dit lees ik pas na de film gezien te hebben, maar niettemin interessant. En deze vrij obscure film speelt blijkbaar ook een rol in een roman van de Amerikaanse auteur Jonathan Franzen ("Freedom").

Ik sluit me daarnaast aan bij de kritiek van Flavio hierboven. Ik geef wel een halfje minder, omdat de film soms iets te knullig overkomt qua acteerwerk en montage. Naarmate het verhaal vordert wordt dit beter, maar dat kan ook te maken hebben met de steeds nadrukkelijkere aanwezigheid van de film noir-sfeer, die zoals gezegd vaak letterlijk donker is. Behoorlijk intrigerend, zeker in combinatie met de passende muziek van Manos Hadjidakis.

Het verhaal lijkt veel symboliek te hebben, die ik niet altijd even goed mee kreeg. Hoewel zoiets als de criminele verkoop van een Griekse tempel aan Amerikaanse zakenlui ongetwijfeld doelt op uitverkoop van de Griekse cultuur en politiek aan de dominante VS destijds. De filmmaker zegt zelf dat die symboliek veel te maken had met toenmalige censuur.

Leuk gemaakte ironische komedie, maar de makke is dat het feitelijk wat beperkte verhaal ook weer niet zo heel grappig is, dus uiteindelijk wat tam blijft.

Bourvil is prima gecast en de score van Kosma is ook heel aardig.

Enerzijds heerlijk gefilmd door Vinterberg, met een altijd prettige Mikkelsen. Goed gebruik van muziek ook, van de mooie koren tot aan The Meters.

Maar op de achtergrond lijdt de film toch ietwat onder de matige plotontwikkeling. Vooral vanaf de stap naar het maximum promillage wordt het wat minder.

Wilde deze al jaren eens zien en is er nu eindelijk pas van gekomen. Ik kreeg wat ik verwacht had: een echte jaren '70 film met undergrounderig sfeertje, zonder het grote gebaar en het grote budget van Spielberg's latere blockbusters. De kwaliteiten van de regisseur zijn verder wel meteen te zien: veel spanning en prachtig in beeld gebracht.

Dit was min of meer ook mijn interpretatie, bijzonder dat ik dit pas op de laatste pagina lees. De achternaam van de hoofdpersoon, het telefoongesprek met zijn vrouw en blijkbaar ook de radiozender aan het begin (dat las ik hier pas terug): hier wordt een situatie geschetst van gefrustreerde mannelijkheid, met de grote boze truck als demoon (een beetje Freudiaans zelfs wellicht). Dit komt ook naar voren bij de schoolbus, waarbij het Mann niet lukt om de kinderen letterlijk uit het slop te trekken, terwijl de grote truck graag laat zien het wel te kunnen. De truckchauffeur komt niet (echt) in beeld en dat draagt nog meer bij aan de symboliek. En dat de nadrukkelijk 'flammable' truck op het einde niet enorm ontploft, na het overwinningsmoment van Mann, lijkt ook een bewuste keuze?.

Villeneuve doet er nog een paar tandjes bij qua sci-fi noir setting en dat wordt uitbetaald. Na een toch vrij kalm eerste half uur raakt de film in een intense overdrive die vooral qua (visuele) ervaring overweldigt. Moet er wel bij zeggen dat ik mede hierdoor niet echt altijd kon vaststellen of het verhaal een beetje hout snijdt, maar dat komt een volgende keer dan wel weer. Naast de audiovisuele productie ook gewoon een fijne cast, ik zou het niet erg vinden als dit gebeuren nog een paar films door zou gaan, als men dezelfde kwaliteit een beetje kan behouden.

Echt wat te zwaar op de hand. Met zo’n thema ook nog eens heel traag filmen is iets teveel van het goede. Op zich jammer, want het verhaal kent zeker interessante elementen en het acteerwerk is bij vlagen uitstekend. Met name Perelygina is echt goed.