Disobedience (2017)

Verfilming van het gelijknamige boek van Naomi Alderman.

Trailer

iemand enig idee wanneer de film in Nl te zien zal zijn?

dank

Vanaf 12 juli 2018 in de bioscoop (Sony Pictures Releasing via Universal Pictures International).

Van Una Mujer Fantástica (2017) erg genoten, dus ik kijk hier wel naar uit. Wordt prima ontvangen ook.

Vanmiddag in het filmhuis gezien. Zodra ik van de film hoorde, wist ik gelijk dat ik 'm wilde zien. Ik vind Rachel Weisz een goede actrice, het verhaal sprak mij aan en ik heb sowieso wel iets met films waarin vrouwenliefde voorkomt, maar die niet vulgair zijn. Films als Tipping the Velvet en Fingersmith vind ik bijvoorbeeld erg mooi (en de boeken van Sarah Waters ook). Nu over deze film. Hij is mij niet tegengevallen. Het duurde wel even voor ik erin kwam. Toen dat gebeurd was, kon hij mij goed vermaken. Ik vind het een intrigerend verhaal. Rustig opgebouwd en met een enigszins sobere uitstraling, die erbij past. Het acteerwerk is wat mij betreft prima in orde. De seksscènes vind ik niet te. Ik moet eerlijk zeggen dat ik liever naar dit soort scènes tussen twee vrouwen kijk dan tussen man en vrouw. Eén persoon verliet de zaal. Zelf vond ik het over het algemeen wel mijn ding. Ik verliet de zaal na afloop zonder spijt van mijn bezoek. Tevreden genoeg. Deze kan ik van mijn verlanglijstje afstrepen. 3,5*

De film begint interessant met een rabbi die het bekende theologisch-filosofische verhaal vertelt dat God eerst de engelen en de beesten schiep en helemaal op het eind de mens die tussen de engel en het beest in staat waarbij alleen de mens vrij is: de engel kan alleen maar het goede – het Woord God – doen en het beest kan alleen maar vanuit zijn instinct of verlangen handelen terwijl de mens tussen die twee kan kiezen. Alleen de mens kan kiezen om God niet te gehoorzamen. Ook daarna blijven de kwaliteitsmeters een tijdje hoog uitslaan. Maar al vrij snel zakt de film in en gaat de film wat slepen omdat er niet zo heel veel gebeurt.

Het is duidelijk dat de hoofdpersoon Ronit ongehoorzaam is aan God, althans volgens haar joodse familie in Londen waarnaar ze terugkeert na de dood van haar vader, de rabbi. Ze leeft immers een liberaal leven dus zeg maar het leven als een beest: ze doet waar ze zin in heeft. De familie had haar uitgestoten en ze krijgt dan ook een wat koude ontvangst. De film weet de spanning nog wat op te voeren doordat blijkt dat Esti, de vrouw van de rabbi’s beste leerling Dovid, Ronit heeft gemeld dat haar vader is overleden omdat ze nog altijd verliefd is op Ronit. Waar de familie voor vreesde gebeurt: Ronit en Esti hebben weer seks met elkaar. Terwijl Dovid de oude rabbi moet opvolgen, stort zijn huwelijk in. Maar in plaats van een daverende escalatie en climax krijgen we een wat sentimentele twist en anticlimax – Dovid neemt de woorden van de oude rabbi ter harte en geeft Esti haar vrijheid om lesbisch te zijn, inclusief een groepshug – die mij ook niet overtuigt. Waarom is de jonge rabbi Dovid opeens zo liberaal geworden? In het midden van de film bediscussieert hij de Torah op het gebied van de vleselijke liefde en oppert hij dat liefde iets verhevens, iets goed is. Dat zou zijn plotselinge goedkeuring van de lesbische relatie tussen Ronit en Esti kunnen verklaren: hij zou kunnen zeggen dat liefde geen egoïstisch verlangen naar iemand is maar een overstijgen van de ego en de hoogste vorm van het goede. Alleen zegt hij dat niet: hij komt niet verder dan dat de oude rabbi leerde dat de mens vrij is zodat hij Esti haar vrijheid geeft (en Ronit en Esti blijven ook niet bij elkaar). Dat verraadt een liberale bias van de regisseur, want alleen een liberaal kan zoiets zeggen. Een gelovige zou vragen: een vrijheid tot wat? Tot doen waar je zin in hebt (zoals seks hebben met iemand waar je niet mee getrouwd bent en die ook nog van hetzelfde geslacht is)? Dat is geen vrijheid, dat is wat beesten doen.

