menu

Temblores (2019)

Alternatieve titel: Tremors

mijn stem
3,32 (19)
19 stemmen

Guatemala / Frankrijk / Luxemburg
Drama
107 minuten

geregisseerd door Jayro Bustamante
met Diane Bathen, Juan Pablo Olyslager en Mauricio Armas

De 40-jarige Pablo woont samen met zijn vrouw en twee kinderen in Guatemala. Het gezin is strenggelovig en maakt deel uit van de evangelische kerk. Tijdens zijn huwelijk valt Pablo als een blok voor een man genaamd Francisco. Zijn gezin en de kerk beslissen daarop om hem te genezen en te bekeren.

  • vanaf 6 december te koop op dvd

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=IMF2d2oJ0pk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
geplaatst:
Vanaf 22 augustus in de bioscoop (Cinéart Nederland)

avatar van Fisico
geplaatst:
Het zoveelste verhaal over homoseksualiteit van de laatste jaren of biedt deze iets extra’s om het de moeite te vinden om naar de bioscoop te trekken?

avatar van MJP10
Fisico schreef:
Het zoveelste verhaal over homoseksualiteit van de laatste jaren of biedt deze iets extra’s om het de moeite te vinden om naar de bioscoop te trekken?


Privacy settings - trouw.nl

Trouw geeft vijf sterren. Weet niet of dat je kan overtuigen?

avatar van Fisico
Kijken zeker, maar niet in de bioscoop.

avatar van gauke
Fisico schreef:
Het zoveelste verhaal over homoseksualiteit van de laatste jaren of biedt deze iets extra’s om het de moeite te vinden om naar de bioscoop te trekken?


Hoeveel films zouden er over heteroseksualiteit gaan...........?

avatar van Fisico
gauke schreef:
(quote)


Hoeveel films zouden er over heteroseksualiteit gaan...........?


En je punt is?

Het valt toch niet te ontkennen dat Hollywood en de filmwereld in het algemeen sinds - ik zeg maar 'Brokeback Mountain' of zelfs eerder Philadelphia - (vrij) regelmatig holebiverhalen gebruikt in hun hoofdscenario's. Geheel toe te juichen overigens, want in de jaren 60 of 70 moest je er niet mee afkomen. Zelfs nu roept het nog steeds controverse op bij enkelingen ondanks uitstekende producties als Moonlight, Call me by your name, Love Simon, Holding the man, Free fall, The pass, Weekend etc ...

Alleen vind ik de plots vaak gelijklopend en eenzijdig al dan niet in een andere context ...

avatar van John Milton
4,0
Dat kun je ook over veel straight relatiedrama's of romkoms zeggen, toch?

Ik herken dat overigens niet, adhv van de queercinema die ik gezien heb. En Brokeback mountain en Philadelphia zijn best oud, toch?

Ik verwacht dat er hier nog een hoop te ontdekken valt, maar ook dat de titels die de bios halen en grote successen zijn, maar het topje van de ijsberg zijn. Als ik zie hoeveel queer titels de MM top 1000 haalden dit jaar, waar ik nog nooit van had gehoord. Ik kan me niet voorstellen dat dat oppervlakkige eenheidsworst is, maar ik moet ze natuurlijk eerst maar eens zien

Het feit dat het een film is uit Guatemala van de regisseur van Ixcanul, voegt voor mij wel iets toe Fisico

