Meningen

Lekker ouderwetse en mooi gemaakte oorlogsfilm, die niet altijd een consistente toon kan behouden vanwege onzinnige zijplotjes en af en toe iets teveel luchtigheid. De montagetafel had beter zijn best mogen doen.

Overigens wel bonuspunten voor het pittoreske en zonnige Engelse dorpje als decor voor de schermutselingen - volgens Wikipedia is dat het plaatsje Mapledurham.

Niet dat ik ooit heel veel natuurdocumentaires heb gekeken, maar ik heb het idee dat Earth alles wel naar een hoger niveau heeft getild. Ongelooflijk mooie beelden deze keer van bijvoorbeeld de kolibrie en de bij, maar ook het gedeelte over licht en lichtgevende organismen is prachtig.

Perfect uitgevoerde dans, zeker door Astaire, maar de sfeer blijft de gehele speelduur lang te gezapig. Clichématig, flauw verhaaltje en ook de meeste liedjes zijn nogal suf en kinderlijk.

Uitzonderlijk hoogtepunt is het segment voor "Steppin' out with my baby", fantastisch hoe met camerastandpunt en slow motion de techniek en flair van Astaire in beeld wordt gebracht. Alleen daarom toch een voldoende hier.

Nogal hoog gemiddelde hier voor zo'n simpele formulefilm. Ik was eigenlijk verbaasd dat Jackman zijn naam hieraan wilde verbinden.

Het sympathieke verhaal zorgt ervoor dat de film lekker wegkijkt, maar het had als geheel toch een stuk beter gekund. Vooral in de eerste helft van de speelduur zijn regie en acteerprestaties niet om over naar huis te schrijven.

Ik stoorde mij aan het begin een beetje aan de overacting van Walters, maar gaandeweg werd dat minder en komt de film zelfs uit op een heel aardige en volwassen behandeling van de thematiek.

Ontzettend absurd script, maar toch redelijk en passend uitgewerkt. Grappig om een keer gezien te hebben; heeft het wel in zich om een echte camp/cult klassieker te worden.

Een fragment uit deze film kwam terug in een aflevering van De Kijk van Koolhoven, en die heeft hem ook wel eens vertoond op een van zijn filmavonden.

Overigens is dit geen Bollywood, maar Tollywood.

Niet compleet geslaagd misschien, maar toch wel heel origineel gefilmd. Vooral de nervositeit en puberstress kwamen heel dichtbij, op een manier die mij zelf even deed terugdenken aan moeilijke situaties uit die tijd haha. Zijn toch niet veel films die zulke authenticiteit voor elkaar krijgen. Social media krijgen ook een eerlijke benadering met zowel de goede als slechte kanten.

Heb al een aantal keer gemerkt dat films uit dit decennium productioneel niet heel goed opdrogen, vooral dit soort historisch ‘spektakel’.

Kitscherig gefilmd, rommelige vertelling, lelijke stilering, veel te nadrukkelijke muziek, etc. Daar kunnen de vaardige Blanchett en een cute jonge Cornish weinig aan veranderen.

Prima productie, maar je komt geen moment echt lekker in het verhaal. Matige regie.

Cameragebruik is toch wel een soort van gimmick voor de film. Vond het ook een beetje vreemd dat de beelden van de bewegende camera gedeeltelijk de opnames van karakters moeten voorstellen en gedeeltelijk ook weer niet...

Verhaaltechnisch is het verder niet heel sterk; over dit onderwerp zijn bovendien vele andere films gemaakt.

Het grote pluspunt is het solide acteerwerk en de chemie tussen de hoofdpersonen. Daarnaast wordt de sfeer goed neergezet.

De demonstraties bieden een boeiende context en het busje als enige locatie is een interessant uitgangspunt, maar toch is de uitvoering niet echt geslaagd. Soms te theatraal, soms juist weer te braaf.

Dit vond ik vréselijk om te kijken. Toch wel bijzonder om te realiseren dat je zo’n filmstijl niet goed kunt verdragen. De laatste keer had ik dat bij Synecdoche, New York.

Best mooi geschoten hier en daar, maar het scenario is iets te mager. Er blijft uiteindelijk een wat clichématige arthouse film over.

Akhtem Seitablaev is wel een charismatisch acteur.

Diana Rigg in een heel andere rol dan ik van haar gewend ben, maar het is Maggie Smith die in een vals-komische rol de show steelt hier. De rest is wat vlak en het geheel wat minder dan de vorige twee Poirot films.

Niet de eerste film over kunstmatige intelligentie, maar wel één die zowel visueel als inhoudelijk dik in orde is.

De interactiesessies van Caleb en Ava brengen de vraagstukken die bij deze technologische onwikkeling horen heel ongemakkelijk naar voren. Knap gedaan.

Ook nog even aandacht voor het leuke discodansje van Nathan en Kyoko , dat de concentratie van de kijker even wat rust gunt