De film kent aldus een veelbelovend begin en interessante thema’s – een andere is die van de botsing tussen de conservatieve waarde van de gemeenschap en de familie waarin je geboren bent waaraan je je aanpast versus de liberale individualistische vrijheid van je familie en gemeenschap verlaten als je jezelf wilt uitleven – maar de film maakt haar belofte niet waard: de film sleept en de uitwerking van de thema’s is onovertuigend. Daarom toch een kleine tegenvaller. Drie tot drie-en-een-halve ster.

“Esti, do you think I should go back early?”

“No... no. No, I don't think you should leave at all.”

Mooi. Disobedience neemt zijn tijd en emoties worden lange tijd ver weggestopt. Maar als het dan uiteindelijk losgaat, dan is het ook echt een uitbarsting van emoties. Passie, lust, verliefdheid, schaamte, woede, verdriet etc. Alle opgekropte emoties komen eruit. Ik zou kunnen zeggen dat Rachel en Rachel nooit beter zijn geweest, maar dan zou ik liegen. Daarvoor hebben ze beide te veel andere ijzersterke rollen op hun naam staan.

Het accent dat McAdams zich heeft aangemeten stoort soms en echt consequent weet ze het niet toe te passen, maar het wendt na een tijdje wel. Esti’s keuze tussen haar man, geloof en gesloten Orthodox Joodse gemeenschap aan de ene kant, en haar liefde voor Renit (Weisz) aan de andere kant vormt de basis van het verhaal. Haar uiteindelijke keuze is frustrerend en hartverscheurend, maar ook realistisch en toch ook hoopvol. Want beide dames kunnen nu eindelijk een te lang opgehouden hoofdstuk afsluiten, om aan een nieuwe te beginnen.

Religieuze film.. twijfels.. verhaal over het (eventueel) breken daarmee.. interessant.. 2 actrices die beiden kanshebber zijn voor een plaats op een lijst van beste actrices als ik die ooit zou opstellen.. must see!

Rachel en Rachel spatten dan ook van het scherm af en hun chemie onderling is ook prima. De liefdesscène tussen hen vond ik zeer intens. De film ontwikkelt zich erg rustig, een stuk rustiger dan ik had verwacht. Het moet het dan ook vaak hebben van het onderhuidse en subtiele. Dat is meestal niet echt iets voor mij. De film begrijpt echter gelukkig dat het onuitgesprokene alleen werkt als het ooit wel wordt uitgesproken en opgekropte gevoelens op de achtergrond op een gegeven moment wél expressief eruit moeten komen. Helpt ook dat je een cast hebt die subtiele gevoelens en gedachten goed en naturel over weet te brengen.