2,0
Laten we elkaar geen mietje noemen: er zit duidelijk een politiek activistische agenda achter (een deel van) de selectie van films door filmhuizen. Filmhuizen zijn volgens mij zelfs ontstaan vanuit een ‘politiek bewustzijn’ en bv. de eerste film van het eerste filmhuis was dan ook niet voor niets – in de woorden van dat filmhuis zelf – “een pleidooi voor een sociaal-politieke revolutie voor de generatie van de jaren zestig die tegen de gevestigde orde inging.”. In onze tijd vertaalt dat ‘politiek bewustzijn’ zich in identiteitspolitiek met haar obsessie voor gender, geslacht en ras zodat je soms de indruk krijgt dat werkelijk elke film van een vrouwelijke of zwarte regisseur of met homoseksualiteit of racisme als thema wordt uitgebracht door de filmhuizen. Mij maakt het overigens niet uit welke huidskleur of geslacht de regisseur heeft en ik schuw geen enkel thema, dus ik ga naar al deze films en probeer ze dan te beoordelen zonder politieke agenda. Ik vind het zelfs niet erg als ze niet allemaal heel goed zijn: vrouwen, zwarten, homo’s en andere minderheden zijn heel lang genegeerd zodat ik ze best een soort inhaalslag gun.

Zo ook deze film. Maar zonder politieke agenda vond ik de film weinig de moeite waard: de film laat simpelweg de harde realiteit voor homo’s in een ‘achterlijk’ of ‘homofoob’ land als Guatemala zien maar voegt daar als film eigenlijk niets aan toe. Het is gewoon een hele saaie film. Wat ik wel aardig vond is dat nadat Pablo is verstoten door zijn familie, ontslagen is door zijn werkgever en de rechter heeft beslist dat hij zijn kinderen niet meer mag zien, dit allemaal alleen maar omdat hij seks heeft met een man, dan alleen nog terecht kan in de kerk: de kerk houdt immers van zondaren (alle mensen zijn zondaren). De kerk is een bron van homofobie maar ook een schuilkelder voor homo’s en andere uitgestotenen: dat is een nuance waarvoor de discussie in Nederland geen ruimte geeft omdat wij Europeanen – volgens de filosoof Taylor – een historisch trauma hebben opgelopen met onderdrukking door de kerk waardoor wij elke georganiseerde religie haten (hetgeen ook onze islamofobie zou verklaren). Zie bijvoorbeeld onze woede jegens de Nashville-verklaring. In de individualistische VS zou religie daarentegen het noodzakelijke middel tot verbinding en gemeenschapszin zijn en als zodanig de heilige grondslag voor de natie.

Afijn, de kerk houdt van de zondaren maar niet van de zonde: zowel zijn familie als de kerk houden van Pablo maar leggen ook grote druk op Pablo om in therapie te gaan om te genezen van zijn ‘ziekte’, om zijn humanistisch pad tot het valse geluk op te geven voor een opoffering – het onderdrukken van zijn lust – om weer in genade te komen bij God, familie en maatschappij. Pablo zwicht maar de film suggereert dat hij niet werkelijk gelooft in een mogelijke genezing maar dat hij deze vernedering moet doorstaan om zijn kinderen weer terug te krijgen.

Natuurlijk is dit een schrijnend verhaal en helaas al te waar voor vele homo’s in grote delen van de wereld. Maar ik ben van mening dat ‘the right cause’ een film nog niet goed maakt. Maxim Februari liet in Zomergasten van afgelopen zondag een fragment zien als boodschap: films over de Holocaust krijgen vaak Oscars, niet omdat ze zo goed zijn (of ons iets nieuws laten zien) maar omdat we onszelf zo goed voelen als we de ander (hier: de nazi’s) moreel kunnen veroordelen. Ik ben bang dat dat ook de reden is dat deze film – onder andere door Privacy settings - trouw.nl: “De schellen vallen je gewoon van de ogen” – zo juichend wordt onthaald, want je moet wel heel wereldvreemd zijn als deze film je iets nieuws vertelt.

avatar van John Milton
4,0
Interessante punten, en nadat ik hem hem gezien heb kan ik er uiteraard beter op ingaan.

Maar: moet die film persé iets nieuws vertellen? Ik heb van de week weer een uitvaart gehad, de zoveelste, maar de verhalen die de rouwenden vertelden grepen me alsnog, en het was zeker niet 'over de doden niets dan goeds'.

