Disobedience (2017)

Interessant onderwerp en beide actrices zijn zeer overtuigend in hun rol als lesbisch koppel

Ze zijn natuurlijk ook niet van de minsten, maar Rachel Weisz, niet vies van controverse, speelt alweer de pannen van het dak.

De film is me wel iets te lang, want echt vaart zit er niet in.

Maar is wel eens interessant en leuk om te bekijken.

Stevig begin van deze film die het enerzijds heeft over "leven", anderzijds over "geleefd worden" en heel innemend gestoorde familiale contacten en een lesbische liefde uit de doeken doet.
Interessante ingrediënten voor een film die bovendien kan rekenen op het acteertalent van een Rachel Weisz en een Rachel McAdams.
Helaas verzandt de film in het slot toch wel in wat meligheid, al kan ik best de sentimentaliteit rond de "keuze" en het besef bij beide vrouwen best aanvaarden.

"In den beginne schiep God drie soorten wezens: engelen, beesten en de mens. Engelen zijn puur en hebben geen neiging tot kwaad en beesten laten zich leiden door hun instincten. Maar de mens staat tussen de helderheid van engelen en de lusten van beesten, zij kan kiezen. Een wezen met de macht om ongehoorzaam te zijn......"

Melodramatische trage film over de verboden liefde tussen twee vrouwen binnen een orthodox-Joodse gemeenschap in Londen. Cinematografie: veel blauw-grijs tinten, beelden van straatleven in New York en Londen. Scѐnes: binnenscѐnes in huis, hotel en synagoge, buitenscѐnes in taxi, op straat en de begraafplaats. Muziek: dramatisch, onheilspellend. Cast: de twee Rachels spelen hun rollen realistisch en naturel. Ook de bijrollen worden goed gespeeld.

Plot: Ronit heeft langgeleden noodgedwongen de orthodox-Joodse community in Londen verlaten en is naar New York vertrokken. Jaren later keert ze terug na het overlijden van haar vader, de rabbijn. Ze logeert bij jeugdvriend Dovid in huis, die getrouwd is met Ronit's beste vriendin Esti. Uiteindelijk lopen de spanningen op en kruipt het bloed waar het niet gaan kan.......

Resumé: na Orthodox (2020), Making Orthodox (2020) en One of Us (2017) moest ik deze film zien, maar ik had er iets meer van verwacht. Er is chemie tussen beide Rachels en de liefdesscѐne is integer gespeeld en beter te 'pruimen' dan die in La Vie d'Adѐle (2013), die in mijn ogen vulgair overkomt. Verhaal is realistisch bijna tot het einde. Helaas is Dovid's reactie niet geloofwaardig, zo zou een orthodoxe man waarschijnlijk nooit reageren. De gedachte erachter is wel mooi, omdat het de cirkel rondmaakt: Dovid, Ronit en Esti zijn metaforen voor engelen, beesten en de mens......

Boodschap: echte liefde voor iemand betekent niet vasthouden, maar vrijlaten en juist daardoor diegene toestaan om het geluk te vinden......

Moge je een lang leven leiden

Het verhaal biedt iets te weinig en valt soms ook in herhaling van weggaan en terugkomen. Maar moet gezegd de film blijft voldoende onderhoudend door het goede spel van de cast. Het verhaal draait eigenlijk om dat iedereen een keuzevrijheid zou moeten hebben. De slotscène bij het kerkhof is wel een gepaste afsluiter wanneer Rachel Weisz een foto neemt van haar overleden vader. 6/10

Disobedience beschrijft langzaam en met gevoel voor suggestieve details de zondige liefde tussen twee vrouwen in een Joodse gemeenschap. Een orthodoxe gemeenschap waar de Joodse wetten strikt worden nageleefd en het bijvoorbeeld zelfs niet is toegestaan voor een man om een andere vrouw dan zijn eigen vrouw vriendschappelijk of troostend aan te raken. In deze benauwende setting speelt zich de lesbische liefdesgeschiedenis af en geeft de film blijk van een kritische kijk op de beperkingen die in naam van het geloof aan de vrije wil wordt opgelegd.