Desondanks mag het mij toch nog iets dramatischer allemaal. Maar dat was dan niet geheel passend geweest voor de film. Er is eigenlijk geen vijand. Daarom werkt die groepsknuffel op het eind ook wel, drie jeugdvrienden die allemaal een ander pad volgen waar geen van hen écht fout zit. Ronit die ervoor kiest om (voornamelijk) het pad van een 'beest' te volgen zoals ze al lange tijd heeft gedaan maar zich vrijer voelt om dat te doen en wellicht ook door haar vaders laatste woorden het gevoel heeft dat hij haar - ondanks het achterwege laten in het testament - misschien toch begreep op het eind (en/of door de speech van Dovid die de rabbi zou opvolgen het gevoel heeft dat haar keuze wordt geaccepteerd door hem, en daarmee in zekere zin door de gemeenschap). Dovid die (voornamelijk) het pad van een 'engel' volgt en zijn leven aan zijn geloof wijdt en zich er waarschijnlijk meer in gaat verdiepen om op een gegeven moment wel die plaats in de gemeenschap in te nemen, maar zonder daarbij voor God te spelen en dat pad aan anderen op te leggen als een extremist. Hij kan zich nu ten volle aan zijn pad overgeven zonder daarbij iets hoeven op te dringen of een ander mens zijn of haar keuze - en zo diens menselijkheid - te ontnemen. En ten slot Esti die waarschijnlijk geen van beide paden volledig wil volgen, maar haar eigen pad (dat vermoedelijk trekjes van beide zal hebben). En dat nu ook kan doen.

Zo lijkt het mij persoonlijk een beetje symbool te staan voor de drie voorbeelden die de rabbi in het begin gaf, drie paden die gevolgd worden: de een volledig de ene kant op, de ander volledig de andere kant op en de derde een beetje daartussen in. Maar wel allen als mens uit vrije keus en geen omdat ze niet anders konden. Daarmee 'disobeyed' de film ook eigenlijk wel een beetje de kijker en wat die verwacht of zelfs wil/hoopt dat er zal gebeuren. Misschien niet het meest krachtige, maar toch wel verfrissend. Moet overigens wel zeggen dat er zeker meer uitgehaald had kunnen worden met de cast en het plot, maar best een boeiend filmpje uiteindelijk. Ben ook wel benieuwd geworden naar het boek (en daarna een herziening). Zit ergens het gevoel alsof iets me is ontgaan.

Niet onaardig, maar het kabbelt wel erg voorspelbaar toe naar het onvermijdelijke einde.

De dames doen het uitstekend.

En Love Song van The Cure als soundtrack .

Een aardige, mooi geacteerde, maar ook wat gemakzuchtige film, die een inkijkje biedt in het orthodox Joodse milieu en de daarbij horende opvattingen, dogma's en tradities. Er ontstaat opschudding in de gemeenschap als Ronit (Rachel Weisz) na jaren terugkeert naar Londen na het overlijden van haar vader en zij een verboden liefdesrelatie aangaat met Esti (Rachel McAdams), die getrouwd is met haar neef, Dovid (Alessandro Nivola). Het samenspel tussen Weisz en McAdams is één van de sterkste troeven van deze film wat mij betreft. Belangrijke thema's in de film zijn geloof en identiteit en hoe een bepaald deel van je identiteit (de seksuele voorkeur) kan botsen met dat geloof en je in je vrijheid kan beknotten. En in hoeverre is er dan sprake van keuzevrijheid? Het is jammer dat het spanningsveld dat dit onvermijdelijk oplevert in de film wat mij betreft minder goed uit de verf komt. Daarbij komt dat de ontknoping, met name de keuze die Dovid uiteindelijk maakt, weliswaar hoop biedt, maar voor mij ook enigszins ongeloofwaardig is.

De poster verpest de film eigenlijk nog meer dan de trailer. De eerste helft van de film ontleent z'n spanning namelijk vooral aan de vraag wat de reden is voor de koele ontvangst van Ronit [Rachel Weisz] wanneer die, na de dood van haar vader Rav Krushka, de rabbi van een streng-orthodoxe gemeenschap, terugkeert naar haar ouderlijk huis. Wanneer Ronit ontdekt dat haar jeugdvriendin Esti [Rachel McAdams] is getrouwd met Dovid [Alessandro Nivola], Ravs pupil en beoogde opvolger, stijgt de onderhuidse spanning. De poster en de trailer ontneemt deze voortreffelijk geacteerde film - die bovendien een intrigerende blik geeft in een kleine, hechte Joodse gemeenschap - van z'n enige potentieel verrassende wending. Dat zegt echter niets over de kwaliteit van de film, die echter na 'de grote onthulling' weinig heeft toe te voegen en er wat te lang over doet om te komen tot het onvermijdelijke slot.