Als een film vakkundig gemaakt, verteld en gespeeld is, staat het kwaliteitsmerk 'vernieuwend' hoogstens halverwege mijn wensenlijst. Leuk, maar niet noodzakelijk.

2,0
John Milton schreef:
Interessante punten, en nadat ik hem hem gezien heb kan ik er uiteraard beter op ingaan.

Maar: moet die film persé iets nieuws vertellen? Ik heb van de week weer een uitvaart gehad, de zoveelste, maar de verhalen die de rouwenden vertelden grepen me alsnog, en het was zeker niet 'over de doden niets dan goeds'.

Als een film vakkundig gemaakt, verteld en gespeeld is, staat het kwaliteitsmerk 'vernieuwend' hoogstens halverwege mijn wensenlijst. Leuk, maar niet noodzakelijk.


Ook goede punten. En ja, de film is wel vakkundig gemaakt en gespeeld. Ik ben benieuwd naar jouw recensie nadat je 'm hebt gezien!

avatar van Fisico
John Milton schreef:


Het feit dat het een film is uit Guatemala van de regisseur van Ixcanul, voegt voor mij wel iets toe Fisico


Maar voor mij in se ook, ik stelde gewoon een eenvoudige vraag of het de moeite was om ervoor naar de kino te trekken, niet meer, niet minder ...


Eerder vroeg dan laat belandt deze Temblores sowieso in mijn DVD-speler.

4,0
Sterke film. Qua inhoud geloof ik dat het altijd goed is om het repressieve van streng gelovige samenlevingen (en alles wat dat oplevert, bijvoorbeeld scheve man/vrouw verhoudingen) bij tijd en wijle weer eens te laten zien, gewoonweg omdat het nog steeds bestaat en er nog steeds tegen gevochten moet worden. Temblores is een politiek geëngageerde film, zonder twijfel, en daar zouden er meer van moeten zijn. Bustamante heeft heel veel moeite moeten doen om twee acteurs te vinden die de twee homo rollen in deze film spelen, en het volledig buitensluiten van homo's in Guatemala is een feit. Als je dan als regisseur zelf homo bent, dan kan ik me voorstellen dat je daar een film over maakt.

Maar wat mijns inziens de film zo sterk maakt is, naast het goede acteerwerk, het gebruik van het beeld om het leven van de uit-de-kast gekomen Pablo te schetsen. Bustamante is een liefhebber van mid-shots, en die passen allemaal in het beeld van een onder druk staande hoofdfiguur die we slechts op enkele momenten helemaal in beeld zien. Precies die momenten waarin hij zich vrij voelt, om verschillende redenen. Zo ook het gebruik van licht en donker.

Ik ben persoonlijk fan van deze man, zijn films zullen altijd bovenaan mijn wensenlijstje staan als er iets nieuws uitkomt.

avatar van John Milton
4,0
Erg onder de indruk. In een klein filmhuiszaaltje dat op een zaterdagmiddag grotendeels gevuld was met senioren, hield ik het niet droog. Bustamante heeft duidelijk weer een groei doorgemaakt sinds zijn vorige film, en je voelt dat dit een belangrijk project voor hem was; eentje waar hij zelf veel in heeft zitten. Temblores is vakkundig geregisseerd, maar het zijn de acteurs die op mij nog meer indruk maakten.

Voor een echte analyse zou ik me er wat meer in moeten verdiepen, en eigenlijk de film nog een keer willen zien wanneer die mogelijkheid thuis er is. De rol van de kerk, tegelijkertijd bron van de homofobie en daarna schuilkelder voor de uitgestotenen (zoals de filosoof het treffend verwoord), is bijzonder interessant en hier zorgvuldig geportretteerd.

Wat kan ik er slecht tegen, dat onverdraagzame aspect van religie. Nee, ik ben niet gekker op de kerk geworden na het zien van Temblores. Maar de film komt niet slecht binnen in mijn top tien van 2019.

4,2*

Gast
geplaatst: vandaag om 08:22 uur

geplaatst: vandaag om 08:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.