In de film wordt prachtig geacteerd. Rachel Weisz en Rachel McAdams die de beide hoofdrollen op zich nemen, verlenen hun personages een genuanceerd soort diepte die het conflict tussen hun echte persoonlijkheid en de persoonlijkheid die ze volgens de strenge geboden moeten bezitten, pijnlijk blootlegt. In kleine stapjes en zonder veel woorden wordt de geschiedenis tussen de twee vrouwen verteld. Een verlangende blik, een toevallige aanraking, een paar snelle woordjes tonen een verborgen en beladen relatie en laten een gecompliceerde liefde zien.

Disobedience is een mooie ingetogen film met een mistroostige uitstraling waarin een wereld van emoties verborgen ligt. Soms flakkert de hoop op. Soms is er blijdschap. Meestal is er ingehouden verdriet. Disobedience is ook een emotioneel ingewikkelde film. Veel speelt zich onderhuids af en is soms nauwelijks waarneembaar. Het wanhopige laveren om verboden gedrag te camoufleren en het oordeel van de gemeenschap te omzeilen is een intrigerende maar ook somber makende bezigheid.

Cinematografisch fraai. De kleurstelling is aan de grauwe kant en geeft de film een troosteloos uiterlijk. Het morele kleed waarmee de gemeenschap de beide vrouwen bedekt, is zwaar. Het verandert zelfs niet van kleur als ze even uit de gevangenis ontsnappen en een geluksmoment ervaren. De emoties blijven in de pas lopen met de kleurstelling. De kleuren blijven sober. De emoties ingetogen. Ik werd er niet steeds door gegrepen en raakte er soms zelfs wat lusteloos door.

De enige die doet wat ze zelf wil en haar eigen leven vormgeeft is Ronit, de hoofdpersoon. Anderen lopen keurig in de pas van deze strenge geloofsgemeenschap, waar mannen altijd de regels bepalen. Patriarchaal systeem, zoals godsdiensten zijn. De film is lang en somber daardoor, hetgeen goed bij de thematiek past. Steeds vlamt er hoop op van een eigen leven en zelfbeschikking, maar dat is een lange zit. De titel is dus dubbelzinnig, trouw aan jezelf blijven voor de een, braaf het oude pad volgen, voor de ander.

Een prima film met erg fijn acteerwerk van Rachel en Rachel. De rabbijn die in het begin spreekt over de engelen, de beesten en de mensen. Vervolgens wordt dat in de film uitgewerkt in de drie hoofdpersonages Ronit, Estri en Dovid. Erg mooie symboliek. Verder was ik erg gecharmeerd van de joodse gezangen.

Enig minpuntje vond ik de lange duur; dit had ook in 90 minuten kunnen worden uitgewerkt. 3,5☆

Niet zo indringend als de serie Unorthodox, maar daarom niet minder boeiend. Een film waarbij de focus vooral ligt op de driehoeksverhouding tussen Ronit, Estri en Dovod. Prima rol overigens van Rachel Weisz, maar ook McAdams en Nicola laten zich niet onbetuigd.

De patriarchale geloofscultuur komt ook hier sterk tot uiting en het zorgt er ook voor dat vele emoties onderhuids leven en opborrelen. De film is evenwichtig en ingetogenheid primeert. Zowel in emoties als in onder meer kleurgebruik.

Eigenlijk niet zo’n heel bijzonder verhaal, met nogal wat liberale stokpaardjes. Ik vind die religie vs individualisme thematiek echt een beetje uitgekauwd.

Gelukkig zijn de hoofdpersonen uitstekend gecast, met name bij Weisz zit haar rol als gegoten. Zij trekken de film nog prima over de streep.

Wel weer wat typisch dat de ‘controversiële’ lesbische relatie inclusief seksscène wordt uitgebeeld door twee actrices die niet onaantrekkelijk zijn voor de heteroseksuele mannelijke kijker. Gebeurt toch een stukje minder vaak met twee mannen…