Mooie film over thema's die blijven boeien.

Doet me denken aan de film Eyes Wide Open 2009.

Met Eyes Wide Open over verborgen homoseksualiteit binnen de orthodox Joodse gemeenschap.

Bijna het zelfde thema,maar zo als Lalage schrijft boeiend.

Ook mede de joodse religie,waar ik interesse voor heb.

Wil deze ook zien.

Op eerste gezicht een aardig verhaal waar een mooie film over gemaakt kan worden. Uitwerking is wat minder. De innerlijke strijd en uiteindelijke beweegredenen van Dovid en Esti krijgen we niet mee. Jammer! We zien nu al een serie van gebeurtenissen elkaar opvolgen.

Een redelijk verhaal maar het is wat aan de trage kant, het mist een beetje spanning. Er zit één leuke bedscène in maar daar is eigenlijk wel alles mee gezegd. De cast speelt prima, maar McAdams speelt beduidend beter dan haar tegenspeelster Weisz. Ik had er meer van verwacht, ik vond het wat aan de tamme kant. Maar de bedscène mag er wezen. Een nipte voldoende.

De film is traag maar dankzij dit. Kan je als kijker veel dieper in de personages meegaan. De worsteling van gevoelens en de gevolgen hiervan ten opzichte van geloof en tradities. Worden voor de kijker zelf bijna een keus.

Trage filmover twee vrouwen die elkaar lang niet gezien hebben maar waar wel veel spanning tussen bestaat. de vrouwen zijn prachtig, toch heeft deze film na de onthulling (wat geen onthulling is want je ziet deze op de filmposter) nog weinig te bieden. Leuke bijkomstigheid is dat het een Joodse familie overkomt, dus je leert ook iets over hun gebruiken en gedachten.

Een rustige film die het vooral van de chemie tussen de 2 vrouwen moet hebben, want die was er! De liefdesscène laat weinig aan de verbeelding over, helemaal niet erg natuurlijk. Toch had het verhaal wat mij betreft toch wat meer uitgediept mogen worden, bijvoorbeeld de scene op school dat ze bij de directrice op het matje wordt geroepen had een mooie scene kunnen worden, maar wordt helaas snel weer afgekapt. Ook de spanningen binnen het geloof had wat meer aandacht verdiend wat mij betreft, dit zijn toch wel interessante aspecten.

Zeker de moeite wel waard, maar het verhaal wordt soms een beetje standaard uitgewerkt.
3*

Mooi drama, maar niet zo geweldig dat het een film op heeft geleverd die me lang bij zal blijven. Daarvoor is het allemaal wat te makkelijk uit te tekenen wat er gaat gebeuren, ik hou wel van wat verrassing. Het is ook geen voordeel dat er van te voren (via de poster) al zoveel verraden wordt.

Sterk hoor. Ik mag dat wel, van die lekker trage, neerslachtige films. Goede cast ook, McAdams bewijst andermaal hoe veelzijdig ze is.

Psychologisch drama over een lesbische relatie in een joods-orthodox milieu. Een echte acteursfilm met een solide verhaal en drie protagonisten, die de nodige overtuiging in hun vertolkingen weten te leggen. Prima film.

Redelijk.

Een traag drama zoals verwacht. Ietsje te traag of weinig om het lijf hebbend voor de volledige speelduur. Ook al is het voornamelijk de bedoeling de spanning zo onderhuids mogelijk te houden, ik vind het jammer dat het net niet wat meer "ontploft".

Het slot doet daar m.i. ook niet zo goed aan - is wat aan de melige kant, wat tegenstrijdig is aan al het voorgaande.

Rachel Weisz en Rachel McAdams zijn allebei wel top. Weisz is sowieso al langer een favoriet hier, maar McAdams verrast in positieve zin en maakt dankbaar gebruik van haar rol, waar m.i. ook net iets meer uit te halen valt dan die van Weisz.

3

Helemaal mee eens, scènes die deze spanning opriepen werden te snel afgekapt wat mij betreft.

Goeie film waarin een vrouw terugkeert naar de joodse gemeenschap als haar vader, een rabbijn, is overleden. Op zich een mooi verhaal over een verboden liefde, maar hier en daar worden er verhaaltechnisch wat gemakkelijke keuzes gemaakt. De film heeft een aangenaam, rustig tempo. Twee mooie, en redelijk ingetogen rollen van Rachel McAdams en Rachel Weisz.

Ik vond dit geen gemakkelijke film om naar te kijken. Ik gruw van die zelfingenomen mensen met hun spijkerhard geloof. Je ziet hier ook dat er weinig verschil is tussen joden en moslims, allebei even vijandig ten opzichte van tolerantie en vrouwen. Die mogen bij de joden ook niet aan de gebedsdienst deelnemen, maar zijn verbannen naar de 'publieke tribune'. Dat noemen ze 'traditie'. En die mannen met die zwarte hoeden en hun 'wijsheden', griezels van het zuiverste water.

Zo, dat is er uit. Knap staaltje werk van Sebastián Lelio, zoals hij ons deze leefgemeenschap laat zien. Van een tobbende en in net zulke zwarte kleren getooide Rachel Weisz wordt je ook niet vrolijk. Ze speelt een moeilijke rol met groot vakmanschap, en dat geldt ook voor Rachel McAdams. Die voorzichtig lesbische relatie (weggegeven door de poster) valt natuurlijk niet goed in die gemeenschap. Dat geworstel van die vrouwen hoe ze nu verder moeten vond ik wel geloofwaardig.

In deze film gaat het over de vrijheid om keuzes te kunnen maken. Wij zijn allemaal vrij, roept de rabbi uit. Als zijn vrouw (Rachel McAdams) zwanger is wil ze haar man verlaten en zegt ze iets dat je bijblijft: 'Ik ben in deze gemeenschap geboren dus ik had geen keus. Maar ik wil dat mijn kind in vrijheid opgroeit en wel een keus heeft'. Maar vervolgens doet ze dat niet, ze blijft bij haar man, in een liefdeloos huwelijk, in een liefdeloze gemeenschap, waar het maar gaat om één ding: je aanpassen. Zo vrij dus.

(Gezien op 20/07/18)

Wat een mooie film. Een sterk verhaal, prachtig in beeld gebracht, geweldige soundtrack.

Het is niet mijn gewoonte om met zoveel superlatieven uit te pakken, maar dit keer dus wel.

Alles is liefde. Maar helaas … het leven is dikwijls anders. Onbegrip, tegenstand en uitgestoten worden.

Hoe duurzaam is het? Geluk komt niet op een aangedragen schaaltje.

Rachel Weisz is outstanding in haar rol!

Het einde geeft hoop. "May you life a good life!" Daarmee zeg ik niet hoe het afloopt …

Ik vond het een pracht film, mooie beelden - goed gespeeld en de muziek (soms) beklemmend, maar mooi!

Twee thema's die mij aanspreken: een strenge orthodoxe gemeenschap en liefde tussen twee vrouwen. Twee vrouwen is in mijn ogen een van de mooiste dingen om te zien. Hoe dat dan botst met die gemeenschap is ook altijd fascinerend. Dit wordt mijn volgende film om te gaan kijken.

Deze film eens geprobeerd en het was niet mis, maar ook niet zo speciaal. De film heeft niet het grootste tempo en duurt ook redelijk lang, gelukkig deed de cast het wel goed. Goh, goed voor een keertje, maar hoef deze niet meer terug te zien.